مهابهاراتا · أدهيايا 13.155
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.155.1
आलोकदानं नामैतत्कीदृशं भरतर्षभ ।
कथमेतत्समुत्पन्नं फलं वा तद्ब्रवीहि मे ॥ १३.१५५.१ ॥
يا ثور البهاراتا، ما نوع هذا العطاء المسمّى عطاء النور؟ كيف نشأ، وما ثمرته؟ أخبرني.
13.155.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
मनोः प्रजापतेर्वादं सुवर्णस्य च भारत ॥ १३.१५५.२ ॥
وهنا أيضًا يروون هذه القصة القديمة: حوار مانو سيد الخلائق وسوفارنا، يا بهارتا.
13.155.3
तपस्वी कश्चिदभवत्सुवर्णो नाम भारत ।
वर्णतो हेमवर्णः स सुवर्ण इति विश्रुतः ॥ १३.१५५.३ ॥
كان هناك زاهد اسمه سوفارنا، يا بهارتا. ولأن لونه كان ذهبيًا، اشتهر باسم سوفارنا.
13.155.4
कुलशीलगुणोपेतः स्वाध्यायोपरमं गतः ।
बहून्सुवंशप्रभवान्समतीतः स्वकैर्गुणैः ॥ १३.१५५.४ ॥
كان ذا حسب ونسب وسلوك وفضائل، وقد توقف عن الدراسة الذاتية للفيدا؛ وبفضائله تفوق على كثيرين ممن وُلدوا في أنساب كريمة.
13.155.5
स कदाचिन्मनुं विप्रो ददर्शोपससर्प च ।
कुशलप्रश्नमन्योन्यं तौ चोभौ तत्र चक्रतुः ॥ १३.१५५.५ ॥
ذات مرة رأى ذلك البرهمي مانو فاقترب منه؛ وهناك سأل كل منهما الآخر عن سلامته.
13.155.6
ततस्तौ सत्यसंकल्पौ मेरौ काञ्चनपर्वते ।
देवर्षिभिः सदा जुष्टे सहितौ संन्यषीदताम् ॥ १३.१५५.६ ॥
ثم جلس الاثنان، الصادقا العزم، معًا على الجبل الذهبي للميرو، الذي يرتاده دائمًا الحكماء الإلهيون.
13.155.7
तत्र तौ कथयन्तौ स्तां कथा नानाविधाश्रयाः ।
ब्रह्मर्षिदेवदैत्यानां पुराणानां महात्मनाम् ॥ १३.१५५.७ ॥
وهناك كان الاثنان يرويان حكايات من أنواع شتى، أخبار الحكماء البراهمة والآلهة والداityas والنفوس العظيمة القديمة.
13.155.8
सुवर्णस्त्वब्रवीद्वाक्यं मनुं स्वायंभुवं प्रति ।
हितार्थं सर्वभूतानां प्रश्नं मे वक्तुमर्हसि ॥ १३.१५५.८ ॥
فقال سُوفارنا هذه الكلمات لمانو ابن سفايمبهو: «من أجل خير جميع الكائنات، أنت أهل لأن تجيب عن سؤالي.»
13.155.9
सुमनोगन्धधूपाद्यैरिज्यन्ते दैवतानि च ।
किमेतत्कथमुत्पन्नं फलं योगं च शंस मे ॥ १३.१५५.९ ॥
«تُعبد الآلهة بالأزهار والعطور والبخور وما شابهها. كيف نشأ هذا، وما ثمرته وما صلته؟ أخبرني.»
13.155.11
बलेर्वैरोचनस्येह त्रैलोक्यमनुशासतः ।
समीपमाजगामाशु शुक्रो भृगुकुलोद्वहः ॥ १३.१५५.११ ॥
هنا، وبينما كان بالي ابن فيروتشانا يحكم العوالم الثلاثة، جاء شوكرا أبرز سلالة بهريغو مسرعًا إلى جانبه.
13.155.12
तमर्घ्यादिभिरभ्यर्च्य भार्गवं सोऽसुराधिपः ।
निषसादासने पश्चाद्विधिवद्भूरिदक्षिणः ॥ १३.१५५.१२ ॥
بعد أن أكرم ذلك البهارغافا بماء الترحيب وغيره، جلس سيد الأسورا، الكثير العطاء، بعد ذلك على مقعد وفق القاعدة.
