Mahābhārata · Adhyāya 13.142

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

13.142.1

अथात्रिप्रमुखा राजन्वने तस्मिन्महर्षयः ।
व्यचरन्भक्षयन्तो वै मूलानि च फलानि च ॥ १३.१४२.१ ॥

Da wanderten, o König, die großen Weisen unter Atri in jenem Wald umher und aßen Wurzeln und Früchte.

13.142.2

अथापश्यन्सुपीनांसपाणिपादमुखोदरम् ।
परिव्रजन्तं स्थूलाङ्गं परिव्राजं शुनस्सखम् ॥ १३.१४२.२ ॥

Da sahen sie einen wandernden Asketen mit vollen Schultern, Händen, Füßen, Gesicht und Bauch, mit dicken Gliedern, einen Freund der Hunde.

13.142.3

अरुन्धती तु तं दृष्ट्वा सर्वाङ्गोपचितं शुभम् ।
भवितारो भवन्तो वै नैवमित्यब्रवीदृषीन् ॥ १३.१४२.३ ॥

Arundhatī aber, der er an allen Gliedern wohlgenährt und glückverheißend erschien, sprach zu den Weisen: »Ihr werdet nicht so werden.«

13.142.4

नैतस्येह यथाऽस्माकमग्निहोत्रमनिर्हुतम् ।
सायं प्रातश्च होतव्यं तेन पीवाञ्शुनस्सखः ॥ १३.१४२.४ ॥

Hier hat er kein Agnihotra wie wir, das abends und morgens unverbrüchlich dargebracht werden muss. Darum ist dieser Freund der Hunde wohlgenährt.

13.142.5

नैतस्येह यथाऽस्माकं क्षुधया वीर्यमाहतम् ।
कृच्छ्राधीतं प्रनष्टं च तेन पीवाञ्छुनस्सखः ॥ १३.१४२.५ ॥

Hier wird seine Kraft nicht vom Hunger niedergeschlagen wie die unsere, und sein mühsam erworbenes Wissen geht nicht verloren. Darum ist dieser Freund der Hunde wohlgenährt.

13.142.6

नैतस्येह यथाऽस्माकं शश्वच्छास्त्रकृतो ज्वरः ।
अलसः क्षुत्परो मूर्खस्तेन पीवाञ्शुनस्सखः ॥ १३.१४२.६ ॥

Hier hat er kein ständiges Fieber vom Studium der Schriften, wie wir. Er ist faul, ein Narr, nur auf den Hunger bedacht. Darum ist dieser Freund der Hunde wohlgenährt.

13.142.7

नैतस्येह यथाऽस्माकं भक्तमिन्धनमेव च ।
सञ्चित्यं वार्षिकं चित्ते तेन पीवाञ्शुनस्सखः ॥ १३.१४२.७ ॥

Hier hat er weder Nahrung noch Brennstoff wie wir, und in seinem Sinn ist kein Gedanke an Vorrat für das Jahr; darum ist er der Freund fetter Hunde.

13.142.8

नैतस्येह यथाऽस्माकं चत्वारश्च सहोदराः ।
देहिदेहीति भिक्षन्ति तेन पीवाञ्शुनस्सखः ॥ १३.१४२.८ ॥

Hier hat er nicht vier Brüder wie wir, die betteln und sagen »Gib, gib«; darum ist er der Freund fetter Hunde.

13.142.9

नैतस्येह यथाऽस्माकं ब्रह्मबन्धोरचेतसः ।
शोको भार्यापवादेन तेन पीवाञ्शुनस्सखः ॥ १३.१४२.९ ॥

Hier hat dieser törichte Brahmane nur dem Namen nach nicht wie wir den Kummer, der aus der Verleumdung seiner Frau entsteht; darum ist er der Freund fetter Hunde.

13.142.10

नैतस्येह यथाऽस्माकं त्रिकौशेयं च राङ्कवम् ।
एकैकं वै त्रिवर्षीयं तेन पीवाञ्शुनस्सखः ॥ १३.१४२.१० ॥

Hier hat er nicht wie wir drei Seidengewänder und eine Decke aus Rurū-Hirschfell, die je drei Jahre halten; darum ist er der Freund fetter Hunde.

