മഹാഭാരതം · അധ്യായം 13.155
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.155.1
आलोकदानं नामैतत्कीदृशं भरतर्षभ ।
कथमेतत्समुत्पन्नं फलं वा तद्ब्रवीहि मे ॥ १३.१५५.१ ॥
ഭരതശ്രേഷ്ഠാ, ഈ ആലോകദാനം എന്ന ദാനം എങ്ങനെയുള്ളതാണ്? ഇത് എങ്ങനെ ഉണ്ടായി, ഇതിന്റെ ഫലം എന്താണ്? എന്നോട് പറയൂ.
13.155.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
मनोः प्रजापतेर्वादं सुवर्णस्य च भारत ॥ १३.१५५.२ ॥
ഇവിടെയും ആളുകൾ ഈ പുരാതന ഇതിഹാസം പറയുന്നു — മനുവും പ്രജാപതിയും സുവർണ്ണനും തമ്മിലുള്ള സംവാദം, ഭാരതാ.
13.155.3
तपस्वी कश्चिदभवत्सुवर्णो नाम भारत ।
वर्णतो हेमवर्णः स सुवर्ण इति विश्रुतः ॥ १३.१५५.३ ॥
ഭാരതാ, സുവർണ്ണൻ എന്ന പേരിൽ ഒരു തപസ്വി ഉണ്ടായിരുന്നു. നിറത്തിൽ അദ്ദേഹം സ്വർണ്ണവർണ്ണനായിരുന്നതിനാൽ സുവർണ്ണൻ എന്ന് പ്രസിദ്ധനായി.
13.155.4
कुलशीलगुणोपेतः स्वाध्यायोपरमं गतः ।
बहून्सुवंशप्रभवान्समतीतः स्वकैर्गुणैः ॥ १३.१५५.४ ॥
ഉത്തമകുലം, ശീലം, ഗുണങ്ങൾ എന്നിവയോടുകൂടിയവനായിരുന്നു അദ്ദേഹം; സ്വാധ്യായം അവസാനിപ്പിച്ചവനായിരുന്നു; തന്റെ ഗുണങ്ങളാൽ ഉത്തമവംശങ്ങളിൽ ജനിച്ച പലരെയും അതിശയിച്ചവനായിരുന്നു.
13.155.5
स कदाचिन्मनुं विप्रो ददर्शोपससर्प च ।
कुशलप्रश्नमन्योन्यं तौ चोभौ तत्र चक्रतुः ॥ १३.१५५.५ ॥
ഒരിക്കൽ ആ ബ്രാഹ്മണൻ മനുവിനെ കണ്ട് അടുത്തേക്ക് ചെന്നു; അവിടെ ഇരുവരും പരസ്പരം ക്ഷേമം അന്വേഷിച്ചു.
13.155.6
ततस्तौ सत्यसंकल्पौ मेरौ काञ्चनपर्वते ।
देवर्षिभिः सदा जुष्टे सहितौ संन्यषीदताम् ॥ १३.१५५.६ ॥
പിന്നീട് സത്യസങ്കല്പരായ ആ ഇരുവരും ദേവർഷികൾ എപ്പോഴും വരുന്ന മേരുവിലെ സ്വർണ്ണപർവ്വതത്തിൽ ഒരുമിച്ചിരുന്നു.
13.155.7
तत्र तौ कथयन्तौ स्तां कथा नानाविधाश्रयाः ।
ब्रह्मर्षिदेवदैत्यानां पुराणानां महात्मनाम् ॥ १३.१५५.७ ॥
അവിടെ അവർ ഇരുവരും പലവിധ കഥകൾ പറഞ്ഞിരുന്നു; ബ്രഹ്മർഷിമാരെയും ദേവന്മാരെയും ദൈത്യന്മാരെയും മഹാത്മാക്കളുടെ പുരാണങ്ങളെയും കുറിച്ചുള്ള കഥകൾ.
13.155.8
सुवर्णस्त्वब्रवीद्वाक्यं मनुं स्वायंभुवं प्रति ।
हितार्थं सर्वभूतानां प्रश्नं मे वक्तुमर्हसि ॥ १३.१५५.८ ॥
അപ്പോൾ സുവർണൻ സ്വായംഭുവ മനുവിനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: 'സർവ്വ ഭൂതങ്ങളുടെയും ഹിതത്തിനായി എന്റെ ചോദ്യത്തിന് മറുപടി പറയാൻ നിങ്ങൾ യോഗ്യനാണ്.'
