Mahābhārata · Adhyāya 13.165
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.165.1
पितामहेन कथिता दानधर्माश्रिताः कथाः ।
मया श्रुता ऋषीणां तु संनिधौ केशवस्य च ॥ १३.१६५.१ ॥
Der Großvater erzählte Geschichten über den Dharma des Gebens, und ich hörte sie in Gegenwart der Weisen und Keśavas.
13.165.2
पुनः कौतूहलमभूत्तामेवाध्यात्मिकीं प्रति ।
कथाः कथय राजेन्द्र त्वदन्यः क उदाहरेत् ॥ १३.१६५.२ ॥
Wieder erwachte die Neugier auf jene Geschichten über das innere Selbst. O König der Könige, erzähle sie; wer außer dir könnte sie berichten?
13.165.3
एष यादवदायादस्तथानुज्ञातुमर्हति ।
ज्ञाते तु यस्मिञ्ज्ञातव्यं ज्ञातं भवति भारत ॥ १३.१६५.३ ॥
Auch dieser Verwandte der Yādavas verdient die Erlaubnis. O Bhārata, wenn er erkannt ist, wird alles Erkennbare erkannt.
13.165.4
पश्चाच्छ्रोष्यामहे राज्ञां श्राव्यान्धर्मान्पितामह ।
कौतूहलमृषीणां तु च्छेतुमर्हसि साम्प्रतम् ॥ १३.१६५.४ ॥
Danach werden wir die Dharmas hören, die Könige hören sollten. O Großvater, es steht dir nun zu, die Neugier der Weisen zu stillen.
13.165.5
अत ऊर्ध्वं महाराज साङ्ख्ययोगोभयशास्त्राधि-
गतयाथात्म्यदर्शनसम्पन्नयोराचार्ययोः संवादमनुव्याख्यास्यामः ॥ १३.१६५.५ ॥
Von nun an, großer König, werden wir der Reihe nach den Dialog der beiden Lehrer darlegen, die beide durch die Abhandlungen von Sāṅkhya und Yoga zur wahren Schau gelangt sind.
13.165.6
ष्टमुपससर्प भगवन्तमाचार्यं भगवानाचार्यो रुद्रः ॥ १३.१६५.६ ॥
…trat an den ehrwürdigen Lehrer heran; der ehrwürdige Lehrer war Rudra.
13.165.7
तं प्रोवाच स्वागतं महेश्वर ब्रह्मसुत एतदास-
नमास्तां भगवान् ॥ १३.१६५.७ ॥
Er sprach zu ihm: "Willkommen, großer Herr, Sohn Brahmās. Dies ist der Sitz; der Erhabene möge Platz nehmen."
13.165.8
इत्युक्ते चासीनो भगवाननन्तरूपो रुद्रस्तं ।
प्रोवाच भगवानपि ध्यानमावर्तयति। इत्युक्ते चाह
भगवान्सनत्कुमारस्तथेति ॥ १३.१६५.८ ॥
So angesprochen, sprach Rudra von endloser Gestalt, der saß, zu ihm; der Erhabene wendet auch die Meditation erneut. So angesprochen, sprach der erhabene Sanatkumāra: "So sei es."
13.165.9
तथेत्युक्तश्च प्रोवाच भगवाञ्शङ्करस्तदा ।
परावरज्ञं सर्वस्य त्रैलोक्यस्य महामुनिम् ॥ १३.१६५.९ ॥
So angesprochen mit "So sei es", sprach der erhabene Śaṅkara da zu dem großen Weisen, dem Kenner des Höheren und Niederen von allem in den drei Welten.
13.165.10
किं वा ध्यानेन द्रष्टव्यं यद्भवाननुपश्यति ।
यच्च ध्यात्वा न शोचन्ति यतयस्तत्वदर्शिनः ॥ १३.१६५.१० ॥
"Was ist durch Meditation zu sehen, das du wahrnimmst? Und worüber trauern die Asketen und Wahrheitsseher nicht, wenn sie es meditiert haben?"
13.165.11
कथय त्वमिमं देवं देहिनां यतिसत्तम ।
यच्च तत्पुरुषं शुद्धमित्युक्तं योगसाङ्ख्ययोः ॥ १३.१६५.११ ॥
"Erzähle, bester der Asketen, von diesem Gott für die verkörperten Wesen, und auch von jenem reinen Puruṣa, der im Yoga und Sāṅkhya gelehrt wird."
