மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.155
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.155.1
आलोकदानं नामैतत्कीदृशं भरतर्षभ ।
कथमेतत्समुत्पन्नं फलं वा तद्ब्रवीहि मे ॥ १३.१५५.१ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவரே, இந்த ஒளிதானம் என்ற தர்மம் எத்தகையது? இது எவ்வாறு தோன்றியது, அதன் பலன் என்ன? அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
13.155.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
मनोः प्रजापतेर्वादं सुवर्णस्य च भारत ॥ १३.१५५.२ ॥
இங்கும் இந்தப் பழைய இதிகாசத்தைச் சொல்கிறார்கள் — மனு, பிரஜாபதி மற்றும் சுவர்ணனின் உரையாடல், பாரதரே.
13.155.3
तपस्वी कश्चिदभवत्सुवर्णो नाम भारत ।
वर्णतो हेमवर्णः स सुवर्ण इति विश्रुतः ॥ १३.१५५.३ ॥
பாரதரே, சுவர்ணன் என்ற ஒரு தவசி இருந்தார். நிறத்தால் அவர் பொன்னிறமாக இருந்ததால் சுவர்ணன் என்று புகழ்பெற்றார்.
13.155.4
कुलशीलगुणोपेतः स्वाध्यायोपरमं गतः ।
बहून्सुवंशप्रभवान्समतीतः स्वकैर्गुणैः ॥ १३.१५५.४ ॥
அவர் உயர்ந்த குலம், நன்னடத்தை, குணங்கள் கொண்டவர்; சுயாத்யாயத்தை நிறுத்திவிட்டவர்; தம் குணங்களால் உயர்ந்த வம்சங்களில் பிறந்த பலரையும் மிஞ்சியவர்.
13.155.5
स कदाचिन्मनुं विप्रो ददर्शोपससर्प च ।
कुशलप्रश्नमन्योन्यं तौ चोभौ तत्र चक्रतुः ॥ १३.१५५.५ ॥
ஒருமுறை அந்த அந்தணர் மனுவைக் கண்டு அருகில் சென்றார்; அங்கே இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் நலம் விசாரித்தனர்.
13.155.6
ततस्तौ सत्यसंकल्पौ मेरौ काञ्चनपर्वते ।
देवर्षिभिः सदा जुष्टे सहितौ संन्यषीदताम् ॥ १३.१५५.६ ॥
பின்னர், சத்தியசங்கல்பம் கொண்ட அவ்விருவரும் மேருவின் பொன்மலையில், தேவரிஷிகள் எப்போதும் வரும் அந்த இடத்தில், சேர்ந்து அமர்ந்தனர்.
13.155.7
तत्र तौ कथयन्तौ स्तां कथा नानाविधाश्रयाः ।
ब्रह्मर्षिदेवदैत्यानां पुराणानां महात्मनाम् ॥ १३.१५५.७ ॥
அங்கே அவர்கள் இருவரும் பல்வேறு வகையான கதைகளைச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தனர்; பிரம்மரிஷிகள், தேவர்கள், தைத்தியர்கள் மற்றும் மகாத்மாக்களின் புராணங்களைப் பற்றியவை அவை.
13.155.8
सुवर्णस्त्वब्रवीद्वाक्यं मनुं स्वायंभुवं प्रति ।
हितार्थं सर्वभूतानां प्रश्नं मे वक्तुमर्हसि ॥ १३.१५५.८ ॥
அப்போது சுவர்ணன் சுவாயம்பு மனுவிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்: 'எல்லா உயிர்களின் நன்மைக்காக, என் கேள்விக்கு பதில் சொல்ல நீங்களே தகுதியானவர்.'
13.155.9
सुमनोगन्धधूपाद्यैरिज्यन्ते दैवतानि च ।
किमेतत्कथमुत्पन्नं फलं योगं च शंस मे ॥ १३.१५५.९ ॥
'மலர்கள், நறுமணம், தூபம் முதலியவற்றால் தேவர்கள் வழிபடப்படுகின்றனர். இது எவ்வாறு தோன்றியது, இதன் பலன் மற்றும் இதன் இணைப்பு என்ன — எனக்குச் சொல்லுங்கள்.'