13.142.11

अथ दृष्ट्वा परिव्राट् स तान्महर्षीञ्शुनस्सखः ।
अभिवाद्य यथान्यायं पाणिस्पर्शमथाचरत् ॥ १३.१४२.११ ॥

Da grüßte jener wandernde Asket, der Freund der Hunde, als er jene großen Weisen sah, sie nach der Vorschrift und berührte sie dann mit der Hand.

13.142.12

परिचर्यां वने तां तु क्षुत्प्रतीकारकाङ्क्षिणः ।
अन्योन्येन निवेद्याथ प्रातिष्ठन्त सहैव ते ॥ १३.१४२.१२ ॥

Die nach Linderung des Hungers Verlangenden, nachdem sie einander jenen Dienst im Wald mitgeteilt hatten, brachen dann gemeinsam auf.

13.142.13

एकनिश्चयकार्याश्च व्यचरन्त वनानि ते ।
आददानाः समुद्धृत्य मूलानि च फलानि च ॥ १३.१४२.१३ ॥

Mit einem einzigen Entschluss und einem einzigen Ziel durchstreiften sie die Wälder und nahmen Wurzeln und Früchte, nachdem sie sie ausgegraben hatten.

13.142.14

कदाचिद्विचरन्तस्ते वृक्षैरविरलैर्वृताम् ।
शुचिपूर्णप्रसन्नोदां ददृशुः पद्मिनीं शुभाम् ॥ १३.१४२.१४ ॥

Einmal, während sie umherwanderten, sahen sie einen schönen Lotusteich, umgeben von dichten Bäumen, voll reinen und klaren Wassers.

13.142.15

बालादित्यवपुःप्रख्यैः पुष्करैरुपशोभिताम् ।
वैडूर्यवर्णसदृशैः पद्मपत्रैरथावृताम् ॥ १३.१४२.१५ ॥

Geschmückt mit Lotusblüten, leuchtend wie der Leib der aufgehenden Sonne, und bedeckt mit Lotusblättern von der Farbe des Lapislazuli.

13.142.16

नानाविधैश्च विहगैर्जलप्रवरसेविभिः ।
एकद्वारामनादेयां सूपतीर्थामकर्दमाम् ॥ १३.१४२.१६ ॥

Von vielerlei Vögeln besucht, die das beste Wasser trinken; mit einem einzigen Eingang, unzugänglich, mit schönen Furten und frei von Schlamm.

13.142.17

वृषादर्भिप्रयुक्ता तु कृत्या विकृतदर्शना ।
यातुधानीति विख्याता पद्मिनीं तामरक्षत ॥ १३.१४२.१७ ॥

Durch die Zauberriten von Vṛṣa und Darbhi gesandt, bewachte eine kṛtyā von verzerrter Gestalt, berühmt als yātudhānī, jenen Lotusteich.

13.142.18

शुनस्सखसहायास्तु बिसार्थं ते महर्षयः ।
पद्मिनीमभिजग्मुस्ते सर्वे कृत्याभिरक्षिताम् ॥ १३.१४२.१८ ॥

Jene großen Weisen, mit Hunden als Gefährten und Helfern, gingen alle zu jenem Lotusteich, der von der kṛtyā bewacht wurde, um der Lotusstängel willen.

13.142.19

ततस्ते यातुधानीं तां दृष्ट्वा विकृतदर्शनाम् ।
स्थितां कमलिनीतीरे कृत्यामूचुर्महर्षयः ॥ १३.१४२.१९ ॥

Da sprachen die großen Weisen, als sie jene yātudhānī von entstellter Gestalt am Ufer des Lotusteichs stehen sahen, zur kṛtyā.

13.142.20

एका तिष्ठसि का च त्वं कस्यार्थे किं प्रयोजनम् ।
पद्मिनीतीरमाश्रित्य ब्रूहि त्वं किं चिकीर्षसि ॥ १३.१४२.२० ॥

Warum stehst du hier allein? Wer bist du, für wen und zu welchem Zweck hast du dich ans Ufer des Lotusteichs begeben? Sag, was beabsichtigst du?

13.142.21

याऽस्मि काऽस्म्यनुयोगो मे न कर्तव्यः कथञ्चन ।
आरक्षिणीं मा पद्मिन्या वित्त सर्वे तपोधनाः ॥ १३.१४२.२१ ॥

Wer ich auch sei, ihr dürft mich auf keine Weise befragen. Wisst, ihr Schätze der Askese, dass ich die Hüterin des Lotusteichs bin.