13.165.12
किमध्यात्माधिभूतं च तथा चाप्यधिदैवतम् ।
कालसङ्ख्या च का देव द्रष्टव्या तस्य ब्रह्मणः ॥ १३.१६५.१२ ॥
"O Gott, was ist das Adhyātma jenes Brahman, und ebenso das Adhibhūta und das Adhidaivata? Und wie ist die Zeitrechnung zu betrachten?"
13.165.13
सङ्ख्या सङ्ख्यादनस्यैव या प्रोक्ता परमर्षिभिः ।
शास्त्रदृष्टेन मार्गेण यथावद्यतिसत्तम ॥ १३.१६५.१३ ॥
Verkünde recht, auf dem in den Schriften gesehenen Weg, die Aufzählung und den Aufzähler, wie die höchsten Seher sie gelehrt haben, o Bester der Asketen.
13.165.14
यच्च तत्पुरुषं शुद्धं प्रबुद्धमजरं ध्रुवम् ।
बुध्यमानाप्रबुद्धाभ्यां विद्यावेद्यं तथैव च ॥ १३.१६५.१४ ॥
Jener Puruṣa ist rein, erwacht, alterslos und fest, nur durch Erkenntnis zu erkennen, sowohl vom Wissenden als auch vom Nichtwissenden.
13.165.15
विमोक्षं त्रिविधं चैव ब्रूहि मोक्षविदांवर ।
परिसाङ्ख्यं च साङ्ख्यानां ध्यानं योगेषु चार्थवत् ॥ १३.१६५.१५ ॥
Bester unter den Kennern der Befreiung, verkünde die dreifache Befreiung, die vollständige Aufzählung der Sāṅkhya und die sinnvolle Meditation in den Yogas.
13.165.16
एकत्वदर्शनं चैव तथा नानात्वदर्शनम् ।
अरिष्टानि च तत्वेन तथैवोत्क्रमणानि च ॥ १३.१६५.१६ ॥
Die Schau der Einheit und die Schau der Vielheit, die Vorzeichen wahrhaftig, und ebenso die Auszüge (der Lebenshauche).
13.165.17
दैवतानि च सर्वाणि निखिलेनानुपूर्वशः ।
यान्याश्रितानि देहेषु देहिनां यतिसत्तम।
सर्वमेतद्यथातत्वमाख्याहि मुनिसत्तम ॥ १३.१६५.१७ ॥
Verkünde vollständig und der Reihe nach alle Gottheiten, die in den Leibern der verkörperten Wesen wohnen, o Bester der Asketen. Verkünde all dies, wie es wahrhaftig ist, o Bester der Weisen.
13.165.18
श्रेष्ठो भवान्हि सर्वेषां ब्रह्मज्ञानामनिन्दितः ।
चतुर्थस्त्वं त्रयाणां तु ये गताःइ परमां गतिम्।
ज्ञानेन च प्राकृतेन निर्मुक्तो मृत्युबन्धनात् ॥ १३.१६५.१८ ॥
Du bist wahrlich der Erste und Makellose unter allen Brahman-Kennern; du bist der Vierte jener drei, die das höchste Ziel erreichten, und durch natürliche Erkenntnis bist du von der Fessel des Todes befreit.
13.165.19
वयं तु वैकृतं मार्गमाश्रिता वै क्षरं सदा ।
परमुत्सृज्य पन्थानममृताक्षरमेव तु ॥ १३.१६५.१९ ॥
Wir jedoch haben uns dem veränderten, stets vergänglichen Pfad zugewandt und den höchsten, unsterblichen und unvergänglichen Pfad verlassen.
13.165.20
न्यूने पथि निमग्नास्तु ऐश्वर्येऽष्टगुणे तथा ।
महिमानं प्रगृह्येमं विचरामो यथासुखम् ॥ १३.१६५.२० ॥
In den niederen Pfad und in die Herrschaft mit acht Eigenschaften versunken, ergreifen wir diese Herrlichkeit und wandern nach Belieben.
13.165.21
न चैतत्सुखमत्यन्तं न्यूनमेतदनन्तरम् ।
मूर्तिमत्परमेतत्स्यादिदमेवं सुसत्तम ॥ १३.१६५.२१ ॥
Dieses Glück ist nicht das Äußerste; was folgt, ist geringer. O Bester der Guten, dieser verkörperte Zustand mag selbst das Höchste sein.