13.155.9
सुमनोगन्धधूपाद्यैरिज्यन्ते दैवतानि च ।
किमेतत्कथमुत्पन्नं फलं योगं च शंस मे ॥ १३.१५५.९ ॥
'പൂക്കൾ, സുഗന്ധം, ധൂപം മുതലായവകൊണ്ട് ദേവന്മാരെ ആരാധിക്കുന്നു. ഇത് എങ്ങനെ ഉണ്ടായി, ഇതിന്റെ ഫലം, യോഗം എന്താണ് — എന്നോടു പറയൂ.'
13.155.11
बलेर्वैरोचनस्येह त्रैलोक्यमनुशासतः ।
समीपमाजगामाशु शुक्रो भृगुकुलोद्वहः ॥ १३.१५५.११ ॥
ഇവിടെ വിരോചനപുത്രനായ ബലി മൂന്നുലോകങ്ങളെയും ഭരിക്കുമ്പോൾ, ഭൃഗുകുലത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനായ ശുക്രൻ വേഗത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമീപത്തെത്തി.
13.155.12
तमर्घ्यादिभिरभ्यर्च्य भार्गवं सोऽसुराधिपः ।
निषसादासने पश्चाद्विधिवद्भूरिदक्षिणः ॥ १३.१५५.१२ ॥
അർഘ്യം മുതലായവകൊണ്ട് ആ ഭാർഗ്ഗവനെ ആദരിച്ചശേഷം, അസുരാധിപനായ അവൻ, വലിയ ദക്ഷിണ നൽകുന്നവനായി, വിധിപ്രകാരം ആസനത്തിൽ ഇരുന്നു.
13.155.13
कथेयमभवत्तत्र त्वया या परिकीर्तिता ।
सुमनोधूपदीपानां सम्प्रदाने फलं प्रति ॥ १३.१५५.१३ ॥
'നീ അവിടെ പറഞ്ഞ കഥ ഇതുതന്നെയായിരുന്നു; പൂക്കൾ, ധൂപം, ദീപം എന്നിവയുടെ ദാനത്താലുള്ള ഫലത്തെക്കുറിച്ചുള്ളത്.'
13.155.14
ततः पप्रच्छ दैत्येन्द्रः कवीन्द्रं प्रश्नमुत्तमम् ॥ १३.१५५.१४ ॥
അപ്പോൾ ദൈത്യേന്ദ്രൻ കവീന്ദ്രനോട് ഉത്തമമായ ഒരു ചോദ്യം ചോദിച്ചു.
13.155.15
सुमनोधूपदीपानां किं फलं ब्रह्मिवित्तम ।
प्रदानस्य द्विजश्रेष्ठ तद्भवान्वक्तुमर्हति ॥ १३.१५५.१५ ॥
ബ്രഹ്മജ്ഞരിൽ ശ്രേഷ്ഠാ, പുഷ്പം, ധൂപം, ദീപം എന്നിവ ദാനം ചെയ്യുന്നതിന്റെ ഫലമെന്ത്? ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, അത് അങ്ങ് പറയണം.
13.155.16
अग्नीषोमादिसृष्टौ तु विष्णोः सर्वात्मनः प्रभोः ।
तपः पूर्वं समुत्पन्नं धर्मस्तस्मादनन्तरम् ॥ १३.१५५.१६ ॥
അഗ്നി, സോമൻ മുതലായവയുടെ സൃഷ്ടിയിൽ, സർവാത്മാവായ പ്രഭു വിഷ്ണുവിൽ നിന്ന് ആദ്യം തപസ്സ് ഉണ്ടായി; അതിനുശേഷം ധർമ്മം.
13.155.17
एतस्मिन्नन्तरे चैव वीरुदोषध्य एव च ।
सोमस्यात्मा च बहुधा सम्भूतः पृथिवीतले।
अमृतं च विषं चैव याश्चान्यास्तृणजातयः ॥ १३.१५५.१७ ॥
ഇതിനിടയിൽ വള്ളികളും ഔഷധികളും സോമന്റെ ആത്മാവും ഭൂതലത്തിൽ പല രൂപങ്ങളിൽ ഉദ്ഭവിച്ചു. അമൃതും വിഷവും, മറ്റ് തൃണജാതികളും.
13.155.18
अमृतं मनसः प्रीतिं सद्यस्तृप्तिं ददाति च ।
मनो ग्लपयते तीव्रं विषं गन्धेन सर्वशः ॥ १३.१५५.१८ ॥
അമൃത് മനസ്സിന് ഉടനടി സന്തോഷവും തൃപ്തിയും നൽകുന്നു. വിഷം അതിന്റെ ഗന്ധത്താൽ മനസ്സിനെ പൂർണ്ണമായി കഠിനമായി ക്ഷീണിപ്പിക്കുന്നു.
