Mahābhārata · Adhyāya 13.169
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.169.1
अरिष्टानि प्रवक्ष्यामि तत्वेन शृणु तद्भवान् ।
मध्य उत्तरतस्तात दक्षिणामुखनिष्ठितम् ॥ १३.१६९.१ ॥
Ich werde die Vorzeichen (arishṭa) verkünden; höre sie wahrhaftig, mein Lieber: die Gestalt, die in der Mitte, von Norden aus, nach Süden gewandt steht.
13.169.2
विद्युत्संस्थानपुरुषं यदि पश्येत मानवः ।
वर्षत्रयेण जानीयाद्देहन्यासमुपस्थितम्।
एतत्फलमंरिष्टस्य शङ्कराहुर्मनीषिणः। ॥ १३.१६९.२ ॥
Sieht ein Mensch eine blitzförmige Gestalt, so soll er innerhalb von drei Jahren wissen, dass das Ablegen des Körpers nahe ist. Diese Folge des Vorzeichens verkünden Śaṅkara und die Weisen.
13.169.3
शुद्धमण्डमादित्यमरश्मिमथ पश्यतः ।
वर्षार्धकेन जानीयाद्देहन्यासमुपस्थितम् ॥ १३.१६९.३ ॥
Wer die reine Sonnenscheibe ohne Strahlen sieht, soll innerhalb eines halben Jahres wissen, dass das Ablegen des Körpers nahe ist.
13.169.4
छिद्रां चन्द्रमसश्छायां पादावप्यनपश्यतः ।
संवत्सरेण जानीयाद्देहन्यासमुपस्थितम् ॥ १३.१६९.४ ॥
Wer den durchlöcherten Schatten des Mondes nicht sieht, auch nicht seine eigenen Füße, soll innerhalb eines Jahres wissen, dass das Ablegen des Körpers nahe ist.
13.169.5
कनीनिकायामशिरःपुरुषं यदि पश्यति ।
जानीयात्षट्सु मासेषु देहन्यासमुपस्थितम् ॥ १३.१६९.५ ॥
Sieht man in der Pupille des Auges eine kopflose Gestalt, so soll man innerhalb von sechs Monaten wissen, dass das Ablegen des Körpers nahe ist.
13.169.6
कर्णौ पिधाय हस्ताभ्यां शब्दं न शृणुयाद्यदि ।
विजानीयात्तु मासेन देहन्यासमुपस्थितम् ॥ १३.१६९.६ ॥
Wenn man, die Ohren mit beiden Händen bedeckt, keinen Laut hört, soll man innerhalb eines Monats wissen, dass das Ablegen des Körpers nahe ist.
13.169.7
आमगन्धमुपाघ्राति सुरभिं प्राप्य भास्वरम् ।
देवतायतनस्थोपि सप्तरात्रेण मृत्युभाक् ॥ १३.१६९.७ ॥
Auch wer im Tempel der Götter steht und einen strahlenden Wohlgeruch findet, aber einen rohen Gestank einatmet, ist innerhalb von sieben Nächten dem Tod verfallen.
13.169.8
सर्वाङ्गधारणावस्थां धारयेत समाहितः ।
यथा स मृत्युं जयति नान्यथेह महेश्वर।
यदि जीवितुमिच्छेत चिरकालं महामुने ॥ १३.१६९.८ ॥
Er soll gesammelt die Haltung des Haltens aller Glieder einnehmen; so überwindet er den Tod, es gibt hier keinen anderen Weg, o Maheśvara, wenn er lange leben will, o großer Weiser.
13.169.9
अथ नेच्छेच्चिरं कालं त्यजेदात्मानमात्मना ।
केवलं चिन्तयानस्तु निष्कलं स निरामयम् ॥ १३.१६९.९ ॥
Wünscht er aber nicht, lange zu leben, so möge er sich selbst durch sich selbst aufgeben; nur darüber nachsinnend, dem Teillosen und Krankheitsfreien.
