മഹാഭാരതം · അധ്യായം 13.170
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.170.1
यद्वरं सर्वतीर्थानां तद्ब्रवीहि पितामह ।
यत्र चैव परं शौचं तन्मे व्याख्यातुमर्हसि ॥ १३.१७०.१ ॥
പിതാമഹാ, എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളിലും ശ്രേഷ്ഠമായത് ഏതാണ്, എവിടെയാണ് പരമമായ ശൗചം ഉള്ളത്, അത് എനിക്ക് വിശദീകരിച്ചുതന്നാലും.
13.170.2
सर्वाणि खलु तीर्थानि गुणवन्ति मनीषिणः ।
यत्तु तीर्थं च शौचं च तन्मे शृणु समाहितः ॥ १३.१७०.२ ॥
എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളും തീർച്ചയായും ഗുണമുള്ളവയാണെന്ന് ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു. എന്നാൽ തീർത്ഥവും ശൗചവുമായതിനെ ഏകാഗ്രമനസ്സോടെ കേൾക്കുക.
13.170.3
अगाधे विमले शुद्धे सत्यतीर्थे धृतिह्रदे ।
स्नातव्यं मानसे तीर्थे सत्वमालम्ब्य शाश्वतम् ॥ १३.१७०.३ ॥
അഗാധവും നിർമലവും ശുദ്ധവുമായ സത്യതീർത്ഥത്തിലും, ധൃതിയാകുന്ന തടാകത്തിലും, മാനസതീർത്ഥത്തിലും ശാശ്വതമായ സത്ത്വത്തെ ആശ്രയിച്ച് സ്നാനം ചെയ്യണം.
13.170.4
तीर्थशौचं तपो ज्ञानं मार्दवं सत्यमार्जवम् ।
अहिंसा सर्वभूतानामानृशंस्यं दमः शमः ॥ १३.१७०.४ ॥
തീർത്ഥശൗചം, തപസ്സ്, ജ്ഞാനം, മാർദവം, സത്യം, ആർജവം, സർവഭൂതങ്ങളോടുമുള്ള അഹിംസ, ദയ, ദമം, ശമം.
13.170.5
निर्ममा निरहङ्कारा निर्द्वन्द्वा निष्परिग्रहाः ।
योगिनस्तीर्थभूतास्ते तीर्थं परममुच्यते ॥ १३.१७०.५ ॥
മമതയില്ലാത്തവരും അഹങ്കാരമില്ലാത്തവരും ദ്വന്ദ്വങ്ങളില്ലാത്തവരും പരിഗ്രഹമില്ലാത്തവരുമായ യോഗികൾ തന്നെ തീർത്ഥരൂപരാകുന്നു; അവരെയാണ് പരമ തീർത്ഥം എന്ന് പറയുന്നത്.
13.170.6
नारायणेऽथ रुद्रे वा भक्तिस्तीर्थं परं मतम् ।
शौचलक्षणमेतत्ते सर्वत्रैवान्ववेक्षतः ॥ १३.१७०.६ ॥
നാരായണനിലോ രുദ്രനിലോ ഉള്ള ഭക്തിയാണ് പരമമായ തീർത്ഥം എന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. ഇതാണ് നിനക്ക് ശൗചത്തിന്റെ ലക്ഷണം; എല്ലായിടത്തും ഇത് ആലോചിച്ചു നോക്കുക.
13.170.7
रजस्तमःसत्वमथो येषां निर्धूतमात्मना ।
तीर्थमाचारशुद्धिश्च स्वमार्गपरिमार्गणम्। ॥ १३.१७०.७ ॥
രജസ്, തമസ്, സത്ത്വം എന്നിവയെ ആരാണോ ആത്മാവിനാൽ കുടഞ്ഞുകളഞ്ഞത്, അവർക്ക് തീർത്ഥവും ആചാരശുദ്ധിയും സ്വന്തം മാർഗത്തിന്റെ അന്വേഷണവുമാണ് (ശൗചം).
13.170.8
सर्वत्यागेष्वभिरताः सर्वज्ञाः समदर्शिनः ।
शौचष्वेतेष्वभिरतास्ते तीर्थशुचयोऽपि च ॥ १३.१७०.८ ॥
എല്ലാ ത്യാഗങ്ങളിലും ആനന്ദിക്കുന്നവരും സർവജ്ഞരും സമദർശികളുമായവർ, ഈ ശൗചങ്ങളിൽ ആനന്ദിക്കുന്നവർ — അവർ തീർത്ഥത്താലും ശുചികളാണ്.
13.170.9
नोदकक्लिन्नगात्रस्तु स्नात इत्यभिधीयते ।
स स्नातो यो दमस्नातः स बाह्याभ्यन्तरः शुचिः ॥ १३.१७०.९ ॥
വെള്ളത്തിൽ നനഞ്ഞ ശരീരമുള്ളവൻ കുളിച്ചവനെന്ന് പറയപ്പെടുന്നില്ല. ദമത്താൽ കുളിച്ചവനാണ് കുളിച്ചവൻ; അവൻ പുറമേയും അകമേയും ശുചിയാണ്.
13.170.10
अदृष्टेष्वनपेक्षा ये प्राप्तेष्वर्थेषु निर्ममाः ।
शौचमेव परं तेषां येषां नोत्पद्यते स्पृहा ॥ १३.१७०.१० ॥
കാണാത്തവയിൽ ആഗ്രഹമില്ലാത്തവരും, കിട്ടിയ വസ്തുക്കളിൽ 'എന്റേത്' എന്ന ഭാവമില്ലാത്തവരും — ആരിൽ ആഗ്രഹം ഉണ്ടാകുന്നില്ലയോ അവർക്ക് ശൗചമാണ് പരമം.