13.155.19
अमृतं मङ्गलं विद्धि महद्विषममङ्गलम् ।
ओषध्यो ह्यमृतं सर्वा विषं तेजोग्निसम्भवम् ॥ १३.१५५.१९ ॥
അമൃതിനെ മംഗളമായി അറിയുക; വിഷം വലിയ അമംഗളമാണ്. എല്ലാ ഔഷധികളും യഥാർത്ഥത്തിൽ അമൃതമാണ്; വിഷം തേജസ്സിൽ, അഗ്നിയിൽ നിന്ന് ഉണ്ടായതാണ്.
13.155.20
अमृतं मनो ह्लादयते श्रियं चापि ददाति च ।
तस्मात्सुमनसः प्रोक्ता नरैः सुकृतकर्मभिः ॥ १३.१५५.२० ॥
അമൃതം മനസ്സിനെ ആനന്ദിപ്പിക്കുന്നു; ഐശ്വര്യവും നൽകുന്നു. അതിനാൽ സത്കർമ്മം ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യർ ഇവയെ സുമനസ്സുകൾ എന്ന് വിളിക്കുന്നു.
13.155.21
देवताभ्यः सुमनसो यो ददाति नरः शुचिः ।
तस्मै सुमनसो देवास्तस्मात्सुमनसः स्मृताः ॥ १३.१५५.२१ ॥
ശുദ്ധനായ മനുഷ്യൻ ദേവതകൾക്ക് പുഷ്പങ്ങൾ സമർപ്പിക്കുന്നുവോ, ദേവന്മാർ അവനോട് പ്രസന്നരാകുന്നു; അതിനാൽ ഇവയെ സുമനസ്സുകൾ എന്ന് ഓർമ്മിക്കുന്നു.
13.155.22
यंयमुद्दिश्य दीयेरन्देवं सुमनसः प्रभो ।
मङ्गलार्तं स तेनास्य प्रीतो भवति दैत्यप ॥ १३.१५५.२२ ॥
ഹേ പ്രഭോ, ഏത് ദേവനെ ലക്ഷ്യമാക്കി പുഷ്പങ്ങൾ അർപ്പിക്കപ്പെടുന്നുവോ, ആ ദേവൻ മംഗളം ആഗ്രഹിക്കുന്നവനിൽ പ്രസാദിക്കുന്നു; ഹേ ദൈത്യപതേ.
13.155.23
ज्ञेयास्तूग्राश्च सौम्याश्च तेजस्विन्यश्च ताः पृथक् ।
ओषध्यो बहुवीर्या हि बहुरूपास्तथैव च ॥ १३.१५५.२३ ॥
ആ ഔഷധികളെ വെവ്വേറെ അറിയണം — ചിലത് ഉഗ്രമായവ, ചിലത് സൗമ്യമായവ, ചിലത് തേജസ്വിനികൾ; അവ പല വീര്യവും പല രൂപവുമുള്ളവയാണ്.
13.155.24
यज्ञियानां च वृक्षाणामयज्ञीयान्निबोध मे ।
आसुराणि च माल्यानि दैवतेभ्यो हितानि च ॥ १३.१५५.२४ ॥
യജ്ഞയോഗ്യമായ വൃക്ഷങ്ങളെയും അയോഗ്യമായവയെയും എന്നിൽനിന്ന് അറിയുക. അസുരന്മാരുടെ മാലകളെയും ദേവന്മാർക്ക് ഹിതമായ മാലകളെയും (അറിയുക).
13.155.25
रक्षसामुरगाणां च यक्षाणां च तथा प्रियाः ।
मनुष्याणां पितॄणां च कान्ता यास्त्वनुपूर्वशः ॥ १३.१५५.२५ ॥
രാക്ഷസന്മാർക്കും നാഗങ്ങൾക്കും യക്ഷന്മാർക്കും പ്രിയമായവ; മനുഷ്യർക്കും പിതൃക്കൾക്കും പ്രിയവും മനോഹരവുമായവ — അവയെ ക്രമമായി (അറിയുക).
13.155.26
वन्या ग्राम्याश्चेह तथा कृष्टोप्ताः पर्वताश्रयाः ।
अकण्टकाः कण्टकिनो गन्धरूपरसान्विताः ॥ १३.१५५.२६ ॥
ഇവിടെ കാട്ടിൽ വളർന്നവയും ഗ്രാമങ്ങളിൽ കൃഷി ചെയ്തവയും ഉഴുതു വിതച്ചവയും പർവതങ്ങളിൽ വസിക്കുന്നവയും, മുള്ളില്ലാത്തവയും മുള്ളുള്ളവയും, ഗന്ധം-രൂപം-രസം എന്നിവയോടു കൂടിയവയുമായ (സസ്യങ്ങൾ ഉണ്ട്).
