Mahābhārata · Adhyāya 13.143
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.143.1
अत्रैवोदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
यद्वृत्तं तीर्थयात्रायां शपथं प्रति तच्छृणु ॥ १३.१४३.१ ॥
Hier erzählt man diese alte Geschichte dessen, was sich bei einer Pilgerreise zu den heiligen Stätten um einen Schwur ereignete; höre sie.
13.143.2
पुष्करार्थं कृतं स्तैन्यं पुरा भरतसत्तम ।
राजर्षिभिर्महाराज तथैव च द्विजर्षिभिः ॥ १३.१४३.२ ॥
O Bester der Bharatas, einst wurde für Puṣkara ein Diebstahl begangen, o großer König, von königlichen Weisen und ebenso von brahmanischen Weisen.
13.143.3
पुरा प्रभासे ऋषयः समग्राः ।
समेता वै मन्त्रममन्त्रयन्त।
चराम सर्वां पृथिवीं पुण्यतीर्थां ।
तन्नः कामं हन्त गच्छाम सर्वे ॥ १३.१४३.३ ॥
Einst versammelten sich in Prabhāsa alle Weisen und berieten: »Lasst uns die ganze Erde durchwandern, die reich an heiligen Badeorten ist; das ist unser Wunsch, so kommt, lasst uns alle gehen.«
13.143.4
शुक्रोऽङ्गिराश्चैव कविश्च विद्वां-
स्तथा ह्यगस्त्यो नारदपर्वतौ च।
भृगुर्वसिष्ठः कश्यपो गौतमश्च ।
विश्वामित्रो जमदग्निश्च राजन् ॥ १३.१४३.४ ॥
O König, Śukra, Aṅgiras, Kavi und die Weisen, ebenso Agastya, Nārada und Parvata, Bhṛgu, Vasiṣṭha, Kaśyapa, Gautama, Viśvāmitra und Jamadagni.
13.143.5
ऋषिस्तथा गालवोऽथाष्टकश्च ।
भरद्वाजोऽरुन्धती वालखिल्याः।
शिबिर्दिलीपो नहुषोऽम्बरीषो ।
राजा ययातिर्धुन्धुमारोऽथ पूरुः ॥ १३.१४३.५ ॥
Der Weise Gālava und Aṣṭaka, Bharadvāja, Arundhatī, die Vālakhilyas; Śibi, Dilīpa, Nahuṣa, Ambarīṣa, König Yayāti, Dhundhumāra und Pūru.
13.143.6
जग्मुः पुरस्कृत्य महानुभावं ।
शतक्रतुं वृत्रहणं नरेन्द्राः।
तीर्थानि सर्वाणि परिभ्रमन्तो ।
माघ्यां ययुः कौशिकीं पुण्यतीर्थाम् ॥ १३.१४३.६ ॥
Den mächtigen Śatakratu, den Töter Vṛtras, vorantragend, wanderten die Könige durch alle Tīrthas und gingen im Monat Māgha zur Kauśikī, der heiligen Furt des Verdienstes.
13.143.7
सर्वेषु तीर्थेष्ववधूतपापा ।
जग्मुस्ततो ब्रह्मसरः सुपुण्यम्।
देवस्य तीर्थे जलमग्निकल्पा ।
विगाह्य ते भुक्तबिसप्रसूनाः ॥ १३.१४३.७ ॥
Nachdem sie in allen Tīrthas ihre Sünden abgeschüttelt hatten, gingen sie darauf zum überaus heiligen See Brahmās. Im feuerähnlichen Wasser der Furt des Gottes badend, aßen sie Lotusstängel und Blüten.
13.143.8
केचिद्बिसान्यखनंस्तत्र राजन्न-
न्ये मृणालान्यखनंस्तत्र विप्राः।
अथापश्यन्पुष्करं ते ह्रियन्तं ।
ह्रदादगस्त्येन समुद्धृतं तत् ॥ १३.१४३.८ ॥
O König, einige gruben dort Lotusstängel aus, andere Brahmanen gruben dort Lotusfasern aus. Dann sahen sie jenen Lotus aus dem See gehoben und von Agastya davongetragen.
