Mahābhārata · Adhyāya 13.155
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.155.1
आलोकदानं नामैतत्कीदृशं भरतर्षभ ।
कथमेतत्समुत्पन्नं फलं वा तद्ब्रवीहि मे ॥ १३.१५५.१ ॥
Stier der Bharatas, was für eine Gabe ist diese, die Gabe des Lichts genannt wird? Wie ist sie entstanden, und was ist ihre Frucht? Sag es mir.
13.155.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
मनोः प्रजापतेर्वादं सुवर्णस्य च भारत ॥ १३.१५५.२ ॥
Auch hier erzählt man diese alte Geschichte: den Dialog zwischen Manu, dem Herrn der Geschöpfe, und Suvarṇa, o Bhārata.
13.155.3
तपस्वी कश्चिदभवत्सुवर्णो नाम भारत ।
वर्णतो हेमवर्णः स सुवर्ण इति विश्रुतः ॥ १३.१५५.३ ॥
Es gab einen Asketen namens Suvarṇa, o Bhārata. Wegen seiner goldfarbenen Hautfarbe wurde er unter dem Namen Suvarṇa berühmt.
13.155.4
कुलशीलगुणोपेतः स्वाध्यायोपरमं गतः ।
बहून्सुवंशप्रभवान्समतीतः स्वकैर्गुणैः ॥ १३.१५५.४ ॥
Mit edler Familie, Wandel und Tugenden begabt, hatte er das eigene Studium der Veden beendet; durch seine eigenen Vorzüge übertraf er viele, die aus vornehmen Geschlechtern stammten.
13.155.5
स कदाचिन्मनुं विप्रो ददर्शोपससर्प च ।
कुशलप्रश्नमन्योन्यं तौ चोभौ तत्र चक्रतुः ॥ १३.१५५.५ ॥
Einmal sah jener Brahmane Manu und trat zu ihm; dort erkundigten sich beide gegenseitig nach dem Wohlergehen.
13.155.6
ततस्तौ सत्यसंकल्पौ मेरौ काञ्चनपर्वते ।
देवर्षिभिः सदा जुष्टे सहितौ संन्यषीदताम् ॥ १३.१५५.६ ॥
Dann setzten sich die beiden, wahrhaftig in ihrem Entschluss, gemeinsam auf den goldenen Berg Meru, der stets von den göttlichen Weisen besucht wird.
13.155.7
तत्र तौ कथयन्तौ स्तां कथा नानाविधाश्रयाः ।
ब्रह्मर्षिदेवदैत्यानां पुराणानां महात्मनाम् ॥ १३.१५५.७ ॥
Dort erzählten die beiden Geschichten vieler Art: die alten Überlieferungen von Brahmarṣis, Göttern, Daityas und den großen Seelen.
13.155.8
सुवर्णस्त्वब्रवीद्वाक्यं मनुं स्वायंभुवं प्रति ।
हितार्थं सर्वभूतानां प्रश्नं मे वक्तुमर्हसि ॥ १३.१५५.८ ॥
Da sprach Suvarṇa diese Worte zu Manu, dem Sohn Svayambhūs: »Zum Wohl aller Wesen bist du berufen, meine Frage zu beantworten.«
13.155.9
सुमनोगन्धधूपाद्यैरिज्यन्ते दैवतानि च ।
किमेतत्कथमुत्पन्नं फलं योगं च शंस मे ॥ १३.१५५.९ ॥
»Mit Blumen, Wohlgerüchen, Räucherwerk und dergleichen werden die Götter verehrt. Wie ist dies entstanden, was ist seine Frucht, und was ist seine Verbindung? Sag es mir.«
13.155.11
बलेर्वैरोचनस्येह त्रैलोक्यमनुशासतः ।
समीपमाजगामाशु शुक्रो भृगुकुलोद्वहः ॥ १३.१५५.११ ॥
Als Bali, der Sohn Virocanas, hier die drei Welten beherrschte, kam Śukra, der Vornehmste der Bhṛgu-Sippe, rasch zu ihm.
13.155.12
तमर्घ्यादिभिरभ्यर्च्य भार्गवं सोऽसुराधिपः ।
निषसादासने पश्चाद्विधिवद्भूरिदक्षिणः ॥ १३.१५५.१२ ॥
Nachdem er jenen Bhārgava mit Willkommenswasser und anderem geehrt hatte, setzte sich der Herr der Asuras, freigebig mit Gaben, danach der Vorschrift gemäß auf einen Sitz.