13.155.27
द्विविधो हि स्मृतो गन्ध इष्टोऽनिष्टश्च पुष्पजः ।
इष्टगन्धानि देवानां पुष्पाणीति विभावय ॥ १३.१५५.२७ ॥
ഗന്ധം രണ്ടുവിധമായി പറയപ്പെടുന്നു—ഇഷ്ടമുള്ളതും അനിഷ്ടമുള്ളതും; അത് പൂക്കളിൽ നിന്ന് ഉണ്ടാകുന്നു. ദേവന്മാരുടെ പൂക്കൾക്ക് ഇഷ്ടഗന്ധമുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കുക.
13.155.28
अकण्टकानां वृक्षाणां श्वेतप्रायाश्च वर्णतः ।
तेषां पुष्पाणि देवानामिष्टानि सततं प्रभो ॥ १३.१५५.२८ ॥
മുള്ളില്ലാത്ത മരങ്ങളുടെ, നിറത്തിൽ ഏറെയും വെളുത്തവയുടെ പൂക്കൾ—ഓ പ്രഭോ—ദേവന്മാർക്ക് എപ്പോഴും ഇഷ്ടമുള്ളവയാണ്.
13.155.29
पद्मं च तुलसी जातिरापः सर्वेषु पूजिता ।
जलजानि च माल्यानि पद्मादीनि च यानि वै।
गन्धर्वनागयक्षेभ्यस्तानि दद्याद्विचक्षणः ॥ १३.१५५.२९ ॥
താമരയും തുളസിയും മുല്ലയും ജലവും എല്ലാറ്റിലും പൂജിതമാണ്. ജലജങ്ങളും താമര മുതലായ മാലകളും ഏതായാലും, വിവേകി അവയെ ഗന്ധർവ്വർക്കും നാഗങ്ങൾക്കും യക്ഷർക്കും നൽകണം.
13.155.30
ओषध्यो रक्तपुष्पाश्च कटुकाः कण्टकान्विताः ।
शत्रूणामभिचारार्थमथर्वसु निदर्शिताः ॥ १३.१५५.३० ॥
ചുവന്ന പൂക്കളുള്ളവയും കടുപ്പമുള്ളവയും മുള്ളുള്ളവയുമായ ഔഷധസസ്യങ്ങൾ ശത്രുക്കൾക്കെതിരായ അഭിചാരത്തിനായി അഥർവവേദങ്ങളിൽ നിർദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
13.155.31
तीक्ष्णवीर्यास्तु भूतानां दुरालम्भाः सकण्टकाः ।
रक्तभूयिष्ठवर्णाश्च कृष्णाश्चैवोपहारयेत् ॥ १३.१५५.३१ ॥
എന്നാൽ ഭൂതങ്ങൾക്ക് തീക്ഷ്ണ വീര്യമുള്ളവയും സമീപിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളവയും മുള്ളുള്ളവയും ഏറെയും ചുവന്നവയും കറുത്തവയും ഉപഹാരമായി നൽകണം.
13.155.32
मनोहृदयनन्दिन्यो विमर्दे मधुराश्च याः ।
चारुररूपाः सुमनसो मानुपाणां स्मृता विभो ॥ १३.१५५.३२ ॥
മനസ്സിനും ഹൃദയത്തിനും ആനന്ദം നൽകുന്നവയും, ഞെരുക്കപ്പെടുമ്പോഴും മധുരമുള്ളവയും, സുന്ദരരൂപമുള്ളവയുമായ ആ പുഷ്പങ്ങൾ മനുഷ്യർക്കുള്ളവയെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു, ഓ വിഭോ.
13.155.33
न तु श्मशानसम्भूता न देवायतनोद्भवाः ।
सन्नयेत्पुष्टियुक्तेषु विवाहेषु रहःसु च ॥ १३.१५५.३३ ॥
എന്നാൽ ശ്മശാനത്തിൽ ജനിച്ചവയും ദേവാലയങ്ങളിൽ വളർന്നവയും അല്ല; സമൃദ്ധി നൽകുന്ന കർമ്മങ്ങളിലും വിവാഹങ്ങളിലും രഹസ്യകർമ്മങ്ങളിലും അവ അർപ്പിക്കണം.
