Mahābhārata · Adhyāya 13.151
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.151.1
ततः श्रुतिसमापन्नः संस्कृश्च यथाविधि ।
चौलोपनयनं तस्य यथावत्क्रियते द्विजैः ॥ १३.१५१.१ ॥
Dann, nachdem er das Studium der Śruti vollendet und gemäß der Vorschrift geweiht ist, werden für ihn die Rituale der Tonsur und der Initiation von den Dvijas ordnungsgemäß vollzogen.
13.151.2
ततोऽष्टमे स वर्षे तु व्रतोपनयनादिभिः ।
क्रियाभिर्विधिदृष्टाभिर्ब्रह्मत्वमुपनीयते ॥ १३.१५१.२ ॥
Dann, im achten Jahr, wird er durch Gelübde, Initiation und andere vorgeschriebene Riten zum Zustand des Brahmanen hingeführt.
13.151.3
गायत्रेण छन्दसा तु संस्कृतश्चरितव्रतः ।
अधीयमानो मेधावी शुद्धात्मा नियतव्रतः ॥ १३.१५१.३ ॥
Mit dem Gāyatrī-Metrum geweiht, seine Gelübde haltend, eifrig studierend, klug, reinen Geistes und standhaft in seinen Gelübden.
13.151.4
अचिरेणैव कालेन साङ्गान्वेदानवाप्नुते ।
समावृत्तः स धर्मात्मा समावृत्तिक्रियस्तथा ॥ १३.१५१.४ ॥
In kurzer Zeit erlangt er die Veden samt ihren Hilfswissenschaften; der Gerechtgesinnte kehrt nach Vollzug des Heimkehrritus zurück.
13.151.5
याजनाध्यापनरतः कुशले कर्मणि स्थितः ।
अग्निहोइत्रपरो नित्यं देवतातिथिपूजकः ॥ १३.१५१.५ ॥
Dem Opfern und Lehren ergeben, im heilsamen Handeln gefestigt, stets dem Agnihotra zugewandt, die Götter und Gäste ehrend.
13.151.6
यजते विविधैर्यज्ञैर्जपयज्ञैस्तथैव च ।
न्यायागतधनान्वेषी न्यायवृत्तस्तपोधनः ॥ १३.१५१.६ ॥
Er opfert mit verschiedenen Opfern und ebenso mit Rezitationsopfern; nach rechtmäßig erworbenem Reichtum strebend, rechtschaffen handelnd, ist die Askese sein Reichtum.
13.151.7
सर्वभूतहितश्चैव सर्वशास्त्रविशारदः ।
स्वदारपरितुष्टात्मा क्रतुगामी जितेन्द्रियः ॥ १३.१५१.७ ॥
Der allen Wesen wohlgesinnt ist, in allen Lehrwerken bewandert, mit seiner eigenen Gattin zufrieden im Herzen, den Opfern ergeben und seine Sinne bezwungen hat.
13.151.8
परापवादविरतः सत्यव्रतपरः सदा ।
स कालपरिणामात्तु संयुतः कालधर्मणा ॥ १३.१५१.८ ॥
Wer sich von der Verleumdung anderer enthält und stets dem Gelübde der Wahrheit ergeben ist, der wird im Lauf der Zeit mit dem Gesetz der Zeit verbunden, das der Tod ist.
13.151.9
संस्कृतश्चाग्निहोत्रेण यथावद्विधिपूर्वकम् ।
सोमलोकमवाप्नोति देहन्यासान्न संशयः ॥ १३.१५१.९ ॥
Wer nach der vorgeschriebenen Regel ordnungsgemäß mit dem Agnihotra-Ritus geweiht wurde, erlangt beim Ablegen des Körpers die Welt des Soma — daran besteht kein Zweifel.
13.151.10
तत्र सोमप्रभैर्देवैरग्निष्वात्तैश्च भास्वरैः ।
तथा बर्हिषदैश्चैव देवैराङ्गिरसैरपि ॥ १३.१५१.१० ॥
Dort, von den mit Soma strahlenden Göttern, von den Agniṣvāttas und den Leuchtenden, ebenso von den Barhiṣads und auch von den Göttern der Āṅgirasas.
13.151.11
विश्वेभिश्चैव देवैश्च तथा ब्रह्मर्षिभिः पुनः ।
देवर्षिभिश्चाप्रतिमैस्तथैवाप्सरसां गणैः।
साध्यैः सिद्धैश्च सततं सत्कृतस्तत्र मोदते ॥ १३.१५१.११ ॥
Dort stets geehrt von den Viśvadevas, von den Göttern, ebenso von den Brahmarṣis, wiederum von den unvergleichlichen Devarṣis sowie von den Scharen der Apsarasen, den Sādhyas und den Siddhas, freut er sich dort.
13.151.12
जातरूपमयं दिव्यमर्कतुल्यं मनोजवम् ।
देवगन्धर्वसंकीर्णं विमानमधिरोहति ॥ १३.१५१.१२ ॥
Er besteigt einen himmlischen Wagen aus Gold, göttlich, der Sonne gleich, schnell wie der Gedanke, voller Götter und Gandharvas.