13.169.10
अथ तं निर्विकारं तु प्रकृते परमं शुचिः ।
पुरुषं देहसाधर्म्यं देहन्यासमुपाश्नुयात् ॥ १३.१६९.१० ॥
Dann möge er, rein, zu jenem höchsten, unveränderlichen Puruṣa, jenseits der Natur, dessen Wesen dem des Körpers gleicht, die Einsetzung des Körpers erlangen.
13.169.11
जाग्रतो हि मयोक्तानि तवारिष्टानि तत्वतः ।
धारणाच्चैव सर्वाङ्गे मृत्यु जीयात्सुरर्षभ ॥ १३.१६९.११ ॥
Denn ich habe dir die Todeszeichen wahrhaftig gesagt, während du wach bist; und durch das Festhalten in allen Gliedern kann man den Tod besiegen, o Bester der Götter.
13.169.12
एकत्वदर्शनं भूयो नानात्वं च निबोध मे ।
अक्षरं च क्षरं चैव चतुष्टयविधानतः ॥ १३.१६९.१२ ॥
Vernimm von mir die Schau der Einheit und wieder die der Vielheit; das Unvergängliche und das Vergängliche, gemäß der vierfachen Ordnung.
13.169.13
अव्यक्तादीनि तत्वानि सर्वाण्येव महाद्युते ।
आहुश्चतुर्विंशतितमं विकारपुरुषान्वितम् ॥ १३.१६९.१३ ॥
O du von großem Glanz, sie nennen alle Prinzipien, beginnend mit dem Avyakta, und den mit Wandlungen verbundenen Puruṣa als den vierundzwanzigsten.
13.169.14
एकत्वदर्शनं चैव नानात्वेन वरं स्मृतम् ।
पञ्चविंशतिवर्गः स्यादपवर्गोऽजरामरः ॥ १३.१६९.१४ ॥
Die Schau der Einheit gilt als höher als die Vielheit; die Gruppe der Fünfundzwanzig wird zur Befreiung, die alterslos und unsterblich ist.
13.169.15
स निर्विकारः पुरुषस्तत्वेनैवोपदिश्यते ।
स एव पञ्चविंशस्तु विकारः पुरुषः स्मृतः ॥ १३.१६९.१५ ॥
Jener unwandelbare Puruṣa wird als Prinzip gelehrt; er selbst ist der Fünfundzwanzigste, doch der mit Wandlungen behaftete Puruṣa gilt als der Gewandelte.
13.169.16
यद्येष निर्विकारः स्यात्तत्वं न तु भवेद्भव ।
विकारो विद्यमानस्तु तत्वसंज्ञकमुच्यते ॥ १३.१६९.१६ ॥
Wäre dieser unwandelbar, o Bhava, so wäre er kein Prinzip; die vorhandene Wandlung ist es, die den Namen Prinzip trägt.
13.169.17
यद्योषोऽव्यक्ततां नैति व्यतिरेकान्न संशयः ।
तथा भवति निस्तत्वस्तथा सत्वस्तथागुणः ॥ १३.१६९.१७ ॥
Erlangt dieser nicht den unmanifesten Zustand, so ist es durch Ausschluss zweifellos: er wird prinzipienlos, sattva-haft und eigenschaftslos.
13.169.18
विकारगुणसंत्यागात्प्रकृत्यन्यत्वता शुचिः ।
तदा नानात्वतामेति सर्गहीनोऽपवर्गभाक् ॥ १३.१६९.१८ ॥
Indem er Wandlungen und Eigenschaften ablegt und rein und von der Natur verschieden ist, erreicht er dann die Vielheit; frei von der Schöpfung wird er Teilhaber der Befreiung.
