Mahābhārata · Adhyāya 13.155
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.155.1
आलोकदानं नामैतत्कीदृशं भरतर्षभ ।
कथमेतत्समुत्पन्नं फलं वा तद्ब्रवीहि मे ॥ १३.१५५.१ ॥
Touro dos Bharatas, que tipo de dádiva é esta chamada dádiva da luz? Como surgiu, e qual é o seu fruto? Diga-me.
13.155.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
मनोः प्रजापतेर्वादं सुवर्णस्य च भारत ॥ १३.१५५.२ ॥
Aqui também contam esta antiga história: o diálogo de Manu, senhor das criaturas, e de Suvarṇa, ó Bhārata.
13.155.3
तपस्वी कश्चिदभवत्सुवर्णो नाम भारत ।
वर्णतो हेमवर्णः स सुवर्ण इति विश्रुतः ॥ १३.१५५.३ ॥
Houve um asceta chamado Suvarṇa, ó Bhārata. Por sua tez dourada, tornou-se famoso com o nome de Suvarṇa.
13.155.4
कुलशीलगुणोपेतः स्वाध्यायोपरमं गतः ।
बहून्सुवंशप्रभवान्समतीतः स्वकैर्गुणैः ॥ १३.१५५.४ ॥
Dotado de nobre linhagem, conduta e virtudes, havia deixado o estudo pessoal dos Vedas; por suas próprias qualidades superava muitos nascidos em nobres linhagens.
13.155.5
स कदाचिन्मनुं विप्रो ददर्शोपससर्प च ।
कुशलप्रश्नमन्योन्यं तौ चोभौ तत्र चक्रतुः ॥ १३.१५५.५ ॥
Certa vez, aquele brâmane viu Manu e aproximou-se dele; ali os dois perguntaram um ao outro sobre o bem-estar.
13.155.6
ततस्तौ सत्यसंकल्पौ मेरौ काञ्चनपर्वते ।
देवर्षिभिः सदा जुष्टे सहितौ संन्यषीदताम् ॥ १३.१५५.६ ॥
Então os dois, firmes em sua resolução, sentaram-se juntos na montanha dourada do Meru, sempre frequentada pelos devarṣis.
13.155.7
तत्र तौ कथयन्तौ स्तां कथा नानाविधाश्रयाः ।
ब्रह्मर्षिदेवदैत्यानां पुराणानां महात्मनाम् ॥ १३.१५५.७ ॥
Ali os dois contavam histórias de muitos tipos: as antigas tradições dos brahmarṣis, dos deuses, dos daityas e dos mahātmans.
13.155.8
सुवर्णस्त्वब्रवीद्वाक्यं मनुं स्वायंभुवं प्रति ।
हितार्थं सर्वभूतानां प्रश्नं मे वक्तुमर्हसि ॥ १३.१५५.८ ॥
Então Suvarṇa disse estas palavras a Manu, filho de Svayambhū: «Pelo bem de todos os seres, és tu quem deve responder à minha pergunta.»
13.155.9
सुमनोगन्धधूपाद्यैरिज्यन्ते दैवतानि च ।
किमेतत्कथमुत्पन्नं फलं योगं च शंस मे ॥ १३.१५५.९ ॥
«Com flores, perfumes, incenso e outras coisas, honram-se os deuses. Como isso surgiu, qual é o seu fruto e qual é a sua conexão? Diga-me.»
13.155.11
बलेर्वैरोचनस्येह त्रैलोक्यमनुशासतः ।
समीपमाजगामाशु शुक्रो भृगुकुलोद्वहः ॥ १३.१५५.११ ॥
Aqui, enquanto Bali, filho de Virocana, governava os três mundos, Śukra, o mais eminente da linhagem de Bhṛgu, rapidamente se aproximou dele.
13.155.12
तमर्घ्यादिभिरभ्यर्च्य भार्गवं सोऽसुराधिपः ।
निषसादासने पश्चाद्विधिवद्भूरिदक्षिणः ॥ १३.१५५.१२ ॥
Tendo honrado aquele Bhārgava com a água de boas-vindas e o mais, o senhor dos asuras, generoso em oferendas, depois sentou-se num assento, conforme a regra.