13.151.13
सौम्यरूपा मनःकान्तास्तप्तकाञ्चनभूषणाः ।
सोमकन्या विमानस्थं रमयन्ति मुदान्विताः ॥ १३.१५१.१३ ॥
Die Töchter Somas, sanften Antlitzes, dem Herzen lieblich, mit Schmuck aus geläutertem Gold geschmückt, voller Freude, erfreuen den, der im himmlischen Wagen steht.
13.151.14
स तत्र रमते प्रीतः सह देवैः सहर्षिभिः ।
लोकान्सर्वाननुचरन्दीप्ततेजा मनोजवः ॥ १३.१५१.१४ ॥
Dort erfreut er sich, zufrieden, zusammen mit den Göttern und den Weisen; strahlend in seiner Glanzkraft, schnell wie der Gedanke, durchstreift er alle Welten.
13.151.15
सभां कामजवीं चापि नित्यमेवाभिगच्छति ।
सर्वलोकेश्वरमृषिं नमस्कृत्य पितामहम् ॥ १३.१५१.१५ ॥
Auch geht er stets zu jener Versammlung, schnell wie das Verlangen, und nachdem er sich vor dem Urgroßvater, dem Seher und Herrn aller Welten, verneigt hat, nähert er sich ihm.
13.151.16
परमेष्ठिरनन्तश्रीर्लोकानां प्रभवाप्ययः ।
यतः सर्वाः प्रवर्तन्ते सर्गप्रलयविक्रियाः।
स तत्र वर्तते श्रीमान्द्विशतं द्विजसत्तम ॥ १३.१५१.१६ ॥
Der Höchste, von unendlicher Herrlichkeit, aus dem Ursprung und Vergehen der Welten hervorgehen, aus dem alle Wandlungen von Schöpfung und Auflösung ausgehen – dort weilt der Glanzvolle zweihundert Jahre, o Bester der Zweimalgeborenen.
13.151.17
अथ कालक्षयात्तस्मात्स्थानादावर्तते पुनः ।
जातिधर्मांस्तथा सर्वान्सर्गादावर्तनानि च ॥ १३.१५१.१७ ॥
Dann, wenn die Zeit erschöpft ist, kehrt er von jenem Ort wieder zurück und nimmt erneut die Gesetze der Geburt und alle Dinge auf sowie die Wiederkehrs, die zu Beginn der Schöpfung geschehen.
13.151.18
अशाश्वतमिदं सवेमिति चिन्त्योपलभ्य च ।
शाश्वतं दिव्यमचलमदीनमपनर्भवम् ॥ १३.१५१.१८ ॥
Nachdem er erwogen hat, dass dies alles unbeständig ist, und es erkannt hat, erlangt er den ewigen, göttlichen, unbewegten, ungeschmälerten Zustand ohne Wiedergeburt.
13.151.19
आस्थास्यत्यभयं नित्यं यत्रावृत्तिर्न विद्यते ।
यत्रि गत्वा न म्रियते जन्म चापि न विद्यते ॥ १३.१५१.१९ ॥
Er wird ewig in Furchtlosigkeit verweilen, wo es keine Wiederkehr gibt; wohin man gegangen nicht stirbt und wo es überhaupt keine Geburt gibt.
13.151.20
गर्भक्लेशामयाः प्राप्ता जायता च पुनः पुनः ।
कायक्लेशाश्च विविधा द्वन्द्वानि विविधानि च ॥ १३.१५१.२० ॥
Die Qualen und Leiden des Mutterleibs werden immer wieder erfahren, wenn man immer wieder geboren wird; und die vielfältigen körperlichen Schmerzen und die vielfältigen Gegensatzpaare.
13.151.21
शीतोष्णसुखदुःखानि ईर्ष्याद्वेषकृतानि च ।
तत्रतत्रोपभुक्तानि न क्वचिच्छाश्वती स्थितिः ॥ १३.१५१.२१ ॥
Kälte und Hitze, Lust und Schmerz, und jene, die durch Neid und Hass verursacht werden, hier und dort erfahren; nirgends gibt es einen dauerhaften Zustand.
13.151.22
एवं स निश्चयं कृत्वा निर्मुच्यि ग्रहबन्धनात् ।
छित्त्वा भार्यामयं पाशं तथैवापत्यसम्भवम् ॥ १३.१५१.२२ ॥
Nachdem er so seinen Entschluss gefasst und sich von den Fesseln der Anhaftung befreit hatte, hat er die aus der Frau gemachte Schlinge durchschnitten und ebenso die aus den Nachkommen entstandene.
13.151.23
यतिधर्ममुपाश्रित्यि गुरुशुश्रूषणे रतः ।
अचिरेणैव कालेन श्रेयः समभिगच्छति ॥ १३.१५१.२३ ॥
Indem er sich auf die Pflicht des Asketen stützt und dem Dienst an seinem Lehrer ergeben ist, erlangt er in nicht langer Zeit das höchste Gut.