13.155.13
कथेयमभवत्तत्र त्वया या परिकीर्तिता ।
सुमनोधूपदीपानां सम्प्रदाने फलं प्रति ॥ १३.१५५.१३ ॥
«هذه هي الحكاية نفسها التي أعلنتها هناك، عن ثمرة تقديم الأزهار والبخور والمصابيح.»
13.155.14
ततः पप्रच्छ दैत्येन्द्रः कवीन्द्रं प्रश्नमुत्तमम् ॥ १३.१५५.१४ ॥
فسأل سيد الدايتيا سيد الشعراء سؤالا رفيعا.
13.155.15
सुमनोधूपदीपानां किं फलं ब्रह्मिवित्तम ।
प्रदानस्य द्विजश्रेष्ठ तद्भवान्वक्तुमर्हति ॥ १३.१५५.१५ ॥
يا أفضل العارفين بالبراهمان، ما ثمرة بذل الزهور والبخور والمصابيح؟ يا أفضل المولودين مرتين، أنت أهل لبيان ذلك.
13.155.16
अग्नीषोमादिसृष्टौ तु विष्णोः सर्वात्मनः प्रभोः ।
तपः पूर्वं समुत्पन्नं धर्मस्तस्मादनन्तरम् ॥ १३.१५५.१६ ॥
في الخلق الذي يبدأ بأغني وسوما، من فيشنو، رب الكل وروحه، نشأ أولا التقشف، ثم الدارما بعده.
13.155.17
एतस्मिन्नन्तरे चैव वीरुदोषध्य एव च ।
सोमस्यात्मा च बहुधा सम्भूतः पृथिवीतले।
अमृतं च विषं चैव याश्चान्यास्तृणजातयः ॥ १३.१५५.१७ ॥
وفي الأثناء ظهرت على سطح الأرض الدوالي والأعشاب، وجوهر سوما في صور شتى؛ والأمرتا والسم أيضا، وسائر أنواع الحشائش.
13.155.18
अमृतं मनसः प्रीतिं सद्यस्तृप्तिं ददाति च ।
मनो ग्लपयते तीव्रं विषं गन्धेन सर्वशः ॥ १३.१५५.१८ ॥
الأمرتا تهب العقل سرورا ورضا فوريا، أما السم فبرائحته يُنهك العقل بشدة من كل جانب.
13.155.19
अमृतं मङ्गलं विद्धि महद्विषममङ्गलम् ।
ओषध्यो ह्यमृतं सर्वा विषं तेजोग्निसम्भवम् ॥ १३.१५५.१९ ॥
اعلم أن الأمرتا مبارك، والسم هو الشيء العظيم المشؤوم. جميع الأعشاب هي في الحقيقة أمرتا؛ أما السم فقد نشأ من طاقة النار.
13.155.20
अमृतं मनो ह्लादयते श्रियं चापि ददाति च ।
तस्मात्सुमनसः प्रोक्ता नरैः सुकृतकर्मभिः ॥ १३.१५५.२० ॥
الأمرِتا تُسعد العقل وتمنح الازدهار أيضاً؛ ولذلك يسمّيها الناس الذين يعملون الأعمال الصالحة «سُمَنَس» (ذوات القلب الطيب).
13.155.21
देवताभ्यः सुमनसो यो ददाति नरः शुचिः ।
तस्मै सुमनसो देवास्तस्मात्सुमनसः स्मृताः ॥ १३.१५५.२१ ॥
الإنسان الطاهر الذي يقدّم الزهور للآلهة، تُصبح الآلهة راضية عنه (سُمَنَس)؛ ولذلك تُذكر هذه بأنها سُمَنَس.
13.155.22
यंयमुद्दिश्य दीयेरन्देवं सुमनसः प्रभो ।
मङ्गलार्तं स तेनास्य प्रीतो भवति दैत्यप ॥ १३.१५५.२२ ॥
أيها السيد، الإله الذي تُقدَّم له الزهور يُسَرُّ بمن يطلب بها الخير والبركة، يا سيد الدَّيْتيا.
13.155.23
ज्ञेयास्तूग्राश्च सौम्याश्च तेजस्विन्यश्च ताः पृथक् ।
ओषध्यो बहुवीर्या हि बहुरूपास्तथैव च ॥ १३.१५५.२३ ॥
ينبغي معرفة هذه الأعشاب كلٍّ على حدة: بعضها شديد، وبعضها لطيف، وبعضها مشرق؛ وهي ذات قوى كثيرة وأشكال كثيرة.