13.155.13
कथेयमभवत्तत्र त्वया या परिकीर्तिता ।
सुमनोधूपदीपानां सम्प्रदाने फलं प्रति ॥ १३.१५५.१३ ॥
«Este é o mesmo relato que proclamaste ali, sobre o fruto da oferenda de flores, incenso e lâmpadas.»
13.155.14
ततः पप्रच्छ दैत्येन्द्रः कवीन्द्रं प्रश्नमुत्तमम् ॥ १३.१५५.१४ ॥
Então o senhor dos Daitya fez ao senhor dos poetas uma excelente pergunta.
13.155.15
सुमनोधूपदीपानां किं फलं ब्रह्मिवित्तम ।
प्रदानस्य द्विजश्रेष्ठ तद्भवान्वक्तुमर्हति ॥ १३.१५५.१५ ॥
Ó melhor dos conhecedores de Brahman, qual é o fruto de dar flores, incenso e lâmpadas? Ó melhor dos dvija, vós podeis dizê-lo.
13.155.16
अग्नीषोमादिसृष्टौ तु विष्णोः सर्वात्मनः प्रभोः ।
तपः पूर्वं समुत्पन्नं धर्मस्तस्मादनन्तरम् ॥ १३.१५५.१६ ॥
Na criação que começa com Agni e Soma, de Viṣṇu, senhor e alma de todos, surgiu primeiro o tapas, e depois o dharma.
13.155.17
एतस्मिन्नन्तरे चैव वीरुदोषध्य एव च ।
सोमस्यात्मा च बहुधा सम्भूतः पृथिवीतले।
अमृतं च विषं चैव याश्चान्यास्तृणजातयः ॥ १३.१५५.१७ ॥
Entretanto, trepadeiras e ervas, e a essência de Soma em muitas formas, surgiram na superfície da terra; também o néctar e o veneno, e as demais espécies de capim.
13.155.18
अमृतं मनसः प्रीतिं सद्यस्तृप्तिं ददाति च ।
मनो ग्लपयते तीव्रं विषं गन्धेन सर्वशः ॥ १३.१५५.१८ ॥
O néctar dá à mente deleite e saciedade imediata; o veneno, pelo seu odor, enfraquece intensamente a mente por todos os lados.
13.155.19
अमृतं मङ्गलं विद्धि महद्विषममङ्गलम् ।
ओषध्यो ह्यमृतं सर्वा विषं तेजोग्निसम्भवम् ॥ १३.१५५.१९ ॥
Sabe que o néctar é auspicioso, e o veneno, o grande inauspicioso. Todas as ervas são, de fato, néctar; o veneno nasceu da energia ígnea.
13.155.20
अमृतं मनो ह्लादयते श्रियं चापि ददाति च ।
तस्मात्सुमनसः प्रोक्ता नरैः सुकृतकर्मभिः ॥ १३.१५५.२० ॥
O néctar alegra a mente e também concede prosperidade; por isso os homens que praticam boas ações os chamam de sumanas (de bom espírito).
13.155.21
देवताभ्यः सुमनसो यो ददाति नरः शुचिः ।
तस्मै सुमनसो देवास्तस्मात्सुमनसः स्मृताः ॥ १३.१५५.२१ ॥
O homem puro que oferece flores aos deuses: os deuses lhe ficam favoráveis (sumanas); por isso são lembrados como sumanas.
13.155.22
यंयमुद्दिश्य दीयेरन्देवं सुमनसः प्रभो ।
मङ्गलार्तं स तेनास्य प्रीतो भवति दैत्यप ॥ १३.१५५.२२ ॥
Ó senhor, o deus a quem as flores são oferecidas fica satisfeito com quem busca por elas a auspiciosidade, ó senhor dos daityas.
13.155.23
ज्ञेयास्तूग्राश्च सौम्याश्च तेजस्विन्यश्च ताः पृथक् ।
ओषध्यो बहुवीर्या हि बहुरूपास्तथैव च ॥ १३.१५५.२३ ॥
Estas ervas devem ser conhecidas separadamente: algumas ferozes, outras suaves e outras resplandecentes; possuem muitas potências e muitas formas.
