மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.168
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.168.1
इन्द्रियेभ्यो मनः पूर्वमहङ्कारस्ततः परम् ।
अहङ्कारात्परा बुद्धिर्बुद्धेः परतरं महत् ॥ १३.१६८.१ ॥
புலன்களுக்கு முன் மனம் உள்ளது; அதன் பின் அகங்காரம். அகங்காரத்திற்கு அப்பால் புத்தி; புத்திக்கும் அப்பால் மகத் (பெரிய தத்துவம்).
13.168.2
महतः परमव्यक्तमव्यक्तात्पुरुषः परः ।
एतावदेतत्सांख्यानां दर्शनं देवसत्तम ॥ १३.१६८.२ ॥
மகத்திற்கு அப்பால் அவ்யக்தம்; அவ்யக்தத்திற்கு அப்பால் உயர்ந்த புருஷன். தேவர்களில் சிறந்தவனே, சாங்கியர்களின் தரிசனம் இவ்வளவுதான்.
13.168.3
अव्यक्तं बुद्ध्यहङ्कारौ महाभूतानि पञ्च च ।
मनस्तथा विशेषाश्च दश चैवेन्द्रियाणि च।
एतास्तत्वचतुर्विंशन्महापुरुषसम्मिताः ॥ १३.१६८.३ ॥
அவ்யக்தம், புத்தி, அகங்காரம், ஐந்து மகாபூதங்கள், மனம், விஷயங்கள், பத்து இந்திரியங்கள் — இவையே இருபத்துநான்கு தத்துவங்கள்; அவை மகாபுருஷனுக்கு ஏற்றவை.
13.168.4
बुद्ध्यामानेन देवेश चेतनेन महात्मना ।
संयोगमेतयोर्नित्यमाहुरव्यक्तपुंसयोः ॥ १३.१६८.४ ॥
தேவர்களின் தலைவனே, புத்தியின் அளவாலும் உணர்வுள்ள மகாத்மாவாலும் — அவ்யக்தத்திற்கும் புருஷனுக்கும் உள்ள சேர்க்கை நித்தியம் என்று சொல்லப்படுகிறது.
13.168.5
एकत्वं च बहुत्वं च सर्गप्रलयकोटिशः ।
तमःसंज्ञितमेतद्धि प्रवदन्ति त्रिशूलधृक् ॥ १३.१६८.५ ॥
ஒருமையும் பன்மையும், கோடிக்கணக்கான சிருஷ்டிகளாலும் பிரளயங்களாலும் — இதையே தமஸ் என்று அழைக்கிறார்கள் என்று சொல்கிறார்கள், திரிசூலதாரியே.
13.168.6
समुत्पाट्य यथाव्यक्ताज्जीवा यान्ति पुनःपुनः ।
आदिरेष महानात्मा गुणानामिति नः प्रभो ॥ १३.१६८.६ ॥
அவ்யக்தத்திலிருந்து பிடுங்கப்பட்ட ஜீவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் செல்கிறார்கள். இந்த மகத்தான ஆத்மாவே குணங்களின் ஆதி — பிரபுவே, எங்களுக்கு இவ்வாறே கூறப்பட்டது.
13.168.7
गुणस्थत्वाद्गुणं चैनमाहुरव्यक्तलक्षणम् ।
एतेनाध्युषितो व्यक्तस्त्रिगुणं चेतयत्युत ॥ १३.१६८.७ ॥
குணங்களில் நிலைத்திருப்பதால், அவ்யக்தத்தின் அடையாளமுடையதை குணம் என்றே அழைக்கின்றனர். இதனால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட வ்யக்தம் முக்குணமுடையதையும் அறிவூட்டுகிறது.
13.168.8
अचेतनः प्रकृत्येषु न चान्यमनुबुध्यते ।
बुध्यमानो ह्यहंकारो नित्यं मानाप्रबोधनात् ॥ १३.१६८.८ ॥
இவற்றில் இயல்பால் அசேதனமாகிய அது மற்றொன்றை அறிவதில்லை. ஆனால் அஹங்காரம் அறிபவனாகத் தோன்றுகிறது; அது எப்போதும் அபிமானத்தை விழிப்பிக்கிறது.