13.155.24
यज्ञियानां च वृक्षाणामयज्ञीयान्निबोध मे ।
आसुराणि च माल्यानि दैवतेभ्यो हितानि च ॥ १३.१५५.२४ ॥
فاعرف مني الأشجار التي تصلح للقربان والتي لا تصلح؛ واعرف أيضاً أكاليل الأسورا والأكاليل النافعة للآلهة.
13.155.25
रक्षसामुरगाणां च यक्षाणां च तथा प्रियाः ।
मनुष्याणां पितॄणां च कान्ता यास्त्वनुपूर्वशः ॥ १३.१५५.२५ ॥
ما هو محبوب لدى الراكشاسا والثعابين واليَكشا، وما هو محبوب ومحبَّب لدى البشر والأسلاف — هذه، بالترتيب (ستعرفها).
13.155.26
वन्या ग्राम्याश्चेह तथा कृष्टोप्ताः पर्वताश्रयाः ।
अकण्टकाः कण्टकिनो गन्धरूपरसान्विताः ॥ १३.१५५.२६ ॥
هنا النباتات البرية والمزروعة في القرى، والمحروثة والمبذورة، والساكنة في الجبال، والخالية من الأشواك والشائكة، المتصفة بالرائحة والشكل والطعم.
13.155.27
द्विविधो हि स्मृतो गन्ध इष्टोऽनिष्टश्च पुष्पजः ।
इष्टगन्धानि देवानां पुष्पाणीति विभावय ॥ १३.१५५.२७ ॥
يُقال إن الرائحة نوعان: مستحبة وغير مستحبة، تولد من الأزهار. فاعلم أن أزهار الآلهة ذات روائح مستحبة.
13.155.28
अकण्टकानां वृक्षाणां श्वेतप्रायाश्च वर्णतः ।
तेषां पुष्पाणि देवानामिष्टानि सततं प्रभो ॥ १३.१५५.२८ ॥
أزهار الأشجار الخالية من الأشواك، والبيضاء في الغالب، أيها السيد، هي دائماً محبوبة لدى الآلهة.
13.155.29
पद्मं च तुलसी जातिरापः सर्वेषु पूजिता ।
जलजानि च माल्यानि पद्मादीनि च यानि वै।
गन्धर्वनागयक्षेभ्यस्तानि दद्याद्विचक्षणः ॥ १३.१५५.२९ ॥
يُكرَّم اللوتس والتولسي والياسمين والماء فوق كل شيء. وأي شيء مولود من الماء وأي أكاليل من اللوتس وما شابهها، فليقدمها الحكيم إلى الغاندهارفا والناغا واليكشا.
13.155.30
ओषध्यो रक्तपुष्पाश्च कटुकाः कण्टकान्विताः ।
शत्रूणामभिचारार्थमथर्वसु निदर्शिताः ॥ १३.१५५.३० ॥
الأعشاب ذات الأزهار الحمراء، الحارة والمتصفة بالأشواك، مذكورة في نصوص الأثرفا من أجل الطقوس العدائية ضد الأعداء.
13.155.31
तीक्ष्णवीर्यास्तु भूतानां दुरालम्भाः सकण्टकाः ।
रक्तभूयिष्ठवर्णाश्च कृष्णाश्चैवोपहारयेत् ॥ १३.१५५.३१ ॥
أما للأرواح فينبغي تقديم ما كان ذا قوة حادة، عسير المنال، شائكاً، غالب لونه الأحمر، وكذلك الداكن منها.
13.155.32
मनोहृदयनन्दिन्यो विमर्दे मधुराश्च याः ।
चारुररूपाः सुमनसो मानुपाणां स्मृता विभो ॥ १३.१५५.३२ ॥
تلك الأزهار التي تُفرح العقل والقلب، وتكون حلوة حتى إذا سُحقت، ذات الشكل الجميل، يا عظيم، قد ذُكرت للبشر.
13.155.33
न तु श्मशानसम्भूता न देवायतनोद्भवाः ।
सन्नयेत्पुष्टियुक्तेषु विवाहेषु रहःसु च ॥ १३.१५५.३३ ॥
لكن لا تلك التي نشأت في محارق الموتى ولا التي نبتت في معابد الآلهة؛ ينبغي تقديمها في الطقوس المُثمرة للازدهار، وفي الأعراس، وفي الشعائر السرية.
13.155.34
गिरिसानुरुहाः सौम्या देवानामुपधारयेत् ।
प्रोक्षिताभ्युक्षिताः सौम्या यथायोगं यथास्मृति ॥ १३.१५५.३४ ॥
ينبغي تقديم الأزهار اللطيفة النابتة على سفوح الجبال للآلهة؛ وتقدَّم الأزهار اللطيفة المرشوشة والمبلولة بحسب ما يليق وما وردت به السنّة.
