Mahābhārata · Adhyāya 13.120
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.120.1
कः फेनपेति नाम्नाऽसौ कथं वा भक्षितः पुरा ।
मृत उज्जीवितः कस्मात्कथं गोलोकमाश्रितः ॥ १३.१२०.१ ॥
Wer war jener, der Phenapa hieß, und wie wurde er einst verschlungen? Wie kehrte er nach dem Tod ins Leben zurück, und wie gelangte er in die Welt Goloka?
13.120.2
विरुद्वे मानुषे लोके तथा समयवर्त्मसु ।
क्रते दैवं हि दुष्प्रपं मानुषेषु विशेषतः।
संशयो मे महानत्र तन्मे व्याख्यातुमर्हसि ॥ १३.१२०.२ ॥
Selbst wenn die Menschenwelt sich widersetzt, selbst auf den Pfaden der bestimmten Zeit, selbst wenn man handelt, ist das Schicksal schwer zu erlangen, besonders für die Menschen. Hier habe ich einen großen Zweifel; du solltest ihn mir erklären.
13.120.3
श्रूयते भार्गवे वंशे सुमित्रो नाम भारत ।
वेदाध्ययनसम्पन्नो विपुले तपसि स्थितः ॥ १३.१२०.३ ॥
Man hört, o Bhārata, dass im Geschlecht der Bhārgava einer namens Sumitra war, vollendet im Studium der Veden, gefestigt in großer Askese.
13.120.4
वानप्रस्थाश्रमे युक्तः स्वकर्मनिरतः सदा ।
विनयाचारतत्वज्ञः सर्वधर्मार्थकोविदः ॥ १३.१२०.४ ॥
Hingegeben dem Stand des Waldbewohners, stets seinen eigenen Pflichten hingegeben, den Kern des demütigen Verhaltens kennend, bewandert in allem Dharma und allem Ziel.
13.120.5
यत्नात्त्रिषवणस्नायी संध्योपासनतत्परः ।
अग्निहोत्ररतः क्षान्तो जपञ्जुह्वच्च नित्यदाः ॥ १३.१२०.५ ॥
Der sich eifrig zu den drei Dämmerungen badet, dem Dämmerungsgottesdienst ergeben, dem Feueropfer hingegeben, geduldig, rezitierend und Opfergaben darbringend, täglich gebend.
13.120.6
पितृदेवांश्च नियतमतिर्थींश्च स पूजयन् ।
प्राणसन्धारणार्थं च यत्किंचिदुपहारयन् ॥ १३.१२०.६ ॥
Standhaften Geistes, die Ahnen, die Götter und Gäste ehrend, und alles darbringend, was er zum Erhalt seines Lebens finden konnte.
13.120.7
गिरिस्त्रिशिखरो नाम यतः प्रभवते नदी ।
कुलजेति पुराणेषु विश्रुता रुद्रनिर्मिता ॥ १३.१२०.७ ॥
Aus dem Berg namens Triśikhara entspringt ein Fluss, in den Purāṇas als Kulajā berühmt, von Rudra geschaffen.
13.120.8
तस्यास्तीरे समे देशे पुष्पमालासमाकुले ।
वन्यौषधिद्रुमोपेते नानापक्षिमृगायुते ॥ १३.१२०.८ ॥
An seinem Ufer, an einem ebenen Ort voller Blumengirlanden, reich an wilden Kräutern und Bäumen, belebt von vielen Vögeln und Hirschen.
13.120.9
व्यपेतदंशमशके ध्वाङ्क्षगृध्रैरसेविते ।
कृष्णदर्भतृणप्राये सुरम्ये ज्योतिरश्मिनि ॥ १३.१२०.९ ॥
Frei von Mücken und Bremsen, von Krähen und Geiern unbesucht, reich an schwarzem Darbha-Gras, überaus lieblich, mit leuchtenden Steinen.