13.155.34
गिरिसानुरुहाः सौम्या देवानामुपधारयेत् ।
प्रोक्षिताभ्युक्षिताः सौम्या यथायोगं यथास्मृति ॥ १३.१५५.३४ ॥
പർവതച്ചരിവുകളിൽ വളരുന്ന സൗമ്യമായ പുഷ്പങ്ങൾ ദേവന്മാർക്കായി അർപ്പിക്കണം; പ്രോക്ഷിതവും അഭ്യുക്ഷിതവുമായ സൗമ്യ പുഷ്പങ്ങൾ യഥായോഗ്യമായും സ്മൃതിപ്രകാരവും അർപ്പിക്കണം.
13.155.35
गन्धेन देवास्तुष्यन्ति दर्शनाद्यक्षराक्षसाः ।
नागाः समुपभोगेन त्रिभिरेतैस्तु मानुषाः ॥ १३.१५५.३५ ॥
ഗന്ധത്താൽ ദേവന്മാർ സംതൃപ്തരാകുന്നു, ദർശനത്താൽ യക്ഷരും രാക്ഷസരും; നാഗന്മാർ ഉപഭോഗത്താൽ സംതൃപ്തരാകുന്നു, ഈ മൂന്നിനാലും മനുഷ്യർ.
13.155.36
सद्यः प्रीणाति देवान्वै ते प्रीता भावयन्त्युत ।
सङ्कल्पसिद्धा मर्त्यानामीप्सिताश्च मनोरथाः ॥ १३.१५५.३६ ॥
അത് ഉടനടി ദേവന്മാരെ സംതൃപ്തരാക്കുന്നു; അവർ സംതൃപ്തരായി അനുഗ്രഹിക്കുന്നു, മർത്യരുടെ സങ്കല്പങ്ങൾ സിദ്ധിക്കുന്നു, ആഗ്രഹിച്ച മനോരഥങ്ങൾ നിറവേറുന്നു.
13.155.37
देवाः प्रीणन्ति सततं मानिता मानयन्ति च ।
अवज्ञातावधूताश्च निर्दहन्त्यधमान्नरान् ॥ १३.१५५.३७ ॥
ദേവന്മാർ എപ്പോഴും പ്രസാദിക്കുന്നു; ആദരിക്കപ്പെട്ടാൽ അവരും ആദരിക്കുന്നു; അവഗണിക്കപ്പെട്ടാലോ തള്ളപ്പെട്ടാലോ അധമരായ മനുഷ്യരെ ദഹിപ്പിച്ചുകളയുന്നു.
13.155.38
अत ऊर्ध्वं प्रवक्ष्यामि धूपदानविधेः फलम् ।
धूपांश्च विविधान्साधूनसाधूंश्च निबोध मे ॥ १३.१५५.३८ ॥
ഇനി ധൂപദാന വിധിയുടെ ഫലം ഞാൻ പറയാം; വിവിധതരം നല്ലതും ചീത്തയുമായ ധൂപങ്ങളെ എന്നിൽനിന്ന് അറിയുക.
13.155.39
निर्यासाः सरलाश्चैव कृत्रिमाश्चैव ते त्रयः ।
इष्टोऽनिष्टो भवेद्गन्धस्तन्मे विस्तरशः शृणु ॥ १३.१५५.३९ ॥
നിര്യാസം, സരളം, കൃത്രിമം എന്നീ മൂന്നുണ്ട്; ഗന്ധം ഇഷ്ടവും അനിഷ്ടവുമാകാം. അതു വിസ്തരിച്ച് എന്നിൽനിന്ന് കേൾക്കുക.
13.155.40
निर्यासाः सल्लकीवर्ज्या देवानां दयितास्तु ते ।
गुग्गुलुः प्रवरस्तेषां सर्वेपामिति निश्चयः ॥ १३.१५५.४० ॥
സല്ലകി ഒഴികെ ഈ നിര്യാസങ്ങൾ ദേവന്മാർക്ക് പ്രിയമാണ്; അവയിൽ ഗുഗ്ഗുലു ശ്രേഷ്ഠമാണെന്നത് ഉറപ്പാണ്.
13.155.41
अगुरुः सारिणां श्रेष्ठो यक्षराक्षसभोगिनाम् ।
दैत्यानां सल्लकीजश्च काङ्क्षितो यश्च तद्विधः ॥ १३.१५५.४१ ॥
അഗരു സാരി-ഗന്ധങ്ങളിൽ ശ്രേഷ്ഠമാണ്; യക്ഷർ, രാക്ഷസർ, നാഗങ്ങൾ എന്നിവർക്ക്; ദൈത്യർക്ക് സല്ലകിയിൽനിന്ന് ഉണ്ടാകുന്നതും അതുപോലുള്ളതും ഇഷ്ടമാണ്.