13.155.35
गन्धेन देवास्तुष्यन्ति दर्शनाद्यक्षराक्षसाः ।
नागाः समुपभोगेन त्रिभिरेतैस्तु मानुषाः ॥ १३.१५५.३५ ॥
بالعطر ترضى الآلهة، وبالنظر ترضى اليكشاس والراكشاسا؛ وترضى النَّاغا بالتمتع، وبهذه الثلاثة يرضى البشر.
13.155.36
सद्यः प्रीणाति देवान्वै ते प्रीता भावयन्त्युत ।
सङ्कल्पसिद्धा मर्त्यानामीप्सिताश्च मनोरथाः ॥ १३.१५५.३६ ॥
يُرضي الآلهة في الحال؛ فإذا رضوا أنمَوْا، فتتحقق عزائم الفانين وتتم أمانيهم المرغوبة.
13.155.37
देवाः प्रीणन्ति सततं मानिता मानयन्ति च ।
अवज्ञातावधूताश्च निर्दहन्त्यधमान्नरान् ॥ १३.१५५.३७ ॥
الآلهة دائماً راضية؛ فإذا أُكرموا أكرموا بدورهم، وإذا أُهينوا أو نُبذوا أحرقوا الناس الأدنياء.
13.155.38
अत ऊर्ध्वं प्रवक्ष्यामि धूपदानविधेः फलम् ।
धूपांश्च विविधान्साधूनसाधूंश्च निबोध मे ॥ १३.१५५.३८ ॥
والآن سأبيّن ثمرة قاعدة تقديم البخور، فاعلم مني أنواع البخور الحسنة والسيئة المختلفة.
13.155.39
निर्यासाः सरलाश्चैव कृत्रिमाश्चैव ते त्रयः ।
इष्टोऽनिष्टो भवेद्गन्धस्तन्मे विस्तरशः शृणु ॥ १३.१५५.३९ ॥
الصموغ والراتنج الصنوبري والمصنوعة، هذه هي الثلاثة؛ والرائحة قد تكون مستحبة أو مكروهة. فاسمع ذلك مني بالتفصيل.
13.155.40
निर्यासाः सल्लकीवर्ज्या देवानां दयितास्तु ते ।
गुग्गुलुः प्रवरस्तेषां सर्वेपामिति निश्चयः ॥ १३.१५५.४० ॥
عدا السَّلَكي، هذه الصموغ محبوبة لدى الآلهة؛ وأفضلها الجوغول، وهذا يقين.
13.155.41
अगुरुः सारिणां श्रेष्ठो यक्षराक्षसभोगिनाम् ।
दैत्यानां सल्लकीजश्च काङ्क्षितो यश्च तद्विधः ॥ १३.१५५.४१ ॥
الأغارو أفضل الأخشاب العطرية للياكشا والراكشاسا والثعابين؛ وللدايتيا ما وُلد من السَّلَا وما شابهه مما هو مرغوب.
13.155.42
अथ सर्जरसादीनां गन्धैः पार्थिवदारवैः ।
फाणितासवसंयुक्तैर्मनुष्याणां विधीयते ॥ १३.१५५.४२ ॥
والآن يُقرَّر للبشر بالعطور من صمغ السَّرجا وما شابهه، من الأخشاب الأرضية، ممزوجةً بالدِّبس والخمر.
13.155.43
देवदानवभूतानां सद्यस्तुष्ठिकरः स्मृतः ।
येऽन्ये वैहारिकास्तत्र मानुषाणामिति स्मृताः ॥ १३.१५५.४३ ॥
يُذكر أنه يُرضي الآلهة والدانافا والأرواح في الحال؛ وأما ما سواه من البخور للتسلية فقد قيل إنه للبشر.
13.155.44
य एवोक्ताः सुमनसां प्रदाने गुणहेतवः ।
धूपेष्वपि परिज्ञेयास्त एव प्रीतिवर्धनाः ॥ १३.१५५.४४ ॥
إن أسباب الفضل التي ذُكرت لإهداء الزهور ينبغي أن تُعرف في البخور أيضًا؛ فهي التي تزيد السرور.