13.142.22

सर्व एव क्षुधार्ताः स्म न चान्यत्किंचिदस्ति नः ।
भवत्याः सम्मते सर्वे गृह्णीयाम बिसान्युत ॥ १३.१४२.२२ ॥

Wir alle sind vom Hunger geplagt und haben nichts anderes. Mit deiner Zustimmung wollen wir alle die Lotusstängel nehmen.

13.142.23

समयेन बिसानीतो गृह्णीध्वं कामकारतः ।
एकैको नाम मे प्रोक्त्वा ततो गृह्णीत माचिरम् ॥ १३.१४२.२३ ॥

Nach unserer Vereinbarung nehmt die Lotusstängel von hier, wie es euch gefällt. Jeder soll zuerst meinen Namen aussprechen und dann nehmen; zögert nicht.

13.142.24

विज्ञाय यातुधानीं तां कृत्यमृषिवधैषिणीम् ।
अत्रिः क्षुधा परीतात्मा ततो वचनमब्रवीत् ॥ १३.१४२.२४ ॥

Als Atri erkannte, dass jene yātudhānī kṛtyā den Tod der Weisen suchte, sprach er, dessen Geist vom Hunger gequält war, diese Worte.

13.142.25

अरात्त्रिरत्त्रिः सा रात्रिर्यां नाधीते त्रिरद्य वै ।
अरात्रिरत्रिरित्येव नाम मे विद्धि शोभने ॥ १३.१४२.२५ ॥

Arātri, Atri: die Nacht, in der man heute nicht dreimal rezitiert. O Strahlende, wisse, dass mein Name eben dieser ist: Arātri, Atri.

13.142.26

यथोदाहृतमेतत्ते त्वया नाम महाद्युते ।
दुर्धार्यमेतन्मनसा गच्छाऽवतर पद्मिनीम् ॥ १३.१४२.२६ ॥

O Große Strahlende, dieser Name, den du ausgesprochen hast, ist schwer im Geist zu behalten. Geh, steig hinab in den Lotusteich.

13.142.27

वसिष्ठोऽस्मि वरिष्ठोऽस्मि वसे वासगृहेष्वपि ।
वरिष्ठत्वाच्च वासाच्च वसिष्ठ इति विद्दि माम् ॥ १३.१४२.२७ ॥

Ich bin Vasiṣṭha, der Beste; ich wohne auch in Wohnhäusern. Wegen meines Vorrangs und meines Wohnens sollst du mich als Vasiṣṭha kennen.

13.142.28

नाम नैरुक्तमेतत्ते दुःखव्याभाषिताक्षरम् ।
नैतद्धारयितुं शक्यं गच्छाऽवतर पद्मिनीम् ॥ १३.१४२.२८ ॥

Dieser dein Name, etymologisch und mit mühsam gesprochenen Silben, ist nicht zu behalten. Geh, steig hinab in den Lotusteich.

13.142.29

कुलंकुलं च कुवमः कुवमः कश्यपो द्विजः ।
काश्यः काशनिकाशत्वादेतन्मे नाम धारय ॥ १३.१४२.२९ ॥

Kulaṃkula, kuvamaḥ, kuvamaḥ — ich bin der zweimal Geborene Kaśyapa, aus dem Geschlecht der Kāśya. Weil ich dem Kāśa-Gras gleiche, behalte dies als meinen Namen.

13.142.30

यथोदाहृतमेतत्ते मयि नाम महाद्युते ।
दुर्धार्यमेतन्मनसा गच्छाऽवतर पद्मिनीम् ॥ १३.१४२.३० ॥

O Große Strahlende, dieser Name, den du mir gegeben hast, ist schwer im Geist zu behalten. Geh, steig hinab in den Lotusteich.

13.142.31

भरेऽसुतान्भरे पोष्यान्भरे देवान्भरे द्विजान् ।
भरे भार्यामहं व्याजाद्भरद्वाजोऽस्मि शोभने ॥ १३.१४२.३१ ॥

Ich ernähre meine Söhne, ich ernähre die, die versorgt werden müssen, ich ernähre die Götter, ich ernähre die Zweimalgeborenen, ich ernähre meine Gattin; o Strahlende, ich bin Bharadvāja.