13.168.9
विमलस्व विशुद्धस्य नीरुजस्य महात्मनः ।
विमलोदरशीलः स्याद्बुध्यमानाप्रबुद्धयोः ॥ १३.१६८.९ ॥
களங்கமற்ற, தூய்மையான, பிணியற்ற மகாத்மாவுக்கு, அறிபவனும் அறியாதவனும் ஆகிய இருவருக்கும் இடையில் உள்ளே தூய்மையான இயல்பு இருக்க வேண்டும்.
13.168.10
द्रष्टा भवत्यभोक्ता च सत्वमूर्तिश्च निर्गुणः ।
बुध्यमानाप्रबुद्धाभ्यामन्य एव तु निर्गुणः ॥ १३.१६८.१० ॥
அவன் சாட்சி, புசிப்பவனல்ல; சத்துவ உருவினன், நிர்குணன். அறிபவனிலும் அறியாதவனிலும் வேறானவன், அவனே நிர்குணன்.
13.168.11
उपेक्षकः शुचिस्ताभ्यामुभाभ्यामयुतस्तथा ।
बुध्यमानो न बुध्येत बुद्धमेवं सनातनम् ॥ १३.१६८.११ ॥
அவன் உபேக்ஷகன், தூயவன், அவ்விருவரோடும் பிணையாதவன்; அறிபவன் அறிவதில்லை. இவ்வாறு சனாதனம் அறியப்பட்டது.
13.168.12
स एव बुद्धेरव्यक्तस्वभावत्वादचेतनः ।
सोहमेव न मेऽन्योस्ति य एवमभिमन्यते ॥ १३.१६८.१२ ॥
அதுவே புத்தியின் அவ்யக்த இயல்பால் அசேதனம். 'நானே அது; எனக்கு வேறொருவன் இல்லை' என்று இவ்வாறு அபிமானிப்பவன்.
13.168.13
न मन्यते ममान्योस्ति येन चेतोस्म्यचेतनः ।
एवमेवाभिमन्येत बुध्यमानोप्यनात्मवान् ॥ १३.१६८.१३ ॥
'எனக்கு வேறொன்று இல்லை' என்று நினைப்பவன், அதனால் நான் அறிவற்றவன் என்று அறிவிழந்தவன் போல, அவ்வாறே தன்னை நினைப்பான்; அறிந்திருந்தாலும் அவன் தன்னடக்கம் இல்லாதவன்.
13.168.14
अहमेव न मेऽन्योस्ति न प्रबुद्धवशानुगः ।
अव्यक्तस्थो गुणानेष नित्यमेवाभिमन्यते ॥ १३.१६८.१४ ॥
நானே உள்ளேன், எனக்கு வேறொருவன் இல்லை; விழிப்பானவனின் ஆணைக்கு அடங்காதவன், அவ்யக்தத்தில் நிலைத்தவனாய் இந்த உயிர் குணங்களைத் தனதென்றே எப்போதும் நினைக்கிறான்.
13.168.15
तेनाधिष्ठिततत्वज्ञैर्महद्भिरभिधीयते ।
अहङ्कारेण संयुक्तस्ततस्ददभिमन्यते ॥ १३.१६८.१५ ॥
அதனால் ஆளப்படும் தத்துவ அறிஞர்களான மகான்கள் அதனை (மகத்) என்று அழைக்கின்றனர்; அஹங்காரத்துடன் கூடியவனாய் அவன் அதையே தனதென்று நினைக்கிறான்.
13.168.16
क्षेत्रं प्रविश्य दुर्बुद्धिर्बुद्ध्यमानो ह्यनात्मवान् ।
अहमेव सृजत्यन्यद्द्वितीयं लोकसारथिः ॥ १३.१६८.१६ ॥
களத்திற்குள் நுழைந்த தீய புத்தியுள்ளவன், அறிந்திருந்தும் தன்னடக்கமில்லாதவன், 'நானே' என்று உலகத்தின் தேரோட்டியான மற்றொன்றை படைக்கிறான்.