13.155.11
बलेर्वैरोचनस्येह त्रैलोक्यमनुशासतः ।
समीपमाजगामाशु शुक्रो भृगुकुलोद्वहः ॥ १३.१५५.११ ॥
இங்கே விரோசனனின் மகன் பலி மூவுலகையும் ஆண்டுகொண்டிருந்தபோது, பிருகு குலத்தில் சிறந்த சுக்கிரன் விரைவில் அவனருகில் வந்தார்.
13.155.12
तमर्घ्यादिभिरभ्यर्च्य भार्गवं सोऽसुराधिपः ।
निषसादासने पश्चाद्विधिवद्भूरिदक्षिणः ॥ १३.१५५.१२ ॥
அர்க்கியம் முதலியவற்றால் அந்த பார்கவரை வழிபட்டபின், அசுரர்களின் அரசனான அவன், மிகுந்த தட்சிணை அளிப்பவனாய், விதிப்படி ஆசனத்தில் அமர்ந்தான்.
13.155.13
कथेयमभवत्तत्र त्वया या परिकीर्तिता ।
सुमनोधूपदीपानां सम्प्रदाने फलं प्रति ॥ १३.१५५.१३ ॥
'நீ அங்கு விளக்கிய கதை இதுவே; மலர்கள், தூபம் மற்றும் தீபங்களின் தானத்தால் கிடைக்கும் பலனைப் பற்றியது அது.'
13.155.14
ततः पप्रच्छ दैत्येन्द्रः कवीन्द्रं प्रश्नमुत्तमम् ॥ १३.१५५.१४ ॥
அப்போது தைத்தியர்களின் தலைவன் கவிகளின் தலைவனிடம் சிறந்த கேள்வியைக் கேட்டான்.
13.155.15
सुमनोधूपदीपानां किं फलं ब्रह्मिवित्तम ।
प्रदानस्य द्विजश्रेष्ठ तद्भवान्वक्तुमर्हति ॥ १३.१५५.१५ ॥
பிரம்மம் அறிந்தவர்களில் சிறந்தவரே, மலர், தூபம், விளக்கு ஆகியவற்றை அளிப்பதின் பலன் என்ன? துவிஜர்களில் சிறந்தவரே, அதை நீங்கள் கூற வேண்டும்.
13.155.16
अग्नीषोमादिसृष्टौ तु विष्णोः सर्वात्मनः प्रभोः ।
तपः पूर्वं समुत्पन्नं धर्मस्तस्मादनन्तरम् ॥ १३.१५५.१६ ॥
அக்னி, சோமன் முதலியவற்றின் படைப்பில், எல்லாவற்றின் ஆன்மாவான பிரபு விஷ்ணுவிடமிருந்து முதலில் தவம் தோன்றியது; அதன் பின் தர்மம் தோன்றியது.
13.155.17
एतस्मिन्नन्तरे चैव वीरुदोषध्य एव च ।
सोमस्यात्मा च बहुधा सम्भूतः पृथिवीतले।
अमृतं च विषं चैव याश्चान्यास्तृणजातयः ॥ १३.१५५.१७ ॥
இதற்கிடையில் கொடிகளும் ஔஷதிகளும், சோமனின் சாரமும் பல வடிவங்களில் பூமியின் மேற்பரப்பில் தோன்றின. அமிர்தமும் விஷமும், மற்ற புல் வகைகளும் தோன்றின.
13.155.18
अमृतं मनसः प्रीतिं सद्यस्तृप्तिं ददाति च ।
मनो ग्लपयते तीव्रं विषं गन्धेन सर्वशः ॥ १३.१५५.१८ ॥
அமிர்தம் மனதுக்கு உடனடியாக மகிழ்ச்சியையும் திருப்தியையும் தருகிறது. விஷமோ அதன் நறுமணத்தால் மனதை முற்றிலும் கடுமையாக சோர்வடையச் செய்கிறது.