13.170.11
प्रज्ञानं शौचमेवेह शरीरस्य विशेषतः ।
तथा निष्किंचनत्वं च मनसश्च प्रसन्नता ॥ १३.१७०.११ ॥
ഇവിടെ പ്രജ്ഞയാണ് ശൗചം; വിശേഷിച്ച് ശരീരത്തിന്. അതുപോലെ നിഷ്കിഞ്ചനത്വവും മനസ്സിന്റെ പ്രസന്നതയും (ശൗചം).
13.170.12
वृत्तं शौचं महाशौचं तीर्थशौचमतः परम् ।
ज्ञानोत्पन्नं च यच्छौचं तच्छौचं परमं स्मृतम् ॥ १३.१७०.१२ ॥
വൃത്തം (നടപ്പ്) ശൗചം, മഹാശൗചം; അതിനപ്പുറം തീർത്ഥശൗചം. ജ്ഞാനത്തിൽ നിന്നുണ്ടാകുന്ന ശൗചമാണ് പരമശൗചമെന്ന് സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു.
13.170.13
मनसा च प्रदीप्तेन ब्रह्मज्ञानजलेन च ।
स्नाता ये मानसे तीर्थे तज्ज्ञाः क्षेत्रज्ञदर्शनाः ॥ १३.१७०.१३ ॥
ജ്വലിക്കുന്ന മനസ്സിനാലും ബ്രഹ്മജ്ഞാനജലത്താലും മാനസതീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്യുന്നവർ, അത് അറിയുന്നവരും ക്ഷേത്രജ്ഞദർശനമുള്ളവരും ആകുന്നു.
13.170.14
समारोपितशौचस्तु नित्यं भवसमन्वितः ।
केवलं गुणसम्पन्नः शुचिरेव नरः सदा ॥ १३.१७०.१४ ॥
ശൗചം ആർജ്ജിച്ചവനും നിത്യം ശുഭത്തോടുകൂടിയവനും കേവലം ഗുണസമ്പന്നനുമായ മനുഷ്യൻ തന്നെ സദാ ശുചി.
13.170.15
शरीरस्थानि तीर्थानि प्रोक्तान्येतानि भारत ।
पृथिव्यां यानि तीर्थानि पुण्यानि शृणु तान्यपि ॥ १३.१७०.१५ ॥
ഭാരതാ, ഇവ ശരീരത്തിലുള്ള തീർത്ഥങ്ങളെന്ന് പറയപ്പെട്ടു; ഭൂമിയിലുള്ള പുണ്യതീർത്ഥങ്ങളെയും കേൾക്കുക.
13.170.16
शरीरस्य यथोद्देशः शरीरोपरि निर्मिताः ।
तथा पृथिव्या भागाश्च पुण्यानि सलिलानि च ॥ १३.१७०.१६ ॥
ശരീരത്തിന്റെ ഘടന ശരീരത്തിന്മേൽ തന്നെ നിർമ്മിതമായതുപോലെ, ഭൂമിയുടെ ഭാഗങ്ങളും പുണ്യജലങ്ങളും ഉണ്ട്.
13.170.17
कीर्तनाच्चैव तीर्थस्य स्नानाच्च पितृतर्पणात् ।
शोध्यं हि पातकं तीर्थे पूता यान्ति सुखं दिवम्। ॥ १३.१७०.१७ ॥
തീർത്ഥകീർത്തനത്താലും സ്നാനത്താലും പിതൃതർപ്പണത്താലും തീർത്ഥത്തിൽ പാപം ശുദ്ധമാകുന്നു; പവിത്രരായവർ സുഖമായി സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.
13.170.18
परिग्रहाच्च साधूनां पृथिव्याश्चैव तेजसा ।
अतीव पुण्यभागास्ते सलिलस्य च तेजसा ॥ १३.१७०.१८ ॥
സാധുക്കളുടെ സ്വീകരണത്താലും ഭൂമിയുടെ തേജസ്സിനാലും ജലത്തിന്റെ തേജസ്സിനാലും അവ അതിപുണ്യഭാഗങ്ങളാണ്.
13.170.19
मनसश्च पृथिव्याश्च पुण्यास्तीर्थास्तथापरे ।
उभयोरेव यः स्नायात्स सिद्धिं शीघ्रमाप्नुयात् ॥ १३.१७०.१९ ॥
മനസ്സിന്റെയും ഭൂമിയുടെയും പുണ്യതീർത്ഥങ്ങളും മറ്റുള്ളവയും ഉണ്ട്. ഈ രണ്ടിലും സ്നാനം ചെയ്യുന്നവൻ വേഗത്തിൽ സിദ്ധി നേടുന്നു.
13.170.20
यथा फलं क्रियाहीनं क्रिया वा फलवर्जिता ।
नेह साधयते कार्यं समायुक्ता तु सिध्यति ॥ १३.१७०.२० ॥
ക്രിയയില്ലാത്ത ഫലമോ ഫലമില്ലാത്ത ക്രിയയോ ഇവിടെ കാര്യം സാധിപ്പിക്കുന്നില്ല; എന്നാൽ ഇവ രണ്ടും ചേർന്നാൽ അത് സിദ്ധിക്കുന്നു.
13.170.21
एवं शरीरशौचेन तीर्थशौचेन चान्वितः ।
शुचिः सिद्धिमवाप्नोति द्विविधं शौचमुत्तमम् ॥ १३.१७०.२१ ॥
ഇങ്ങനെ ശരീരശുദ്ധിയോടും തീർത്ഥശുദ്ധിയോടും കൂടിയവൻ ശുചിയായി സിദ്ധി നേടുന്നു; ഇരട്ടിയായ ശുദ്ധിയാണ് ഏറ്റവും ഉത്തമം.