13.142.32

नाम नैरुक्तमेतत्ते दुःखव्याभाषिताक्षरम् ।
नैतद्धारयितुं शक्यं गच्छाऽवतर पद्मिनीम् ॥ १३.१४२.३२ ॥

Dein Name ist etymologisch abgeleitet, jede Silbe mit Kummer gesprochen; er kann nicht getragen werden. Geh, steige in den Lotusteich hinab.

13.142.33

गोदमो दमतोऽधूमोऽदमस्ते समदर्शनात् ।
विद्धि मां गोतमं कृत्ये यातुधानि निबोध मां ॥ १३.१४२.३३ ॥

Godama, durch Bezähmung, weil ich rauchlos bin und dich gleich ansehe; wisse, ich bin Gautama. O Zauberin, o Rākṣasī, verstehe mich.

13.142.34

यथोदाहृतमेतत्ते मयि नाम महामुने ।
नैतद्धारयितुं शक्यं गच्छाऽवतर पद्मिनीम् ॥ १३.१४२.३४ ॥

Dieser Name, den du von mir ausgesprochen hast, o großer Weiser, kann nicht getragen werden. Geh, steige in den Lotusteich hinab.

13.142.35

विश्वेदेवाश्च मे मित्रं मित्रमस्मि गवां तथा ।
विश्वामित्र इति ख्यातं यातुधानि निबोध मां ॥ १३.१४२.३५ ॥

Die Viśvedevas sind meine Freunde, und auch der Kühe bin ich ein Freund; erkenne mich, o Rākṣasī, als den, der Viśvāmitra heißt.

13.142.36

नाम नैरुक्तमेतत्ते दुःखव्याभाषिताक्षरम् ।
नैतद्धारयितुं शक्यं गच्छाऽवतर पद्मिनीम् ॥ १३.१४२.३६ ॥

Dein Name ist etymologisch abgeleitet, jede Silbe mit Kummer gesprochen; er kann nicht getragen werden. Geh, steige in den Lotusteich hinab.

13.142.37

जाजमद्यजजानेऽहं जिजाहीह जिजायिषि ।
जमदग्निरिति ख्यातं ततो मां विद्धि शोभने ॥ १३.१४२.३७ ॥

Ich bin Jāja, Madyaja, Jājāne'ham, Jijāhīha, Jijāyiṣi; ich bin unter dem Namen Jamadagni bekannt, also erkenne mich, o Strahlende.

13.142.38

यथोदाहृतमेतत्ते मयि नाम महामुने ।
नैतद्धारयितुं शक्यं गच्छाऽवतर पद्मिनीम् ॥ १३.१४२.३८ ॥

O großer Weiser, wie du diesen Namen über mich ausgesprochen hast, ist dies nicht zu ertragen. Geh, steig in den Lotusteich hinab.

13.142.39

धरान्धरित्रीं वसुधां भर्तुस्तिष्ठाम्यनन्तरम् ।
मनोऽनुरुन्धती भर्तुरिति मां विद्ध्यरुन्धतीम् ॥ १३.१४२.३९ ॥

Stütze der Stützenden, der Erde Vasudhā; ich stehe unmittelbar nach meinem Gatten. Den Sinn meines Gatten eng verfolgend, so erkenne mich als Arundhatī.

13.142.40

नामनैरुक्तमेतत्ते दुःखव्याभाषिताक्षरम् ।
नैतद्धारयितुं शक्यं गच्छाऽवतर पद्मिनीम् ॥ १३.१४२.४० ॥

Dies ist dein etymologischer Name, mit unter Mühe gesprochenen Silben. Das ist nicht zu ertragen. Geh, steig in den Lotusteich hinab.

13.142.41

वक्त्रैकदेशे गण्डेति धातुमेतं प्रचक्षते ।
तेनोन्नतेन गण्डेति विद्धि माऽनलसम्भवे ॥ १३.१४२.४१ ॥

In einem Teil des Mundes nennt man diese Wurzel 'gaṇḍa' (Wange). Durch jenen erhabenen Teil erkenne mich als 'Gaṇḍa', o Feuergeborene.