13.155.19
अमृतं मङ्गलं विद्धि महद्विषममङ्गलम् ।
ओषध्यो ह्यमृतं सर्वा विषं तेजोग्निसम्भवम् ॥ १३.१५५.१९ ॥
அமிர்தத்தை மங்களமானதாக அறிக; விஷம் மிகப் பெரிய அமங்கலமானது. எல்லா ஔஷதிகளும் உண்மையில் அமிர்தமே; விஷமோ தேஜஸ், அக்னியிலிருந்து தோன்றியது.
13.155.20
अमृतं मनो ह्लादयते श्रियं चापि ददाति च ।
तस्मात्सुमनसः प्रोक्ता नरैः सुकृतकर्मभिः ॥ १३.१५५.२० ॥
அமிருதம் மனதை மகிழ்விக்கிறது; செல்வத்தையும் அளிக்கிறது. ஆகையால் நற்செயல் செய்யும் மனிதர்களால் இவை சுமனஸ் (நல்ல மனம் கொண்டவை) என்று சொல்லப்படுகின்றன.
13.155.21
देवताभ्यः सुमनसो यो ददाति नरः शुचिः ।
तस्मै सुमनसो देवास्तस्मात्सुमनसः स्मृताः ॥ १३.१५५.२१ ॥
தூய்மையான மனிதன் தேவர்களுக்கு மலர்களை அர்ப்பிக்கிறானோ, அவனுக்கு தேவர்கள் மகிழ்ச்சியடைகிறார்கள்; ஆகையால் இவை சுமனஸ் என நினைவுகூரப்படுகின்றன.
13.155.22
यंयमुद्दिश्य दीयेरन्देवं सुमनसः प्रभो ।
मङ्गलार्तं स तेनास्य प्रीतो भवति दैत्यप ॥ १३.१५५.२२ ॥
ஓ இறைவா, எந்த தேவனை நோக்கி மலர்கள் அர்ப்பிக்கப்படுகின்றனவோ, அவர் நலம் வேண்டுவோரின் மீது மகிழ்கிறார்; ஓ தைத்யர்களின் தலைவனே.
13.155.23
ज्ञेयास्तूग्राश्च सौम्याश्च तेजस्विन्यश्च ताः पृथक् ।
ओषध्यो बहुवीर्या हि बहुरूपास्तथैव च ॥ १३.१५५.२३ ॥
அந்த மூலிகைகள் தனித்தனியாக அறியப்பட வேண்டும் — சில உக்கிரமானவை, சில சௌம்யமானவை, சில தேஜஸ்வியானவை; அவை பல வீரியம் கொண்டவையும் பல உருவம் கொண்டவையுமாகும்.
13.155.24
यज्ञियानां च वृक्षाणामयज्ञीयान्निबोध मे ।
आसुराणि च माल्यानि दैवतेभ्यो हितानि च ॥ १३.१५५.२४ ॥
யாகத்திற்குரிய மரங்களையும், யாகத்திற்குரியல்லாத மரங்களையும் என்னிடமிருந்து அறிந்துகொள். அசுரர்களுக்குரிய மாலைகளையும், தேவர்களுக்கு நன்மை தருகின்ற மாலைகளையும் (அறிந்துகொள்).
13.155.25
रक्षसामुरगाणां च यक्षाणां च तथा प्रियाः ।
मनुष्याणां पितॄणां च कान्ता यास्त्वनुपूर्वशः ॥ १३.१५५.२५ ॥
ராட்சசர்களுக்கும், நாகங்களுக்கும், யக்ஷர்களுக்கும் பிரியமானவை; மனிதர்களுக்கும் பிதிரர்களுக்கும் இனிமையானவையாய் இருப்பவை — அவற்றை வரிசையாக (அறிக).
13.155.26
वन्या ग्राम्याश्चेह तथा कृष्टोप्ताः पर्वताश्रयाः ।
अकण्टकाः कण्टकिनो गन्धरूपरसान्विताः ॥ १३.१५५.२६ ॥
இங்கு காட்டில் விளைந்தவையும், ஊர்களில் பயிரிடப்பட்டவையும், உழுது விதைக்கப்பட்டவையும், மலைகளில் வாழ்பவையுமான, முட்களற்றவையும் முட்களுள்ளவையும், மணம், வடிவம், சுவை கொண்டவையுமாகிய (தாவரங்கள் உள்ளன).