13.155.24
यज्ञियानां च वृक्षाणामयज्ञीयान्निबोध मे ।
आसुराणि च माल्यानि दैवतेभ्यो हितानि च ॥ १३.१५५.२४ ॥
Aprende comigo quais árvores são aptas ao sacrifício e quais não são; aprende também as guirlandas dos asuras e as benéficas aos deuses.
13.155.25
रक्षसामुरगाणां च यक्षाणां च तथा प्रियाः ।
मनुष्याणां पितॄणां च कान्ता यास्त्वनुपूर्वशः ॥ १३.१५५.२५ ॥
Os que são caros aos rakṣasas, às serpentes e aos yakṣas, e os que são amados e encantadores para os humanos e os antepassados: estes, em ordem (serão conhecidos).
13.155.26
वन्या ग्राम्याश्चेह तथा कृष्टोप्ताः पर्वताश्रयाः ।
अकण्टकाः कण्टकिनो गन्धरूपरसान्विताः ॥ १३.१५५.२६ ॥
Aqui estão as plantas selvagens e as cultivadas nas aldeias, as aradas e semeadas, as que habitam as montanhas, as sem espinhos e as espinhosas, dotadas de aroma, forma e sabor.
13.155.27
द्विविधो हि स्मृतो गन्ध इष्टोऽनिष्टश्च पुष्पजः ।
इष्टगन्धानि देवानां पुष्पाणीति विभावय ॥ १३.१५५.२७ ॥
O aroma é declarado de dois tipos, agradável e desagradável, nascido das flores. Compreende que as flores dos deuses têm aromas agradáveis.
13.155.28
अकण्टकानां वृक्षाणां श्वेतप्रायाश्च वर्णतः ।
तेषां पुष्पाणि देवानामिष्टानि सततं प्रभो ॥ १३.१५५.२८ ॥
As flores das árvores sem espinhos, em sua maioria brancas, ó senhor, são sempre agradáveis aos deuses.
13.155.29
पद्मं च तुलसी जातिरापः सर्वेषु पूजिता ।
जलजानि च माल्यानि पद्मादीनि च यानि वै।
गन्धर्वनागयक्षेभ्यस्तानि दद्याद्विचक्षणः ॥ १३.१५५.२९ ॥
O lótus, o tulsī, o jasmim e a água são honrados entre todos. Quaisquer que sejam as coisas nascidas da água e as guirlandas de lótus e semelhantes, o sábio deve dá-las aos Gandharvas, Nāgas e Yakṣas.
13.155.30
ओषध्यो रक्तपुष्पाश्च कटुकाः कण्टकान्विताः ।
शत्रूणामभिचारार्थमथर्वसु निदर्शिताः ॥ १३.१५५.३० ॥
As ervas de flores vermelhas, picantes e com espinhos são indicadas nos textos atárvanos para ritos hostis contra inimigos.
13.155.31
तीक्ष्णवीर्यास्तु भूतानां दुरालम्भाः सकण्टकाः ।
रक्तभूयिष्ठवर्णाश्च कृष्णाश्चैवोपहारयेत् ॥ १३.१५५.३१ ॥
Mas aos espíritos deve-se oferecer os de potência aguda, difíceis de abordar, espinhosos, de cor predominantemente vermelha, e também os escuros.
13.155.32
मनोहृदयनन्दिन्यो विमर्दे मधुराश्च याः ।
चारुररूपाः सुमनसो मानुपाणां स्मृता विभो ॥ १३.१५५.३२ ॥
Aquelas flores que alegram a mente e o coração, doces mesmo quando esmagadas, de forma formosa, são lembradas, ó poderoso, como pertencentes aos homens.
13.155.33
न तु श्मशानसम्भूता न देवायतनोद्भवाः ।
सन्नयेत्पुष्टियुक्तेषु विवाहेषु रहःसु च ॥ १३.१५५.३३ ॥
Mas não os nascidos em cemitérios nem os brotados em templos dos deuses; devem ser oferecidos em ritos que trazem prosperidade, em casamentos e em cerimônias secretas.