13.143.9
नानाह सर्वानृषिमुख्यानगस्त्यः ।
केनाहृतं पुष्करं मे सुजातम्।
युष्माञ्शङ्के पुष्करं दीयतां मे ।
न वै भवन्तो हर्तुमर्हन्ति पद्मम् ॥ १३.१४३.९ ॥
Agastya sprach zu allen führenden Weisen: "Wer hat meinen schönen Lotus genommen? Ich vermute, ihr seid es gewesen; gebt mir jenen Lotus zurück. Es ziemt sich nicht für euch, jenen Lotus zu entführen."
13.143.10
शृणोमि कालो हिंसते धर्मवीर्यं ।
सेयं प्राप्ता वर्तते धर्मपीडा।
पुराऽधर्मो वर्तते नेह याव-
त्तावद्गच्छामः सुरलोकं चिराय ॥ १३.१४३.१० ॥
Ich höre, dass die Zeit die Kraft des Dharma verletzt. Diese Bedrängnis des Dharma ist nun eingetreten. Solange hier kein Adharma ist, lasst uns lange in die Welt der Götter gehen.
13.143.11
पुरा वेदान्ब्राह्मणा ग्राममध्ये ।
घुष्टस्वरा वृषलान्श्रावयन्ति।
पुरा राजा व्यवहारानधर्मा-
न्पश्यत्यहं परलोकं व्रजामि ॥ १३.१४३.११ ॥
Früher rezitierten die Brahmanen mitten im Dorf laut die Veden und ließen sie selbst die Niedriggeborenen hören. Früher sieht der König unrechte Verfahren; ich gehe in die andere Welt.
13.143.12
पुरा राजा प्रत्यवरान्गरीयसो ।
मंस्यत्यथैनमनुयास्यन्ति सर्वे।
धर्मोत्तरं यावदिदं न वर्तते ।
तावद्व्रजामि परलोकं चिराय ॥ १३.१४३.१२ ॥
Früher wird der König die Niedrigeren für geehrter halten, und dann werden ihm alle folgen. Solange dieser über dem Dharma stehende Zustand nicht besteht, gehe ich lange in die andere Welt.
13.143.13
पुरा प्रपश्यामि परेण मर्त्या-
न्बलीयसा दुर्बलान्भुज्यमानान्।
तस्माद्यास्यामि परलोकं चिराय ।
न ह्युत्सहे द्रष्टुमीदृङ्नृलोके ॥ १३.१४३.१३ ॥
Früher sehe ich die schwachen Sterblichen von den Stärkeren verschlungen. Darum werde ich lange in die andere Welt gehen; ich habe nicht den Mut, Derartiges in der Menschenwelt zu sehen.
13.143.14
तमाहुरार्ता ऋषयो महर्षिं ।
न ते वयं पुष्करं चोरयामः।
मिथ्याभिशंसा भवता न कार्या ।
शपाम तीक्ष्णैः शपथैर्महर्षे ॥ १३.१४३.१४ ॥
Die betrübten Weisen sprachen zu jenem großen Weisen: Wir stehlen deinen Lotos nicht. Erhebe keine falschen Anschuldigungen. Wir schwören mit gewaltigen Eiden, o großer Weiser.
13.143.15
ते निश्चितास्तत्र महर्षयस्तु ।
सम्पश्यन्तो धर्ममेतं नरेन्द्राः।
ततोऽशपन्त शपथान्पर्ययेण ।
सहैव ते पार्थिव पुत्रपौत्रैः ॥ १३.१४३.१५ ॥
Dort sprachen jene entschlossenen großen Weisen, dieses dharma klar erkennend, o Herrscher der Menschen, dann der Reihe nach Fluchschwüre aus. O König, sie taten dies zusammen mit ihren Söhnen und Enkeln.
13.143.16
भृगुरुवाच ।
प्रत्याक्रोशेदिहाक्रुष्टस्ताडितः प्रतिताडयेत्।
खादेच्च पृष्ठमांसानि यस्ते हरति पुष्करम् ॥ १३.१४३.१६ ॥
Bhṛgu sprach: Wer hier beschimpft wird, soll zurückbeschimpfen; wer geschlagen wird, soll zurückschlagen. Wer dein puṣkara (Lotos oder Schatz) raubt, möge das Fleisch seines eigenen Rückens essen.
