Mahābhārata · Adhyāya 13.124
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.124.1
पवित्राणां पवित्रं यच्छ्रेष्ठं लोकेषु पूजितम् ।
महाव्रतं महाभाग तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १३.१२४.१ ॥
Was das Reinste unter dem Reinen ist, das Beste und Verehrteste in den Welten, das große Gelübde — das sage mir, o hochgesegneter Großvater.
13.124.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
पितुः पुत्रस्य संवादं व्यासस्य च शुकस्य च ॥ १३.१२४.२ ॥
Auch hier erzählt man diese alte Geschichte: den Dialog zwischen Vater und Sohn, den Dialog zwischen Vyāsa und Śuka.
13.124.3
ऋषीणामुत्तमं कृष्णं भावितात्मानमच्युतम् ।
पारम्पर्यविशेषज्ञं सर्वशास्त्रार्थकोविदम् ॥ १३.१२४.३ ॥
Der Beste unter den Weisen, Kṛṣṇa (Vyāsa), selbstbeherrscht, der Unwandelbare, Kenner der besonderen Überlieferung, bewandert im Sinn aller Schriften.
13.124.4
कृतशौचः शुकस्तत्र कृतजप्यः कृताह्निकः ।
परं नियममास्थाय परं धर्ममुपाश्रितः ॥ १३.१२४.४ ॥
Dort vollzog Śuka Reinigung, Rezitation und seine täglichen Riten, nahm die höchste Observanz auf und suchte Zuflucht im höchsten Dharma.
13.124.5
प्रणम्य शिरसा व्यासं सूक्ष्मतत्वार्थदर्शिनम् ।
शुकः पप्रच्छ वै प्रश्नं दानधर्मकुतूहलः ॥ १३.१२४.५ ॥
Mit gesenktem Haupt verneigte sich Śuka vor Vyāsa, dem Seher der feinen Wahrheiten, und fragte — begierig, das Dharma des Gebens zu kennen.
13.124.6
बहुचित्राणि दानानि बहुशः शंससे मुने ।
महार्थं पावनं पुण्यं किंस्विद्दानं महाफलम् ॥ १३.१२४.६ ॥
O Weiser, du beschreibst immer wieder viele wunderbare Arten von Gaben. Welche Gabe aber ist von großer Bedeutung, reinigend, verdienstvoll und bringt große Frucht?
13.124.7
केन दुर्गाणि तरति केन लोकानवाप्नुते ।
केन वा महदाप्नोति इह लोके परत्र च ॥ १३.१२४.७ ॥
Wodurch überwindet man Gefahren, wodurch erlangt man die Welten, oder wodurch erlangt man große Frucht in dieser Welt und in der nächsten?
13.124.8
के वा यज्ञस्य वोढारः केषु यज्ञः प्रतिष्ठितः ।
किञ्च यज्ञस्य यज्ञत्वं किञ्च यज्ञस्य भेषजम्।
यज्ञानामुत्तमं किञ्च तद्भवान्प्रब्रवीतु मे ॥ १३.१२४.८ ॥
Wer sind die Träger des Opfers, worauf ruht das Opfer, was ist das Opferwesen des Opfers, was ist seine Arznei, und was ist das Beste unter den Opfern? Das sagt mir.
13.124.9
स तस्मै भजमानाय जातकौतूहलाय च ।
व्यासो व्रतनिधिः प्राह गवामिदमनुत्तमम् ॥ १३.१२४.९ ॥
Vyāsa, der Schatz der Gelübde, verkündete ihm, der Zuflucht suchte und von brennender Neugier erfüllt war, diese höchste Lehre über die Kühe.
13.124.10
धन्यं यशस्यमायुष्यं लोके श्रुतिसुखावहम् ।
यत्पवित्रं पवित्राणां मङ्गलानां च मङ्गलम् ॥ १३.१२४.१० ॥
Es ist gesegnet, bringt Ruhm und langes Leben und Freude für das Ohr in der Welt; es ist das Reinste des Reinen und das Glückverheißendste des Glückverheißenden.
13.124.11
सर्वपापप्रशमनं तत्समासेन मे शृणु ।
यदिदं तिष्ठते लोके जगत्स्थावरजङ्गमम्।
गावस्तत्प्राप्य तिष्ठन्ति गोलोके पुण्यदर्शनाः ॥ १३.१२४.११ ॥
Höre von mir kurz, was alle Sünden besänftigt. Die Kühe, nachdem sie das erlangt haben, worauf diese Welt des Unbeweglichen und Beweglichen steht, verweilen im Goloka, von verheißungsvollem Anblick.