13.155.34
गिरिसानुरुहाः सौम्या देवानामुपधारयेत् ।
प्रोक्षिताभ्युक्षिताः सौम्या यथायोगं यथास्मृति ॥ १३.१५५.३४ ॥
As flores suaves que crescem nas encostas das montanhas devem ser oferecidas aos deuses; as flores suaves aspergidas e borrifadas devem ser oferecidas conforme convém e conforme a tradição.
13.155.35
गन्धेन देवास्तुष्यन्ति दर्शनाद्यक्षराक्षसाः ।
नागाः समुपभोगेन त्रिभिरेतैस्तु मानुषाः ॥ १३.१५५.३५ ॥
Pelo perfume os deuses se alegram; pela visão, os yakṣas e rākṣasas; os nāgas se alegram pelo desfrute; e os homens por estes três.
13.155.36
सद्यः प्रीणाति देवान्वै ते प्रीता भावयन्त्युत ।
सङ्कल्पसिद्धा मर्त्यानामीप्सिताश्च मनोरथाः ॥ १३.१५५.३६ ॥
Agrada imediatamente aos deuses; agradados, eles por sua vez prosperam, e os propósitos dos mortais se realizam, seus desejos ansiados se cumprem.
13.155.37
देवाः प्रीणन्ति सततं मानिता मानयन्ति च ।
अवज्ञातावधूताश्च निर्दहन्त्यधमान्नरान् ॥ १३.१५५.३७ ॥
Os deuses sempre se agradam; quando honrados, por sua vez honram; mas quando desprezados ou rejeitados, queimam os homens vis.
13.155.38
अत ऊर्ध्वं प्रवक्ष्यामि धूपदानविधेः फलम् ।
धूपांश्च विविधान्साधूनसाधूंश्च निबोध मे ॥ १३.१५५.३८ ॥
Agora declararei o fruto da regra da oferta de incenso; aprende de mim os diversos incensos bons e maus.
13.155.39
निर्यासाः सरलाश्चैव कृत्रिमाश्चैव ते त्रयः ।
इष्टोऽनिष्टो भवेद्गन्धस्तन्मे विस्तरशः शृणु ॥ १३.१५५.३९ ॥
Resinas, resina de pinho e as preparadas: estas são as três; uma fragrância pode ser agradável ou desagradável. Ouve-o de mim em detalhe.
13.155.40
निर्यासाः सल्लकीवर्ज्या देवानां दयितास्तु ते ।
गुग्गुलुः प्रवरस्तेषां सर्वेपामिति निश्चयः ॥ १३.१५५.४० ॥
Exceto a salla, estas resinas são caras aos deuses; entre elas, o guggulu é o melhor — isto é certo.
13.155.41
अगुरुः सारिणां श्रेष्ठो यक्षराक्षसभोगिनाम् ।
दैत्यानां सल्लकीजश्च काङ्क्षितो यश्च तद्विधः ॥ १३.१५५.४१ ॥
O agaru é o melhor dos lenhos aromáticos, para yakṣas, rākṣasas e serpentes; para os daityas, o nascido da salla e os semelhantes desejados.
13.155.42
अथ सर्जरसादीनां गन्धैः पार्थिवदारवैः ।
फाणितासवसंयुक्तैर्मनुष्याणां विधीयते ॥ १३.१५५.४२ ॥
Agora se prescreve para os humanos, com perfumes de resina de sarja e outros, de madeiras terrestres, combinados com melaço e vinho.
13.155.43
देवदानवभूतानां सद्यस्तुष्ठिकरः स्मृतः ।
येऽन्ये वैहारिकास्तत्र मानुषाणामिति स्मृताः ॥ १३.१५५.४३ ॥
Para deuses, dānavas e espíritos, lembra-se como trazendo satisfação imediata; os outros, de recreio, dizem-se para os humanos.
13.155.44
य एवोक्ताः सुमनसां प्रदाने गुणहेतवः ।
धूपेष्वपि परिज्ञेयास्त एव प्रीतिवर्धनाः ॥ १३.१५५.४४ ॥
As mesmas causas de mérito declaradas para a oferta de flores devem ser conhecidas também para o incenso; são elas que aumentam a alegria.