13.168.17
सर्वाभावैरहङ्कारैस्तृतीयं सर्गसंज्ञितम् ।
ततो भूतान्यहङ्कारमहङ्कारो मनोऽसृजत् ॥ १३.१६८.१७ ॥
எல்லா நிலைகளுடனும் அஹங்காரங்களுடனும் கூடிய மூன்றாவது 'சர்க்கம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது; பின்னர் பூதங்கள் அஹங்காரத்தை, அஹங்காரம் மனதைப் படைத்தன.
13.168.18
सर्वस्नोतस्यभिमुखं सम्प्रावर्तत बुद्धिमान् ।
तथैव यज्ञे भूतेषु विषयार्थी पुनःपुनः।
इन्द्रियैः सह शूलाङ्क पञ्च पञ्चभिरेव च ॥ १३.१६८.१८ ॥
எல்லா ஓட்டங்களையும் நோக்கித் திரும்பிய அறிவாளி, அவ்வாறே யாகத்தில், உயிரினங்களில், விஷயங்களை விரும்பி மீண்டும் மீண்டும் ஈடுபடுகிறான்; இந்திரியங்களுடன், சூலக்குறி பொறிக்கப்பட்ட ஐந்தும், ஐந்துடனும் கூட.
13.168.19
मनो वेद न चात्मानमङ्कारं प्रजापतिः ।
न वेद वाप्यहङ्कारो बुद्धिं बुद्धिमतांवर ॥ १३.१६८.१९ ॥
பிரஜாபதி மனதையும், ஆன்மாவையும், அகங்காரத்தையும் அறியவில்லை. அகங்காரமும் அறிவுடையோரில் சிறந்த புத்தியை அறியவில்லை.
13.168.20
एवमेते महाभाग नेतरे नयवादिनः ।
अहङ्कारेण संयुक्तः स्रोतस्यभिमुखः सदा ॥ १३.१६८.२० ॥
ஓ மகாபாகரே, இவ்வாறு இவர்களும் மற்ற நியாயவாதிகளும் (அறியவில்லை). அகங்காரத்துடன் கூடியவன் எப்போதும் நீரோட்டத்தை எதிர்நோக்கியே இருக்கிறான்.
13.168.21
एवमेष विकारात्मा महापुरुषसञ्ज्ञकः ।
प्रतनोति जगत्कृत्स्नं पुनराददते सकृत् ॥ १३.१६८.२१ ॥
இவ்வாறு இந்த விகாரத் தன்மையுடையவனும், மகாபுருஷன் என்று அழைக்கப்படுபவனும் முழு உலகையும் விரித்து, மீண்டும் ஒரே முறையில் அதைத் தன்னுள் ஒடுக்குகிறான்.
13.168.22
ससंज्ञत्वाज्जगत्कृत्स्नमव्यक्तस्य हृदि स्थितम् ।
संविशद्रजनीं कृत्स्नां निशान्ते दिवसागमे ॥ १३.१६८.२२ ॥
உணர்வு உடையதால், முழு உலகமும் அவ்யக்தத்தின் இதயத்தில் நிலைபெற்றுள்ளது. முழு இரவிலும் நுழைந்து, இரவின் முடிவில், பகல் வருகையில் (அது மீண்டும் தோன்றுகிறது).
13.168.23
पुनरात्मा विजयते बहवो निर्गुणास्तथा ।
अज्ञानेन समायुक्तः सोव्यक्तेन तमोत्मना ॥ १३.१६८.२३ ॥
மீண்டும் ஆன்மா வெல்கிறது; பல நிர்குணங்களும் அப்படியே. அறியாமையுடன் கூடிய அவன், அவ்யக்தத்துடனும், தமஸ் இயல்புடையதுடனும் இணைகிறான்.
