مهابهاراتا · أدهيايا 13.173
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.173.1
पितामह महाप्राज्ञ सर्वशास्त्रविशारद ।
श्रोतुमिच्छामि मर्त्यानां संसारविधिमुत्तमम् ॥ १३.१७३.१ ॥
أيها الجد، يا عظيم الحكمة، يا خبيرًا بجميع العلوم! أود أن أسمع النظام الأسمى لوجود الفانين في هذا العالم.
13.173.2
केन वृत्तेन राजेन्द्र वर्तमाना नरा भुवि ।
प्राप्नुवन्त्युत्तमं स्वर्गं कथं च नरकं नृप ॥ १३.१७३.२ ॥
يا سيد الملوك، بأي سلوك ينال الناس الأحياء على الأرض السماء العليا، وكيف ينالون الجحيم، أيها الملك؟
13.173.3
मृतं शरीरमुत्सृज्य काष्ठलोष्टसमं जनाः ।
प्रयान्त्यमुं लोकमितः को वै ताननुगच्छति ॥ १३.१७३.३ ॥
يترك الناس الجسد الميت كخشبة أو كتلة من تراب، ثم يرحلون من هنا إلى ذلك العالم؛ فمن ذا الذي يتبعهم حقًا؟
13.173.4
दूरादायाति भगवान्बृहस्पतिरुदारधीः ।
पृच्छैनं सुमहाभागमेतद्गुह्यं सनातनम् ॥ १३.१७३.४ ॥
من بعيد يأتي المبارك بْرِهَسْبَتي، ذو العقل الكريم؛ فاسأل هذا الموفق الجليل عن هذا الأمر السري الأزلي.
13.173.5
नैतदन्येन शक्यं हि वक्तुं केनचिदद्य वै ।
वक्ता बृहस्पतिसमो न ह्यन्यो विद्यते क्वचित् ॥ १३.१७३.५ ॥
لا يستطيع أحد غيره أن يقول هذا اليوم؛ فلا يوجد في أي مكان متحدث يضاهي بْرِهَسْبَتي.
13.173.6
तयोः संवदतोरेवं पार्थगाङ्गेययोस्तदा ।
आजगाम विशुद्धात्मा भगवान्स बृहस्पतिः ॥ १३.१७३.६ ॥
وبينما كان الاثنان، بارثا وابن غانغا، يتحاوران على هذا النحو، وصل إلى هناك المبارك بْرِهَسْبَتي، النقي الروح.
13.173.7
ततो राजा समुत्थाय धृतराष्ट्रपुरोगमः ।
पूजामनुषमां चक्रे सर्वे ते च सभासदः ॥ १३.१७३.७ ॥
فنهض الملك، وقدّم دهرتاراشترا أمامه، وأدّى تكريمًا لا نظير له، وفعل الجميع في المجلس مثل ذلك.
13.173.8
ततो धर्मसुतो राजा भगवन्तं बृहस्पतिम् ।
उपगम्य यथान्यायं प्रश्नं पप्रच्छ तत्त्वतः ॥ १३.१७३.८ ॥
ثم اقترب الملك، ابن الدهرما، من بهاغافان بريهاسباتي، فسأله على الوجه الصحيح سؤالًا عن الحقيقة.
13.173.9
भगवन्सर्वधर्मज्ञ सर्वशास्त्रविशारद ।
मर्त्यस्य कः सहायो वै पिता माता सुतो गुरुः। ॥ १३.१७३.९ ॥
أيها الجليل، يا عالم كل دهرما، يا خبير جميع الشاستراس! من هو حقًا عون الفاني: الأب، أم الأم، أم الابن، أم المعلّم؟
13.173.10
मृतं शरीरमुत्सृज्य काष्ठलोष्टसमं जनाः ।
गच्छन्त्यमुं च लोकं वै क एताननुगच्छति ॥ १३.१७३.१० ॥
يترك الناس الجسد الميت كالخشبة أو الكتلة الترابية ويذهبون إلى ذلك العالم، فمن يتبعهم؟
13.173.11
एकः प्रसूयते राजन्नेक एव विनश्यति ।
एकस्तरति दुर्गाणि गच्छत्येकस्तु दुर्गतिम् ॥ १३.१७३.११ ॥
يولد الإنسان وحده أيها الملك، ويهلك وحده؛ ويعبر الصعاب وحده، ويمضي إلى مصير تعيس وحده.
13.173.12
न सहायः पिता माता तथा भ्राता सुतो गुरुः ।
ज्ञातिसम्बन्धिवर्गश्च मित्रवर्गस्तथैव च ॥ १३.१७३.१२ ॥
لا الأب ولا الأم ولا الأخ ولا الابن ولا المعلّم، ولا جماعة الأقارب والأنسباء، ولا جماعة الأصدقاء، يكون عونًا.
13.173.13
मृतं शरीरमुत्सृज्य काष्ठलोष्टसमं जनाः ।
मुहूर्तमुपयुञ्ज्याथ ततो यान्ति पराङ्मुखाः ॥ १३.१७३.१३ ॥
يترك الناس الجسد الميت كقطعة خشب أو كتلة تراب، ويبقون عنده لحظة، ثم يمضون وقد أداروا وجوههم.
13.173.14
तैस्तच्छरीरमुत्सृष्टं धर्मि एकोऽनुगच्छति ।
तस्माद्धर्मः सहायार्थे सेवितव्यः सदा नृपः ॥ १३.१७३.१४ ॥
وبعد أن يتركوا ذلك الجسد، لا يتبعه إلا الصالح وحده. لذلك ينبغي للملك أن يلازم الدهارما دائمًا، فالدهارما هي الرفيق.
13.173.15
प्राणी धर्मसमायुक्तो गच्छेत्स्वर्गगतिं पराम् ।
तथैवाधर्मसंयुक्तो नरकं चोपपद्यते ॥ १३.१७३.१५ ॥
فالكائن الحي المتصف بالدهارما يبلغ أسمى طريق إلى السماء؛ وكذلك من اتصف بالأدهارما يُفضى به إلى الجحيم.
13.173.16
तस्मान्न्यायागतैरर्थैर्धर्मं सेवेत पण्डितः ।
धर्म एको मनुष्याणां सहायः पारलौकिकः ॥ १३.१७३.१६ ॥
فلذلك ينبغي للحكيم أن يخدم الدهارما بالثروة المكتسبة بالعدل. فالدهارما وحدها هي الرفيق للإنسان في العالم الآخر.