13.155.13
कथेयमभवत्तत्र त्वया या परिकीर्तिता ।
सुमनोधूपदीपानां सम्प्रदाने फलं प्रति ॥ १३.१५५.१३ ॥
»Dies ist eben jene Erzählung, die du dort verkündet hast, über die Frucht der Gabe von Blumen, Räucherwerk und Lampen.«
13.155.14
ततः पप्रच्छ दैत्येन्द्रः कवीन्द्रं प्रश्नमुत्तमम् ॥ १३.१५५.१४ ॥
Da fragte der Herr der Daityas den Herrn der Dichter eine vortreffliche Frage.
13.155.15
सुमनोधूपदीपानां किं फलं ब्रह्मिवित्तम ।
प्रदानस्य द्विजश्रेष्ठ तद्भवान्वक्तुमर्हति ॥ १३.१५५.१५ ॥
O Bester der Brahman-Kundigen, welche Frucht hat das Schenken von Blumen, Räucherwerk und Lampen? O Bester der Zweimalgeborenen, Ihr seid berufen, dies zu sagen.
13.155.16
अग्नीषोमादिसृष्टौ तु विष्णोः सर्वात्मनः प्रभोः ।
तपः पूर्वं समुत्पन्नं धर्मस्तस्मादनन्तरम् ॥ १३.१५५.१६ ॥
Bei der Schöpfung, die mit Agni und Soma beginnt, entstand von Viṣṇu, dem Herrn und Selbst aller, zuerst die Askese, danach das Dharma.
13.155.17
एतस्मिन्नन्तरे चैव वीरुदोषध्य एव च ।
सोमस्यात्मा च बहुधा सम्भूतः पृथिवीतले।
अमृतं च विषं चैव याश्चान्यास्तृणजातयः ॥ १३.१५५.१७ ॥
Inzwischen entstanden auf der Erdoberfläche Ranken und Kräuter sowie das Wesen Somas in vielfacher Gestalt; auch Nektar und Gift, und die übrigen Grasarten.
13.155.18
अमृतं मनसः प्रीतिं सद्यस्तृप्तिं ददाति च ।
मनो ग्लपयते तीव्रं विषं गन्धेन सर्वशः ॥ १३.१५५.१८ ॥
Nektar gibt dem Geist sogleich Freude und Sättigung; Gift schwächt durch seinen Geruch den Geist heftig und in jeder Hinsicht.
13.155.19
अमृतं मङ्गलं विद्धि महद्विषममङ्गलम् ।
ओषध्यो ह्यमृतं सर्वा विषं तेजोग्निसम्भवम् ॥ १३.१५५.१९ ॥
Wisse, dass Nektar glückverheißend ist, Gift aber das große Unheil. Alle Kräuter sind in der Tat Nektar; das Gift entstand aus feuriger Kraft.
13.155.20
अमृतं मनो ह्लादयते श्रियं चापि ददाति च ।
तस्मात्सुमनसः प्रोक्ता नरैः सुकृतकर्मभिः ॥ १३.१५५.२० ॥
Nektar erfreut den Geist und schenkt auch Glück; darum nennen sie Menschen, die gute Taten vollbringen, sumanas (gutgesinnt).
13.155.21
देवताभ्यः सुमनसो यो ददाति नरः शुचिः ।
तस्मै सुमनसो देवास्तस्मात्सुमनसः स्मृताः ॥ १३.१५५.२१ ॥
Der reine Mensch, der den Göttern Blumen opfert: die Götter werden ihm gewogen (sumanas); darum gelten sie als sumanas.
13.155.22
यंयमुद्दिश्य दीयेरन्देवं सुमनसः प्रभो ।
मङ्गलार्तं स तेनास्य प्रीतो भवति दैत्यप ॥ १३.१५५.२२ ॥
O Herr, der Gott, dem die Blumen dargebracht werden, wird mit dem zufrieden, der durch sie Glück sucht, o Herr der Daityas.
13.155.23
ज्ञेयास्तूग्राश्च सौम्याश्च तेजस्विन्यश्च ताः पृथक् ।
ओषध्यो बहुवीर्या हि बहुरूपास्तथैव च ॥ १३.१५५.२३ ॥
Diese Kräuter sind einzeln zu erkennen: einige wild, einige sanft und einige strahlend; sie haben viele Kräfte und viele Gestalten.