13.155.42
अथ सर्जरसादीनां गन्धैः पार्थिवदारवैः ।
फाणितासवसंयुक्तैर्मनुष्याणां विधीयते ॥ १३.१५५.४२ ॥
ഇനി സർജരസം മുതലായ ഗന്ധങ്ങളാൽ, ഭൂമിയിലെ മരങ്ങളാൽ, ശർക്കരയും ആസവവും ചേർത്ത് മനുഷ്യർക്ക് വിധിക്കപ്പെടുന്നു.
13.155.43
देवदानवभूतानां सद्यस्तुष्ठिकरः स्मृतः ।
येऽन्ये वैहारिकास्तत्र मानुषाणामिति स्मृताः ॥ १३.१५५.४३ ॥
ദേവന്മാർക്കും ദാനവന്മാർക്കും ഭൂതങ്ങൾക്കും ഉടൻ തൃപ്തി നൽകുന്നവയായി സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു; മറ്റു വൈഹാരികങ്ങൾ മനുഷ്യർക്കുള്ളതെന്ന് പറയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
13.155.44
य एवोक्ताः सुमनसां प्रदाने गुणहेतवः ।
धूपेष्वपि परिज्ञेयास्त एव प्रीतिवर्धनाः ॥ १३.१५५.४४ ॥
പുഷ്പദാനത്തിൽ ഗുണഹേതുക്കളായി പറയപ്പെട്ടവ ഏതോ, അവ തന്നെ ധൂപങ്ങളിലും അറിയേണ്ടതാണ്; അവയാണ് പ്രീതി വർധിപ്പിക്കുന്നവ.
13.155.45
दीपदाने प्रवक्ष्यामि फलयोगमनुत्तमम् ।
यथा येन यदा चैव प्रदेया यादृशाश्च ते ॥ १३.१५५.४५ ॥
ദീപദാനത്തിലെ അത്യുത്തമമായ ഫലയോഗം ഞാൻ പറയാം — എങ്ങനെ, ആരാൽ, എപ്പോൾ, ഏതുതരം ദീപങ്ങൾ നൽകണം.
13.155.46
ज्योतिस्तेजः प्रकाशं वाऽप्यूध्वगं चापि वर्धते ।
प्रदानं तेजसां तस्मात्तेजो वर्धयते नृणाम् ॥ १३.१५५.४६ ॥
ജ്യോതിസ്സും തേജസ്സും പ്രകാശവും ഊർധ്വഗമായിരിക്കുമ്പോഴും വർധിക്കുന്നു. അതിനാൽ തേജസ്സുകളുടെ ദാനം മനുഷ്യരുടെ തേജസ്സ് വർധിപ്പിക്കുന്നു.
13.155.47
अन्धतमस्तमिस्रं च दक्षिणायनमेव च ।
उत्तरायणमेतस्माज्ज्योतिर्दानं प्रशस्यते ॥ १३.१५५.४७ ॥
അന്ധതമസ്സ്, തമിസ്രം, ദക്ഷിണായനം, ഉത്തരായണം — ഇവയിൽ നിന്ന് ജ്യോതിർദാനം പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്നു.
13.155.48
यस्मादूर्ध्वगमे तत्तु तमसश्चैव भेषजम् ।
तस्मादूर्ध्वगतेर्दाता भवेदत्रेति निश्चयः ॥ १३.१५५.४८ ॥
ഊർധ്വഗമനത്തിൽ അതുതന്നെ ഇരുട്ടിനുള്ള ഔഷധമാണ്; അതിനാൽ ഇവിടെ ഊർധ്വഗതിയുടെ ദാതാവാകണം — ഇതാണ് നിശ്ചയം.
13.155.49
देवास्तेजस्विनो यस्मात्प्रभावन्तः प्रकाशकाः ।
तामसा राक्षसाश्चैव तस्माद्दीपः प्रदीयते ॥ १३.१५५.४९ ॥
ദേവന്മാർ തേജസ്വികളും പ്രഭാവമുള്ളവരും പ്രകാശം നൽകുന്നവരുമാണ്; താമസരായ രാക്ഷസർ അങ്ങനെയല്ല. അതിനാൽ ദീപം നൽകപ്പെടുന്നു.
13.155.50
आलोकदानाच्चक्षुष्मान्प्रभायुक्तो भवेन्नरः ।
तान्दत्त्वा नोपहिंसेन न हरेन्नोपनाशयेत् ॥ १३.१५५.५० ॥
വെളിച്ചം നൽകുന്നതിനാൽ മനുഷ്യൻ കണ്ണുള്ളവനും പ്രകാശമുള്ളവനുമാകുന്നു. അവ നൽകിയശേഷം ഹിംസിക്കരുത്, എടുത്തുകൊണ്ടുപോകരുത്, നശിപ്പിക്കരുത്.