13.124.12
मातरः सर्वभूतानां विश्वस्य जगतश्च ह ।
रुद्राणामिह साध्यानां गाव एव तु मातरः ॥ १३.१२४.१२ ॥
Die Kühe sind wahrlich die Mütter aller Wesen, des Weltalls und der Welt; auch hier sind für die Rudras und Sādhyas die Kühe wahrlich die Mütter.
13.124.13
रुद्राणां मातरो ह्येता ह्यादित्यानां स्वसा स्मृताः ।
वसूनां च दुहित्रस्ता ब्रह्मसन्तानमूलजाः ॥ १३.१२४.१३ ॥
Diese sind die Mütter der Rudras, gelten als Schwestern der Ādityas und sind Töchter der Vasus; aus der Wurzel der Brahmā-Nachkommenschaft geboren.
13.124.14
यासामधिपतिः पूषा मरुतो वालबन्धनाः ।
ऐश्वर्यं वरुणो राजा विश्वेदेवाः समाश्रिताः ॥ १३.१२४.१४ ॥
Deren Herr Pūṣan ist, die Marut sind an ihrem Schwanz gebunden, König Varuṇa ist ihre Herrschaft, und die Viśvadevas haben bei ihnen Zuflucht gesucht.
13.124.15
य एवं वेद ता गावो मातरो देवपूजिताः ।
स विप्रो ब्रह्मलोकाय गवां लोकाय वा ध्रुवः ॥ १३.१२४.१५ ॥
Wer so weiß, dass diese Kühe von den Göttern verehrte Mütter sind — dieser Brahmane ist gewiss für die Welt Brahmās oder für die Welt der Kühe.
13.124.16
गावस्तु नावमन्येत कर्मणा मनसा गिरा ।
गवां स्थानं परं लोके प्रार्थयेद्यः परां गतिम् ॥ १३.१२४.१६ ॥
Man soll Kühe niemals verachten, weder durch Tat, Gedanke noch Wort; wer das höchste Ziel erstrebt, soll in dieser Welt nach dem höchsten Ort der Kühe verlangen.
13.124.17
न पद्भ्यां ताडयेद्गा वै न दण्डेन न मुष्टिना ।
इमां विद्यामुपाश्रित्य पावनीं ब्रह्मनिर्मिताम् ॥ १३.१२४.१७ ॥
Man soll Kühe nicht mit dem Fuß schlagen, wahrlich nicht mit dem Stock und nicht mit der Faust; sich auf dieses reinigende, von Brahmā geschaffene Wissen stützend.
13.124.18
मातॄणामन्ववाये च न गोमध्ये न गोव्रजे ।
नरो मूत्रपुरीषस्य दृष्ट्वा कुर्याद्विसर्जनम् ॥ १३.१२४.१८ ॥
In Gegenwart der Mutter-Abstammung, unter den Kühen und im Kuhstall soll ein Mensch weder Urin noch Kot ausscheiden; nachdem er dies gesehen hat, soll er handeln.
13.124.19
शुद्धाश्चन्दनशीताङ्ग्यश्चन्द्ररश्मिसमप्रभाः ।
सौम्याः सुरभ्यः सुभगा गावो गुग्गुलुगन्धयः ॥ १३.१२४.१९ ॥
Rein, mit Gliedern kühl wie Sandelholz, von einem Glanz gleich den Mondstrahlen, sanft, duftend, glückbringend, nach Guggulu riechend.
13.124.20
सर्वे देवाऽविशन्गा वै समुद्रमिव सिन्धवः ।
दिवं चैवान्तरिक्षं च गवां व्युष्टिं समश्नुते ॥ १३.१२४.२० ॥
Alle Götter traten in die Kühe ein, wie Flüsse in das Meer. Wer den Wohlstand der Kühe erlangt, erreicht sowohl den Himmel als auch den Luftraum.
13.124.21
दधिना जुहुयादग्निं दधिना स्वस्ति वाचयेत् ।
दधि दद्याच्च प्राशेत गवां व्युष्टिं समश्नुते ॥ १३.१२४.२१ ॥
Man soll mit Quark ins Feuer opfern und mit Quark den Segen sprechen. Man soll Quark geben und essen; so erlangt man den Wohlstand der Kühe.
13.124.22
घृतेन जुहुयादग्निं घृतेन स्वस्ति वाचयेत् ।
घृतमालभ्य प्राश्नीयाद्गवां व्युष्टिं समश्नुते ॥ १३.१२४.२२ ॥
Man soll mit Butterschmalz ins Feuer opfern und mit Butterschmalz den Segen sprechen. Nachdem man das Butterschmalz berührt hat, soll man es essen; so erlangt man den Wohlstand der Kühe.