13.155.24
यज्ञियानां च वृक्षाणामयज्ञीयान्निबोध मे ।
आसुराणि च माल्यानि दैवतेभ्यो हितानि च ॥ १३.१५५.२४ ॥
Lerne von mir, welche Bäume für das Opfer geeignet sind und welche nicht; lerne auch die Girlanden der Asuras und jene, die den Göttern förderlich sind.
13.155.25
रक्षसामुरगाणां च यक्षाणां च तथा प्रियाः ।
मनुष्याणां पितॄणां च कान्ता यास्त्वनुपूर्वशः ॥ १३.१५५.२५ ॥
Jene, die den Rakṣasas, Schlangen und Yakṣas lieb sind, und jene, die den Menschen und Ahnen lieb und anmutig sind — diese, der Reihe nach (wirst du erfahren).
13.155.26
वन्या ग्राम्याश्चेह तथा कृष्टोप्ताः पर्वताश्रयाः ।
अकण्टकाः कण्टकिनो गन्धरूपरसान्विताः ॥ १३.१५५.२६ ॥
Hier sind die wilden und die im Dorf gezogenen Pflanzen, die gepflügten und gesäten, die in den Bergen wohnenden, die dornenlosen und dornigen, mit Duft, Gestalt und Geschmack begabt.
13.155.27
द्विविधो हि स्मृतो गन्ध इष्टोऽनिष्टश्च पुष्पजः ।
इष्टगन्धानि देवानां पुष्पाणीति विभावय ॥ १३.१५५.२७ ॥
Der Duft wird als zweifach erklärt, angenehm und unangenehm, aus Blüten entstehend. Erkenne, dass die Blumen der Götter angenehme Düfte haben.
13.155.28
अकण्टकानां वृक्षाणां श्वेतप्रायाश्च वर्णतः ।
तेषां पुष्पाणि देवानामिष्टानि सततं प्रभो ॥ १३.१५५.२८ ॥
Die Blüten dornenloser Bäume, meist weiß an Farbe, o Herr, sind den Göttern stets angenehm.
13.155.29
पद्मं च तुलसी जातिरापः सर्वेषु पूजिता ।
जलजानि च माल्यानि पद्मादीनि च यानि वै।
गन्धर्वनागयक्षेभ्यस्तानि दद्याद्विचक्षणः ॥ १३.१५५.२९ ॥
Lotus, Tulsī, Jasmin und Wasser werden unter allem verehrt. Was immer an wassergeborenen Dingen und Lotusgirlanden und dergleichen es gibt, das soll der Weise den Gandharvas, Nāgas und Yakṣas geben.
13.155.30
ओषध्यो रक्तपुष्पाश्च कटुकाः कण्टकान्विताः ।
शत्रूणामभिचारार्थमथर्वसु निदर्शिताः ॥ १३.१५५.३० ॥
Kräuter mit roten Blüten, scharf und mit Dornen versehen, werden in den Atharvan-Texten für feindliche Riten gegen Feinde angegeben.
13.155.31
तीक्ष्णवीर्यास्तु भूतानां दुरालम्भाः सकण्टकाः ।
रक्तभूयिष्ठवर्णाश्च कृष्णाश्चैवोपहारयेत् ॥ १३.१५५.३१ ॥
Den Geistern aber soll man solche von scharfer Kraft, schwer zu nahen, dornig, überwiegend rot an Farbe und auch dunkle darbringen.
13.155.32
मनोहृदयनन्दिन्यो विमर्दे मधुराश्च याः ।
चारुररूपाः सुमनसो मानुपाणां स्मृता विभो ॥ १३.१५५.३२ ॥
Jene Blumen, die Geist und Herz erfreuen, süß auch wenn zerdrückt, von schöner Gestalt, sind, o Mächtiger, den Menschen zugeordnet.
13.155.33
न तु श्मशानसम्भूता न देवायतनोद्भवाः ।
सन्नयेत्पुष्टियुक्तेषु विवाहेषु रहःसु च ॥ १३.१५५.३३ ॥
Doch nicht solche, die auf Leichenstätten entstanden oder aus Göttertempeln erwachsen sind; man soll sie bei Riten, die Wohlstand bringen, bei Hochzeiten und bei geheimen Handlungen darbringen.
13.155.34
गिरिसानुरुहाः सौम्या देवानामुपधारयेत् ।
प्रोक्षिताभ्युक्षिताः सौम्या यथायोगं यथास्मृति ॥ १३.१५५.३४ ॥
Milde Blumen, die an Bergabhängen wachsen, soll man den Göttern darbringen; milde Blumen, besprengt und benetzt, soll man dem Angemessenen und der Überlieferung gemäß darbringen.