13.169.19
बोध्यमानः प्रबुध्येत समो भवति बुद्धिमान् ।
अक्षरश्च भवत्येष यथावा च्युतवान्क्षणात् ॥ १३.१६९.१९ ॥
Wer geweckt wird, erwacht vollständig; der Weise wird gleichmütig. Dieser wird auch unvergänglich, oder fällt im Augenblick ab.
13.169.20
अव्यक्ताव्यक्तिरुक्ता स्यान्निर्गुणस्य गुणाकरात् ।
एतदेकत्वनानात्वमक्षरः क्षर एव च ॥ १३.१६९.२० ॥
Aus dem Eigenschaftslosen, dem Quell der Eigenschaften, heißt es, entstehen das Unoffenbare und das Offenbare. Dies ist Einheit und Vielfalt — das Unvergängliche und auch das Vergängliche.
13.169.21
व्याख्यातं तव शूलाङ्क तथारिष्टानि चैव हि ।
विमोक्षलक्षणं शेषं तदपीह ब्रवीमि ते।
यं ज्ञात्वा यतयः प्राप्ताः केवलत्वमनामयम् ॥ १३.१६९.२१ ॥
O Träger des Dreizack-Zeichens, dir wurden die Zeichen des Todes erklärt, und ebenso die Merkmale der Befreiung; das Übrige sage ich dir hier, und wer dies erkannte, erlangte den unversehrten, alleinigen Zustand.
13.169.22
साङ्ख्याश्चाप्यथ योगाश्च दग्धपङ्का गतज्वराः ।
अमूर्तित्वमनुप्राप्ता निर्गुणा निर्भया भव ॥ १३.१६९.२२ ॥
Die Sāṅkhyas und auch die Yogins, deren Schmutz verbrannt und die vom Fieber befreit sind, haben Unkörperlichkeit erlangt. Werde eigenschaftslos und furchtlos.
13.169.23
विपाप्मानो महादेव मुक्ताः संसारसागरात् ।
सरणे प्रजनादाने गुणानां प्रकृतिः सदा।
परा प्रमत्ता सततमेतावत्कार्यकारणम् ॥ १३.१६९.२३ ॥
O Mahādeva, sündenfrei, wurden sie vom Ozean des saṃsāra befreit. Im Fortgehen und im Annehmen der Nachkommen ist die Urnatur der Eigenschaften stets erhaben und fortwährend berauscht — so weit reichen Ursache und Wirkung.
13.169.24
असच्चैव च सच्चैव कुरुते स पुनः पुनः ।
चैतन्येन पुराणेन चेतनाचेतनात्परः ॥ १३.१६९.२४ ॥
Er bringt immer wieder sowohl das Unwirkliche als auch das Wirkliche hervor. Durch das uralte Bewusstsein ist er erhaben, jenseits des Bewussten und Unbewussten.
13.169.25
यस्तु चेतयते चेतो मनसा चैकबुद्धिकम् ।
स नैव सन्न चैवासन्सदसन्न च संस्मृतः ॥ १३.१६९.२५ ॥
Wer das Bewusstsein mit dem Geist und einem einzigen Verstand erkennt, gilt weder als seiend noch als nichtseiend noch als seiend und nichtseiend.
13.169.26
व्यतिरिक्तश्च शुद्धश्च सोऽन्यश्चाप्रकृतिस्तथा ।
उपेक्षकश्च प्रकृतेर्विकारपुरुषः स्मृतः ॥ १३.१६९.२६ ॥
Er ist verschieden, rein, anders und nicht Prakṛti; der gleichgültige Beobachter der Prakṛti, als Vikārapuruṣa überliefert.
13.169.27
विकारपुरुषेणैषा संयुक्ता सृजते जगत् ।
पुनराददते चैव गुणानामन्यथात्मनि ॥ १३.१६९.२७ ॥
Mit dem Vikārapuruṣa verbunden, erschafft diese Prakṛti die Welt und nimmt die Guṇas wieder auf andere Weise in das Selbst zurück.