13.124.23
गावः संजीवना यास्तु गावो दानमनुत्तमम् ।
ताः पुण्यगोपाः सुफला भजमानं भजन्तु माम् ॥ १३.१२४.२३ ॥
Die Kühe, die das Leben geben, und die Gabe von Kühen ist die höchste – mögen jene Kühe, Hüterinnen des Verdienstes und Spenderinnen guter Früchte, mir, dem Diener, gewogen sein.
13.124.24
येन देवाः पवित्रेण स्वर्गलोकमितो गताः ।
तत्पवित्रं पवित्राणां मम मूर्ध्नि प्रतिष्ठितम् ॥ १३.१२४.२४ ॥
Durch jenes reinigende Mittel, durch das die Götter von hier in die himmlische Welt gingen, ruht jenes Reinste der Reinen auf meinem Haupt.
13.124.25
वीणामृदङ्गपणवा गवां गात्रं प्रतिष्ठिताः ।
क्रीडारतिविहारार्थे त्रिषु लोकेषु वर्तते ॥ १३.१२४.२५ ॥
Vīṇā, Mṛdaṅga und Paṇava ruhen auf dem Leib der Kühe; zum Spiel, zur Lust und zum Vergnügen sind sie in den drei Welten gegenwärtig.
13.124.26
न तत्र देवा वर्तन्ते नाग्निहोत्राणि जुह्वति ।
न यज्ञैरिज्यते चात्र यत्र गौर्वै न दृश्यते ॥ १३.१२४.२६ ॥
Wo die Kuh nicht gesehen wird, da weilen die Götter nicht, werden keine Agnihotra-Spenden dargebracht, und es wird nicht durch Opfer verehrt.
13.124.27
क्षीरं दधि घृथं यासां रसानामुत्तमो रसः ।
अमृतप्रभवा गावस्त्रैलोक्यं येन जीवति ॥ १३.१२४.२७ ॥
Milch, Quark und Butterschmalz — der beste aller Säfte — stammen von den aus Nektar geborenen Kühen, durch die die drei Welten leben.
13.124.28
इमामाहूय धेनुं च सवत्सां यज्ञमातरम् ।
उपाह्वयन्ति यां विप्रा गावो यज्ञहविष्कृतम् ॥ १३.१२४.२८ ॥
Diese Milchkuh mit ihrem Kalb, die Mutter des Opfers, rufen die Brahmanen herbei; die Kühe sind aus der Opfergabe gemacht.
13.124.29
या मेध्या प्रथमं कर्म इयं धेनुः सरस्वती ।
पौर्णमासेन वत्सेन कामं कामगुणान्विता ॥ १३.१२४.२९ ॥
Diese Milchkuh, die erste unter den reinen Riten, ist Sarasvatī; mit dem Kalb des Vollmondopfers, nach Belieben mit wünschenswerten Eigenschaften begabt.
13.124.30
यत्र सर्वमिदं प्रोतं यत्किंचिज्जङ्गमं जगत् ।
स गौर्वै प्रथमा पुण्या सर्वभूतहिते रता ॥ १३.१२४.३० ॥
Jene Kuh, in der dies alles und jede bewegliche Welt aufgereiht ist, ist die erste und heilige, dem Wohl aller Wesen hingegeben.
13.124.31
धारणाः पावनाः पुण्या भावना भूतभावनाः ।
गावो मामभिरक्षन्तु इह लोके परत्र च ॥ १३.१२४.३१ ॥
Festgehaltene Übungen, reinigende, verdienstvolle und die Wesen nährende Betrachtungen – mögen die Kühe mich in dieser Welt und in der nächsten beschützen.
13.124.32
एष यज्ञः सहोपाङ्ग एष यज्ञः सनातनः ।
वेदाः सहोपनिषदो गवां रूपाः प्रतिष्ठिताः ॥ १३.१२४.३२ ॥
Dieses Opfer mit seinen Nebengliedern ist dieses ewige Opfer; die Veden samt den Upaniṣaden sind in der Gestalt der Kühe gegründet.
13.124.33
एतत्तात मया प्रोक्तं गवामिह परं मतम् ।
सर्वतः श्रावयेन्नित्यं प्रयतो ब्रह्मसंसदि ॥ १३.१२४.३३ ॥
Mein Lieber, dies ist die höchste Lehre, die ich über die Kühe verkündet habe: Der Selbstbeherrschte soll sie stets in einer Versammlung von Brahmanen vortragen.