13.155.51
दीपहार्ता भवेदन्धस्तमोगतिरसुप्रभः ।
दीपप्रदः स्वर्गलोके दीपमाली विराजते ॥ १३.१५५.५१ ॥
വിളക്ക് അപഹരിക്കുന്നവൻ അന്ധനാകും, ഇരുട്ടിന്റെ ഗതി പ്രാപിച്ച് ജീവപ്രഭ നഷ്ടപ്പെട്ടവനാകും. വിളക്ക് നൽകുന്നവൻ സ്വർഗലോകത്തിൽ ദീപമാലകളാൽ തിളങ്ങുന്നു.
13.155.52
हविपा प्रथमः कल्पो द्वितीयश्चौषधीरसैः ।
वसामेदोस्थिनिर्यासैर्न कार्यः पुष्टिमिच्छता ॥ १३.१५५.५२ ॥
ആദ്യ ക്രമം ഹവിസ്സുകൊണ്ടും രണ്ടാമത്തേത് ഔഷധരസങ്ങൾകൊണ്ടുമാണ്. പുഷ്ടി ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ വസ, മേദസ്, അസ്ഥി, നിര്യാസങ്ങൾകൊണ്ട് ചെയ്യരുത്.
13.155.53
देवालये सभायां च गिरौ चैत्यचतुष्पथे ।
दीपदाता भवेन्नित्यं य इच्छेद्भूतिमात्मनः ॥ १३.१५५.५३ ॥
ദേവാലയത്തിലും സഭയിലും പർവതത്തിലും ചൈത്യത്തിലും നാലുവഴിക്കവലയിലും സ്വന്തം ഐശ്വര്യം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ എപ്പോഴും ദീപം നൽകുന്നവനായിരിക്കണം.
13.155.54
कुलोद्योतो विशुद्धात्मा प्रकाशत्वं च गच्छति ।
ज्योतिषां चैव सालोक्यं दीपदाता भवेन्नरः ॥ १३.१५५.५४ ॥
കുലത്തെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നവനും ശുദ്ധമായ ആത്മാവുള്ളവനുമായ മനുഷ്യൻ പ്രകാശത്വം പ്രാപിക്കുന്നു; ദീപം നൽകുന്നവൻ ജ്യോതിസ്സുകളോടൊപ്പം സാലോക്യവും നേടുന്നു.
13.155.55
बलिकर्मसु वक्ष्यामि गुणान्कर्मफलोदयान् ।
देवयक्षोरगनृणां भूतानामथ रक्षसाम् ॥ १३.१५५.५५ ॥
ബലികർമങ്ങളെക്കുറിച്ച്, അവയുടെ ഗുണങ്ങളും കർമഫലോദയങ്ങളും ഞാൻ പറയാം — ദേവന്മാർ, യക്ഷന്മാർ, ഉരഗങ്ങൾ, മനുഷ്യർ, ഭൂതങ്ങൾ, രാക്ഷസർ എന്നിവർക്കുള്ളവ.
13.155.56
येषां नाग्रभुजो विप्रा देवतातिथिबालकाः ।
राक्षसानेव तान्विद्धि निर्वषट्कारमङ्गलान् ॥ १३.१५५.५६ ॥
ആരുടെ മുമ്പിൽ ബ്രാഹ്മണരും ദേവന്മാരും അതിഥികളും കുട്ടികളും അഗ്രഭോജനം സ്വീകരിക്കുന്നില്ലയോ, അവരെ വഷട്കാരവും മംഗളവുമില്ലാത്ത രാക്ഷസരായി അറിയുക.
13.155.57
तस्मादग्रं प्रयच्छेत देवभ्यः प्रतिपूजितम् ।
शिरसा प्रणतश्चापि हरेद्बलिमतन्द्रितः ॥ १३.१५५.५७ ॥
അതിനാൽ ദേവന്മാർക്ക് ആദരപൂർവ്വം അഗ്രഭാഗം നൽകണം; തല കുനിച്ച്, അലസതയില്ലാതെ ബലി കൊണ്ടുവരണം.
13.155.58
गृह्णन्ति देवता नित्यमाशंसन्ति सदा गृहान् ।
बाह्याश्चागन्तवो येऽन्ये यक्षराक्षसपन्नगाः ॥ १३.१५५.५८ ॥
ദേവന്മാർ എപ്പോഴും സ്വീകരിക്കുന്നു, വീടുകളെ എപ്പോഴും ആശംസിക്കുന്നു; പുറത്തുള്ളവരും വരുന്നവരുമായ യക്ഷരും രാക്ഷസരും നാഗരും.