13.169.28
मत्स्योदकात्ससंज्ञातः प्रकृतेरेव कर्मणः ।
तद्वत्क्षेत्रसहस्राणि स एव प्रकरिष्यति ॥ १३.१६९.२८ ॥
Wie der Fisch, aus dem Wasser entstanden, durch das Wirken der Prakṛti bekannt wird, so wird er Tausende von Feldern hervorbringen.
13.169.29
क्षेत्रप्रलयतज्ज्ञस्तु क्षेत्रज्ञ इति चोच्यते ।
सयोगो नित्य इत्याहुर्ये जनास्तत्वदर्शिनः ॥ १३.१६९.२९ ॥
Wer die Auflösung des Feldes kennt, heißt Kṣetrajña; die Wahrheitsschauer sagen, diese Verbindung sei ewig.
13.169.30
एवमेष ह्यसत्सच्च विकारपुरुषः स्मृतः ।
विकारापद्यमानं तु विकृतिं प्रवदन्ति नः ॥ १३.१६९.३० ॥
So wird dieser Vikārapuruṣa als nichtseiend und seiend erinnert; was aber der Veränderung unterliegt, nennen sie uns eine Wandlung.
13.169.31
यदा त्वेष विकारस्य प्रकृतानिति मन्यते ।
तदा विकारतामेति विकारान्यत्वतां व्रजेत् ॥ १३.१६९.३१ ॥
Wenn er die Veränderung für seine ursprüngliche Natur hält, gerät er in den Zustand der Veränderung und gelangt nicht in den Zustand, anders als die Veränderungen zu sein.
13.169.32
प्रकृत्या च विकारैश्च व्यतिरिक्तो यदा भवेत् ।
शुचि यत्परमं शुद्धं प्रतिबुद्धं सनातनम्।
अयुक्तं निष्कलं शुद्धमव्ययं चाजरामरम् ॥ १३.१६९.३२ ॥
Wenn er von der Urnatur und den Veränderungen geschieden ist, wird er rein, höchst, unbefleckt, erwacht, ewig, ungebunden, teillos, rein, unvergänglich, alterslos und unsterblich.
13.169.33
समेत्य तेन शुद्धेन बुध्यमानः स भास्वरः ।
विमोक्षं भजते व्यक्तादप्रबुद्धादचेतनात् ॥ १३.१६९.३३ ॥
Mit jenem Reinen vereint und erwachend, erlangt der strahlende Erlösung vom Offenbaren, vom Unerwachten und vom Bewusstlosen.
13.169.34
उदुम्बराद्वा मशकः प्रलयान्निर्गतो यथा ।
तथाऽव्यक्तस्य संत्यागान्निर्ममः पञ्च विंशकः ॥ १३.१६९.३४ ॥
Wie eine Mücke aus der Udumbara-Feige oder aus der Auflösung hervorgeht, so wird der Fünfundzwanzigste durch völligen Verzicht auf das Unoffenbare frei von 'mein'.
13.169.35
यथा पुष्करपर्णस्थो जलबिन्दुर्न संश्लिषेत् ।
तथैवाव्यक्तविषये न लिप्येत्पञ्चविंशकः ॥ १३.१६९.३५ ॥
Wie ein Wassertropfen auf einem Lotusblatt nicht daran haftet, so wird der Fünfundzwanzigste nicht von den Gegenständen des Unoffenbaren befleckt.
13.169.36
आकाश इव निःसङ्गस्तथा सङ्गस्त्था वरः ।
पञ्चविंशतिमो बुद्धो बुद्धेनि समतां गतः ॥ १३.१६९.३६ ॥
Ungebunden wie der Himmel, und ebenso vortrefflich selbst in der Bindung; der Fünfundzwanzigste, erwacht, erlangt Gleichmut mit dem Erwachten.
