மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.158
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.158.1
ब्राह्मणस्वानि ये मन्दा हरन्ति भरतर्षभ ।
नृशंसकारिणो योनिं कां ते गच्छन्ति मानवाः ॥ १३.१५८.१ ॥
பரதர்களில் காளையே! பிராமணர்களின் சொத்தைத் திருடும் மூடர்களும் கொடிய செயல் செய்யும் மனிதர்களும் எந்த பிறவியை அடைகிறார்கள்?
13.158.2
पातकानां परं ह्येतद्ब्रह्मस्वहरणं बलात् ।
सान्वयास्ते विनश्यन्ति चण्डालाः प्रेत्य चेह च ॥ १३.१५८.२ ॥
பிராமணரின் சொத்தை பலவந்தமாகப் பறிப்பதே எல்லாப் பாவங்களிலும் மிக உயர்ந்தது. அத்தகைய சண்டாளர்கள் தங்கள் வம்சத்தோடு இங்கும் மறுமையிலும் அழிகிறார்கள்.
13.158.3
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनमम् ।
चण्डालस्य च संवादं क्षत्रबन्धोश्च भारत ॥ १३.१५८.३ ॥
பாரதா! இதைப் பற்றி பழைய வரலாறாக ஒரு சண்டாளனுக்கும் ஒரு கீழ்க்குல க்ஷத்திரியனுக்கும் இடையிலான உரையாடலை மக்கள் எடுத்துக்காட்டுவர்.
13.158.4
वृद्धरूपोऽसि चण्डाल बालवच्च विचेष्टसे ।
श्वखराणां रजःसेवी कस्मादुद्विजसे गवाम् ॥ १३.१५८.४ ॥
சண்டாளனே! உருவில் முதியவனாயினும் குழந்தையைப் போல நடந்துகொள்கிறாய். நாய்களும் கழுதைகளும் கிளப்பும் தூசியைப் பயன்படுத்தும் நீ, பசுக்களுக்கு ஏன் அஞ்சுகிறாய்?
13.158.5
साधुभिर्गर्हितं कर्म चण्डालस्य विधीयते ।
कस्माद्गोरजसा ध्वस्तमङ्गं तोयेन सिञ्चसि ॥ १३.१५८.५ ॥
நல்லோர் இகழ்ந்த செயலே சண்டாளனுக்கு விதிக்கப்பட்டது. அப்படியிருக்க, பசுவின் தூசியால் அழுக்கான உடலை ஏன் நீரால் தெளிக்கிறாய்?
13.158.6
ब्राह्मणस्य गवां राजन्प्रयान्तीनां रजः पुरा ।
सोममुद्ध्वंसयामास तं सोममपिबन्द्विजाः ॥ १३.१५८.६ ॥
அரசே! முன்பொரு காலத்தில் பிராமணனின் பசுக்கள் நடந்து சென்றபோது எழுந்த தூசி சோமத்தைக் கெடுத்தது; அந்தக் கெட்ட சோமத்தை பிராமணர்கள் அருந்தினார்கள்.
13.158.7
भृत्यानामपि राज्ञस्तु रजसा ध्वंसितं मखे ।
तत्पानाच्च द्विजाः सर्वे क्षिप्रं नरकमाविशन् ॥ १३.१५८.७ ॥
அரசனின் ஏவலர்களின் தூசியாலும் அந்த யாகத்தில் (சோமம்) கெட்டுப்போனது; அதைக் குடித்ததால் அனைத்து துவிஜர்களும் விரைவில் நரகத்தில் நுழைந்தனர்.
13.158.8
दीक्षितश्च स राजाऽपि क्षिप्रं नरकमाविशत् ।
सह तैर्याजकैः सर्वैर्ब्रह्मस्वमुपजीव्य तत् ॥ १३.१५८.८ ॥
தீட்சை பெற்ற அந்த அரசனும் அந்த யாஜகர்கள் அனைவருடன் பிராமணரின் செல்வத்தை உண்டு வாழ்ந்ததால் விரைவில் நரகத்தில் நுழைந்தான்.