13.142.42

नामनैरुक्तमेतत्ते दुःखव्याभाषिताक्षरम् ।
नैतद्धारयितुं शक्यं गच्छावतर पद्मिनीम् ॥ १३.१४२.४२ ॥

Dies ist dein etymologischer Name, mit unter Mühe gesprochenen Silben. Das ist nicht zu ertragen. Geh, steig in den Lotusteich hinab.

13.142.43

पशून्यञ्जामि दृष्ट्वाऽहं पशूनां च सदा सखा ।
गौणं पशुसखेत्येवं विद्धि मामग्निसम्भवे ॥ १३.१४२.४३ ॥

Die Tiere sehend, opfere ich stets als ihr Freund. Wisse, dass ich, aus dem Feuer geboren, mit dem Beinamen Paśusakhā, Freund der Tiere, genannt werde.

13.142.44

नामनैरुक्तमेतत्ते दुःखव्याभाषिताक्षरम् ।
नैतद्धारयितुं शक्यं गच्छाऽवतर पद्मिनीम् ॥ १३.१४२.४४ ॥

Diese Namensetymologie aus in Schmerz gesprochenen Silben kann nicht ertragen werden. Geh, steig hinab in den Lotusteich.

13.142.45

एभिरुक्तं यथा नाम नाहं वक्तुमिहोत्सहे ।
शुनःसखसखायं मां यातुधान्युपधारय ॥ १३.१४२.४५ ॥

Ich wage nicht, den Namen hier so auszusprechen, wie sie es getan haben. Dämonin, verstehe mich als den Freund des Freundes von Śunaḥsakha.

13.142.46

नाम न व्यक्तमुक्तं वै वाक्यं संदिग्धया गिरा ।
तस्मात्सकृदिदानीं त्वं ब्रूहि यन्नाम ते द्विज ॥ १३.१४२.४६ ॥

Der Name wurde nicht klar ausgesprochen; der Satz wurde mit zweideutiger Stimme gesagt. Darum, o Zweimalgeborener, sage jetzt einmal, wie dein Name lautet.

13.142.47

सकृदुक्तं मया नाम न गृहीतं त्वया यदि ।
तस्मात्त्रिदण्डाभिहता गच्छ भस्मेति माचिरम् ॥ १३.१४२.४७ ॥

Ich habe den Namen einmal gesagt; hast du ihn nicht erfasst, so geh, vom dreifachen Stab getroffen, zu Asche; zögere nicht.

13.142.48

सा ब्रह्मदण्डकल्पेन तेन मूर्ध्नि हता तदा ।
कृत्या पपात मेदिन्यां भस्म साच जगाम ह ॥ १३.१४२.४८ ॥

Da wurde sie von jenem Stab, gleich dem Brahmanenstab, auf das Haupt getroffen; die Kṛtyā fiel zur Erde, und auch sie ging zu Asche.

13.142.49

शुनःसखश्च हत्वा तां यातुधानीं महाबलाम् ।
भुवि त्रिदण्डं विष्टभ्य शाद्वले समुपाविशत् ॥ १३.१४२.४९ ॥

Śunaḥsakha aber erschlug die mächtige Yātudhānī, stützte seinen Dreistab auf den Boden und setzte sich auf das grasbewachsene Land.

13.142.50

ततस्ते मुनयः सर्वेः पुष्कराणि बिसानि च ।
यथाकाममुपादाय समुत्तस्थुर्मुदाऽन्विताः ॥ १३.१४२.५० ॥

Da erhoben sich alle jene Weisen, nahmen nach Belieben Lotusse und Lotusstängel und standen freudig auf.

13.142.51

श्रमेण महता युक्तास्ते बिसानि कलापशः ।
तीरे निक्षिप्य पद्मिन्यास्तर्पणं चक्रुरम्भसा ॥ १३.१४२.५१ ॥

Von großer Erschöpfung überwältigt, legten sie die Bündel der Lotusstängel am Ufer des Teiches nieder und vollzogen das Wasseropfer.

13.142.52

अथोत्थाय जलात्तस्मात्सर्वे ते समुपागमन् ।
नापश्यंश्चापि ते तानि बिसानि पुरुषर्षभाः ॥ १३.१४२.५२ ॥

Als sie dann alle aus dem Wasser aufgestanden und herangekommen waren, o Stier unter den Menschen, sahen sie jene Lotusstängel gar nicht mehr.