13.155.27
द्विविधो हि स्मृतो गन्ध इष्टोऽनिष्टश्च पुष्पजः ।
इष्टगन्धानि देवानां पुष्पाणीति विभावय ॥ १३.१५५.२७ ॥
மணம் இருவகையாகக் கூறப்படுகிறது—விரும்பத்தக்கதும் விரும்பத்தகாததும்; அது மலர்களில் இருந்து தோன்றும். தேவர்களின் மலர்கள் விரும்பத்தக்க மணம் கொண்டவை என்று அறிக.
13.155.28
अकण्टकानां वृक्षाणां श्वेतप्रायाश्च वर्णतः ।
तेषां पुष्पाणि देवानामिष्टानि सततं प्रभो ॥ १३.१५५.२८ ॥
முட்களற்ற மரங்களில், நிறத்தில் பெரும்பாலும் வெண்மையானவற்றின் மலர்கள்—ஓ பிரபுவே—தேவர்களுக்கு எப்போதும் விருப்பமானவை.
13.155.29
पद्मं च तुलसी जातिरापः सर्वेषु पूजिता ।
जलजानि च माल्यानि पद्मादीनि च यानि वै।
गन्धर्वनागयक्षेभ्यस्तानि दद्याद्विचक्षणः ॥ १३.१५५.२९ ॥
தாமரையும் துளசியும் மல்லிகையும் நீரும் எல்லாவற்றிலும் வணங்கப்படுபவை. நீரில் பிறந்தவையும், தாமரை முதலிய மாலைகளும் எவையாயினும், விவேகி அவற்றை கந்தர்வர், நாகர், யக்ஷர்களுக்கு அளிக்கவேண்டும்.
13.155.30
ओषध्यो रक्तपुष्पाश्च कटुकाः कण्टकान्विताः ।
शत्रूणामभिचारार्थमथर्वसु निदर्शिताः ॥ १३.१५५.३० ॥
சிவப்பு மலர்களையுடையவும், காரமானவும், முட்களுடையவுமான மூலிகைகள் பகைவர்களுக்கு எதிரான அபிசார வேள்விக்காக அதர்வ வேதங்களில் குறிக்கப்பட்டுள்ளன.
13.155.31
तीक्ष्णवीर्यास्तु भूतानां दुरालम्भाः सकण्टकाः ।
रक्तभूयिष्ठवर्णाश्च कृष्णाश्चैवोपहारयेत् ॥ १३.१५५.३१ ॥
ஆனால் பூதங்களுக்கு கூரிய வீரியமுடையவையும், அணுகுவதற்கு கடினமானவையும், முட்களுடையவையும், பெரும்பாலும் சிவப்பு நிறமுடையவையும், கருப்பானவையுமான (மலர்களை) காணிக்கையாக அளிக்கவேண்டும்.
13.155.32
मनोहृदयनन्दिन्यो विमर्दे मधुराश्च याः ।
चारुररूपाः सुमनसो मानुपाणां स्मृता विभो ॥ १३.१५५.३२ ॥
மனதுக்கும் இதயத்துக்கும் மகிழ்ச்சி தருபவையும், நசுக்கப்படும்போதும் இனிமையானவையுமான, அழகிய வடிவுள்ள அந்த மலர்கள் மனிதர்களுக்கு உரியவை என்று கூறப்பட்டுள்ளன, ஓ வல்லமை மிக்கவனே.
13.155.33
न तु श्मशानसम्भूता न देवायतनोद्भवाः ।
सन्नयेत्पुष्टियुक्तेषु विवाहेषु रहःसु च ॥ १३.१५५.३३ ॥
ஆனால் சுடுகாட்டில் பிறந்தவையும், தேவாலயங்களில் முளைத்தவையும் அல்ல; செழிப்பு தரும் சடங்குகளிலும், திருமணங்களிலும், இரகசிய வழிபாடுகளிலும் அவற்றை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.
13.155.34
गिरिसानुरुहाः सौम्या देवानामुपधारयेत् ।
प्रोक्षिताभ्युक्षिताः सौम्या यथायोगं यथास्मृति ॥ १३.१५५.३४ ॥
மலைச்சாரல்களில் வளரும் சாந்தமான மலர்களை தேவர்களுக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; புனித நீர் தெளித்து ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட சாந்தமான அவற்றை முறைப்படியும் smṛti நெறிப்படியும் படைக்க வேண்டும்.