13.158.9
येऽपि तत्रापिबन्क्षीरं घृतं दधि च मानवाः ।
ब्राह्मणाः सहराजन्याः सर्वे नरकमाविशन् ॥ १३.१५८.९ ॥
அங்கு பால், நெய், தயிர் அருந்திய மனிதர்கள், பிராமணர்களும் க்ஷத்திரியர்களும் அனைவரும் நரகத்தில் நுழைந்தனர்.
13.158.10
जघ्नुस्ताः पयसा पुत्रांस्तथा पौत्रान्विधूय तान् ।
पशूनवेक्षमाणश्च साधुवृत्तेन दंपती ॥ १३.१५८.१० ॥
அந்தப் (பசுக்கள்) பாலினால் மகன்களையும் அவ்வாறே பேரன்களையும் கொன்றன; அவர்களை உதறிவிட்டு, விலங்குகளைக் கவனித்தபடி நல்லொழுக்கமுள்ள அந்தத் தம்பதியரும்.
13.158.11
अहं तत्रावसं राजन्ब्रह्मचारी जितेन्द्रियः ।
तासां मे रजसा ध्वस्तं भैक्षमासीन्नराधिप ॥ १३.१५८.११ ॥
அரசே, நான் அங்கு பிரம்மசாரியாகவும் புலனடக்கமுடையவனாகவும் வாழ்ந்தேன்; அவற்றின் தூசியால் என் பிச்சை கெட்டுப்போனது, மனிதர்களின் தலைவனே.
13.158.12
चण्डालोऽहं ततो राजन्भुक्त्वा तदभवं नृप ।
ब्रह्मस्वहारी न नृपः सोऽप्रतिष्ठां गतिं ययौ ॥ १३.१५८.१२ ॥
அரசே, அதை உண்டதால் நான் சண்டாளனானேன், அரசே. பிராமணச் செல்வத்தைக் கவர்ந்த அந்த அரசன் நிலையற்ற கதியை அடைந்தான்.
13.158.13
तस्माद्धरेन्न विप्रस्वं कदाचिदपि किञ्चन ।
न पश्येन्नानुमोदेच्च न हर्तुं किञ्चिदाहरेत् ॥ १३.१५८.१३ ॥
ஆகையால் அந்தணரின் சொத்தை ஒருபோதும் எதையும் கவர்ந்துகொள்ளக் கூடாது; அதைப் பார்க்கக் கூடாது, அதற்கு உடன்படவும் கூடாது, அதைக் கவர்வதற்கு எதையும் கொண்டுவரவும் கூடாது.
13.158.14
ब्रह्मस्वं रजसा ध्वस्तं भुक्त्वा मां पश्य यादृशम् ।
तस्मात्सोमोऽप्यविक्रेयः पुरुषेण विपश्चिता ॥ १३.१५८.१४ ॥
அந்தணரின் சொத்து, பாவத்தின் தூளால் கறைபட்டு உண்ணப்பட்டால், அதன் விளைவை என்னைப் பார்; அந்த நிலையை என்னிடம் காண். ஆகையால் அறிவுள்ள மனிதன் சோமத்தையும் விற்கக் கூடாது.
13.158.15
एतद्धि धनमुत्कृष्टं द्विजानामविशेषतः ।
विक्रयं त्विह सोमस्य गर्हयन्ति मनीषिणः ॥ १३.१५८.१५ ॥
இது இருபிறப்பாளர்களுக்கு, வேறுபாடின்றி, மிகச்சிறந்த செல்வமாகும். இங்கு சோமத்தை விற்பதை அறிவுள்ளோர் கண்டிக்கின்றனர்.
13.158.16
ये चैनं क्रीणते तात ये च विक्रीणते जनाः ।
ते तु वैवस्वतं प्राप्य रौरवं यान्ति सर्वशः ॥ १३.१५८.१६ ॥
அன்பு மகனே! இதை வாங்கும் மனிதர்களும், விற்கும் மனிதர்களும் அனைவரும் வைவஸ்வதனின் உலகை அடைந்து முழுமையாக ரௌரவ நரகத்திற்குச் செல்கின்றனர்.
13.158.17
सोमं तु रजसा ध्वस्तं विक्रीणन्विधिपूर्वकम् ।
श्रोत्रियो वार्धुषी भूत्वा नचिरं स विनश्यति ॥ १३.१५८.१७ ॥
ஆனால் பாவத்தின் தூளால் கறைபட்ட சோமத்தை விதிமுறைப்படி விற்பவன், வேதம் கற்ற அந்தணனாக இருந்தாலும் வட்டிக்குக் கடன் கொடுப்பவனாகி நீண்ட காலம் நிலைக்காமல் அழிந்துவிடுவான்.