13.168.24
यदि ह्येषो नु मन्येत ममास्ति परतो वरः ।
स पुनः पुनरात्मानं न कुर्यादाक्षिपेत च ॥ १३.१६८.२४ ॥
இவன் 'என்னைவிடச் சிறந்த வேறு ஒருவன் இருக்கிறான்' என்று நினைத்தால், மீண்டும் மீண்டும் தன்னைத் தானே (பெரிதாக்காமலும்) தாழ்த்திக் கொள்ளாமலும் இருக்க வேண்டும்.
13.168.25
एतमव्यक्तविषयं सूक्ष्मं मन्येत बुद्धिमान् ।
पञ्चविंशं महादेव महापुरुषवैकृतम् ॥ १३.१६८.२५ ॥
அறிவுடையவன் இதை அவ்யக்தத்தை விஷயமாகக் கொண்ட, சூக்ஷ்மமான, இருபத்தைந்தாவது தத்துவம் என்று கருதுவான், ஓ மகாதேவா; இது மகாபுருஷனின் விகாரம்.
13.168.26
प्रबुद्धौ बुद्धवानेतत्सृजमानमबुद्धवान् ।
गुणान्पुनश्च तानेव सोत्मनात्मनि निक्षिपेत् ॥ १३.१६८.२६ ॥
விழிப்புற்றவன் இதை அறிகிறான்; அறியாதவன் படைக்கும் இதை அறியான். மீண்டும் அக்குணங்களையே அவன் தன்னால் தன்னுள் ஒடுக்கட்டும்.
13.168.27
अव्यक्तस्य वशीभूतो योऽज्ञानस्य तमोत्मनः ।
बुध्यमानो ह्यबुद्धस्य बुद्धस्तदनुभुज्यते ॥ १३.१६८.२७ ॥
அவ்யக்தத்திற்கு வசப்பட்டவன், அஜ்ஞானமும் தமஸ் இயல்பும் கொண்டவன், விழிப்பற்றவனைப்போல் உணர்கிறான்; விழிப்புற்றவன் அதையே அனுபவிக்கிறான்.
13.168.28
उपेक्षकः शुचिर्व्यग्रः सोलिङ्गः सोव्रणोऽमलः ।
षड्विंशो भगवानास्ते बुद्धः शुद्धो निरामयः ॥ १३.१६८.२८ ॥
சாட்சியாய் நிற்பவன், தூய்மையானவன், கலக்கமற்றவன், லிங்கத்துடன் கூடியவன், காயமுடையவன், மாசற்றவன் — இருபத்தாறாவது பகவான் நிலைபெற்றுள்ளான்; அவன் விழிப்புற்றவன், தூயவன், நோயற்றவன்.
13.168.29
अव्यक्तादिविशेषान्तमेतद्वैद्या वदन्त्युत ।
एतैरेव विहीनं तु केचिदाहुर्मनीषिणः ॥ १३.१६८.२९ ॥
அவ்யக்தம் முதல் இறுதி விசேஷம் வரை இதை அறிஞர்கள் கூறுகின்றனர்; சிலர் இவையின்றி இருப்பதாகவே சிந்தனையாளர்கள் கூறுகின்றனர்.
13.168.30
निस्तत्वं बुध्यमानास्तु केचिदाहुर्महामते ।
केचिदाहुर्महात्मानस्तत्वसंज्ञितमेव तु ॥ १३.१६८.३० ॥
ஓ மகாமதே, சிலர் இதைத் தத்துவமற்றதாக அறிந்து கூறுகின்றனர்; சில மகாத்மாக்கள் இதுவே தத்துவம் என்று பெயர் பெற்றது என்கின்றனர்.
13.168.31
तत्वस्य श्रवणादेनं तत्वमेवं वदन्ति वै ।
सत्वसंश्रयणाच्चैव सत्ववन्तं महेश्वर ॥ १३.१६८.३१ ॥
உண்மையைக் கேட்பதனால்தான் இவரை 'தத்துவம்' என்று அழைக்கிறார்கள்; சத்துவத்தை ஆதரிப்பதனால்தான், மகேசுவரா, இவரைச் 'சத்துவவான்' என்று அழைக்கிறார்கள்.