13.169.37
एतद्धि प्रकृतं ज्ञानं तत्वतश्च समुत्थितम् ।
पूर्वजेभ्यस्तथोत्पन्नं ब्रह्मजेभ्यस्तथानघ ॥ १३.१६९.३७ ॥
Dieses Wissen, das von Natur aus und der Wahrheit gemäß entstand, wurde auch von den Vorfahren und den Söhnen Brahmās hervorgebracht, o Sündloser.
13.169.38
आदिसर्गो महाबाहो तामसेनावृतं परम् ।
प्रतिष्टावयवंदेवमभेद्यमजरामरम् ॥ १३.१६९.३८ ॥
O Starkarmiger, die erste Schöpfung ist von Dunkelheit bedeckt und höchst; jener Gott, dessen Glied die Festigung ist, ist unteilbar, alterslos und unsterblich.
13.169.39
सनकः सनन्दनश्चैवि तृतीयश्च सनातनः ।
ते विदुः परमं धर्ममव्ययं व्ययधर्षणम् ॥ १३.१६९.३९ ॥
Sanaka, Sanandana und der dritte, Sanātana, erkannten das höchste Dharma, unvergänglich, das vom Verfall nicht überwunden werden kann.
13.169.40
अव्यक्तात्परमात्सूक्ष्मादव्रणान्मूर्तिसंज्ञकात् ।
क्षेत्रज्ञो भगवानास्ते नरायणपरायणः ॥ १३.१६९.४० ॥
Jenseits des Unmanifesten, des Höchsten, des Feinen und des fehlerlosen, Gestalt genannten, verweilt der gesegnete Kenner des Feldes, Nārāyaṇa ergeben.
13.169.41
अस्माकं सहजातानामुत्पन्नं ज्ञानमुत्तमम् ।
एते हि मूर्तिमन्तो वै लोकान्प्रविचरामहे ॥ १३.१६९.४१ ॥
Unter unseren gleichzeitig geborenen Brüdern entstand das höchste Wissen; in verkörperter Gestalt wandern wir wahrlich durch die Welten.
13.169.42
पुनःपुनः प्रजाता वै तत्रतत्र पिनाकधृक् ।
द्वन्द्वैर्विरज्यमानस्य ज्ञानमुत्पन्नमुत्तमम् ॥ १३.१६९.४२ ॥
Wieder und wieder, hier und dort geboren, durch den Träger des Pināka-Bogens: In dem, der sich von den Gegensatzpaaren gelöst hat, entsteht das höchste Wissen.
13.169.43
कपिलान्मूलआचार्यात्तत्वबुद्धिविनिश्चयम् ।
योगसांख्यमवाप्तं मे कार्त्स्न्येन मुनिसत्तमात् ॥ १३.१६९.४३ ॥
Vom ursprünglichen Lehrer Kapila, dem besten der Weisen, erlangte ich vollständig die feste Gewissheit des Verstandes über die Prinzipien, das Wissen von Yoga und Sāṅkhya.
13.169.44
तेन संबोधिताः शिष्या बहवस्तत्वदर्शिनः ।
तद्बुद्ध्वा बहवः शिष्या मयाप्येतन्निदर्शिताः ॥ १३.१६९.४४ ॥
Viele von ihm unterwiesene Schüler wurden Seher der Wahrheit; nachdem ich dies verstanden hatte, zeigte ich es auch vielen Schülern.
13.169.45
जन्ममृत्युहरं तथ्यं ज्ञानं ज्ञेयं सनातनम् ।
यज्ज्ञात्वा नानुशोचन्ति तत्वज्ञाना निरिन्द्रियाः ॥ १३.१६९.४५ ॥
Das wahre und ewige Wissen, das Geburt und Tod aufhebt und erkannt werden soll; wer es erkannt hat, die Kenner der Prinzipien, frei von den Sinnen, trauern nicht.