13.155.35
गन्धेन देवास्तुष्यन्ति दर्शनाद्यक्षराक्षसाः ।
नागाः समुपभोगेन त्रिभिरेतैस्तु मानुषाः ॥ १३.१५५.३५ ॥
நறுமணத்தால் தேவர்கள் மகிழ்கின்றனர், காட்சியினால் யக்ஷர்களும் ராக்ஷசர்களும்; நாகர்கள் அனுபவிப்பதால் மகிழ்கின்றனர், மனிதர்கள் இந்த மூன்றாலும் மகிழ்கின்றனர்.
13.155.36
सद्यः प्रीणाति देवान्वै ते प्रीता भावयन्त्युत ।
सङ्कल्पसिद्धा मर्त्यानामीप्सिताश्च मनोरथाः ॥ १३.१५५.३६ ॥
அது உடனே தேவர்களை மகிழ்விக்கிறது; அவர்கள் மகிழ்ந்து வளப்படுத்துகின்றனர், மனிதர்களின் சங்கல்பங்கள் நிறைவேறுகின்றன, விரும்பிய ஆசைகளும் நிறைவேறுகின்றன.
13.155.37
देवाः प्रीणन्ति सततं मानिता मानयन्ति च ।
अवज्ञातावधूताश्च निर्दहन्त्यधमान्नरान् ॥ १३.१५५.३७ ॥
தேவர்கள் எப்போதும் மகிழ்ச்சியடைகின்றனர்; மதிக்கப்பட்டால் அவர்களும் மதிக்கின்றனர்; இகழப்பட்டோ புறக்கணிக்கப்பட்டோ இருந்தால் கீழான மனிதர்களை எரித்துவிடுகின்றனர்.
13.155.38
अत ऊर्ध्वं प्रवक्ष्यामि धूपदानविधेः फलम् ।
धूपांश्च विविधान्साधूनसाधूंश्च निबोध मे ॥ १३.१५५.३८ ॥
இனி தூபதான விதியின் பலனை நான் கூறுவேன்; பல வகையான நல்ல, கெட்ட தூபங்களையும் என்னிடமிருந்து அறிந்துகொள்.
13.155.39
निर्यासाः सरलाश्चैव कृत्रिमाश्चैव ते त्रयः ।
इष्टोऽनिष्टो भवेद्गन्धस्तन्मे विस्तरशः शृणु ॥ १३.१५५.३९ ॥
நிர்யாசங்கள், சரளம், கிருத்திமம் என்ற மூன்றும் உள்ளன; வாசனை விருப்பமானதாகவோ விரும்பத்தகாததாகவோ இருக்கலாம். அதை என்னிடமிருந்து விரிவாகக் கேள்.
13.155.40
निर्यासाः सल्लकीवर्ज्या देवानां दयितास्तु ते ।
गुग्गुलुः प्रवरस्तेषां सर्वेपामिति निश्चयः ॥ १३.१५५.४० ॥
சல்லகியைத் தவிர்த்து இந்த நிர்யாசங்கள் தேவர்களுக்கு விருப்பமானவை; அவற்றுள் குக்குலு சிறந்தது என்பது உறுதி.
13.155.41
अगुरुः सारिणां श्रेष्ठो यक्षराक्षसभोगिनाम् ।
दैत्यानां सल्लकीजश्च काङ्क्षितो यश्च तद्विधः ॥ १३.१५५.४१ ॥
அகரு நறுமணக் கட்டைகளில் சிறந்தது; யக்ஷர், ராக்ஷசர், நாகர்களுக்கும்; தைத்யர்களுக்கு சல்லகியில் பிறந்ததும் அதுபோன்றவையும் விரும்பப்படுகின்றன.
13.155.42
अथ सर्जरसादीनां गन्धैः पार्थिवदारवैः ।
फाणितासवसंयुक्तैर्मनुष्याणां विधीयते ॥ १३.१५५.४२ ॥
இனி, சர்ஜரசம் முதலியவற்றின் வாசனைகளால், பூமியின் மரங்களால், வெல்லம் மற்றும் மதுவுடன் கலந்து மனிதர்களுக்கு விதிக்கப்படுகிறது.