13.168.32
एवमेष विकारात्मा बुध्यमानो महाभुज ।
अव्यक्तो भवते व्यक्तौ सत्वंसत्वं तथा गुणौ।
विद्या च भवते विद्या भवेत्तु ग्रहसंज्ञितम् ॥ १३.१६८.३२ ॥
இவ்வாறு விகாரத்தை இயல்பாகக் கொண்ட இவர், அறியப்படும்போது, மகாபாகுவே, அவ்யக்தராகிறார்; வ்யக்தத்தில் சத்துவமும் சத்துவமும், அவ்வாறே இரண்டு குணங்களும் ஆகின்றன. வித்தையும் வித்தையாகிறது; அது 'கிரகம்' என்ற பெயரால் அழைக்கப்படும்.
13.168.33
य एवमनुबुद्ध्यन्ते योगसाङ्ख्याश्च तत्वतः ।
तेऽव्यक्तं शङ्करागाढं मुञ्चन्ते शास्त्रबुद्धयः ॥ १३.१६८.३३ ॥
இவ்வாறு உண்மையில் உணர்கின்ற யோகியரும் சாங்கியரும் — சாத்திரத்தில் புத்தி கொண்டவர்கள் — சங்கரனில் ஆழ்ந்து நிலைத்த அவ்யக்தத்தை விடுவிக்கிறார்கள்.
13.168.34
तेषामेतत्तु वदतां शास्त्रार्थं सूक्ष्मदर्शिनाम् ।
बुद्धिर्विस्तीर्यते सर्वं तैलबिन्दुरिवाम्भसि ॥ १३.१६८.३४ ॥
நுண்ணறிவுடைய அந்தப் பேசுபவர்களின் சாத்திரப் பொருள் இதுவே — அவர்களின் புத்தி முழுவதும் நீரில் எண்ணெய்த் துளி போல் பரவுகிறது.
13.168.35
विद्या तु सर्वविद्यानामवबोध इति स्मृतः ।
येन विद्यामविद्यां च विन्दन्ति यतिसत्तमाः ॥ १३.१६८.३५ ॥
வித்தை என்பது எல்லா வித்தைகளின் அறிவு என்று நினைவுகூரப்படுகிறது; அதனால்தான் சிறந்த துறவிகள் வித்தையையும் அவித்தையையும் அடைகின்றனர்.
13.168.36
सैषा त्रयी परा विद्या चतुर्थ्यान्वीक्षिकी स्मृता ।
यां बुद्ध्यमानो बुद्ध्येत बुद्ध्यात्मनि समं गतः ॥ १३.१६८.३६ ॥
இதுவே மூவேதமாகிய உயர்ந்த வித்தை; நான்காவதாக ஆன்வீக்ஷிகி நினைவுகூரப்படுகிறது — அதை உணர்ந்து, புத்தி-ஆன்மாவில் சமநிலை அடைந்தவன் உணர்ந்துகொள்வான்.
13.168.37
अप्रबुद्धमथाव्यक्तमविद्यासंज्ञिकं स्मृतम् ।
विमोहितं तु शोकेन केवलेन समन्वितम्।
एतद्बुद्ध्या भवेद्बुद्धः किमन्यद्बुद्धिलक्षणम् ॥ १३.१६८.३७ ॥
விழிக்காதது, வெளிப்படாதது, அறியாமை எனப் பெயர் பெற்றது என நினைவுகூரப்படுகிறது. முழுவதும் துயரால் மயங்கியவன். இவ்வறிவால் ஒருவன் விழிப்புற்றவனாகிறான்; அறிவின் வேறு என்ன அடையாளம் உண்டு?