13.158.18
नरकं त्रिंशतं प्राप्य स्वविष्ठामुपजीवति ।
ब्रह्मस्वहारी नरकान्यातनाश्चानुभूय तु।
मलेषु च कृमिर्भूत्वा श्वविष्ठामुपजीवती ॥ १३.१५८.१८ ॥
முப்பது வகை நரகங்களை அடைந்து அவன் தன் சொந்த மலத்தையே உண்டு வாழ்கிறான். அந்தணரின் சொத்தைக் கவர்ந்தவன் நரகங்களையும் வேதனைகளையும் அனுபவித்த பின், அழுக்குகளில் புழுவாகி நாய்களின் மலத்தை உண்டு வாழ்கிறான்.
13.158.19
श्वचर्यामतिमानं च सखिदारेषु विप्लवम् ।
तुलयाधारयद्धर्मो ह्यतिमानोऽतिरिच्यते ॥ १३.१५८.१९ ॥
நாய் உண்பவனின் நடத்தை, நண்பர்கள் மற்றும் மனைவியரிடம் அதிமானமும் கலகமும் — தர்மம் இவற்றைத் தராசில் வைத்து நிறுத்தது; அதிமானமே மிகுந்தது.
13.158.20
म्लानं मां विकलं पश्य विवर्णं हरिणं कृशम् ।
अतिमानेनि मां पश्य पापां गतिमुपागतम् ॥ १३.१५८.२० ॥
என்னைப் பார் — வாடியவனாய், சிதைந்தவனாய், நிறம் மாறி, மஞ்சளாய், மெலிந்தவனாய்; அதிமானத்தால் பாவமான நிலை அடைந்த என்னைப் பார்.
13.158.21
अहं वै विपुले तात कुले दनसमन्विते ।
पौराणे जन्मनि विभो ज्ञानविज्ञानपारगः ॥ १३.१५८.२१ ॥
நான் உண்மையில், அன்பரே, தானத்தால் நிறைந்த பெரிய குலத்தில், பழம்பெரும் பிறவியில், ஐயனே, ஞானமும் விஞ்ஞானமும் கரைகண்டவனாய் இருந்தேன்.
13.158.22
अभवं तत्र जानानो ह्येतान्दोषान्मदात्सदा ।
संरब्ध एव भूतानां पृष्ठमांसमभक्षयम् ॥ १३.१५८.२२ ॥
அங்கே இக்குற்றங்களை அறிந்திருந்தும், எப்போதும் மதத்தால் நான் இருந்தேன்; உயிர்களின் மீது சினந்து அவற்றின் முதுகு இறைச்சியை உண்டேன்.
13.158.23
सोऽहं वै विदितः सर्वैर्दूरगो वनिनो वने ।
साधूनां परिभावेप्सुर्विप्राणां गर्वितो धनैः।
इमामवस्थां सम्प्राप्तः पश्य कालस्य पर्ययम् ॥ १३.१५८.२३ ॥
அந்த நான் — அனைவராலும் அறியப்பட்டவனாய், காட்டில் தொலைதூரம் திரிந்த வனவாசியாய், நல்லோரை அவமதிக்க விரும்பி, செல்வத்தால் கர்வமுற்ற அந்தணர்களிடம்; இந்த நிலையை அடைந்தேன்; காலத்தின் மாற்றத்தைப் பார்.
13.158.24
आदीप्तमिव चैलान्तं भ्रमरैरिव चार्दितम् ।
धावमानं सुसंरब्दं फश्य मां रजसाऽन्वितम् ॥ १३.१५८.२४ ॥
எரியும் துணி நுனி போலவும், ஈக்களால் துன்புறுத்தப்பட்டு, மிகுந்த பதற்றத்துடன் ஓடும், புழுதியில் மூடிய என்னைப் பார்.