13.173.17
लोभान्मोहादनुक्रोशाद्भयाद्वाऽप्यबहुश्रुतः ।
नरः करोत्यकार्याणि परार्थे लोभमोहितः ॥ १३.१७३.१७ ॥
من الطمع أو الوهم أو الشفقة أو حتى الخوف، يفعل الإنسان قليل العلم، المغلوب بالطمع لأجل غيره، أفعالًا غير لائقة.
13.173.18
धर्मश्चार्थश्च कामश्च त्रितयं जीविते फलम् ।
एतत्त्रयमवाप्तव्यमधर्मपरिवर्जितम् ॥ १३.१७३.१८ ॥
الدهارما والثروة والرغبة، هذه الثلاثية هي ثمرة الحياة. ينبغي نيل هذه الثلاثة مجردةً من الأدهارما.
13.173.19
श्रुतं भगवतो वाक्यं धर्मयुक्तं परं हितम् ।
शरीरनिश्चयं ज्ञातुं बुद्धिस्तु मम जायते ॥ १३.१७३.१९ ॥
لقد سمعتُ كلام الجليل، الموافق للدارما والنافع غاية النفع، والآن يتولّد في عقلي الرغبة في معرفة حقيقة الجسد.
13.173.20
मृतं शरीरं हि नृणां सूक्ष्ममव्यक्ततां गतम् ।
अचक्षुर्विषयं प्राप्तं कथं धर्मोऽनुगच्छति ॥ १३.१७३.२० ॥
جسد الموتى، إذ يصير لطيفًا ويبلغ حالة الخفاء، خارج مدى البصر، فكيف يتبعه الدارما؟
13.173.21
पृथिवी वायुराकाशमापो ज्योतिरनन्तरम् ।
बुद्धिरात्मा च सहिता धर्मं पश्यन्ति नित्यदा ॥ १३.१७३.२१ ॥
الأرض والهواء والفضاء والماء، ثم النور، مع العقل والذات، يرون الدارما دائمًا.
13.173.22
प्राणिनामिह सर्वेषां साक्षिभूतं दिवानिशम् ।
एतैश्च सह धर्मोऽपि तं जीवमनुगच्छति ॥ १३.१७३.२२ ॥
وهو شاهد جميع الكائنات هنا ليلًا ونهارًا، ومع هذه العناصر يتبع الدارما ذلك الكائن الحي أيضًا.
13.173.23
त्वगस्थि मांसं शुक्रं च शोणितं च महामते ।
शरीरं वर्जयन्त्येते जीवितेन विवर्जितम् ॥ १३.१७३.२३ ॥
يا عظيم العقل، إن الجلد والعظم واللحم والمني والدم تترك الجسد الذي فارقته الحياة.
13.173.24
ततो धर्मसमायुक्तः स जीवः सुखमेधते ।
इह लोके परे चैव किं भूयः कथयामि ते ॥ १३.१७३.२४ ॥
عندئذٍ يزدهر ذلك الكائن الحي المتّصل بالدارما سعادةً في هذا العالم وفي العالم الآخر. فماذا أقول لك أكثر من ذلك؟
13.173.25
तद्दर्शितं भगवता यथा धर्मोऽनुगच्छति ।
एतत्तु ज्ञातुमिच्छामि कथं रेतः प्रवर्तते ॥ १३.१७३.२५ ॥
كما بيّن المبارك كيف يتبع الدharma، أرغب في معرفة كيف ينشأ الرتاس (المني).
13.173.26
अन्नमश्नन्ति यद्देवाः शरीरस्था नरेश्वर ।
पृथिवी वायुराकाशमापो ज्योतिर्मनस्तथा ॥ १३.१७३.२६ ॥
أيها ملك الناس، إن الآلهة الساكنة في الجسد تأكل الطعام: الأرض والريح والفضاء والماء والنور وكذلك العقل.
13.173.27
ततस्तृप्तेषु राजेन्द्र तेषु भूतेषु पञ्चसु ।
मनःषष्ठेषु शुद्धात्मन्रेतः सम्पद्यते महत् ॥ १३.१७३.२७ ॥
ثم، أيها ملك الملوك، حين تشبع تلك العناصر الخمسة والعقل سادسها، أيها النقي الروح، يتكوّن الرتاس العظيم.
13.173.28
ततो गर्भः सम्भवति श्लेषात्स्त्रीपुंसयोर्नृप ।
एतत्ते सर्वमाख्यातं भूयः किं श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.१७३.२८ ॥
ثم، أيها الملك، من اتحاد المرأة والرجل يتكوّن الجنين. وقد أُخبرتَ بكل هذا. فماذا تريد أن تسمع بعد؟
13.173.29
आख्यातं मे भगवता गर्भः सञ्जायते यथा ।
यथा जातस्तु पुरुषः प्रपद्यति तदुच्यताम् ॥ १३.१७३.२९ ॥
لقد أخبرني المبارك كيف يتكوّن الجنين. فأخبرني الآن كيف يبلغ الإنسان، بعد أن يولد، ما يبلغه.
13.173.30
आसन्नमात्रः पुरुषस्तैर्भूतैरभिभूयते ।
विप्रयुक्तश्च तैर्भूतैः पुनर्यात्यपरां गतिम्।
स च भूतसमायुक्तः प्राप्नुते जीव एव हि ॥ १३.१७३.३० ॥
إن الإنسان القريب من الولادة يُغلب بتلك العناصر، وإذا انفصل عنها مضى إلى مسلك آخر؛ والكائن الحي المتحد بالعناصر هو الذي يبلغه.
13.173.31
ततोऽस्य कर्म पश्यन्ति शुभं वा यदि वाशुभम् ।
देवताः पञ्चभूतस्थाः किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.१७३.३१ ॥
ثم ترى الآلهة الحالّة في العناصر الخمسة أعمال هذا الكائن الحسنة أو السيئة. ماذا تريد أن تسمع بعد؟
13.173.32
त्वगस्थिमांसमुत्सृज्य तैश्च भूतैर्विवर्जितः ।
जीवः सह वसन्कृत्स्नं सुखदुःखसहः प्रभो ॥ १३.१७३.३२ ॥
بعد أن تترك الجلد والعظم واللحم، وتنفصل عن تلك العناصر، تبقى الروح مقيمة في الكل وتحتمل اللذة والألم، أيها السيد.