13.168.38
ये त्वेतन्नावबुद्ध्यन्ते ते प्रबुद्धवशानुगाः ।
ते पुनःपुनरव्यक्ताज्जनिष्यन्त्यबुधांत्मनः ॥ १३.१६८.३८ ॥
இதை அறியாதவர்கள் விழிப்புற்றவரின் வசத்தைப் பின்பற்றுபவர்கள்; அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் வெளிப்படாததிலிருந்து அறிவிலி ஆன்மாவாகப் பிறப்பர்.
13.168.39
तमेव तुलयिष्यन्ति अबुद्धिवशवर्तिनः ।
ये चाप्यन्ये तन्मनसस्तेप्येतत्फलभागिनः ॥ १३.१६८.३९ ॥
அறியாமையின் வசத்தில் நடப்பவர்கள் அதையே எடைபோடுவர்; அதில் மனம் வைத்தவர்களும் அந்தப் பலனின் பங்குதாரர்களாவர்.
13.168.40
विदित्वैनं न शोचन्ति योगोपेतार्थदर्शिनः ।
स्वातन्त्र्यं प्रतिलप्स्यन्ते केवलत्वं च भास्वरम् ॥ १३.१६८.४० ॥
இதை அறிந்து, யோகத்துடன் பொருளைக் காண்பவர்கள் துயருறுவதில்லை; அவர்கள் சுதந்திரத்தையும் ஒளிரும் கேவலத்தன்மையையும் அடைவர்.
13.168.41
अज्ञानबन्धनान्मुक्तास्तीर्णाः संसारबन्धनात् ।
अज्ञानसागरं घोरमगाधं तमसंज्ञकम्।
यत्र मज्जन्ति भूतानि पुनःपुनररिंदम् ॥ १३.१६८.४१ ॥
அறியாமைப் பிணைப்பிலிருந்து விடுபட்டவர்கள், சம்சாரப் பிணைப்பைக் கடந்தவர்கள். அறியாமையின் பயங்கரமான, ஆழமற்ற, தமஸ் எனப்படும் கடல்; அதில் உயிர்கள் மீண்டும் மீண்டும் மூழ்குகின்றன, எதிரிகளை அடக்குபவனே!
13.168.42
एषा विद्या तथाऽविद्या कथिता ते मयाऽर्थतः ।
यस्मिन्देयं च नो ग्राह्यं सांख्याः सांख्यं तथैव च ॥ १३.१६८.४२ ॥
இந்த வித்தையும் அவ்வாறே அவித்தையும் அதன் பொருளுடன் நான் உனக்குச் சொன்னேன்; அதில் கொடுப்பதும் எடுப்பதும் நமக்கு இல்லை — சாங்கியர்கள் சாங்கியத்தையும் அவ்வாறே (அறிவர்).
13.168.43
तथा चैकत्वनानात्वमक्षरं क्षरमेव च ।
निगदिष्यामि देवेश विमोक्षं त्रिविधं च ते ॥ १३.१६८.४३ ॥
அதேபோல ஒற்றுமையையும் பன்மையையும், அழியாததையும் அழியக்கூடியதையும் கூறுவேன், தேவர்களின் தலைவரே; மூன்று வகை விடுதலையையும் உனக்குச் சொல்வேன்.
13.168.44
बुद्ध्यमानाप्रबुद्धाभ्यामबुद्धस्य प्रपञ्चनम् ।
भूय एव निबोध त्वं देवानां देवसत्तम ॥ १३.१६८.४४ ॥
அறிந்தவராலும் அறியாதவராலும் அறியாதவனின் விரிவாக்கத்தை... மீண்டும் நீ அறிவாயாக, தேவர்களில் சிறந்தவனே.
13.168.45
यच्च किञ्च श्रुतं न स्याद्दृष्टं चैव न किञ्चन ।
तच्च ते सम्प्रवक्ष्यामि एकाग्रः शृणु तत्परः ॥ १३.१६८.४५ ॥
கேட்கப்படாததும் காணப்படாததுமான எதுவோ, அதையும் நான் உனக்கு முழுமையாகக் கூறுவேன்; ஒருமுகப்பட்டு, அதில் ஈடுபட்டு கேள்.