13.151.24
योगशास्त्रं च साङ्ख्यं च विदित्वा सोऽर्थतत्वतः ।
अनुज्ञातश्च गुरुणा यथाशास्त्रमवस्थितः ॥ १३.१५१.२४ ॥
Nachdem er die Yoga-Lehre und das Sāṅkhya in ihrem wahren Wesen erkannt hatte und von seinem Lehrer die Erlaubnis erhalten hatte, verweilte er den Schriften gemäß.
13.151.25
पुण्यतीर्थानुसेवी च नदीनां पुलिनाश्रयः ।
शून्यागारनिकेतश्च वनवृक्षगुहाशयः ॥ १३.१५१.२५ ॥
Wer die heiligen Badestellen aufsucht, auf den Sandbänken der Flüsse wohnt, leere Häuser zur Wohnstatt nimmt und in Waldbäumen und Höhlen schläft.
13.151.26
अरण्यानुचरो नित्यं देवारण्यनिकेतनः ।
एकरात्रं द्विरात्रं वा न क्वचित्सज्जते द्विजः ॥ १३.१५१.२६ ॥
Wer stets im Wald umherzieht, die göttlichen Wälder zur Wohnstatt hat und an keinem Ort länger als eine oder zwei Nächte verweilt – der ist ein Zweimalgeborener.
13.151.27
शीर्णपर्णभुगेवापि वने चरति भिक्षुकः ।
न भोगार्थमनुप्रेत्य यात्रामात्रं समश्नुते ॥ १३.१५१.२७ ॥
Der Bettelmönch wandert im Wald und nährt sich nur von herabgefallenen trockenen Blättern; er sucht nicht den Genuss, sondern nimmt nur, was zur Erhaltung des Lebensweges genügt.
13.151.28
धर्मलब्धं समश्नाति न कामात्किञ्चिदश्नुते ।
युगमात्रदृगध्वानं क्रोशादूर्ध्वं न गच्छति ॥ १३.१५१.२८ ॥
Er isst nur, was auf rechte Weise erlangt wurde, und genießt nichts aus Begierde; er geht den Weg mit dem Blick nur so weit wie ein Joch reicht und geht nicht weiter als eine Krośa.
13.151.29
समो मानावमानाभ्यां समलोष्टाश्मकाञ्चनः ।
सर्वभूताभयकरस्तथैवाभयदक्षिणः ॥ १३.१५१.२९ ॥
Gleichmütig gegenüber Ehre und Schande, Erdscholle, Stein und Gold gleich achtend, allen Wesen Furchtlosigkeit schenkend und Furchtlosigkeit als seine Gabe darbringend.
13.151.30
निर्द्वन्द्वो निर्नमस्कारो निरानन्दपरिग्रहः ।
निर्ममो निरहङ्कारः सर्वभूतनिराश्रयः ॥ १३.१५१.३० ॥
Frei von den Gegensatzpaaren, vor niemandem sich verneigend, nichts annehmend, was Freude bereitet, ohne Besitzdenken und Ich-Dünkel, und von keinem Wesen abhängig.
13.151.31
परिसङ्ख्यानतत्वज्ञस्तदा सत्यरतः सदा ।
ऊर्ध्वं नाधो न तिर्यक्च न किञ्चिदभिकामयेत् ॥ १३.१५१.३१ ॥
Der die Wahrheit der Unterscheidung erkennt und stets an der Wahrheit Freude hat, soll nichts begehren, weder oben, noch unten, noch seitwärts.
13.151.32
एवं हि रममाणस्तु यतिधर्मं यथाविधि ।
कालस्य परिणामात्तु यथा पक्वफलं तथा ॥ १३.१५१.३२ ॥
So, nach Vorschrift am Dharma des Asketen Freude habend, wie eine reife Frucht durch die Reife der Zeit,
13.151.33
स विसृज्य स्वकं देहं प्रविशेद्ब्रह्म शाश्वतम् ।
निरामयमनाद्यन्तं गुणसौम्यमचेतनम् ॥ १३.१५१.३३ ॥
Nachdem er seinen eigenen Körper abgelegt hat, soll er in das ewige Brahman eingehen, frei von Krankheit, ohne Anfang und Ende, sanft in seinen Eigenschaften und nicht bewusst.
13.151.34
निरक्षरमबीजं च निरिन्द्रियमजं तथा ।
अजय्यमक्षयं यत्तदभेद्यं सूक्ष्ममेव च ॥ १३.१५१.३४ ॥
Ohne Silbe, ohne Samen, ohne Sinne, ungeboren, unbesiegbar, unvergänglich, unteilbar und fein, eben dieses.
13.151.35
निर्गुणं च प्रकृतिमन्निर्विकारं च सर्वशः ।
भूतभव्यभविष्यस्य कालस्य परमेश्वरम्। ॥ १३.१५१.३५ ॥
Ohne Eigenschaften, jenseits der Natur, in jeder Hinsicht unveränderlich, der höchste Herr der Zeit der vergangenen, gegenwärtigen und künftigen Wesen.
13.151.36
अव्यक्तं पुरुषं क्षेत्रमानन्त्याय प्रपद्यते॥ ॥ १३.१५१.३६ ॥
Er erreicht den unoffenbarten Puruṣa und das Feld, zur Unendlichkeit.