13.155.43
देवदानवभूतानां सद्यस्तुष्ठिकरः स्मृतः ।
येऽन्ये वैहारिकास्तत्र मानुषाणामिति स्मृताः ॥ १३.१५५.४३ ॥
தேவர், தானவர், பூதங்களுக்கு உடனடியாகத் திருப்தி தருபவை என்று கருதப்படுகின்றன; வேறு பொழுதுபோக்குக்கான வாசனைகள் மனிதர்களுக்குரியவை என்று கூறப்படுகின்றன.
13.155.44
य एवोक्ताः सुमनसां प्रदाने गुणहेतवः ।
धूपेष्वपि परिज्ञेयास्त एव प्रीतिवर्धनाः ॥ १३.१५५.४४ ॥
மலர்களின் தானத்தில் எந்த நற்குணக் காரணங்கள் கூறப்பட்டனவோ, அவையே தூபங்களிலும் அறியத்தக்கவை; அவையே அன்பை வளர்ப்பவை.
13.155.45
दीपदाने प्रवक्ष्यामि फलयोगमनुत्तमम् ।
यथा येन यदा चैव प्रदेया यादृशाश्च ते ॥ १३.१५५.४५ ॥
விளக்கு தானத்தில் மிக உயர்ந்த பலன் இணைப்பைக் கூறுவேன் — எப்படி, யாரால், எப்போது, எத்தகைய விளக்குகள் கொடுக்கப்பட வேண்டும் என்பதையும்.
13.155.46
ज्योतिस्तेजः प्रकाशं वाऽप्यूध्वगं चापि वर्धते ।
प्रदानं तेजसां तस्मात्तेजो वर्धयते नृणाम् ॥ १३.१५५.४६ ॥
ஒளி, தேஜஸ், பிரகாசம் — மேல்நோக்கி எழுந்தும் வளர்கின்றன. ஆகவே ஒளிகளின் தானம் மனிதர்களின் தேஜஸை வளர்க்கிறது.
13.155.47
अन्धतमस्तमिस्रं च दक्षिणायनमेव च ।
उत्तरायणमेतस्माज्ज्योतिर्दानं प्रशस्यते ॥ १३.१५५.४७ ॥
அந்ததமஸ், தமிஸ்ரம், தட்சிணாயனம், உத்தராயணம் — இவற்றிலிருந்து ஒளி-தானம் புகழப்படுகிறது.
13.155.48
यस्मादूर्ध्वगमे तत्तु तमसश्चैव भेषजम् ।
तस्मादूर्ध्वगतेर्दाता भवेदत्रेति निश्चयः ॥ १३.१५५.४८ ॥
ஏனெனில் மேல்நோக்கிய நிலையில் அதுவே இருளுக்கு மருந்து; ஆகவே இங்கு மேல்நோக்கிய நிலையின் கொடையாளராக இருக்க வேண்டும் — இதுவே முடிவு.
13.155.49
देवास्तेजस्विनो यस्मात्प्रभावन्तः प्रकाशकाः ।
तामसा राक्षसाश्चैव तस्माद्दीपः प्रदीयते ॥ १३.१५५.४९ ॥
தேவர்கள் தேஜஸ்வியும், பிரபாவமுள்ளவர்களும், ஒளியூட்டுபவர்களுமாவர்; தாமஸ ராட்சசர்கள் அவ்வாறல்லர். ஆகவே தீபம் கொடுக்கப்படுகிறது.
13.155.50
आलोकदानाच्चक्षुष्मान्प्रभायुक्तो भवेन्नरः ।
तान्दत्त्वा नोपहिंसेन न हरेन्नोपनाशयेत् ॥ १३.१५५.५० ॥
ஒளி கொடுப்பதால் மனிதன் கண்ணுடையவனும் ஒளியுடையவனுமாவான். அவற்றைக் கொடுத்த பின் அவற்றுக்கு தீங்கு செய்யாமலும், அவற்றை எடுத்துச் செல்லாமலும், அழிக்காமலும் இருக்க வேண்டும்.