13.155.45
दीपदाने प्रवक्ष्यामि फलयोगमनुत्तमम् ।
यथा येन यदा चैव प्रदेया यादृशाश्च ते ॥ १३.१५५.४५ ॥
Declararei a conexão incomparável com o fruto na doação de lâmpadas: como, por quem, quando e de que tipo devem ser dadas.
13.155.46
ज्योतिस्तेजः प्रकाशं वाऽप्यूध्वगं चापि वर्धते ।
प्रदानं तेजसां तस्मात्तेजो वर्धयते नृणाम् ॥ १३.१५५.४६ ॥
A luz, o brilho e a claridade crescem mesmo quando se elevam; por isso a doação de brilhos aumenta o brilho dos homens.
13.155.47
अन्धतमस्तमिस्रं च दक्षिणायनमेव च ।
उत्तरायणमेतस्माज्ज्योतिर्दानं प्रशस्यते ॥ १३.१५५.४७ ॥
A escuridão cega, a escuridão profunda, o curso do sul e o curso do norte: a partir destes, a dádiva da luz é louvada.
13.155.48
यस्मादूर्ध्वगमे तत्तु तमसश्चैव भेषजम् ।
तस्मादूर्ध्वगतेर्दाता भवेदत्रेति निश्चयः ॥ १३.१५५.४८ ॥
Porque isso é o remédio da escuridão no curso ascendente, o doador deve aqui ser doador do curso ascendente: esta é a conclusão.
13.155.49
देवास्तेजस्विनो यस्मात्प्रभावन्तः प्रकाशकाः ।
तामसा राक्षसाश्चैव तस्माद्दीपः प्रदीयते ॥ १३.१५५.४९ ॥
Porque os deuses são radiantes, poderosos e iluminadores, enquanto os rākṣasas tenebrosos não o são; por isso oferece-se uma lâmpada.
13.155.50
आलोकदानाच्चक्षुष्मान्प्रभायुक्तो भवेन्नरः ।
तान्दत्त्वा नोपहिंसेन न हरेन्नोपनाशयेत् ॥ १३.१५५.५० ॥
Ao dar luz, o homem torna-se dotado de visão e de brilho. Tendo-as dado, não deve feri-las, nem tomá-las, nem fazê-las perecer.
13.155.51
दीपहार्ता भवेदन्धस्तमोगतिरसुप्रभः ।
दीपप्रदः स्वर्गलोके दीपमाली विराजते ॥ १३.१५५.५१ ॥
Quem rouba lâmpadas torna-se cego, segue o caminho das trevas e carece do brilho vital. Quem dá uma lâmpada resplandece no mundo celeste, adornado com grinaldas de lâmpadas.
13.155.52
हविपा प्रथमः कल्पो द्वितीयश्चौषधीरसैः ।
वसामेदोस्थिनिर्यासैर्न कार्यः पुष्टिमिच्छता ॥ १३.१५५.५२ ॥
O primeiro rito é feito com oblações, o segundo com sucos de ervas. Quem deseja prosperidade não deve fazê-lo com gordura, medula, ossos ou exsudações.
13.155.53
देवालये सभायां च गिरौ चैत्यचतुष्पथे ।
दीपदाता भवेन्नित्यं य इच्छेद्भूतिमात्मनः ॥ १३.१५५.५३ ॥
Quem deseja a própria prosperidade deve sempre ser doador de lâmpadas num templo, numa sala de assembleia, numa montanha, num santuário ou numa encruzilhada.
13.155.54
कुलोद्योतो विशुद्धात्मा प्रकाशत्वं च गच्छति ।
ज्योतिषां चैव सालोक्यं दीपदाता भवेन्नरः ॥ १३.१५५.५४ ॥
O homem que ilumina a sua linhagem e tem a alma purificada alcança o brilho; quem dá uma lâmpada alcança até o sālokya, habitar no mesmo mundo que as luzes.
13.155.55
बलिकर्मसु वक्ष्यामि गुणान्कर्मफलोदयान् ।
देवयक्षोरगनृणां भूतानामथ रक्षसाम् ॥ १३.१५५.५५ ॥
Sobre os ritos de oferenda, descreverei suas qualidades e os frutos que surgem da ação, para deuses, yakṣas, serpentes, homens, seres e rākṣasas.