13.142.53

केन क्षुधाभिभूतानामस्माकं पापकर्मणाम् ।
नृशंसेनापनीतानि बिसान्याहारकाङ्क्षिणाम् ॥ १३.१४२.५३ ॥

Von welchem Grausamen wurden uns, den von Hunger Gepeinigten, den Sündern, die nach Nahrung verlangten, die Lotusstängel entrissen?

13.142.54

ते शङ्कमानास्त्वन्योन्यं पप्रच्छुर्द्विजसत्तमाः ।
त ऊचुः शपथं सर्वे कुर्म इत्यरिकर्शन ॥ १३.१४२.५४ ॥

Einander verdächtigend, befragten jene Besten der Zweimalgeborenen einander; dann sagten sie alle: »Wir wollen einen Eid schwören«, o Bedränger der Feinde.

13.142.55

त उक्त्वा बाढमित्येव सर्व एव तदा समम् ।
क्षुधार्ताः सुपरिश्रान्ताः शपथायोपचक्रमुः ॥ १३.१४२.५५ ॥

Sie sagten: »Gut, so sei es«, und da begannen alle zugleich, von Hunger gequält und völlig erschöpft, den Schwur abzulegen.

13.142.56

स गां स्पृशतु पादेन सूर्यं च प्रतिमेहतु ।
अध्यायेष्वधीयीत बिसस्तैन्यं करोति यः ॥ १३.१४२.५६ ॥

Wer Lotusstängel stiehlt, soll mit dem Fuß eine Kuh berühren, zur Sonne urinieren und zu den bestimmten Studienzeiten lernen.

13.142.57

अनध्याये पठेल्लोके शुनः स परिकर्षतु ।
परिव्राट् कामवृत्तिस्तु बिसस्तैन्यं करोति यः ॥ १३.१४२.५७ ॥

Wer Lotusstängel stiehlt, soll an einem Nichtstudientag in der Welt rezitieren und einen Hund umherschleifen; und der umherziehende Asket, der nach seinen Wünschen lebt, tue ebenso.

13.142.58

शरणागतं हन्तु मित्रं स्वसुतां चोपजीवतु ।
अर्थान्काङ्क्षतु कीनाशाद्बिसस्तैन्यं करोति यः ॥ १३.१४२.५८ ॥

Wer Lotusstängel stiehlt, soll den Schutzsuchenden töten, einen Freund töten, von den Einkünften seiner eigenen Tochter leben und von einem Geizhals Reichtum begehren.

13.142.59

विष्णुं ब्रह्मण्यदेवेशं देवदेवं जगद्गुरुम् ।
आधातारं विधातारं सन्धातारं जगद्गुरुम्।
विहाय स भजत्वन्यं बिसस्तैन्यं करोति यः ॥ १३.१४२.५९ ॥

Wer Lotusstängel stiehlt, soll, nachdem er Viṣṇu verlassen hat – den Herrn der Götter, der den Brahmanen gewogen ist, Gott der Götter, Lehrer der Welt, den Tragenden, Schöpfer und Verbinder, Lehrer der Welt –, einen anderen verehren.

13.142.60

सर्वत्र सर्वं लपतु न्यासलोपं करोतु च ।
कूटसाक्षित्वमभ्येतु बिसस्तैन्यं करोति यः ॥ १३.१४२.६० ॥

Wer Lotusstängel stiehlt, soll überall alles ausplaudern, Treuhandbruch begehen und zu falschem Zeugnis greifen.

13.142.61

वृथा मांसाशनश्चास्तु वृथा दानं करोतु च ।
यातु स्त्रियं दिवा चैव बिसस्तैन्यं करोति यः ॥ १३.१४२.६१ ॥

Wer Lotusstengel stiehlt, esse vergeblich Fleisch, gebe vergeblich Gaben und gehe bei Tage zu einer Frau.

13.142.62

नृशंसस्त्यक्तधर्माऽस्तु स्त्रीषु ज्ञातिषु गोषु च ।
ब्राह्मणं चापि जयतां बिसस्तैन्यं करोति यः ॥ १३.१४२.६२ ॥

Wer Lotusstengel stiehlt, sei grausam gegen Frauen, Verwandte und Kühe, verlasse das Dharma und besiege sogar einen Brahmanen.