13.155.45
दीपदाने प्रवक्ष्यामि फलयोगमनुत्तमम् ।
यथा येन यदा चैव प्रदेया यादृशाश्च ते ॥ १३.१५५.४५ ॥
سأبيّن الصلة الفُضلى بالثمرة في إهداء المصابيح: كيف، ومن، ومتى، وأيّ نوع من المصابيح يجب أن تُعطى.
13.155.46
ज्योतिस्तेजः प्रकाशं वाऽप्यूध्वगं चापि वर्धते ।
प्रदानं तेजसां तस्मात्तेजो वर्धयते नृणाम् ॥ १३.१५५.४६ ॥
إن النور والضياء والإشراق يزدادون حتى وهم يرتفعون إلى الأعلى؛ ولذلك فإن إهداء الأنوار يزيد تألق الناس.
13.155.47
अन्धतमस्तमिस्रं च दक्षिणायनमेव च ।
उत्तरायणमेतस्माज्ज्योतिर्दानं प्रशस्यते ॥ १३.१५५.४७ ॥
الظلمة العمياء والظلمة الحالكة، ومسير الجنوب ومسير الشمال: ومن هذه يُمدح إهداء النور.
13.155.48
यस्मादूर्ध्वगमे तत्तु तमसश्चैव भेषजम् ।
तस्मादूर्ध्वगतेर्दाता भवेदत्रेति निश्चयः ॥ १३.१५५.४८ ॥
لأنّ ذلك في المسير الصاعد دواءٌ للظلمة، فينبغي أن يكون المُعطي هنا مُعطيَ المسير الصاعد — هذا هو الحكم.
13.155.49
देवास्तेजस्विनो यस्मात्प्रभावन्तः प्रकाशकाः ।
तामसा राक्षसाश्चैव तस्माद्दीपः प्रदीयते ॥ १३.१५५.४९ ॥
لأنّ الآلهة متألقة ذات قوة ومُنيرة، بينما الرّاكشاسا الظلاميّون ليسوا كذلك؛ ولذلك يُقدَّم المصباح.
13.155.50
आलोकदानाच्चक्षुष्मान्प्रभायुक्तो भवेन्नरः ।
तान्दत्त्वा नोपहिंसेन न हरेन्नोपनाशयेत् ॥ १३.१५५.५० ॥
يصبح الإنسان ذا بصر وذا إشراق بإعطاء النور. وبعد أن يعطيها، لا يؤذها ولا ينتزعها ولا يُفنيها.
13.155.51
दीपहार्ता भवेदन्धस्तमोगतिरसुप्रभः ।
दीपप्रदः स्वर्गलोके दीपमाली विराजते ॥ १३.१५५.५१ ॥
يصبح من يسرق المصابيح أعمى، ويسلك طريق الظلام، ويفتقر إلى إشراق الحياة. ويتألق من يعطي المصباح في عالم السماء، مزيّنًا بعقود المصابيح.
13.155.52
हविपा प्रथमः कल्पो द्वितीयश्चौषधीरसैः ।
वसामेदोस्थिनिर्यासैर्न कार्यः पुष्टिमिच्छता ॥ १३.१५५.५२ ॥
الطقس الأول بالقرابين، والثاني بعصارات الأعشاب. ومن يريد النماء لا يفعله بالشحم أو النخاع أو العظم أو الراتنج.
13.155.53
देवालये सभायां च गिरौ चैत्यचतुष्पथे ।
दीपदाता भवेन्नित्यं य इच्छेद्भूतिमात्मनः ॥ १३.१५५.५३ ॥
من يريد لنفسه الازدهار فليكن دائمًا معطي المصابيح في المعبد أو قاعة الاجتماع أو على الجبل أو عند المزار أو مفترق الطرق.
13.155.54
कुलोद्योतो विशुद्धात्मा प्रकाशत्वं च गच्छति ।
ज्योतिषां चैव सालोक्यं दीपदाता भवेन्नरः ॥ १३.१५५.५४ ॥
من يضيء نسله ويكون نقي الروح ينال الإشراق؛ ومعطي المصباح ينال حتى السالوكيا، أي السكنى في العالم نفسه مع الأنوار.
13.155.55
बलिकर्मसु वक्ष्यामि गुणान्कर्मफलोदयान् ।
देवयक्षोरगनृणां भूतानामथ रक्षसाम् ॥ १३.१५५.५५ ॥
في شأن طقوس القربان سأبيّن فضائلها وثمار الفعل الناشئة عنها، للآلهة واليَكشا والثعابين والبشر والكائنات والرَّاكشَسا.