13.124.34
श्रुत्वा लभेत ताँल्लोकान्ये मया परिकीर्तिताः ।
श्रावयित्वापि प्रीतात्मा लोकांस्तान्प्रतिपद्यते ॥ १३.१२४.३४ ॥
Wer es hört, erlangt jene Welten, die ich beschrieben habe; und wer es hören lässt, mit erfreutem Herzen, gelangt ebenfalls zu diesen Welten.
13.124.35
धेनुमेकां समादद्यादहन्यहनि पावनीम् ।
तत्तथा प्राप्नुयाद्विप्रः पठन्वै गोमतीं सदा ॥ १३.१२४.३५ ॥
Ein Brahmane soll Tag für Tag eine reinigende Milchkuh annehmen; und wer stets die Gomatī rezitiert, erlangt dieselbe Frucht.
13.124.36
अथ धेनुर्न विद्यते तिलधेनुमनुत्तमाम् ।
दद्याद्गोमतिकल्पेन तां धेनुं सर्वपावनीम् ॥ १३.१२४.३६ ॥
Ist keine Kuh verfügbar, soll man die vortreffliche Sesam-Kuh geben, die alles reinigt, gemäß dem Ritus der Gomatī.
13.124.37
आह्निकं गोमतीं नित्यं यः पठेत सदा नरः ।
सर्वपापात्प्रमुच्येत प्रयतात्मा य आचरेत् ॥ १३.१२४.३७ ॥
Der Mensch, der stets das tägliche āhnika der Gomatī rezitiert und mit gezügeltem Selbst handelt, wird von allen Sünden befreit.
13.124.38
घृतं वा नित्यमालभ्य प्राश्य वा गोमतीं जपेत् ।
स्नात्वा वा गोकरीषेण पठन्पापात्प्रमुच्यते ॥ १३.१२४.३८ ॥
Nachdem man stets Ghee berührt oder gekostet hat, soll man die Gomatī still rezitieren; oder wer sich mit Kuhdung badet und rezitiert, wird von der Sünde befreit.
13.124.39
मनसा गोमतीं जप्येद्गोमत्या नित्यमाह्निकम् ।
न त्वेन दिवसं कुर्याद्व्यर्थं गोमत्यपाठकः ॥ १३.१२४.३९ ॥
Man soll die Gomatī im Geiste rezitieren und das tägliche āhnika mit der Gomatī vollziehen; wer aber die Gomatī nicht rezitiert, verbringt den Tag vergeblich.
13.124.40
गोमतीं जपमाना हि देवा देवत्वमाप्नुवन् ।
ऋषित्वमृषयश्चापि गोमत्या सर्वमाप्नुवन् ॥ १३.१२४.४० ॥
Indem sie die Gomatī rezitierten, erlangten die Götter die Gottheit, und auch die Weisen erlangten den Zustand der Weisen; durch die Gomatī erlangten sie alles.
13.124.41
बद्धो बन्धात्प्रमुच्येत कृच्छ्रान्मुच्येत सङ्कटात् ।
गोमतीं सेवते यस्तु लभते प्रियसङ्गमम् ॥ १३.१२४.४१ ॥
Der Gebundene wird aus seinen Fesseln befreit und aus Not und Gefahr gerettet; wer der Gomatī dient, erlangt die Vereinigung mit dem Geliebten.
13.124.42
एतत्पवित्रं कार्त्स्न्येन एतद्व्रतमनुत्तमम् ।
एतत्तु पृथिवीपाल पावनं शृण्वतां सदा ॥ १३.१२४.४२ ॥
Dies ist vollkommen reinigend, dies ist das höchste Gelübde; o Beschützer der Erde, dies reinigt stets alle, die es hören.
13.124.43
पुत्रकामाश्च ये केचिद्धनकामाश्च मानवाः ।
अद्धाने चोरवैरिभ्यो मुच्यते गोमतीं पठन् ॥ १३.१२४.४३ ॥
Menschen, die Söhne begehren, und jene, die Reichtum begehren, sowie die, die auf dem Weg Diebe und Feinde fürchten, werden durch das Rezitieren der Gomatī befreit.
13.124.44
पूर्ववैरानुबन्धेषु रणए चाप्याततायिनः ।
लभेत जयमेवाशु सदा गोमतिपाठकः ॥ १३.१२४.४४ ॥
In Kämpfen, die in alter Feindschaft gründen, und im Krieg selbst gegen Angreifer erlangt, wer die Gomatī rezitiert, stets rasch den Sieg.