13.142.63

उपाध्यायमधः कृत्वा ऋचोऽध्येतु यजूंषि च ।
जुहोतु च स कक्षाग्नौ बिसस्तैन्यं करोति यः ॥ १३.१४२.६३ ॥

Wer Lotusstengel stiehlt, stelle seinen Lehrer unter sich, rezitiere die Verse des Ṛg und des Yajus und bringe Opfer in einem Grasfeuer dar.

13.142.64

पुरीषमुत्सृजत्वप्सु हन्तु गां चैव द्रुह्यत् ।
अनृतौ मैथुनं यातु बिसस्तैन्यं करोति यः ॥ १३.१४२.६४ ॥

Wer Lotusstengel stiehlt, verrichte seine Notdurft im Wasser, töte oder verletze eine Kuh und pflege außerhalb der Zeit den Beischlaf.

13.142.65

द्वेष्यो भार्योपजीवी स्याद्दुरबन्धुश्च वैरवान् ।
अन्योन्यस्यातिथिश्चास्तु बिसस्तैन्यं करोति यः ॥ १३.१४२.६५ ॥

Wer Lotusstengel stiehlt, sei verhasst, lebe vom Verdienst seiner Frau, sei ein schlechter Verwandter und Feind und ein Gast des anderen.

13.142.66

अधीत्य वेदांस्त्यजतु त्रीनग्नीनपविध्यतु ।
विक्रीणातु तथा सोमं बिसस्तैन्यं करोति यः ॥ १३.१४२.६६ ॥

Wer Lotusstengel stiehlt, gebe, nachdem er die Veden studiert hat, sie auf, verwerfe die drei heiligen Feuer und verkaufe Soma.

13.142.67

उदपानोदके ग्रामे ब्राह्मणो वृषलीपतिः ।
तस्य सालोक्यतां यातु बिसस्तैन्यं करोति यः ॥ १३.१४२.६७ ॥

In einem Dorf mit Brunnen und Wasser soll der Brahmane, der Gatte einer Frau niederer Kaste ist, dieselbe Welt erlangen wie derjenige, der Lotusstängel stiehlt.

13.142.68

जीवतो वै गुरून्भृत्यान्भरन्त्वस्य परे जनाः ।
दरिद्रो बहुपुत्रः स्याद्बिसस्तैन्यं करोति यः ॥ १३.१४२.६८ ॥

Solange er lebt, mögen andere seine Ältesten und Diener unterhalten; der Lotusstängel stiehlt, soll arm sein und viele Söhne haben.

13.142.69

अशुचिर्ब्रह्मकूटोऽस्तु मिथ्या चैवाप्यहङ्कृतः ।
कर्षको मत्सरी चास्तु बिसस्तैन्यं करोति यः ॥ १३.१४२.६९ ॥

Der Lotusstängel stiehlt, soll unrein sein, ein falscher Brahmane, fälschlich hochmütig, Bauer und neidisch sein.

13.142.70

हर्षं करोतु भृतको राज्ञश्वास्तु पुरोहितः ।
अयाज्यस्य भवेदृत्विक् बिसस्तैन्यं करोति यः ॥ १३.१४२.७० ॥

Der Lotusstängel stiehlt, soll als Lohnarbeiter Freude bereiten, Hauspriester eines Königs sein und für den als Opferherr dienen, für den man nicht opfern darf.

13.142.71

नित्यं परिभवेच्छ्वश्रूं भर्तुर्भवतु दुर्मनाः ।
एका स्वादु समश्नातु बिसस्तैन्यं करोति या ॥ १३.१४२.७१ ॥

Die Frau, die Lotusstängel stiehlt, soll ihre Schwiegermutter stets verachten, gegen ihren Gatten übel gesinnt sein und Süßes allein essen.

13.142.72

ज्ञातीनां गृहमध्यस्था सक्तूनत्तु दिनक्षये ।
अभोग्या वीरसूरस्तु बिसस्तैन्यं करोति या ॥ १३.१४२.७२ ॥

Die Frau, die Lotusstängel stiehlt, soll inmitten des Hauses ihrer Verwandten leben, am Tagesende nur Gerstenmehl essen, des Genusses unwürdig sein und keine heldenhaften Söhne gebären.