13.169.46
शुद्धबीजमलाश्चैव विपङ्का वै निरक्षराः ।
स्वतन्त्रास्ते स्वतन्त्रेण सम्मिता निष्कलाः स्मृताः ॥ १३.१६९.४६ ॥
Samen und Unreinheiten gereinigt, frei von Schlamm und unvergänglich, sind sie unabhängig; vereint mit dem Unabhängigen werden sie als teillos erinnert.
13.169.47
शाश्वताश्चाव्ययाश्चैव तमोग्राह्याश्च भास्वर ।
विपाप्मानस्तथा सर्वे सत्वस्थाश्चापि निर्व्रणाः ॥ १३.१६९.४७ ॥
Ewig und unvergänglich, von der Finsternis zu erfassen, o Leuchtender; sie alle sind sündenfrei, im Sattva gegründet und unverletzt.
13.169.48
विमुक्ताः केवलाश्चैव वीतमोहभयास्तथा ।
अमूर्तास्ते महाभाग सर्वे च विगतज्वराः ॥ १३.१६९.४८ ॥
Befreit, absolut und frei von Verblendung und Furcht; ebenso sind sie formlos, o Hochbeglückter, und alle sind frei vom Fieber des Leidens.
13.169.49
हिरण्यनाभस्त्रिशिरास्तथा प्रह्लादभास्करौ ।
वसुर्विश्वावसुश्चैव सार्धं पञ्चशिखस्तथा ॥ १३.१६९.४९ ॥
Hiraṇyanābha, ebenso Triśiras, Prahlāda und Bhāskara, Vasu und Viśvāvasu, und zusammen mit Pañcaśikha.
13.169.50
गार्ग्योऽथासुरिरावन्त्यो गौतमो वृत एव च ।
कात्यायनोऽथ नमुचिर्हरिश्च दमनश्चि ह ॥ १३.१६९.५० ॥
Gārgya, dann Āsuri, Āvantya, Gautama, auch Vṛta, Kātyāyana, dann Namuci, Hari und auch Damana.
13.169.51
एते चान्ये च बहवस्तत्वमेवोपदर्शिताः ।
केचिन्मुक्ताः स्थिताः केचिच्छन्दतश्चापरे मृताः ॥ १३.१६९.५१ ॥
Diese und viele andere wurden als Beispiele der Wahrheit gezeigt: einige wurden befreit, einige blieben, und andere starben nach Willen.
13.169.52
दर्शितास्त्रिविधं बन्धं विमोक्षं त्रिविधं तथा ।
अज्ञानं चैव रागश्च संयोगं प्राकृतं तथा ॥ १३.१६९.५२ ॥
Gezeigt wurden die dreifache Fessel und die dreifache Befreiung: Unwissenheit und Leidenschaft, und ebenso die Verbindung mit der Materie.
13.169.53
एतेभ्यो बन्धनं प्रोक्तं विमोक्षमपि मे शृणु ।
परितस्तावता सम्यक्सम्बन्धो यावता कृतः ॥ १३.१६९.५३ ॥
Von diesen wurde die Fessel verkündet; höre nun von mir auch über die Befreiung. Soweit die vollständige Verbindung hergestellt wurde, reicht sie ringsum.
13.169.54
कृत्स्नक्षयपरित्यागाद्विमोक्ष इति नः श्रुतिः ।
निवृत्तः सर्वसङ्गेभ्यः केवलः पुरुषोऽमलः ॥ १३.१६९.५४ ॥
Durch das Aufgeben der völligen Vernichtung kommt die Befreiung, so lehrt unsere Überlieferung. Wer sich von allen Anhaftungen zurückgezogen hat, allein und makellos, ist befreit.
13.169.55
इत्येवमुक्त्वा भगवानीश्वराय महात्मने ।
सनत्कुमारः प्रययावाकाशं समुपाश्रितः ॥ १३.१६९.५५ ॥
So gesprochen, verabschiedete sich der erhabene Sanatkumāra vom großherzigen Īśvara und stieg in den Himmel empor.