13.155.35
गन्धेन देवास्तुष्यन्ति दर्शनाद्यक्षराक्षसाः ।
नागाः समुपभोगेन त्रिभिरेतैस्तु मानुषाः ॥ १३.१५५.३५ ॥
Durch den Duft erfreuen sich die Götter, durch den Anblick die Yakṣas und Rākṣasas; die Nāgas erfreuen sich am Genuss, und die Menschen an diesen dreien.
13.155.36
सद्यः प्रीणाति देवान्वै ते प्रीता भावयन्त्युत ।
सङ्कल्पसिद्धा मर्त्यानामीप्सिताश्च मनोरथाः ॥ १३.१५५.३६ ॥
Es erfreut die Götter sogleich; erfreut lassen sie wiederum gedeihen, und die Vorsätze der Sterblichen gelingen, ihre ersehnten Wünsche erfüllen sich.
13.155.37
देवाः प्रीणन्ति सततं मानिता मानयन्ति च ।
अवज्ञातावधूताश्च निर्दहन्त्यधमान्नरान् ॥ १३.१५५.३७ ॥
Die Götter erfreuen sich stets; geehrt, ehren sie ihrerseits; doch missachtet oder verstoßen, verbrennen sie die niederen Menschen.
13.155.38
अत ऊर्ध्वं प्रवक्ष्यामि धूपदानविधेः फलम् ।
धूपांश्च विविधान्साधूनसाधूंश्च निबोध मे ॥ १३.१५५.३८ ॥
Nun werde ich die Frucht der Vorschrift für das Darbringen von Weihrauch verkünden; vernimm von mir die verschiedenen guten und schlechten Räucherstoffe.
13.155.39
निर्यासाः सरलाश्चैव कृत्रिमाश्चैव ते त्रयः ।
इष्टोऽनिष्टो भवेद्गन्धस्तन्मे विस्तरशः शृणु ॥ १३.१५५.३९ ॥
Harze, Kiefernharz und die bereiteten: Dies sind die drei; ein Duft kann angenehm oder unangenehm sein. Vernimm dies von mir ausführlich.
13.155.40
निर्यासाः सल्लकीवर्ज्या देवानां दयितास्तु ते ।
गुग्गुलुः प्रवरस्तेषां सर्वेपामिति निश्चयः ॥ १३.१५५.४० ॥
Außer der Sallaki sind diese Harze den Göttern lieb; unter ihnen ist Guggulu das beste – dies steht fest.
13.155.41
अगुरुः सारिणां श्रेष्ठो यक्षराक्षसभोगिनाम् ।
दैत्यानां सल्लकीजश्च काङ्क्षितो यश्च तद्विधः ॥ १३.१५५.४१ ॥
Agaru ist das beste der duftenden Hölzer für Yakṣas, Rākṣasas und Schlangen; für die Daityas das aus Salla Entstandene und dem Gleichartige, das begehrt wird.
13.155.42
अथ सर्जरसादीनां गन्धैः पार्थिवदारवैः ।
फाणितासवसंयुक्तैर्मनुष्याणां विधीयते ॥ १३.१५५.४२ ॥
Nun wird für die Menschen vorgeschrieben: mit Düften von Sarja-Harz und anderem, von irdischen Hölzern, vermischt mit Melasse und Wein.
13.155.43
देवदानवभूतानां सद्यस्तुष्ठिकरः स्मृतः ।
येऽन्ये वैहारिकास्तत्र मानुषाणामिति स्मृताः ॥ १३.१५५.४३ ॥
Für Götter, Dānavas und Geister gilt es als sofort zufriedenstellend; die anderen, zur Erholung bestimmten, sind für die Menschen gesagt.
13.155.44
य एवोक्ताः सुमनसां प्रदाने गुणहेतवः ।
धूपेष्वपि परिज्ञेयास्त एव प्रीतिवर्धनाः ॥ १३.१५५.४४ ॥
Eben jene Ursachen des Verdienstes, die für die Gabe der Blumen genannt wurden, sind auch beim Weihrauch zu erkennen; sie sind es, die die Freude mehren.
13.155.45
दीपदाने प्रवक्ष्यामि फलयोगमनुत्तमम् ।
यथा येन यदा चैव प्रदेया यादृशाश्च ते ॥ १३.१५५.४५ ॥
Ich werde den unübertroffenen Zusammenhang mit der Frucht bei der Gabe von Lampen verkünden: wie, von wem, wann und welcher Art sie zu geben sind.