13.142.73

अनृतं भाषतु सदा बन्धुभिश्च विरुध्यतु ।
ददातु कन्यां शुल्केन बिसस्तैन्यं करोति या ॥ १३.१४२.७३ ॥

Die Frau, die stets lügt, mit ihren Verwandten streitet, ihre Tochter gegen Brautpreis gibt und Lotusfasern stiehlt.

13.142.74

साधयित्वा स्वयं प्राशेद्दास्ये जीर्यतु चैव ह ।
विकर्मणा प्रमीयेत बिसस्तैन्यं करोति या ॥ १३.१४२.७४ ॥

Die Frau, die allein kocht und isst, in Knechtschaft alt wird, durch Unrecht stirbt und Lotusfasern stiehlt.

13.142.75

दास एव प्रजायेतामप्रसूतिरकिञ्चन ।
दैवतेष्वनमस्कारो बिसस्तैन्यं करोति यः ॥ १३.१४२.७५ ॥

Wer als Sklave geboren wird, unfruchtbar und mittellos ist, den Göttern keine Ehrerbietung erweist und Lotusfasern stiehlt.

13.142.76

अध्वर्यवे दुहितरं वा ददातु ।
च्छन्दोगे वाऽऽचरितब्रह्मचर्ये।
आथर्वणं वेदमधीत्य विप्रः ।
स्नायीत वा यो हरते बिसानि ॥ १३.१४२.७६ ॥

Er gebe seine Tochter einem Adhvaryu-Priester oder einem Chāndogya oder einem Brahmanen, der das Keuschheitsstudium vollendet und den Atharvaveda gelernt hat; und wer Lotusfasern entwendet, soll baden.

13.142.77

इष्टमेतद्द्विजातीनां योऽयं ते शपथः कृतः ।
त्वया कृतं बिसस्तैन्यं सर्वेषां नः शुनःसख ॥ १३.१४२.७७ ॥

Dies wünschen die Zweimalgeborenen, dieser Eid, den du geleistet hast; o Freund des Śunaḥśepa, du hast vor uns allen den Diebstahl der Lotusfasern begangen.

13.142.78

न्यस्तमद्यं न पश्यद्भिर्यदुक्तं कृतकर्मभिः ।
सत्यमेतन्न मिथ्यैतद्बिसस्तैन्यं कृतं मया ॥ १३.१४२.७८ ॥

Was die Männer der Tat sagten, die das heute Niedergelegte nicht gesehen haben, ist wahr und nicht falsch: Ich habe den Diebstahl der Lotusfasern begangen.

13.142.79

मया ह्यन्तर्हितानीह बिसानीमानि पश्यत ।
परीक्षार्थं भगवतां कृतमेवं मयाऽनघाः ॥ १३.१४२.७९ ॥

Ich habe hier diese Lotusstängel versteckt; seht her. Ihr Sündlosen, ich habe dies getan, um euch, ihr Verehrungswürdigen, zu prüfen.

13.142.80

रक्षणार्थं च सर्वेषां भवतामहमागतः ।
यातुधानी ह्यतिक्रूरा कृत्यैषा वो वधैषिणी ॥ १३.१४२.८० ॥

Ich bin gekommen, um euch alle zu beschützen. Diese überaus grausame Dämonin, ein magisches Wesen, trachtet nach eurem Verderben.

13.142.81

वृषादर्भिप्रयुक्तैषा निहता मे तपोधनाः ।
दुष्टा हिंस्यादियं पापा युष्मान्प्रत्यग्निसम्भवा ॥ १३.१४२.८१ ॥

Von Vṛṣadarbhi gesandt, wollte diese böse Sünderin, aus dem Feuer geboren, euch schaden; ich habe sie erschlagen, ihr an Askese Reichen.

13.142.82

तस्मादस्म्यागतो विप्रा वासवं मां निबोधत ।
अलोभादक्षया लोकाः प्राप्ता वः सार्वकामिकाः।
उत्तिष्ठध्वमितः क्षिप्रं तानवाप्नुत वै द्विजाः ॥ १३.१४२.८२ ॥

Deshalb bin ich hierher gekommen; ihr Brahmanen, erkennt mich als Vāsava, Indra. Durch euer Freisein von Gier habt ihr die unvergänglichen Welten erlangt, die alle Wünsche erfüllen. Erhebt euch schnell von hier, ihr Zweimalgeborenen, und erlangt sie wahrlich.