13.143.17
अस्वाध्यायपरो लोके श्वानं च परिकर्षतु ।
पुरे च भिक्षुर्भवतु यस्ते हरति पुष्करम् ॥ १३.१४३.१७ ॥
Vasiṣṭha sprach: Wer in der Welt dem Studium vernachlässigend ergeben ist, möge einen Hund umherschleppen; und in der Stadt möge er ein Bettler werden — wer dein puṣkara raubt.
13.143.18
सर्वत्र सर्वं पणतु न्यासे लोभं करोतु च ।
कूटसाक्षित्वमभ्येतु यस्ते हरति पुष्करम् ॥ १३.१४३.१८ ॥
Kaśyapa sprach: Wer überall alles verkauft, im anvertrauten Gut gierig ist und falsches Zeugnis ablegt — wer dein puṣkara raubt.
13.143.19
जीवत्वहङ्कृतो बुद्ध्या विषमेणासमेन सः ।
कर्षको मत्सरी चास्तु यस्ते हरति पुष्करम् ॥ १३.१४३.१९ ॥
Gautama sprach: Er lebe durch einen stolzen, eigennützigen Verstand, durch ungerechte und ungleiche Geschäfte; er sei Ackerbauer und neidisch — wer dein puṣkara raubt.
13.143.20
अशुचिर्ब्रह्मकूटोस्तु श्वानं च परिकर्षतु ।
ब्रह्महाऽनिकृतिश्चास्तु यस्ते हरति पुष्करम् ॥ १३.१४३.२० ॥
Aṅgiras sprach: Er sei ein unreiner brahma-kūṭa (ein falscher Brahmane) und schleppe einen Hund umher; er sei Mörder eines Brahmanen und Betrüger — wer dein puṣkara raubt.
13.143.21
अकृतज्ञस्तु मित्राणां शूद्रायां च प्रजायतु ।
एकः सम्पन्नमश्नातु यस्ते हरति पुष्करम् ॥ १३.१४३.२१ ॥
Er sei undankbar gegen seine Freunde, zeuge Kinder mit einer Śūdra-Frau und esse allein eine reiche Mahlzeit—so sei, wer dein Puṣkara stiehlt.
13.143.22
चिकित्सायां प्रचरतु भार्यया चैव पुष्यतु ।
श्वशुरात्तस्य वृत्तिः स्याद्यस्ते हरति पुष्करम् ॥ १३.१४३.२२ ॥
Er übe die Heilkunst aus, werde von seiner Frau versorgt, und sein Lebensunterhalt komme vom Schwiegervater—so sei, wer dein Puṣkara stiehlt.
13.143.23
उदपानप्लवे ग्रामे ब्राह्मणो वृषलीपतिः ।
तस्य लोकान्स व्रजतु यस्ते हरति पुष्करम् ॥ १३.१४३.२३ ॥
In einem Dorf, dessen Brunnen überfließt, sei ein Brahmane der Gatte einer Śūdra-Frau; er gehe in jene Welten ein—so sei, wer dein Puṣkara stiehlt.
13.143.24
वृथा मांसं समश्नातु दिवा गच्छतु मैथुनम् ।
प्रेष्यो भवतु राज्ञश्च यस्ते हरति पुष्करम् ॥ १३.१४३.२४ ॥
Er esse vergeblich Fleisch, gehe bei Tage zur Vereinigung und werde Diener des Königs—so sei, wer dein Puṣkara stiehlt.
13.143.25
जमदग्निरुवाच ।
अनध्यायेष्वधीयीत मित्रं श्राद्धे च भोजयेत्।
श्राद्धे शूद्रस्य चाश्नीयाद्यस्ते हरति पुष्करम् ॥ १३.१४३.२५ ॥
Jamadagni sprach: Er lerne an den Tagen des Studienverbots, speise einen Freund beim Śrāddha und esse beim Śrāddha mit einem Śūdra—so sei, wer dein Puṣkara stiehlt.