13.155.56
येषां नाग्रभुजो विप्रा देवतातिथिबालकाः ।
राक्षसानेव तान्विद्धि निर्वषट्कारमङ्गलान् ॥ १३.१५५.५६ ॥
Saiba que aqueles para quem brâmanes, deuses, hóspedes e crianças não tomam a primeira porção são rākṣasas, privados do chamado vaṣaṭ e dos ritos auspiciosos.
13.155.57
तस्मादग्रं प्रयच्छेत देवभ्यः प्रतिपूजितम् ।
शिरसा प्रणतश्चापि हरेद्बलिमतन्द्रितः ॥ १३.१५५.५७ ॥
Portanto, deve-se oferecer a primeira porção aos deuses, com honra, e trazer a oferenda de cabeça inclinada, sem negligência.
13.155.58
गृह्णन्ति देवता नित्यमाशंसन्ति सदा गृहान् ।
बाह्याश्चागन्तवो येऽन्ये यक्षराक्षसपन्नगाः ॥ १३.१५५.५८ ॥
Os deuses sempre o recebem e desejam o bem das casas; também os visitantes externos e outros yakṣas, rākṣasas e serpentes.
13.155.59
इतो दत्तेन जीवन्ति देवताः पितरस्तथा ।
ते प्रीताः प्रीणयन्त्येनमायुषा यशसा धनैः ॥ १३.१५५.५९ ॥
Com o que é dado daqui vivem os deuses e os antepassados; satisfeitos, colmam-no de longevidade, fama e riquezas.
13.155.60
बलयः सह पुष्पैस्तु देवानामुपहारयेत् ।
दधिदुग्धमयाः पुण्याः सुगन्धाः प्रियदर्शनाः ॥ १३.१५५.६० ॥
Deve-se apresentar aos deuses oferendas com flores: feitas de coalhada e leite, puras, fragrantes e agradáveis de se ver.
13.155.61
कार्या रुधिरमांसाढ्या बलयो यक्षरक्षसाम् ।
सुरासवपुरस्कारा लाजोल्लापिकभूषिताः ॥ १३.१५५.६१ ॥
Para yakṣas e rākṣasas devem ser feitas oferendas ricas em sangue e carne, com licor e vinho em primeiro lugar, adornadas com grãos torrados e guirlandas.
13.155.62
नागानां दयिता नित्यं पद्मोत्पलविमिश्रिताः ।
तिलान्गुडसुसम्पन्नान्भूतानामुपहारयेत् ॥ १३.१५५.६२ ॥
Sempre agradáveis aos nāgas, misturados com lótus e lótus azuis, bem providos de gergelim e jaggery: devem ser oferecidos aos bhūtas.
13.155.63
अग्रदाताऽग्रभोगी स्याद्बलवीर्यसमन्वितः ।
तस्मादग्रं प्रयच्छेत देवभ्यः प्रतिपूजितम् ॥ १३.१५५.६३ ॥
Quem dá a primeira porção torna-se o primeiro a desfrutá-la, dotado de força e vigor; por isso deve-se oferecer aos deuses a primeira porção, com honra.
13.155.64
ज्वलन्त्यहरहो वेश्म याश्चास्य गृहदेवताः ।
ताः पूज्या भूतिकामेन प्रसृताग्रप्रदायिना ॥ १३.१५५.६४ ॥
As divindades domésticas da casa onde as lâmpadas ardem dia após dia devem ser veneradas por quem deseja prosperidade e dá a primeira porção aos que chegam.
13.155.65
इत्येतदसुरेन्द्राय काव्यः प्रोवाच भार्गवः ।
सुवर्णाय मनुः प्राह सुवर्णो नारदाय च ॥ १३.१५५.६५ ॥
Assim Kāvya, o Bhārgava, o declarou ao senhor dos asuras; Manu o disse a Suvarṇa, e Suvarṇa a Nārada.
13.155.66
नारदोऽपि मयि प्राह गुणानेतान्महाद्युते ।
त्वमप्येतद्विदित्वेह सर्वमाचर पुत्रक ॥ १३.१५५.६६ ॥
Nārada também me falou destas virtudes, ó resplandecente. Tu também, sabendo isto, pratica tudo aqui, meu filho.