13.165.22
पुनः पुनश्च पतनं मूर्तिमत्युपदिश्यते ।
न पुनर्मृत्युमित्यन्यं निर्मुक्तानां तु मूर्तितः ॥ १३.१६५.२२ ॥
Wiederholtes Fallen wird nur vom verkörperten Zustand gelehrt; für die Befreiten aber gibt es vom Leib her keinen weiteren Tod – dies ist ein anderer Zustand.
13.165.23
मृत्युदोषास्त्वनन्ता वै उत्पद्यन्ते कृतात्मनाम् ।
मर्त्येषु नाकपृष्ठेषु निरयेषु महामुने ॥ १३.१६५.२३ ॥
O großer Weiser, die Mängel des Todes sind endlos; sie entstehen selbst bei den Selbstbezwungenen, unter den Sterblichen, auf den himmlischen Höhen und in den Höllen.
13.165.24
तत्र मञ्जन्ति पुरुषाः सुखदुःखेन वेष्टिताः ॥ १३.१६५.२४ ॥
Dort sinken die Menschen unter, von Lust und Schmerz umhüllt.
13.165.25
सुखदुःखव्यपेतं च यदाहुरमृतं पदम् ।
तदहं श्रोतुमिच्छामि यथावच्छ्रुतिदर्शनात् ॥ १३.१६५.२५ ॥
Jenes, das jenseits von Lust und Leid liegt und das man den unsterblichen Zustand nennt, möchte ich genau so hören, wie es in der Śruti überliefert und gesehen ist.
13.165.26
यदुक्तं भवता वाक्यं तत्वसंज्ञेति देहिनाम् ।
चतुर्विंशतिमेवात्र केचिदाहुर्मनीषिणः ॥ १३.१६५.२६ ॥
In deiner Aussage, dass das Prinzip der verkörperten Wesen Tattva heißt, sagen manche Weisen hier, es seien vierundzwanzig.
13.165.27
केचिदाहुस्त्रयोविंशं यथाश्रुतिनिदर्शनात् ।
वयं तु पञ्चविंशं वै तदधिष्ठानसंज्ञितम्।
तत्वं समधिमन्यामः सर्वतन्त्रप्रलापनात् ॥ १३.१६५.२७ ॥
Manche sagen dreiundzwanzig, gemäß dem, was die Schrift lehrt; wir aber halten fünfundzwanzig, das so genannte Substrat davon, für das Prinzip, nach der Darlegung aller Lehrsysteme.
13.165.28
अव्ययश्चैव वै व्यक्तावुभावपि पिनाकधृक् ।
सह चैव विना चैव तावन्योन्यं प्रतिष्ठितौ ॥ १३.१६५.२८ ॥
Das Unvergängliche und das Manifeste, beide, und der Träger des Pināka-Bogens; diese beiden, ob vereint oder getrennt, gründen aufeinander.
13.165.29
हिरण्मयीं प्रविश्यैष मूर्तिं मूर्तिमतांवर ।
चकार पुरुषस्तात विकारपुरुषावुभौ ॥ १३.१६५.२९ ॥
Indem er in die goldene Gestalt eintrat, o Bester unter den Verkörperten, Lieber, schuf diese Person die beiden Personen der Wandlung.
13.165.30
अव्यक्तादेक एवैष महानात्मा प्रसूयते ।
अहङ्कारेण लोकांश्च व्याप्य चाहंकृतेन वै ॥ १३.१६५.३० ॥
Aus dem Unmanifesten entsteht dieses eine große Selbst; durch das Ich-Machen und ichhaft geworden, durchdringt es die Welten.
13.165.31
पिना सर्वं तदव्यक्तादभफिमन्यस्व शूलधृक् ।
भूतसर्गमहङ्कारात्तृतीयं विद्धि वै क्रमात् ॥ १३.१६५.३१ ॥
O Träger des Dreizacks, aus dem Unmanifesten entsteht all dies. Wisse, dass die Schöpfung der Elemente aus dem Ich-Bewusstsein der dritte Schritt der Ordnung ist.
13.165.32
अहङ्काराच्च भूतेषु चतुर्थं विद्दि वैकृतम् ।
अहङ्काराच्च जातानि युगपद्विबुधेश्वर ॥ १३.१६५.३२ ॥
Wisse, dass aus dem Ich-Bewusstsein unter den Elementen die vierte die veränderte Schöpfung ist. O Herr der Götter, aus dem Ich-Bewusstsein wurden diese alle zugleich geboren.