13.173.33
भोगवश्यं कर्मवश्यं यातनावश्यमित्यपि ।
एतत्त्रयाणामासाद्य कर्मतः सोऽश्नुते फलम् ॥ १३.१७३.३३ ॥
هو خاضع للتمتع، وخاضع للفعل، وخاضع للعذاب. وبعد أن يبلغ هذه الثلاثة ينال الثمرة بالفعل.
13.173.34
जीवः कर्मसमायुक्तः शीघ्रं रेतस्त्वमागतः ।
स्त्रीणां पुष्पं समासाद्य सूतिकाले लभेत तत् ॥ १३.१७३.३४ ॥
تأتي الروح المتصلة بأعمالها سريعًا كنطفة؛ وبعد أن تبلغ زهرة المرأة تنالها عند وقت الولادة.
13.173.35
यमस्य पुरुषैः क्लेसं यमस्य पुरुषैर्वधम् ।
दुःखं संसारचक्रं च नरः क्लेशं स विन्दति ॥ १३.१७३.३५ ॥
العناء على أيدي رجال يما، والقتل على أيدي رجال يما، والألم وعجلة السامسارا؛ والإنسان يلقى ذلك العناء.
13.173.36
इह लोके स च प्राणी जन्मप्रभृति पार्थिव ।
सुकृतं कर्म वै भुङ्क्ते धर्मस्य फलमाश्रितः ॥ १३.१७३.३६ ॥
في هذا العالم ذلك الكائن الحي، منذ الولادة، أيها الملك، معتمدًا على ثمرة الدارما، يتمتع بثمرة أعماله الصالحة.
13.173.37
यदि धर्मं यथाशक्ति जन्मप्रभृति सेवते ।
ततः स पुरुषो भूत्वा सेवते नियतं सुखम् ॥ १३.१७३.३७ ॥
إذا اتبع الإنسان الدارما منذ ولادته بحسب طاقته، فإنه إذ يصير إنسانًا ينال السعادة بالتأكيد.
13.173.38
अथान्तरा तु धर्मस्याप्यधर्ममुपसेवते ।
सुखस्यानन्तरं दुःखं स जीवोऽप्यधिगच्छति ॥ १३.१७३.३८ ॥
ولكن إن مارس أحدٌ الأدهارما في خضم الدارما، فإن ذلك الكائن الحي يلقى المعاناة أيضًا بعد السعادة.
13.173.39
अधर्मेण समायुक्तो यमस्य विषयं गतः ।
महद्दुःखं समासाद्य तिर्यग्योनौ प्रजायते ॥ १३.१७३.३९ ॥
من ابتلي بالأدهارما ومضى إلى مملكة يama، فإن الكائن الحي إذ يلاقي عذابًا عظيمًا يولد في رحم حيوان.
13.173.40
कर्मणा येन येनेह यस्यां योनौ प्रजायते ।
जीवो मोहसमायुक्तस्तन्मे निगदतः शृणु ॥ १३.१७३.४० ॥
اسمع مني ما أقوله: بأي أعمال في هذا العالم يولد الكائن الحي المتعلق بالوهم في أي رحم.
13.173.41
यदेतदुच्यते शास्त्रे सेतिहासे च च्छन्दसि ।
यमस्य विषयं घोरं मर्त्यो लोकः प्रपद्यते ॥ १३.१७३.४१ ॥
وما يقال في الشاستر مع الإيتيهاسا وفي الفيدا: إن العالم الفاني يصير إلى مملكة يama المرعبة.
13.173.42
इह स्थानानि पुण्यानि देवतुल्यानि भूपते ।
तिर्यग्योन्यतिरिक्तानि गतिमन्ति च सर्वशः ॥ १३.१७३.४२ ॥
هنا أيها ملك الأرض مساكن مباركة تعادل الآلهة، غير أرحام الحيوانات، ولها مقاصد من كل وجه.
13.173.43
यमस्य भवने दिव्ये ब्रह्मलोकसमे गुणैः ।
कर्मभिर्नियतैर्बद्धो जन्तुर्दुःखान्युपाश्नुते ॥ १३.१७३.४३ ॥
في مسكن ياما الإلهي، المساوي في صفاته لعالم براهما، يكابد الكائن المقيد بالأفعال المحتومة الآلام.
13.173.44
येनयेन तु भावेन कर्मणा पुरुषो गतिम् ।
प्रयाति परुषां घोरां तत्ते वक्ष्याम्यतः परम् ॥ १३.१७३.४४ ॥
بأي حال وبأي فعل يمضي الإنسان إلى مصير قاسٍ رهيب، فسأخبرك بذلك الآن.
13.173.45
अधीत्य चतुरो वेदान्द्विजो मोहसमन्वितः ।
पतितात्प्रतिगृह्याथ खरयोनौ प्रजायते ॥ १३.१७३.४५ ॥
البراهمي الذي درس الفيدات الأربعة لكنه مغلوب بالوهم، إذا قبل عطايا من ساقط، يولد في رحم حمار.
13.173.46
खरो जीवति वर्षाणि दश पञ्च च भारत ।
खरो मृतो बलीवर्दः सप्तवर्षाणि जीवति ॥ १३.१७३.४६ ॥
يعيش الحمار خمسة عشر عامًا يا بهاراتا. وإذا مات الحمار صار ثورًا وعاش سبعة أعوام.
13.173.47
बलीवर्दो मृतश्चापि जायते ब्रह्मराक्षसः ।
ब्रह्मरक्षश्च मासांस्त्रींस्ततो जायेत ब्राह्मणः ॥ १३.१७३.४७ ॥
وإذا مات الثور وُلد براهما-راكشاسا؛ يعيش البراهما-راكشاسا ثلاثة أشهر ثم يولد براهميًا.
13.173.48
पतितं याजयित्वा तु कृमियोनौ प्रजायते ।
तत्र जीवति वर्षाणि दश पञ्च च भारत ॥ १३.१७३.४८ ॥
من يجعل الساقط يقدم القربان يولد في رحم دودة؛ هناك يعيش خمسة عشر عامًا يا بهاراتا.
13.173.49
कृमिभावाद्विमुक्तस्तु ततो जायेत गर्दभः ।
गर्दभः पञ्चवर्षाणि पञ्चवर्षाणि सूकरः ॥ १३.१७३.४९ ॥
وبعد أن يتحرر من حال الدودة يُولد حمارًا، خمس سنوات حمارًا، وخمس سنوات خنزيرًا بريًّا.