13.155.56
येषां नाग्रभुजो विप्रा देवतातिथिबालकाः ।
राक्षसानेव तान्विद्धि निर्वषट्कारमङ्गलान् ॥ १३.१५५.५६ ॥
اعلم أن أولئك الذين لا يتناول البراهمة والآلهة والضيوف والأطفال حصتهم الأولى هم رakshasas، محرومون من نداء الفاشاط والطقوس المباركة.
13.155.57
तस्मादग्रं प्रयच्छेत देवभ्यः प्रतिपूजितम् ।
शिरसा प्रणतश्चापि हरेद्बलिमतन्द्रितः ॥ १३.१५५.५७ ॥
لذا ينبغي أن يقدم الجزء الأول للآلهة بإكرام، وأن يحمل القربان منحني الرأس دون تقصير.
13.155.58
गृह्णन्ति देवता नित्यमाशंसन्ति सदा गृहान् ।
बाह्याश्चागन्तवो येऽन्ये यक्षराक्षसपन्नगाः ॥ १३.१५५.५८ ॥
تقبله الآلهة دائمًا وتتمنى الخير للبيوت؛ وكذلك الزوار الخارجيون وسائر اليكشا والرakshasa والثعابين.
13.155.59
इतो दत्तेन जीवन्ति देवताः पितरस्तथा ।
ते प्रीताः प्रीणयन्त्येनमायुषा यशसा धनैः ॥ १३.१५५.५९ ॥
بما يُعطى من هنا يعيش الآلهة والأجداد؛ فيرضون ويغذونه بطول العمر والشهرة والثروة.
13.155.60
बलयः सह पुष्पैस्तु देवानामुपहारयेत् ।
दधिदुग्धमयाः पुण्याः सुगन्धाः प्रियदर्शनाः ॥ १३.१५५.६० ॥
ينبغي تقديم القرابين مع الزهور للآلهة: مصنوعة من الزبد الحليب واللبن، طاهرة، عطرة، بهية المنظر.
13.155.61
कार्या रुधिरमांसाढ्या बलयो यक्षरक्षसाम् ।
सुरासवपुरस्कारा लाजोल्लापिकभूषिताः ॥ १३.१५५.६१ ॥
ينبغي أن تُعدّ للياكشا والرakshasa قرابين غنية بالدم واللحم، تتقدمها الخمر والنبيذ، ومزينة بالفشار والأكاليل.
13.155.62
नागानां दयिता नित्यं पद्मोत्पलविमिश्रिताः ।
तिलान्गुडसुसम्पन्नान्भूतानामुपहारयेत् ॥ १३.१५५.६२ ॥
ما يُحبّه النّاغا دائمًا، ممزوج باللوتس واللوتس الأزرق، عامرٌ بالسمسم والجاغري، فيُقدَّم للبهوتا.
13.155.63
अग्रदाताऽग्रभोगी स्याद्बलवीर्यसमन्वितः ।
तस्मादग्रं प्रयच्छेत देवभ्यः प्रतिपूजितम् ॥ १३.१५५.६३ ॥
من يُعطي النصيب الأول يصير أول المتمتّعين، متّصفًا بالقوة والبأس؛ لذلك ينبغي أن يُقدَّم النصيب الأول للآلهة بإكرام.
13.155.64
ज्वलन्त्यहरहो वेश्म याश्चास्य गृहदेवताः ।
ताः पूज्या भूतिकामेन प्रसृताग्रप्रदायिना ॥ १३.१५५.६४ ॥
الآلهة المنزلية للبيت الذي تُوقَد فيه المصابيح يومًا بعد يوم، ينبغي أن يُعبَدوا من قِبَل من يطلب الازدهار ويُعطي النصيب الأول للقادمين.
13.155.65
इत्येतदसुरेन्द्राय काव्यः प्रोवाच भार्गवः ।
सुवर्णाय मनुः प्राह सुवर्णो नारदाय च ॥ १३.१५५.६५ ॥
هكذا أعلن كافيا البهارغافا (شوكرا) ذلك لسيد الأسورا؛ وقال مانو لسوفارنا، وقال سوفارنا لناراضا.
13.155.66
नारदोऽपि मयि प्राह गुणानेतान्महाद्युते ।
त्वमप्येतद्विदित्वेह सर्वमाचर पुत्रक ॥ १३.१५५.६६ ॥
وقد حدّثني ناراضا أيضًا بهذه الفضائل، أيها البهيّ العظيم. فاعلم أنت أيضًا هذا، واعمل بكل ذلك هنا، يا بُنيّ.