13.120.10
सर्वोन्नतैः समैः श्यामैर्याज्ञीयैस्तरुभिर्वृते ।
तत्राश्रमपदं पुण्यं भृगूणामभवत्पुरा। ॥ १३.१२०.१० ॥
Von hohen, ebenen, dunklen Opferbäumen umgeben, lag dort einst die heilige Einsiedelei der Bhṛgus.
13.120.11
उवास तत्र नियतः सुमित्रो नाम भार्गवः ।
यथोद्दिष्टेन पूर्वेषां भृगूणां साधुवर्त्मना ॥ १३.१२०.११ ॥
Dort wohnte ein selbstbeherrschter Bhārgava namens Sumitra, der dem von den Bhṛgu-Ahnen vorgeschriebenen rechten Pfad folgte.
13.120.12
तस्मा आङ्गिरसः कश्चिद्ददौ गां शर्करीं शुभाम् ।
वर्षासु पश्चिमे मासि पौर्णमास्यां शुचिव्रतः ॥ १३.१२०.१२ ॥
Ihm gab ein Āṅgirasa eine verheißungsvolle Śarkarī-Kuh, am Vollmondtag des letzten Monats der Regenzeit, er mit reinem Gelübde.
13.120.13
स तां लब्ध्वा धर्मशीलश्चिन्तयामास तत्परः ।
सुमित्रः परया भक्त्या जननीमिव मातरम् ॥ १३.१२०.१३ ॥
Sie erlangt habend, dachte der Tugendhafte, ganz darauf gerichtet, nach; Sumitra betrachtete sie mit höchster Hingabe wie seine eigene Mutter.
13.120.14
तेन सन्धुक्ष्यमाणा सा रोहिणी कामरूपिणी ।
प्रवृद्धिमगमच्छ्रेष्ठा प्राणतश्च सुदर्शना ॥ १३.१२०.१४ ॥
Von ihm entfacht, wuchs jene Rohiṇī, die jede Gestalt nach Belieben annehmen konnte, zur Vortrefflichkeit; durch ihren Lebenshauch erschien sie schön.
13.120.15
सिराविमुक्तपार्श्वान्ता विपुलां कान्तिमुद्वहत् ।
श्यामपार्श्वान्तपृष्ठा सा सुरभिर्मधुपिङ्गला ॥ १३.१२०.१५ ॥
Mit von Adern freien Flanken und Enden trug sie vielfachen Glanz; die Duftende, mit dunklen Flanken, Enden und Rücken, war honiggelb.
13.120.16
बृहती सूक्ष्मरोमान्ता रूपोदग्रा तनुत्वचा ।
कृष्णपुच्छा श्वेतवक्त्रा समवृत्तपयोधरा ॥ १३.१२०.१६ ॥
Sie war die Große, mit feinen Haaren an den Enden, herausragend in der Gestalt, dünnhäutig, schwarzschwänzig, weißgesichtig, mit gleichmäßig runden Eutern.
13.120.17
पृष्ठोन्नता पूर्वनता शङ्कुकर्णी सुलोचना ।
दीर्घजिह्वा ह्रस्वशृङ्गी सम्पूर्णदशनान्तरा ॥ १३.१२०.१७ ॥
Hochrückig, vorn gebeugt, mit pfahlartigen Ohren, schönäugig, langzüngig, kurzhörnig, mit vollständigen Zähnen.
13.120.18
मांसाधिकगलान्ता सा प्रसन्ना शुभदर्शना ।
नित्यं शमयुता स्निग्धा सम्पूर्णोदात्तनिस्वना ॥ १३.१२०.१८ ॥
Mit viel Fleisch am Halsansatz war sie heiter und verheißungsvoll anzusehen; stets mit Ruhe begabt, sanft, mit voller und erhabener Stimme.
13.120.19
प्राजापत्यैर्गवां नित्यं प्रशस्तैर्लक्षणैर्युता ।
यौवनस्थेव वनिता शुशुभे रूपशोभया ॥ १३.१२०.१९ ॥
Stets mit den vortrefflichen, von Prajāpati geschaffenen Merkmalen versehen, erstrahlte sie in der Pracht ihrer Gestalt wie eine Frau in der Blüte der Jugend.