13.173.50
कुक्कुटः पञ्चवर्षाणि पञ्चवर्षाणि जम्बुकः ।
श्वा वर्षमेकं भवति ततो जायेत मानवः ॥ १३.१७३.५० ॥
ديكًا خمس سنوات، وابنَ آوى خمس سنوات. ويصبح كلبًا سنة واحدة، ثم يُولد إنسانًا.
13.173.51
उपाध्यायस्त्रियः पापं शिष्यः कुर्यादबुद्धिमान् ।
स जीव इह संसारांस्त्रीनाप्नोति न संशयः ॥ १३.१७३.५१ ॥
إذا ارتكب التلميذ الجاهل ذنبًا مع زوجة معلمه، نال هنا ثلاث دورات من التناسخ؛ ولا شك في ذلك.
13.173.52
वृको भवति राजेन्द्र ततः क्रव्यात्ततः खरः ।
ततः प्रेतः परिक्लिष्टः पश्चाज्जायेत ब्राह्मणः ॥ १३.१७३.५२ ॥
يصير ذئبًا، يا سيد الملوك؛ ثم آكلَ لحوم، ثم حمارًا. ثم يصير شبحًا معذبًا، ثم يُولد بعد ذلك براهمانيًّا.
13.173.53
मनसाऽपि गुरोर्भार्यां यः शिष्यो याति पापकृत् ।
स उग्रान्प्रैति संसारानधर्मेणेह चेतसा ॥ १३.१७३.५३ ॥
إن التلميذ الآثم الذي يذهب إلى زوجة معلمه ولو بالفكر، يمضي بالإثم وبهذا العقل إلى دورات تناسخ مرعبة.
13.173.54
श्वयोनौ तु स सम्भूतस्त्रीणि वर्षाणि जीवति ।
तत्रापि निधनं प्राप्तः कृमियोनौ प्रजायते ॥ १३.१७३.५४ ॥
يُولد في رحم كلب فيعيش ثلاث سنوات؛ وهناك أيضًا يلقى الموت فيُولد في رحم دودة.
13.173.55
कृमिभावमनुप्राप्तो वर्षमेकं तु जीवति ।
ततस्तु निधनं प्राप्तो ब्रह्मयोनौ प्रजायते ॥ १३.१७३.५५ ॥
وقد بلغ حالة الدودة، يعيش عامًا واحدًا. ثم، إذ يلقى الموت، يولد في رحم برهمي.
13.173.56
यदि पुत्रसमं शिष्यं गुरुर्हन्यादकारणे ।
आत्मनः कामकारेण सोपि हिंस्रः प्रजायते ॥ १३.१७३.५६ ॥
إن ضرب المعلم، دون سبب، تلميذًا كالابن، فإنه بإرادته الذاتية يولد هو أيضًا كائنًا عنيفًا.
13.173.57
पितरं मातरं चैव यस्तु पुत्रोऽवमन्यते ।
सोऽपि राजन्मृतो जन्तुः पूर्वं जायेत गर्दभः ॥ १३.१७३.५७ ॥
إن الابن الذي يحتقر أباه وأمه، أيها الملك، بعد موته يولد أولاً حمارًا.
13.173.58
गर्दभत्वं तु सम्प्राप्य दशवर्षाणि जीवति ।
संवत्सरं तु कुम्भीरस्ततो जायेत मानवः ॥ १३.१७३.५८ ॥
وقد بلغ حالة الحمار، يعيش عشر سنوات. ثم يكون تمساحًا لمدة عام، ثم يولد إنسانًا.
13.173.59
पुत्रस्य मातापितरौ यस्य रुष्टावुभावपि ।
गुर्वपध्यानतः सोपि मृतो जायति गर्दभः ॥ १३.१७३.५९ ॥
الابن الذي يغضب عليه الأب والأم كلاهما، بسبب الاستهانة بالكبار، يولد بعد موته حمارًا.
13.173.60
खरो जीवति मासांस्तु दश श्वा च चतुर्दशः ।
बिडालः सप्तमासांस्तु ततो जायेत मानवः ॥ १३.१७३.६० ॥
الحمار يعيش عشرة أشهر، والكلب أربعة عشر. القط يعيش سبعة أشهر، ثم يولد إنسانًا.
13.173.61
मातापितरावाक्रुश्य शारिका सम्प्रजायते ।
ताडयित्वा तु तावेव जायते कच्छपो नृप ॥ १३.१७३.६१ ॥
من يسب أمه وأباه يولد طائر شاريكا، ومن يضربهما، أيها الملك، يولد سلحفاة.
13.173.62
कच्छपो दशवर्षाणि त्रीणि वर्षाणि शल्यकः ।
व्यालो भूत्वा च षण्मासांस्ततो जायति मानुषः ॥ १३.१७३.६२ ॥
سلحفاة عشر سنوات، ونيص ثلاث سنوات، وثعبان ستة أشهر؛ ثم يولد إنسانًا.
13.173.63
भर्तृपिण्डमुपाश्नन्यो राजद्विष्टानि सेवते ।
सोपि मोहसमापन्नो मृतो जायति वानरः ॥ १३.१७३.६३ ॥
من يأكل طعام سيده ويخدم ما يكرهه الملك، واقعًا في الوهم، يولد قردًا بعد موته.
13.173.64
वानरो दशवर्षाणि पञ्चवर्षाणि सूकरः ।
श्वाऽथ भूत्वा तु षण्मासांस्ततो जायति मानुषः ॥ १३.१७३.६४ ॥
قردًا عشر سنوات، وخنزيرًا خمس سنوات، وكلبًا ستة أشهر؛ ثم يولد إنسانًا.
13.173.65
न्यासापहर्ता तु नरो यमस्य विषयं गतः ।
यातनानां शतं गत्वा कृमियोनौ प्रजायते ॥ १३.१७३.६५ ॥
الرجل الذي يسرق الوديعة يذهب إلى مملكة يama، ويعاني مئة عذاب، ثم يولد في رحم دودة.
13.173.66
तत्र जीवति वर्षाणि दशपञ्च च भारत ।
दुष्कृतस्य क्षयं कृत्वा ततो जायति मानुषः ॥ १३.१७३.६६ ॥
هناك يعيش خمسة عشر عامًا، يا بهاراتا؛ وبعد أن ينفد ثمر أعماله السيئة يولد إنسانًا.