13.155.46
ज्योतिस्तेजः प्रकाशं वाऽप्यूध्वगं चापि वर्धते ।
प्रदानं तेजसां तस्मात्तेजो वर्धयते नृणाम् ॥ १३.१५५.४६ ॥
Licht, Glanz und Helligkeit wachsen auch dann, wenn sie emporsteigen; daher mehrt die Gabe von Glanz den Glanz der Menschen.
13.155.47
अन्धतमस्तमिस्रं च दक्षिणायनमेव च ।
उत्तरायणमेतस्माज्ज्योतिर्दानं प्रशस्यते ॥ १३.१५५.४७ ॥
Blinde Finsternis, tiefe Finsternis, der südliche und der nördliche Lauf: Von diesen wird die Gabe des Lichtes gepriesen.
13.155.48
यस्मादूर्ध्वगमे तत्तु तमसश्चैव भेषजम् ।
तस्मादूर्ध्वगतेर्दाता भवेदत्रेति निश्चयः ॥ १३.१५५.४८ ॥
Da dies in der aufsteigenden Bahn das Heilmittel gegen die Finsternis ist, soll hier der Geber der aufsteigenden Bahn sein — dies ist die Gewissheit.
13.155.49
देवास्तेजस्विनो यस्मात्प्रभावन्तः प्रकाशकाः ।
तामसा राक्षसाश्चैव तस्माद्दीपः प्रदीयते ॥ १३.१५५.४९ ॥
Weil die Götter strahlend, mächtig und erleuchtend sind, die finsteren Rākṣasas aber nicht, darum wird eine Lampe dargebracht.
13.155.50
आलोकदानाच्चक्षुष्मान्प्रभायुक्तो भवेन्नरः ।
तान्दत्त्वा नोपहिंसेन न हरेन्नोपनाशयेत् ॥ १३.१५५.५० ॥
Durch das Geben von Licht wird ein Mensch sehend und mit Glanz begabt. Hat er sie gegeben, soll er sie nicht verletzen, nicht wegnehmen und nicht zum Verlöschen bringen.
13.155.51
दीपहार्ता भवेदन्धस्तमोगतिरसुप्रभः ।
दीपप्रदः स्वर्गलोके दीपमाली विराजते ॥ १३.१५५.५१ ॥
Wer Lampen stiehlt, wird blind, geht den Weg der Finsternis und entbehrt des Lebensglanzes. Wer eine Lampe gibt, strahlt in der Himmelswelt, geschmückt mit Lampengirlanden.
13.155.52
हविपा प्रथमः कल्पो द्वितीयश्चौषधीरसैः ।
वसामेदोस्थिनिर्यासैर्न कार्यः पुष्टिमिच्छता ॥ १३.१५५.५२ ॥
Das erste Verfahren geschieht mit Opfergaben, das zweite mit Pflanzensäften. Wer Gedeihen wünscht, soll es nicht mit Fett, Mark, Knochen oder Ausscheidungen vollziehen.
13.155.53
देवालये सभायां च गिरौ चैत्यचतुष्पथे ।
दीपदाता भवेन्नित्यं य इच्छेद्भूतिमात्मनः ॥ १३.१५५.५३ ॥
Wer sein eigenes Gedeihen wünscht, soll stets ein Spender von Lampen sein — im Tempel, in der Versammlungshalle, auf dem Berg, am Heiligtum oder an der Kreuzung.
13.155.54
कुलोद्योतो विशुद्धात्मा प्रकाशत्वं च गच्छति ।
ज्योतिषां चैव सालोक्यं दीपदाता भवेन्नरः ॥ १३.१५५.५४ ॥
Ein Mensch, der sein Geschlecht erhellt und eine geläuterte Seele hat, erlangt Glanz; der Spender einer Lampe erlangt sogar das Sālokya, das Wohnen in derselben Welt wie die Lichter.
13.155.55
बलिकर्मसु वक्ष्यामि गुणान्कर्मफलोदयान् ।
देवयक्षोरगनृणां भूतानामथ रक्षसाम् ॥ १३.१५५.५५ ॥
Über die Opferriten werde ich ihre Eigenschaften und die Früchte beschreiben, die aus dem Handeln entstehen — für Götter, Yakṣas, Schlangen, Menschen, Wesen und Rākṣasas.