13.120.20
वृषेणोपगता सा तु कल्या मधुरदर्शना ।
मिथुनं जनयामास तुल्यरूपमिवात्मनः ॥ १३.१२०.२० ॥
Jene glückverheißende Kuh von lieblicher Erscheinung, mit einem Stier vereint, gebar ein Paar von ihrer eigenen Gestalt.
13.120.21
संवर्धयामास स तां सवत्सां भार्गवो मुनिः ।
तयोः प्रजाधिसंसर्गात्सहस्रं च गवामभूत् ॥ १३.१२०.२१ ॥
Der Weise Bhārgava zog sie mit ihrem Kalb auf; durch die Verbindung ihrer Nachkommen wurden die Kühe tausend.
13.120.22
गवां जातिसहस्राणि सम्भूतानि परस्परम् ।
ऋषभाणां च राजेन्द्र नैवान्तः प्रतिदृश्यते ॥ १३.१२०.२२ ॥
O Herr der Könige, Tausende von Arten von Kühen und Stieren entstanden aus einander, und ein Ende ist nicht zu sehen.
13.120.23
तैराश्रमपदं रम्यमरण्यं चैव सर्वशः ।
समाकुलं समभवन्मेघैरिव नभस्थलम् ॥ १३.१२०.२३ ॥
Von ihnen wurden der liebliche Einsiedlerort und der ganze Wald überfüllt, wie der Himmel sich mit Wolken füllt.
13.120.24
कानि चित्पद्मवर्णानि किंशुकाभानि कानिचित् ।
रुक्मवर्णानि चान्यानि चन्द्रांशुसदृशानि च ॥ १३.१२०.२४ ॥
Einige waren lotusfarben, einige wie Kiṃśuka-Blüten, einige goldfarben, und andere wie die Strahlen des Mondes.
13.120.25
तथा राजतवर्णानि कानिचिल्लोहितानि वै ।
नीललोहितताम्राणि कृष्णानि कपिलानि च।
नानारागविचित्राणि यूथानि कुलयूथप ॥ १३.१२०.२५ ॥
Ebenso gab es silberfarbene, einige rote, dunkelblau-rote und kupferfarbene, schwarze und braunfarbene; Herden, vielfarbig gescheckt, und die Anführer der Sippenherden.
13.120.26
न च क्षीरं सुतस्नेहाद्वत्सानामुपजीवति ।
भार्गवः केवलं चासीद्गवां प्राणायने रतः ॥ १३.१२०.२६ ॥
Aus Liebe zu seinem Sohn lebte er nicht einmal von der Milch der Kälber; jener Bhārgava war allein darauf bedacht, das Leben der Kühe zu erhalten.
13.120.27
तथा शुश्रूषतस्तस्य गवां हितमवेक्षतः ।
व्यतीयात्सुमाहान्कालो वत्सोच्छिष्टेन वर्ततः ॥ १३.१२०.२७ ॥
So verging für ihn eine sehr lange Zeit, während er den Kühen diente, auf ihr Wohl achtete und von den Resten der Kälber lebte.
13.120.28
क्षुत्पिपासापरिश्रान्तः सततं प्रस्रवं गवाम् ।
वत्सैरुच्छिष्टमुदितं बहुक्षीरतया बहु ॥ १३.१२०.२८ ॥
Erschöpft von Hunger und Durst blieb er ständig beim Fluss der Kuhmilch; die Reste der Kälber wurden als reichlich bezeichnet, wegen der reichen Milch.
13.120.29
पीतवांस्तेन नामास्य फेनपेत्यभिविश्रुतम् ।
गौतमस्याभिनिष्पन्नमेवं नाम युधिष्ठिर ॥ १३.१२०.२९ ॥
Weil er sie getrunken hatte, wurde er unter dem Namen Phenapa berühmt. Von Gautama geboren, so entstand sein Name, o Yudhiṣṭhira.