13.155.51
दीपहार्ता भवेदन्धस्तमोगतिरसुप्रभः ।
दीपप्रदः स्वर्गलोके दीपमाली विराजते ॥ १३.१५५.५१ ॥
விளக்கைத் திருடுபவன் குருடனாவான், இருளை அடைந்து உயிரொளி இழந்தவனாவான். விளக்கு கொடுப்பவன் சுவர்க்கலோகத்தில் விளக்கு மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு விளங்குவான்.
13.155.52
हविपा प्रथमः कल्पो द्वितीयश्चौषधीरसैः ।
वसामेदोस्थिनिर्यासैर्न कार्यः पुष्टिमिच्छता ॥ १३.१५५.५२ ॥
முதல் விதி அவிர்ப்பாகத்தால் ஆனது; இரண்டாவது மூலிகைச் சாற்றால். செழிப்பை விரும்புபவன் கொழுப்பு, மேதஸ், எலும்பு, பிசின் ஆகியவற்றால் செய்யக்கூடாது.
13.155.53
देवालये सभायां च गिरौ चैत्यचतुष्पथे ।
दीपदाता भवेन्नित्यं य इच्छेद्भूतिमात्मनः ॥ १३.१५५.५३ ॥
கோயிலிலும், சபையிலும், மலையிலும், சைத்தியத்திலும், நாற்சந்தியிலும் தன் நலத்தை விரும்புபவன் எப்போதும் விளக்கு கொடுப்பவனாக இருக்க வேண்டும்.
13.155.54
कुलोद्योतो विशुद्धात्मा प्रकाशत्वं च गच्छति ।
ज्योतिषां चैव सालोक्यं दीपदाता भवेन्नरः ॥ १३.१५५.५४ ॥
குலத்தை ஒளிரச் செய்பவனும் தூய ஆத்மாவுடையவனுமான மனிதன் பிரகாசத்தை அடைகிறான். விளக்கு கொடுப்பவன் ஒளிகளுடன் சாலோக்யத்தையும் பெறுகிறான்.
13.155.55
बलिकर्मसु वक्ष्यामि गुणान्कर्मफलोदयान् ।
देवयक्षोरगनृणां भूतानामथ रक्षसाम् ॥ १३.१५५.५५ ॥
பலி கர்மங்களைப் பற்றி, அவற்றின் குணங்களையும் கர்மப்பலன்களையும் கூறுவேன்; தேவர், யக்ஷர், நாகர், மனிதர், பூதங்கள், ராக்ஷஸர் ஆகியோருக்குரிய பலிகளைப் பற்றி.
13.155.56
येषां नाग्रभुजो विप्रा देवतातिथिबालकाः ।
राक्षसानेव तान्विद्धि निर्वषट्कारमङ्गलान् ॥ १३.१५५.५६ ॥
எவர்களுக்கு அந்தணர், தேவர், விருந்தினர், குழந்தைகள் முதல் உணவை உண்ணவில்லையோ, அவர்களை வஷட்காரமும் மங்களமும் அற்ற ராட்சசர்கள் என்று அறிக.
13.155.57
तस्मादग्रं प्रयच्छेत देवभ्यः प्रतिपूजितम् ।
शिरसा प्रणतश्चापि हरेद्बलिमतन्द्रितः ॥ १३.१५५.५७ ॥
ஆகவே தேவர்களுக்கு மரியாதையுடன் முதல் பாகத்தை அளிக்க வேண்டும்; தலை வணங்கி, சோம்பலின்றி பலியைக் கொண்டு வர வேண்டும்.
13.155.58
गृह्णन्ति देवता नित्यमाशंसन्ति सदा गृहान् ।
बाह्याश्चागन्तवो येऽन्ये यक्षराक्षसपन्नगाः ॥ १३.१५५.५८ ॥
தேவர்கள் எப்போதும் அதை ஏற்கிறார்கள்; வீடுகளை எப்போதும் விரும்புகிறார்கள். வெளியில் உள்ள, வருகை தரும் மற்ற யக்ஷர், ராட்சசர், நாகர்களும் அதை விரும்புகிறார்கள்.