13.155.56
येषां नाग्रभुजो विप्रा देवतातिथिबालकाः ।
राक्षसानेव तान्विद्धि निर्वषट्कारमङ्गलान् ॥ १३.१५५.५६ ॥
Wisse, dass diejenigen, für die Brahmanen, Götter, Gäste und Kinder den ersten Anteil nicht nehmen, Rākṣasas sind, ohne vaṣaṭ-Ruf und glückbringende Riten.
13.155.57
तस्मादग्रं प्रयच्छेत देवभ्यः प्रतिपूजितम् ।
शिरसा प्रणतश्चापि हरेद्बलिमतन्द्रितः ॥ १३.१५५.५७ ॥
Daher soll man den ersten Anteil den Göttern mit Ehren darbringen und mit geneigtem Haupt das Opfer ohne Nachlässigkeit herbeibringen.
13.155.58
गृह्णन्ति देवता नित्यमाशंसन्ति सदा गृहान् ।
बाह्याश्चागन्तवो येऽन्ये यक्षराक्षसपन्नगाः ॥ १३.१५५.५८ ॥
Die Götter nehmen es stets an und wünschen den Haushalten Gutes; ebenso äußere Besucher und andere Yakṣas, Rākṣasas und Schlangen.
13.155.59
इतो दत्तेन जीवन्ति देवताः पितरस्तथा ।
ते प्रीताः प्रीणयन्त्येनमायुषा यशसा धनैः ॥ १३.१५५.५९ ॥
Durch das von hier Gegebene leben die Götter und Ahnen; erfreut nähren sie ihn mit Langlebigkeit, Ruhm und Reichtum.
13.155.60
बलयः सह पुष्पैस्तु देवानामुपहारयेत् ।
दधिदुग्धमयाः पुण्याः सुगन्धाः प्रियदर्शनाः ॥ १३.१५५.६० ॥
Man soll den Göttern Opfergaben mit Blumen darbringen: aus Quark und Milch, rein, duftend und schön anzusehen.
13.155.61
कार्या रुधिरमांसाढ्या बलयो यक्षरक्षसाम् ।
सुरासवपुरस्कारा लाजोल्लापिकभूषिताः ॥ १३.१५५.६१ ॥
Für Yakṣas und Rākṣasas sollen Opfergaben reich an Blut und Fleisch bereitet werden, mit Schnaps und Wein an erster Stelle, geschmückt mit Puffreis und Girlanden.
13.155.62
नागानां दयिता नित्यं पद्मोत्पलविमिश्रिताः ।
तिलान्गुडसुसम्पन्नान्भूतानामुपहारयेत् ॥ १३.१५५.६२ ॥
Den Nāgas stets lieb, mit Lotussen und blauen Lotussen vermischt, reich mit Sesam und Jaggery versehen – man soll sie den Bhūtas darbringen.
13.155.63
अग्रदाताऽग्रभोगी स्याद्बलवीर्यसमन्वितः ।
तस्मादग्रं प्रयच्छेत देवभ्यः प्रतिपूजितम् ॥ १३.१५५.६३ ॥
Wer den ersten Anteil gibt, wird der erste Genießer, begabt mit Kraft und Tatkraft; darum soll man den Göttern den ersten Anteil in Ehren darbringen.
13.155.64
ज्वलन्त्यहरहो वेश्म याश्चास्य गृहदेवताः ।
ताः पूज्या भूतिकामेन प्रसृताग्रप्रदायिना ॥ १३.१५५.६४ ॥
Die Hausgottheiten des Hauses, in dem jeden Tag Lampen brennen, sollen von dem verehrt werden, der Wohlstand begehrt und den Ankommenden den ersten Anteil gibt.
13.155.65
इत्येतदसुरेन्द्राय काव्यः प्रोवाच भार्गवः ।
सुवर्णाय मनुः प्राह सुवर्णो नारदाय च ॥ १३.१५५.६५ ॥
So verkündete Kāvya, der Bhārgava, es dem Herrn der Asuras; Manu sprach es zu Suvarṇa, und Suvarṇa zu Nārada.
13.155.66
नारदोऽपि मयि प्राह गुणानेतान्महाद्युते ।
त्वमप्येतद्विदित्वेह सर्वमाचर पुत्रक ॥ १३.१५५.६६ ॥
Auch Nārada hat mir diese Tugenden genannt, o Strahlender. Auch du sollst, dies wissend, hier alles üben, mein Sohn.