13.165.33
सविशेषाणि भूतानि पञ्च प्राहुर्मनीषिणः ।
चतुर्विंशात्तु वै प्रोक्तात्पञ्चविंशोऽधितिष्ठति ॥ १३.१६५.३३ ॥
Die Weisen sprechen von den fünf Elementen mit ihren Besonderheiten. Über den vierundzwanzig, die genannt wurden, herrscht der fünfundzwanzigste.
13.165.34
एते सर्गा मया प्रोक्ताश्चत्वारः प्राकृतास्त्विह ।
अहङ्काराच्च जातानि युगपद्विबुधेश्वर ॥ १३.१६५.३४ ॥
Diese vier natürlichen Schöpfungen habe ich hier dargelegt. Aus dem Ich-Bewusstsein wurden sie zugleich geboren, o Herr der Götter.
13.165.35
अङ्काराच्च भूतेषु विविधार्थं व्यजायत ।
इन्द्रियैर्युगपत्सर्वैः सो नित्यश्च समीक्षते ॥ १३.१६५.३५ ॥
Und aus dem Ich-Bewusstsein unter den Elementen entstand der Geist mit vielfältigem Zweck. Dieser ewige Geist nimmt alles zugleich mit allen Sinnen wahr.
13.165.36
मरुत्त्वं सत्वसर्गश्च तुष्टिः सिद्धिस्तथैव च ।
वैकृतानि प्रवक्ष्यामि शृणु तानि महामते ॥ १३.१६५.३६ ॥
Das Marut-Sein, die Schöpfung des sattva, Zufriedenheit und Vollendung, ebenso. Ich werde die veränderten Schöpfungen darlegen; höre sie, o Großgesinnter.
13.165.37
एषा तत्वचतुर्विंशन्मया शास्त्रानुमानतः ।
वर्णिता तव देवेश पञ्चविंशत्समन्विता ॥ १३.१६५.३७ ॥
Herr der Götter, aufgrund von Schrift und Schluss habe ich dir diese vierundzwanzig Prinzipien dargelegt, zusammen mit dem fünfundzwanzigsten.
13.165.38
पञ्चमोऽनुग्रहश्चैव नवैते प्राकृतैः सह ।
ऐन्द्रेप्यहमधोप्यन्यन्ममात्मनि च भास्वरः ॥ १३.१६५.३८ ॥
Das fünfte ist die Gnade; diese neun leuchten zusammen mit den natürlichen Prinzipien in Indra, in mir, auch unten und in meinem eigenen Selbst.
13.165.39
यच्च देहमयं किञ्चित्त्रिषु लोकेषु विद्यते ।
सर्वत्रैवाभिमन्तव्यं त्वया त्रिपुरसूदन ॥ १३.१६५.३९ ॥
Was auch immer verkörpert in den drei Welten existiert, das musst du überall so betrachten, o Zerstörer von Tripura.
13.165.40
अन्यथा येऽनुपश्यन्ति ते न पश्यन्ति ब्रह्मज ।
एतदव्यक्तविषयं पञ्चविंशसमन्वितम् ॥ १३.१६५.४० ॥
Die anders sehen, sehen nicht, o Sohn Brahmās. Dies hat das Unoffenbarte zum Gegenstand, zusammen mit den Fünfundzwanzig.
13.165.41
अनेन कारणेनैव तत्वमाहुर्मनीषिणः ।
विकारमात्रमेतं तु तत्वमाचक्षते परम् ॥ १३.१६५.४१ ॥
Aus eben diesem Grund nennen die Weisen es ein Prinzip. Es ist bloße Veränderung, doch sie erklären es für das höchste Prinzip.
13.165.42
निस्तत्वश्चैष देवेश बोद्धव्यं तु न बुद्ध्यते ।
यदि बुद्ध्येत्परं बुद्धं बुद्ध्यमानः सुरर्षभः।
प्रबुद्धो ह्यभिमन्येत योयं नाहमिति प्रभो ॥ १३.१६५.४२ ॥
Herr der Götter, dies ist ohne Prinzip; es sollte erkannt werden, doch es wird nicht erkannt. Wenn jemand das Höchste erkennte, o Stier der Götter, erwacht und verstehend, würde er meinen, dies bin nicht ich, o Herr.