13.155.59
इतो दत्तेन जीवन्ति देवताः पितरस्तथा ।
ते प्रीताः प्रीणयन्त्येनमायुषा यशसा धनैः ॥ १३.१५५.५९ ॥
இதில் கொடுக்கப்பட்டதால் தேவர்களும் பித்ருக்களும் வாழ்கிறார்கள். மகிழ்ந்து அவர்கள் இவரை ஆயுள், புகழ், செல்வத்தால் நிறைவு செய்கிறார்கள்.
13.155.60
बलयः सह पुष्पैस्तु देवानामुपहारयेत् ।
दधिदुग्धमयाः पुण्याः सुगन्धाः प्रियदर्शनाः ॥ १३.१५५.६० ॥
தேவர்களுக்குப் பூக்களுடன் பலிகளை அளிக்க வேண்டும்; தயிரும் பாலும் கலந்து, புனிதமான, நறுமணமுள்ள, காணக் களிப்பூட்டும்.
13.155.61
कार्या रुधिरमांसाढ्या बलयो यक्षरक्षसाम् ।
सुरासवपुरस्कारा लाजोल्लापिकभूषिताः ॥ १३.१५५.६१ ॥
யக்ஷர், ராட்சசர்களுக்கு இரத்தமும் மாம்சமும் நிறைந்த பலிகளைச் செய்ய வேண்டும்; மதுவும் சாராயமும் முன்னிலையில் இருக்க, பொரிகளாலும் மாலைகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவையாக.
13.155.62
नागानां दयिता नित्यं पद्मोत्पलविमिश्रिताः ।
तिलान्गुडसुसम्पन्नान्भूतानामुपहारयेत् ॥ १३.१५५.६२ ॥
நாகர்களுக்கு எப்போதும் பிரியமானவை, தாமரை மற்றும் நீலத்தாமரையுடன் கலந்தவை, எள்ளும் வெல்லமும் நிறைந்தவை; அவற்றை பூதங்களுக்குப் படைக்க வேண்டும்.
13.155.63
अग्रदाताऽग्रभोगी स्याद्बलवीर्यसमन्वितः ।
तस्मादग्रं प्रयच्छेत देवभ्यः प्रतिपूजितम् ॥ १३.१५५.६३ ॥
முதல் பங்கைக் கொடுப்பவன் முதல் பங்கை அனுபவிப்பவனாகவும் பலமும் வீர்யமும் உடையவனாகவும் ஆகிறான்; ஆகவே தேவர்களுக்கு மதிப்புடன் முதல் பங்கை அளிக்க வேண்டும்.
13.155.64
ज्वलन्त्यहरहो वेश्म याश्चास्य गृहदेवताः ।
ताः पूज्या भूतिकामेन प्रसृताग्रप्रदायिना ॥ १३.१५५.६४ ॥
ஒவ்வொரு நாளும் விளக்கேற்றப்படும் வீட்டில் உள்ள அவனுடைய குடும்பத் தெய்வங்கள் — செழிப்பை விரும்புபவனும் முதல் பங்கை அளிப்பவனுமான அவனால் அவர்கள் வணங்கப்பட வேண்டும்.
13.155.65
इत्येतदसुरेन्द्राय काव्यः प्रोवाच भार्गवः ।
सुवर्णाय मनुः प्राह सुवर्णो नारदाय च ॥ १३.१५५.६५ ॥
இவ்வாறு பார்கவரான காவ்யர் (சுக்கிரர்) அசுரேந்திரனுக்குச் சொன்னார்; மனு சுவர்ணனுக்குச் சொன்னார்; சுவர்ணன் நாரதருக்குச் சொன்னார்.
13.155.66
नारदोऽपि मयि प्राह गुणानेतान्महाद्युते ।
त्वमप्येतद्विदित्वेह सर्वमाचर पुत्रक ॥ १३.१५५.६६ ॥
நாரதரும் எனக்கு இந்த நற்குணங்களைச் சொன்னார், மகாதேஜஸ்வியே. நீயும் இதை அறிந்து இங்கே எல்லாவற்றையும் கடைப்பிடி, மகனே.