13.143.26
शिबिरुवाच ।
अनाहिताग्निर्मियतां यज्ञे विघ्नं करोतु च।
तपस्विभिर्विरुध्येच्च यस्ते हरति पुष्करम् ॥ १३.१४३.२६ ॥
Śibi sprach: Er sterbe, der das heilige Feuer nicht entzündet hat, er bereite im Opfer ein Hindernis und widersetze sich den Asketen—so sei, wer dein Puṣkara stiehlt.
13.143.27
ययातिरुवाच ।
अनृतौ व्रतनियतायां भार्यायां स प्रजायतु।
निराकरोतु वेदांश्च यस्ते हरति पुष्करम् ॥ १३.१४३.२७ ॥
Yayāti sprach: Wer außerhalb der Zeit mit einer gelübdegebundenen Gattin ein Kind zeugt, der verwerfe die Veden; und wer dein Puṣkara raubt.
13.143.28
नहुष उवाच ।
अतिथिर्गृहसंस्थोऽस्तु कामवृत्तस्तु दीक्षितः।
विद्यां प्रयच्छतु भृतो यस्ते हरति पुष्करम् ॥ १३.१४३.२८ ॥
Nahuṣa sprach: Der Gast wohne im Haus, der aus Begierde Handelnde sei geweiht, der Bezahlte gebe Wissen; und wer dein Puṣkara raubt.
13.143.29
नृशंसस्त्यक्तधर्मोऽस्तु स्त्रीषु ज्ञातिषु गोषु च ।
निहन्तु ब्राह्मणं चापि यस्ते हरति पुष्करम् ॥ १३.१४३.२९ ॥
Ambarīṣa sprach: Er sei grausam und habe das Dharma verlassen gegenüber Frauen, Verwandten und Kühen; er töte sogar einen Brahmanen; und wer dein Puṣkara raubt.
13.143.30
गृहज्ञानी बहिःशास्त्रं पठतां विस्वरं पदम् ।
गरीयसोऽवजानातु यस्ते हरति पुष्करम् ॥ १३.१४३.३० ॥
Nārada sprach: Der nur die häuslichen Dinge kennt, verachte das misstönende Wort derer, die außerhalb der Schriften rezitieren, und verachte die Älteren; und wer dein Puṣkara raubt.
13.143.31
अनृतं भाषतु सदा सद्भिश्चैव विरुध्यतु ।
शुल्केन ददतु कन्यां यस्ते हरपि पुष्करम् ॥ १३.१४३.३१ ॥
Nābhāga sprach: Er rede stets Falsches und widerstehe den Guten; er gebe eine Jungfrau gegen Brautpreis; und wer dein Puṣkara raubt.
13.143.32
कविरुवाच ।
पदा च गां संस्पृशतु सूर्यं च प्रति मेहतु।
शरणागतं संत्यजतु यस्ते हरति पुष्करम् ॥ १३.१४३.३२ ॥
Kavi sprach: Er berühre eine Kuh mit dem Fuß und uriniere gegen die Sonne, er verlasse den, der Zuflucht gesucht hat; und wer dein Puṣkara raubt.
13.143.33
करोतु भृतकोऽवर्षां राज्ञश्चास्तु पुरोहितः ।
ऋत्विगस्तु ह्ययाज्यस्य यस्ते हरति पुष्करम् ॥ १३.१४३.३३ ॥
Wer dir den Lotos raubt, der sei ein Tagelöhner, der den Regen zurückhält, er sei der Hauspriester des Königs und der Opferpriester dessen, für den nicht geopfert werden soll.
13.143.34
ग्रामे चाधिकृतः सोऽस्तु खरयानेन गच्छतु ।
शुनः कर्षतु वृत्त्यर्थे यस्ते हरति पुष्करम् ॥ १३.१४३.३४ ॥
Wer dir den Lotos raubt, der sei Beamter eines Dorfes, fahre mit dem Eselskarren und pflüge mit Hunden für seinen Lebensunterhalt.
13.143.35
सर्वपापसमादानं नृशंसे चानृते च यत् ।
तत्तस्यास्तु सदा पापं यस्ते हरति पुष्करम् ॥ १३.१४३.३५ ॥
Jene Sünde, die in Grausamkeit und Lüge alle Sünden auf sich nimmt, möge stets auf dem sein, der dir den Lotos raubt.