13.155.59
इतो दत्तेन जीवन्ति देवताः पितरस्तथा ।
ते प्रीताः प्रीणयन्त्येनमायुषा यशसा धनैः ॥ १३.१५५.५९ ॥
ഇതിൽ നൽകിയതിനാൽ ദേവന്മാരും പിതൃക്കളും ജീവിക്കുന്നു. സന്തുഷ്ടരായി അവർ ഇവനെ ആയുസ്സും യശസ്സും ധനവും കൊണ്ട് തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നു.
13.155.60
बलयः सह पुष्पैस्तु देवानामुपहारयेत् ।
दधिदुग्धमयाः पुण्याः सुगन्धाः प्रियदर्शनाः ॥ १३.१५५.६० ॥
ദേവന്മാർക്ക് പൂക്കളോടുകൂടിയ ബലികൾ അർപ്പിക്കണം; തൈരും പാലും കൊണ്ടുള്ളവ, പവിത്രവും സുഗന്ധമുള്ളവയും കാണാൻ പ്രിയമുള്ളവയും.
13.155.61
कार्या रुधिरमांसाढ्या बलयो यक्षरक्षसाम् ।
सुरासवपुरस्कारा लाजोल्लापिकभूषिताः ॥ १३.१५५.६१ ॥
യക്ഷരാക്ഷസർക്ക് രക്തവും മാംസവും നിറഞ്ഞ ബലികൾ ഉണ്ടാക്കണം; സുരയും ആസവവും മുഖ്യമായി, പൊരിയും മാലകളും കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചവ.
13.155.62
नागानां दयिता नित्यं पद्मोत्पलविमिश्रिताः ।
तिलान्गुडसुसम्पन्नान्भूतानामुपहारयेत् ॥ १३.१५५.६२ ॥
നാഗന്മാർക്ക് എപ്പോഴും പ്രിയമായ, താമരയും നീലത്താമരയും ചേർന്ന, എള്ളും ശർക്കരയും നന്നായി നിറഞ്ഞ (ബലി) ഭൂതങ്ങൾക്ക് സമർപ്പിക്കണം.
13.155.63
अग्रदाताऽग्रभोगी स्याद्बलवीर्यसमन्वितः ।
तस्मादग्रं प्रयच्छेत देवभ्यः प्रतिपूजितम् ॥ १३.१५५.६३ ॥
ആദ്യഭാഗം നൽകുന്നവൻ ആദ്യഭാഗം ഭുജിക്കുന്നവനാകുന്നു, ബലവീര്യങ്ങളോടു കൂടിയവനുമാകുന്നു; അതിനാൽ ദേവന്മാർക്ക് ആദരപൂർവ്വം ആദ്യഭാഗം സമർപ്പിക്കണം.
13.155.64
ज्वलन्त्यहरहो वेश्म याश्चास्य गृहदेवताः ।
ताः पूज्या भूतिकामेन प्रसृताग्रप्रदायिना ॥ १३.१५५.६४ ॥
എല്ലാ ദിവസവും വിളക്കുകൾ കത്തുന്ന വീട്ടിലെ അവന്റെ ഗൃഹദേവതകൾ — സമൃദ്ധി കാമിക്കുന്നവനും അതിഥികൾക്ക് മുൻഭാഗം നൽകുന്നവനുമായവൻ — അവരെ പൂജിക്കണം.
13.155.65
इत्येतदसुरेन्द्राय काव्यः प्रोवाच भार्गवः ।
सुवर्णाय मनुः प्राह सुवर्णो नारदाय च ॥ १३.१५५.६५ ॥
ഇങ്ങനെ ഭാർഗ്ഗവനായ കാവ്യൻ (ശുക്രൻ) അസുരേന്ദ്രനോട് പറഞ്ഞു; മനു സുവർണ്ണനോട് പറഞ്ഞു; സുവർണ്ണൻ നാരദനോട് പറഞ്ഞു.
13.155.66
नारदोऽपि मयि प्राह गुणानेतान्महाद्युते ।
त्वमप्येतद्विदित्वेह सर्वमाचर पुत्रक ॥ १३.१५५.६६ ॥
നാരദനും എന്നോട് ഈ ഗുണങ്ങൾ പറഞ്ഞു, മഹാതേജസ്വീ. നീയും ഇത് അറിഞ്ഞ് ഇവിടെ എല്ലാം ആചരിക്കുക, മകനേ.