13.173.67
असूयकः कुत्सितश्च चण्डालो दुःखमश्नुते ।
विश्वासहर्ता तु नरो मीनो जायति दुर्मतिः ॥ १३.१७३.६७ ॥
الحاسد المحتقر، الجاندالا، يذوق الألم. أما الإنسان الذي يهدم الثقة فيولد سمكةً ذا عقل أحمق.
13.173.68
भूत्वा मीनोऽष्टमासांस्तु मृगो जायति भारत ।
मृगस्तु चतुरो मासांस्ततश्छागः प्रजायते ॥ १३.१७३.६८ ॥
يا سليل بهارata، بعد أن يكون سمكة ثمانية أشهر يولد غزالاً. والغزال بعد أربعة أشهر يولد عنزاً.
13.173.69
छागस्तु निधनं प्राप्य पूर्णे संवत्सरे ततः ।
गौः स सञ्जायते जन्तुस्ततो जायति मानुषः ॥ १३.१७३.६९ ॥
حين تلقى العنزة حتفها وتكتمل السنة، يولد ذلك الكائن بقرة. ثم يولد إنساناً.
13.173.70
धान्यान्यवांस्तिलान्माषान्कुलत्थान्सर्षपांश्चणान् ।
कलायानथ मुद्गांश्च गोधूमानतसीस्तथा ॥ १३.१७३.७० ॥
الحبوب والشعير والسمسم والماش وحمص الخيل والخردل والحمص والبازلاء والمونج والقمح والكتان.
13.173.71
यस्तु धान्यापहर्ता च मोहाज्जन्तुरचेतनः ।
स जायते महाराज मूषिको निरपत्रपः ॥ १३.१७३.७१ ॥
الكائن الذي يسرق الحبوب بسبب الوهم وهو غافل، أيها الملك العظيم، يولد فأرةً عديمة الحياء.
13.173.72
ततः प्रेत्य महाराज मृतो जायति सूकरः ।
सूकरो जातमात्रस्तु रोगेणि म्रियते नृप ॥ १३.१७३.७२ ॥
ثم، أيها الملك العظيم، بعد أن يموت ويمضي إلى عالم الأموات يولد خنزيراً. والخنزير، ما إن يولد، يموت بالمرض أيها الملك.
13.173.73
श्वा ततो जायते मूढः कर्मणा तेन पार्थिव ।
भूत्वा श्वा पञ्चवर्षाणि ततो जायति मानवः ॥ १३.१७३.७३ ॥
ثم يُولد الجاهل كلبًا، أيها الملك، بسبب ذلك الفعل. وبعد أن يكون كلبًا خمس سنين يُولد إنسانًا.
13.173.74
परदाराभिमर्शं तु कृत्वा जायति वै वृकः ।
श्वा शृगालस्ततो गृध्रो व्यालः कङ्को बकस्तथा ॥ १३.१७३.७४ ॥
من يلمس زوجة غيره يُولد ذئبًا. ثم يُولد كلبًا وابن آوى ونسرًا وثعبانًا وطائر الكنك ومالك الحزين.
13.173.75
भ्रातुर्भार्यां तु पापात्मा यो धर्मयति मोहितः ।
पुंस्कोकिलत्वमाप्नोति सोऽपि संवत्सरं नृप ॥ १३.१७३.७५ ॥
والآثم الذي يُفسد زوجة أخيه في غيّه يبلغ هو أيضًا حال ذكر الوقواق سنة كاملة، أيها الملك.
13.173.76
सखिभार्यां गुरोर्भार्यां राजभार्यां तथैव च ।
प्रधर्षयित्वा कामाद्यो मृतो जायति सूकरः ॥ १३.१७३.७६ ॥
من يُهين بدافع الشهوة زوجة صديق أو زوجة معلّم أو زوجة ملك ثم يموت، يُولد خنزيرًا بريًّا.
13.173.77
सूकरः पञ्चवर्षाणि दशवर्षाणि श्वाविधः ।
बिडालः पञ्चवर्षाणि दशवर्षाणि कुक्कुटः ॥ १३.१७३.७७ ॥
خنزيرًا بريًّا خمس سنين وعشر سنين، ومن جنس الكلاب عشر سنين، وهرًّا خمس سنين وعشر سنين، ثم يُولد ديكًا.
13.173.78
पिपीलिका तु मासांस्त्रीन्वानरो मासमेव तु ।
एतानासाद्य संसारान्कृमियोनौ प्रजायते ॥ १३.१७३.७८ ॥
نملةً ثلاثة أشهر، وقردًا شهرًا واحدًا فقط؛ وبعد أن يمرّ بهذه الدورات من الوجود يُولد في رحم الديدان.
13.173.79
तत्र जीवति मासांस्तु कृमियोनौ चतुर्दश ।
ततोऽधर्मक्षयं कृत्वा पुनर्जायति मानवः ॥ १३.१७३.७९ ॥
يعيش هناك أربعة عشر شهرًا في رحم دودة؛ ثم، بعد أن يمحو أدهرمته، يولد من جديد إنسانًا.
13.173.80
उपस्थिते विवाहे तु यज्ञे दानेऽपि वा विभो ।
मोहात्करोति यो विघ्नं स मृतो जायते कृमिः ॥ १३.१७३.८० ॥
أيها القدير، حين يحضر زواج أو قربان أو صدقة، فمن يضع عائقًا بسبب الوهم يموت ويولد دودة.
13.173.81
कृमिर्जीवति वर्षाणि दश पञ्च च भारत ।
अधर्मिस्य क्षयं कृत्वा ततो जायति मानवः ॥ १३.१७३.८१ ॥
يا بهارata، يعيش الدود خمسة عشر عامًا؛ ثم، بعد أن يمحو ذنب الظالم، يولد إنسان.
13.173.82
पूर्वं दत्त्वा तु यः कन्यां द्वितीये दातुमिच्छति ।
सोपि राजन्मृतो जन्तुः कृमियोनौ प्रजायते ॥ १३.१७३.८२ ॥
أيها الملك، من أعطى فتاة للزواج أولًا ثم أراد أن يعطيها لآخر، يموت هو أيضًا ويولد في رحم دودة.
13.173.83
तत्र जीवति वर्षाणि त्रयोदश युधिष्ठिर ।
अधर्मसंक्षये युक्तस्ततो जायति मानवः ॥ १३.१७३.८३ ॥
يا يودهيشثيرا، يعيش هناك ثلاثة عشر عامًا؛ ثم، منشغلًا بإزالة الظلم، يولد إنسان.