13.143.36
स राजास्त्वकृतप्रज्ञः कामवृत्तश्च पापकृत् ।
अधर्मेणाभिशास्तूर्वीं यस्ते हरति पुष्करम् ॥ १३.१४३.३६ ॥
Wer dir den Lotos raubt, der sei ein König mit unentwickelter Einsicht, handle aus Begierde, sei ein Übeltäter und herrsche durch Unrecht über die Erde.
13.143.37
पापिष्ठेभ्यो ह्यनर्घार्हः स नरोऽस्तु स्वपापकृत् ।
दत्त्वा दानं कीर्तयतु यस्ते हरति पुष्करम् ॥ १३.१४३.३७ ॥
Wer dir den Lotos raubt, der sei des Lohnes unwürdig, empfange Gaben sogar von den größten Sündern, sei der Täter seiner eigenen Sünde und rühme sein Geben.
13.143.38
अरुन्धत्युवाच ।
श्वश्र्वाऽपवादं वदतु भर्तुर्भवतु दुर्मनाः।
एका स्वादु समश्नातु या ते हरति पुष्करम् ॥ १३.१४३.३८ ॥
Arundhatī sprach: Wer dir den Lotos raubt, die soll ihre Schwiegermutter verleumden, gegen ihren Gatten übelgesinnt sein und allein süße Speisen essen.
13.143.39
एकपादेन वृत्त्यर्थं ग्रामद्वारे स तिष्ठतु ।
धर्मज्ञस्त्यक्तधर्मास्तु यस्ते हरति पुष्करम् ॥ १३.१४३.३९ ॥
Auch wenn er das Dharma kennt, möge er, der das Dharma verlässt und dir den Lotus raubt, um des Lebensunterhalts willen auf einem Bein am Dorftor stehen.
13.143.40
अग्निहोत्रमनादृत्य स सुखं स्वपतु द्विजः ।
परिव्राट् कामवृत्तोस्तु यस्ते हरति पुष्करम् ॥ १३.१४३.४० ॥
Der Zweigeborene, der das Agnihotra missachtet und sorglos schläft, und der dir den Lotus raubt, möge ein umherziehender Asket werden, der nach seinen Begierden lebt.
13.143.41
सुरभ्युवाच ।
वालजेन निदानेन कांस्यं भवतु दोहनम्।
दुह्येत परवत्सेन या ते हरति पुष्करम् ॥ १३.१४३.४१ ॥
Surabhi sprach: Das Gefäß zum Melken derjenigen, die dir den Lotus raubt, möge aus Bronze sein um dieser Tat willen, und sie möge mit dem Kalb eines anderen gemolken werden.
13.143.42
ततस्तु तैः शपथैः शप्यमानै-
र्नानाविधैर्बहुभिः कौरवेन्द्र।
सहस्राक्षो देवराट् सम्प्रहृष्टः ।
समीक्ष्य तं कोपनं विप्रमुख्यम् ॥ १३.१४३.४२ ॥
Da, während sie durch jene vielen und mannigfaltigen Flüche verflucht wurden, o Herr der Kaurava, wurde Indra, der tausendäugige König der Götter, hocherfreut, als er jenen zornigen Ersten der Brahmanen sah.
13.143.43
यथाब्रवीन्मघवा प्रत्ययं स्वं ।
स्वयं समागत्य तमृषिं जातरोषम्।
ब्रह्मर्षिदेवर्षिनृपर्षिमध्ये ।
यं तं निबोधेह ममाद्य राजन् ॥ १३.१४३.४३ ॥
Wie Maghavan es als seine Zusicherung sagte, indem er selbst zu jenem zornigen Weisen kam, unter den Brahmarṣis, Devarṣis und königlichen Weisen, o König, erkenne ihn nun hier durch mich.
13.143.44
अध्वर्यवे दुहितरं ददातु ।
छन्दोगे वाऽऽचरितब्रह्मचर्ये।
अथर्वणं वेदमधीत्य विप्रः ।
स्नायीत यः पुष्करमाददाति ॥ १३.१४३.४४ ॥
Er möge seine Tochter einem Adhvaryu-Priester geben oder einem Chandoga, der das Keuschheitsgelübde des Studiums gehalten hat. Der Brahmane, der den Atharvaveda studiert hat, bade im Puṣkara; wer es fortnimmt, erhalte es.