13.158.25
स्वाध्यायैस्तु महात्पापं हरन्ति गृहमेधिनः ।
दानैः पृथग्विधैश्चापि विप्रजात्यां मनीषिणः ॥ १३.१५८.२५ ॥
இல்லறத்தார் வேத ஓதலால் பெரும் பாவத்தைப் போக்குகின்றனர்; அறிஞர்கள் பிராமண குலத்தில் பல வகை தானங்களாலும் அதைப் போக்குகின்றனர்.
13.158.26
तथा पापकृतं विप्रमाश्रमस्तं महीपते ।
सर्वसङ्गविनिर्मुक्तं छन्दांस्युत्तारयन्त्युत ॥ १३.१५८.२६ ॥
அவ்வாறே, மன்னனே, பாவம் செய்த பிராமணனையும், அனைத்துப் பற்றுகளிலிருந்தும் விடுபட்ட அவனது ஆசிரம நிலையில், வேதங்கள் கரையேற்றுகின்றன.
13.158.27
अहं हि पापयोन्यां वै प्रसूतः क्षत्रियर्षभ ।
निश्चयं नाधिगच्छामि कथं मुच्येयमित्युत ॥ १३.१५८.२७ ॥
க்ஷத்திரியர்களில் சிறந்தவனே, நான் பாவ யோனியில் பிறந்தவன். நான் எப்படி விடுபடுவேன் என்று உறுதி காண்கிலேன்.
13.158.28
जातिस्मरत्वं च मम केनचित्पूर्वकर्मणा ।
शुभने येन मोक्षं वै प्राप्तुमिच्छाम्यहं नृप ॥ १३.१५८.२८ ॥
ஏதோ ஒரு முந்தைய நற்செயலால் எனக்கு முற்பிறவி நினைவு உள்ளது. அதனால் அரசே, நான் விடுதலை அடைய விரும்புகிறேன்.
13.158.29
त्वमिमं सम्प्रपन्नाय संशयं ब्रूहि पृच्छते ।
चण्डालत्वात्कथमहं मुच्येयमिति सत्तम ॥ १३.१५८.२९ ॥
சத்தமனே, சரண் புகுந்து கேட்கும் இவனுக்கு, சண்டாளனாக இருப்பதால் நான் எப்படி விடுபடுவேன் என்ற இந்த ஐயத்தைச் சொல்வாயாக.
13.158.30
चण्डाल प्रतिजानीहि येन मोक्षमवाप्स्यसि ।
ब्राह्मणार्थे त्यजन्प्राणान्गतिमिष्टामवाप्स्यसि ॥ १३.१५८.३० ॥
சண்டாளனே, நீ எதன் மூலம் விடுதலை அடைவாயோ அதற்கு உறுதியளி; பிராமணனுக்காக உயிரை விடும்போது நீ விரும்பிய கதியை அடைவாய்.
13.158.31
दत्त्वा शरीरं क्रव्याद्भ्यो रणाग्नौ द्विजहेतुकम् ।
हित्वा प्राणान्प्रमोक्षस्ते नान्यथा मोक्षमर्हसि ॥ १३.१५८.३१ ॥
போர்த்தீயில் அந்தணர்களின் நலத்திற்காக உடலை ஊனுண்ணும் உயிரினங்களுக்குக் கொடுத்து, உயிரை விடுவதன் மூலமே உனக்கு விடுதலை கிடைக்கும்; இல்லையெனில் நீ விடுதலைக்குத் தகுதியற்றவன்.
13.158.32
इत्युक्तः स तदा तेन ब्रह्मस्वार्थे परन्तप ।
हित्वा रणमुखे प्राणान्गतिमिष्टामवाप ह ॥ १३.१५८.३२ ॥
எதிரிகளை எரிப்பவனே, அவனால் இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, அந்தணரின் செல்வத்திற்காக போர்முனையில் உயிரை விட்டு விரும்பிய கதியை அவன் அடைந்தான்.
13.158.33
तस्माद्रक्ष्यं त्वया पुत्र ब्रह्मस्वं भरतर्षभ ।
यदीच्छसि महाबाहो शाश्वतीं गतिमात्मनः ॥ १३.१५८.३३ ॥
ஆகவே, மகனே, பரதர்களில் சிறந்தவனே, அந்தணரின் செல்வத்தை நீ காக்க வேண்டும்; மகாபாகுவே, உனக்கு நிலையான கதியை நீ விரும்பினால்.