13.173.84
देवकार्यमकृत्वा तु पितृकार्यमथापि वा ।
अनिर्वाप्य समश्नन्वै मृतो जायति वायसः ॥ १३.१७३.८४ ॥
من يأكل دون أن يؤدي واجب الآلهة أو واجب الأجداد، ودون أن يقدم القرابين، يموت ويولد غرابًا.
13.173.85
वायसः शतवर्षाणि ततो जायति कुक्कुटः ।
जायते व्यालकश्चापि मासं तस्मात्तु मानुषः ॥ १३.१७३.८५ ॥
يولد غرابًا مدة مئة عام، ثم يولد ديكًا؛ ويولد أيضًا ثعبانًا لمدة شهر؛ وبعد ذلك يصير إنسانًا.
13.173.86
ज्येष्ठं पितृसमं चापि भ्रातरं योऽवमन्यते ।
सोऽपि मृत्युमुपागम्य क्रौञ्चयोनौ प्रजायते ॥ १३.१७३.८६ ॥
ومن يحتقر أخاه الأكبر المساوي للأب، يموت هو أيضًا ويولد في رحم طائر الكركي.
13.173.87
क्रौञ्चो जीवति वर्षं तु ततो जायति चीरकः ।
ततो निधनमापन्नो मानुषत्वमुपाश्नुते ॥ १३.१७३.८७ ॥
يعيش طائر الكركي عامًا؛ ثم يولد طائرًا يُدعى تشيراكا. وبعد أن يبلغ الموت ينال حال الإنسان.
13.173.88
वृषलो ब्राह्मणीं गत्वा कृमियोनौ प्रजायते ।
ततः सम्प्राप्य निधनं जायते सूकरः पुनः ॥ १३.१७३.८८ ॥
الشودرا الذي يقصد امرأة برهمية يولد في رحم الديدان؛ ثم بعد أن يبلغ الموت يولد خنزيرًا مرة أخرى.
13.173.89
सूकरो जातमात्रस्तु रोगेण म्रियते नृप ।
श्वा ततो जायते मूढः कर्मणा तेन पार्थिव ॥ १३.१७३.८९ ॥
أيها الملك، الخنزير يموت بالمرض ما إن يولد؛ ثم، أيها سيد الأرض، بذلك الفعل نفسه يولد كلبًا أحمق.
13.173.90
श्वा भूत्वा कृतकर्माऽसौ जायते मानुषस्ततः ।
तत्रापत्यं समुत्पाद्य मृतो जायति मूषिकः ॥ १३.१७३.९० ॥
بعد أن يصير كلبًا ويؤدي أفعاله، يولد إنسانًا؛ وهناك، بعد أن ينجب نسلًا ويموت، يولد فأرًا.
13.173.91
कृतघ्नस्तु मृतो राजन्यमस्य विषयं गतः ।
यमस्य पुरुषैः क्रुद्धैर्वधं प्राप्नोति दारणम् ॥ १३.१७३.९१ ॥
أيها الملك، الجاحد إذا مات ودخل مملكة ياما، ينال ضربة ممزقة من أتباع ياما الغاضبين.
13.173.92
दण्डं समुद्गरं शूलमग्निकुम्भं च दारुणम् ।
असिपत्रवनं घोरवालुकं कूटशाल्मलीम् ॥ १३.१७३.९२ ॥
العصا والمرزبة والرمح وقدر النار الرهيب وغابة أوراق السيوف والأرض الرملية المرعبة وشجرة الشالمالي الخادعة.
13.173.93
एताश्चान्याश्च बह्वीश्च यमस्य विषयं गतः ।
यातनाः प्राप्य तत्रोग्रास्ततो वध्यति भारत ॥ १३.१७३.९३ ॥
يا بهارata، بعد أن يصل إلى مملكة ياما ويلقى هذه العذابات وكثيرًا غيرها، يُضرب هناك بعذابات شديدة.
13.173.94
ततो हतः कृतघ्नः स तत्रोग्रैर्भरतर्षभ ।
संसारचक्रमासाद्य कृमियोनौ प्रजायते ॥ १३.१७३.९४ ॥
ثم، يا ثور البهاراتا، ذلك الجاحد المصروع هناك بالعذابات الشديدة، يبلغ عجلة التناسخ ويولد في رحم دودة.
13.173.95
कृमिर्भवति वर्षाणि दशपञ्च च भारत ।
ततो गर्भं समासाद्य तत्रैव म्रियते शिशुः ॥ १३.१७३.९५ ॥
يا بهارata، يبقى دودة خمسة عشر عامًا؛ ثم يدخل رحمًا فيموت هناك طفلًا رضيعًا.
13.173.96
ततो गर्भशतैर्जन्तुर्बहुभि सम्प्रपद्यते ।
संसारांश्च बहून्गत्वा ततस्मिर्यक्षु जायते ॥ १३.१७३.९६ ॥
ثم يمرّ ذلك الكائن بمئات الأرحام وكثير من دورات التناسخ، ثم يولد بين اليكشا.
13.173.97
ततो दुःखमनुप्राप्य बहुवर्षगणानिह ।
स पुनर्भवसंयुक्तस्ततः कूर्मः प्रजायते ॥ १३.१७३.९७ ॥
ثم بعد أن يكابد الألم هنا أحقابًا من السنين، يعود فيرتبط بالوجود من جديد، ثم يولد سلحفاةً.
13.173.98
दधि हृत्वा बकश्चापि प्लवो मत्स्यानसंस्कृतान् ।
चोरयित्वा तु दुर्बुद्धिर्मधुदंशः प्रजायते ॥ १३.१७३.९८ ॥
السّمّان الذي سرق الزبدة، والطائر الغاطس الذي سرق السمك النيء، وسيئ العقل يولد حشرةً تلسع العسل.
13.173.99
फलं वा मूलकं हृत्वा अपूपं वा पिपीलिकाः ।
चोरयित्वा च निष्पावं जायते हलगोलकः ॥ १३.१७३.९९ ॥
من سرق ثمرةً أو لفتًا، أو كعكةً، صار نملًا؛ ومن سرق البقول صار دودةً تُدعى هَلَغوْلَكا.
13.173.100
पायसं चोरयित्वा तु तित्तिरित्वमवाप्नुते ।
हृत्वा पिष्टमयं पूपं कुम्भोलूकः प्रजायते ॥ १३.१७३.१०० ॥
من سرق حلوى الأرز بالحليب نال حال الحجل، ومن سرق كعكة من الدقيق وُلد بومة تُدعى كومبهولوكا.