13.143.45
सर्वान्वेदानधीयीत पुण्यशीलोऽस्तु धार्मिकः ।
ब्रह्मणः सदनं यातु यस्ते हरति पुष्करम् ॥ १३.१४३.४५ ॥
Er möge alle Veden studieren und tugendhaft und rechtschaffen sein. Wer dein Puṣkara fortnimmt, gehe zur Wohnstatt Brahmās.
13.143.46
आशीर्वादस्त्वया प्रोक्तः शपथो बलसूदन ।
दीयतां पुष्करं मह्यमेष धर्मः सनातनः ॥ १३.१४३.४६ ॥
O Bezwinger Balas, du hast Segen und Eid gesprochen. Man gebe mir das Puṣkara; dies ist das ewige Gesetz.
13.143.47
न मया भगवँल्लोभाद्धृतं पुष्करमद्य वै ।
धर्मांस्तु श्रोतुकामेन हृतं न क्रोद्धुमर्हसि ॥ १३.१४३.४७ ॥
Ehrwürdiger Herr, ich habe das Puṣkara heute nicht aus Gier genommen; ich nahm es aus dem Wunsch, die Gesetze zu hören. Du solltest nicht zürnen.
13.143.48
धर्मश्रुतिसमुत्कर्षो धर्मसेतुरनामयः ।
आर्षो वै शाश्वतो नित्यमव्ययोऽयं मया श्रुतः ॥ १३.१४३.४८ ॥
Die Erhabenheit der Schrift des Dharma, die Brücke des Dharma, makellos, der Seher, ewig, immer, unvergänglich — dies habe ich gehört.
13.143.49
तदिदं गृह्यतां विद्वन्पुष्करं द्विजसत्तम ।
अतिक्रमं मे भगवन्क्षन्तुमर्हस्यनिन्दित ॥ १३.१४३.४९ ॥
Darum, o Gelehrter, Bester der Zweimalgeborenen, nimm dieses Puṣkara an. Ehrwürdiger, Tadelloser, du solltest meine Übertretung verzeihen.
13.143.50
इत्युक्तः स महेन्द्रेण तपस्वी कोपनो भृशम् ।
जग्राह पुष्करं धीमान्प्रसन्नश्चाभवन्मुनिः ॥ १३.१४३.५० ॥
So angesprochen von Mahendra, nahm der sehr zornige Asket, der Weise, das Puṣkara an, und der Weise wurde zufrieden.
13.143.51
प्रययुस्ते ततो भूयस्तीर्थानि वनगोचराः ।
पुण्येषु तीर्थेषु तथा गात्राण्याप्लावयन्त ते ॥ १३.१४३.५१ ॥
Dann gingen jene Waldbewohner wieder zu den heiligen Furten und badeten in den heiligen Furten ihre Glieder.
13.143.52
आख्यानं य इदं युक्तः पठेत्वर्वणिपर्वणि ।
न मूर्खं जनयेत्पुत्रं न भवेच्च निराकृतिः ॥ १३.१४३.५२ ॥
Wer dieses Narrativ hingebungsvoll zur Festzeit rezitiert, der wird keinen törichten Sohn zeugen und nicht missgestaltet werden.
13.143.53
न तमापत्स्पृशेत्काचिद्विज्वरो न जरावहः ।
विरजाः श्रेयसा युक्तः प्रेत्य स्वर्गमवाप्नुयात् ॥ १३.१४३.५३ ॥
Kein Unheil berührt ihn; er ist frei von Fieber, und das Alter bringt ihn nicht zu Fall. Rein und mit Heil begabt, erlangt er nach dem Tod den Himmel.
13.143.54
यश्च शास्त्रमधीयीत ऋषिभिः परिपालितम् ।
स गच्छेद्ब्रह्मणो लोकमव्ययं च नरोत्तम ॥ १३.१४३.५४ ॥
Und wer diese von den Weisen bewahrte Schrift studiert, o Bester der Menschen, der möge in Brahmās unvergängliche Welt gehen.