13.173.101
अयो हृत्वा तु दुर्बुद्धिर्वायसो जायते नरः ।
कांस्यं हृत्वा तु दुर्बद्धिर्हारितो जायते नरः ॥ १३.१७३.१०१ ॥
من سرق الحديد، وهو سيّئ العقل، وُلد غرابًا؛ ومن سرق النحاس، وهو سيّئ العقل، وُلد ببغاءً أخضر تُدعى هاريتا.
13.173.102
राजतं भाजनं हृत्वा कपोतः सम्प्रजायते ।
हृत्वा तु काञ्चनं भाण्डं कृमियोनौ प्रजायते ॥ १३.१७३.१०२ ॥
من سرق إناءً من الفضة وُلد حمامةً، ومن سرق إناءً من الذهب وُلد في رحم دودةٍ.
13.173.103
पत्रोर्णं चोरयित्वा तु कृकलत्वं निगच्छति ।
कौशिकं तु ततो हृत्वा नरो जायति वर्तकः ॥ १३.१७३.१०३ ॥
من يسرق صوف الأوراق يبلغ حال طائر كرِكالا، ثم من يسرق نسيج الكوشيكا يولد إنسانًا في هيئة الحجل الفطري (فارتاكا).
13.173.104
अंशुकं चोरयित्वा तु शुक्रो जायति मानवः ।
चोरयित्वा दुकूलं तु मृतो हंसः प्रजायते ॥ १३.१७३.१०४ ॥
من يسرق القماش الرقيق يولد ببغاءً، ومن يسرق كتّان الدوكولا ثم يموت يولد بجعةً.
13.173.105
क्रौञ्चः कार्पासिकं हृत्वा मृतो जायति मानवः ।
चोरयित्वा नरः पट्टं त्वाविकं चैव भारत। ॥ १३.१७३.१०५ ॥
من يسرق القماش القطني ثم يموت يولد طائر الكُرَوْنْچا (الكركي)، ويا بهارتا، يسرق الإنسان نسيج الحرير (باتّا) ونسيج الصوف (آويكا).
13.173.106
वर्णान्हृत्वा तु पुरुषो मृतो जायति बर्हिणः ।
हृत्वा रक्तानि वस्त्राणि जायते जीवजीवकः ॥ १३.१७३.१०६ ॥
من يسرق الأصباغ ثم يموت يولد طاووسًا، ومن يسرق الثياب الحمراء يولد طائر جيفاجيفاكا.
13.173.107
वर्णकादींस्तथा गन्धांश्चोरयित्वेह मानवः ।
छुन्दुन्दरित्वमाप्नोति राजँल्लोभपरायणः ॥ १३.१७३.१०७ ॥
هنا، من يسرق الأصباغ والعطور وما شابهها، مستسلمًا للطمع، يبلغ حال الشوندوندارا، أيها الملك.
13.173.108
तत्र जीवति वर्षाणि ततो दश च पञ्च च ।
अधर्मस्य क्षयं गत्वा ततो जायति मानुषः ॥ १३.१७३.१०८ ॥
يعيش هناك خمسة عشر عامًا، ثم بعد أن يبلغ زوال الأدهرما يولد إنسانًا من جديد.
13.173.109
चोरयित्वा पयश्चापि बलाका सम्प्रजायते ॥ १३.१७३.१०९ ॥
من يسرق الحليب يولد من جديد طائرَ كركيّ.
13.173.110
यस्तु चोरयते तैलं नरो मोहसमन्वितः ।
सोपि राजन्मृतो जन्तुस्तैलपायी प्रजायते ॥ १३.१७३.११० ॥
الرجل الذي يسرق الزيت بدافع الوهم، أيها الملك، يولد بعد موته كائنًا يشرب الزيت.
13.173.111
अशस्त्रं पुरुषं हत्वा सशस्त्रः पुरुषाधमः ।
अर्थार्थी यदि वा वैरी स मृतो जायते स्वरः ॥ १३.१७३.१११ ॥
أحط الرجال الذي يقتل رجلًا أعزل وهو مسلّح، طمعًا في المال أو بدافع العداوة، يولد بعد موته كائنًا يصدر صوتًا يسمى سْفَرَ.
13.173.112
खरो जीवति वर्षे द्वे ततः शस्त्रेण वध्यते ।
स मृतो मृगयोनौ तु नित्योद्विग्नोऽभिजायते ॥ १३.१७३.११२ ॥
يعيش الحمار سنتين، ثم يُقتل بسلاح. وبعد موته يولد في رحم غزال، قلقًا دائمًا.
13.173.113
मृगो वध्यति शस्त्रेण गते संवत्सरे तु सः ।
हतो मृगस्ततो मीनः सोपि जालेन बध्यते ॥ १३.१७३.११३ ॥
بعد مرور عام يُقتل الغزال بسلاح؛ وبوصفه غزالًا مقتولًا يصير سمكة، وتقع هذه السمكة أيضًا في شبكة.
13.173.114
मासे चतुर्थे सम्प्राप्ते श्वापदः सम्प्रजायते ।
श्वापदो दशवर्षाणि द्वीपी वर्षाणि पञ्च च ॥ १३.१७३.११४ ॥
عند حلول الشهر الرابع يولد وحشًا مفترسًا؛ يعيش الوحش المفترس عشر سنين، والنمر خمس سنين.
13.173.115
ततस्तु निधनं प्राप्तः कालपर्यायचोदितः ।
अधर्मस्य क्षयं कृत्वा ततो जायति मानुषः ॥ १३.१७३.११५ ॥
ثم يبلغ الموت، مدفوعاً بدورة الزمن، وبعد أن يُحدث فناء الأدهرما، يولد إنساناً.
13.173.116
स्त्रियं हत्वा तु दुर्बुद्धिर्यमस्य विषयं गतः ।
बहून्क्लेशान्समासाद्य नरकानेकविंशतिम् ॥ १३.१७३.११६ ॥
ذلك الشرير القاتل لامرأة يذهب إلى مملكة ياما؛ وبعد أن يكابد عذابات كثيرة يبلغ إحدى وعشرين جحيماً.
13.173.117
ततः पश्चान्महाराज कृमियोनौ प्रजायते ।
कृमिर्विंशतिवर्षाणि भूत्वा जायति मानुषः ॥ १३.१७३.११७ ॥
ثم بعد ذلك أيها الملك العظيم يولد في رحم دودة؛ وبعد أن يكون دودة عشرين عاماً يولد ثانية إنساناً.
13.173.118
भोजनं चोरयित्वा तु मक्षिका जायते नरः ।
मक्षिकासङ्घवशगो बहून्मासान्भवत्युत ॥ १३.१७३.११८ ॥
من يسرق الطعام يولد ذبابة؛ وخاضعاً لسلطان سرب من الذباب يبقى شهوراً كثيرة.
13.173.119
ततः पापक्षयं कृत्वा मानुषत्वमवाप्नुते ।
भक्ष्यं हृत्वा तु पुरुषो जालपाशः प्रजायते ॥ १३.१७३.११९ ॥
ثم بعد أن يُحدث فناء الذنب يحصل على الولادة البشرية؛ لكن الرجل الذي سرق الطعام يولد فخاً شبكياً.
13.173.120
स्वाद्यं हृत्वा तु पुरुषश्चीरपाशः प्रजायते ।
धान्यं हृत्वा तु पुरुषो लोमशः सम्प्रजायते ॥ १३.१७३.१२० ॥
الرجل الذي سرق طعاماً لذيذاً يولد فخاً من نسيج؛ والرجل الذي سرق الحبوب يولد مخلوقاً كثيف الشعر.
13.173.121
तथा पिण्याकसम्मिश्रमशनं चोरयेन्नरः ।
स जायते भृतिधनो दारुणो मूषिको नरः ॥ १३.१७३.१२१ ॥
وكذلك الإنسان الذي يسرق طعامًا مخلوطًا بكسب الزيت يولد فأرًا قاسيًا، ولا يكون ماله إلا الأجر.
13.173.122
दशन्वै मानुषान्नित्यं पापात्मा स विशाम्पते ।
घृतं हृत्वा तु दुर्बुद्धिः काकमद्गुः प्रजायते ॥ १३.१७३.१२२ ॥
يا سيد الشعوب، إن الآثم الذي يعض الناس دائمًا، والخبيث الذي يسرق السمن، يولد غرابًا مودغو.
13.173.123
मत्स्यमांसमथो हृत्वा काको जायति। दुर्मतिः ।
लवणं चोरयित्वा तु चिरिकाकः प्रजायते ॥ १३.१७३.१२३ ॥
من يسرق لحم السمك، الخبيث، يولد غرابًا؛ ومن يسرق الملح يولد غرابًا جيريكا.
13.173.124
विश्वासेन तु निक्षिप्तं यो विनिह्नोति मानवः ।
स गतायुर्नरस्तात मत्स्ययोनौ प्रजायते ॥ १३.१७३.१२४ ॥
يا بني، إن الإنسان الذي ينكر ما أودع إليه بثقة يكون قصير العمر ويولد في رحم سمكة.
13.173.125
मत्स्ययोनिमनुप्राप्य मृतो जायति मानुषः ।
मानुषत्वमनुप्राप्य क्षीणायुरुपपद्यते ॥ १३.१७३.१२५ ॥
ومن بلغ رحم السمكة ومات يولد من جديد؛ وإذا نال الإنسانية وُلد بعمر منقوص.
13.173.126
पापानि तु नराः कृत्वा तिर्यग्जायन्ति भारत ।
न चात्मनः प्रयाणान्ते धर्मं जानन्ति कञ्चन ॥ १३.१७३.१२६ ॥
يا بهارata، إن البشر الذين يرتكبون الذنوب يولدون حيوانات، ولا يعرفون الدهرما أبدًا عند نهاية رحيلهم.
13.173.127
ये पापानि नराः कृत्वा निरस्यन्ति व्रतैः सदा ।
सुखदुःखसमायुक्ता व्यथितास्ते भवन्त्युत ॥ १३.१७३.१२७ ॥
إن الناس الذين يرتكبون الذنوب ثم يزيلونها دائما بالنذور، مرتبطين باللذة والألم، يصيرون حقا في ضيق.
13.173.128
अपुमांसः प्रजायन्ते म्लेच्छाश्चापि न संशयः ।
नराः पापसमाचारा लोभमोहसमन्विताः ॥ १३.१७३.१२८ ॥
يولدون بلا رجولة وكذلك المتوحشون، لا شك في ذلك؛ والناس ذوو السلوك السيئ المتصفون بالطمع والوهم كذلك.
13.173.129
वर्जयन्ति च पापानि जन्मप्रभृति ये नराः ।
अरोगा रूपवन्तस्ते धनिनश्च भवन्त्युत ॥ १३.१७३.१२९ ॥
الذين يتجنبون الذنوب منذ الولادة يصيرون خالين من المرض، جميلين، وأغنياء حقا.
13.173.130
स्त्रियोऽप्येतेन कल्पेन कृत्वा पापमवाप्नुयुः ।
एतेषामेव जन्तूनां भार्यात्वमुपयान्ति ताः ॥ १३.१७३.१३० ॥
والنساء أيضا بهذه الطريقة، إذ يرتكبن الذنب يحصلن عليه؛ يصرن زوجات لهذه الكائنات نفسها.
13.173.131
परस्वहरणे दोषाः सर्व एव प्रकीर्तिताः ।
एतद्धि लेशमात्रेण कथितं ते मयाऽनघ ॥ १३.१७३.१३१ ॥
لقد أُعلنت كل العيوب في أخذ مال الغير؛ وهذا قد قلته لك بقدر يسير، يا بلا ذنب.
13.173.132
अपरस्मिन्कथायोगे भूयः श्रोष्यसि भारत ।
एतन्मया महाराज ब्रह्मणो गदतः पुरा ॥ १३.१७३.१३२ ॥
يا بهارتا، في سياق آخر من القصة ستسمع مرة أخرى. أيها الملك العظيم، هذا قد قلته لك كما قاله براهما من قبل.
13.173.133
सुरर्षीणां श्रुतं मध्ये पृष्टश्चापि यथातथम् ।
मयाऽपि तच्च कार्त्स्न्येन यथावदनुवर्णितम्।
एतच्छ्रुत्वा महाराज धर्मे कुरु मनः सदा ॥ १३.१७३.१३३ ॥
وما سُمع بين الحكماء الإلهيين وما سُئل كما هو، قد وصفته أنا أيضًا كاملًا وصحيحًا. أيها الملك العظيم، إذا سمعت هذا، فاجعل قلبك دائمًا على الدharma.