Mahābhārata · Adhyāya 13.175
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.175.1
अहिंसा वैदिकं कर्म ध्यानमिन्द्रियसंयमः ।
तपोऽथ गुरुशुश्रूषा किं श्रेयः पुरुषं प्रति ॥ १३.१७५.१ ॥
Gewaltlosigkeit, vedisches Ritual, Meditation, Beherrschung der Sinne, Askese oder Dienst am Lehrer – was ist für einen Menschen das höchste Gut?
13.175.2
सर्वाण्येतानि धर्मस्य पृथग्द्वाराणि नित्यशः ।
शृणु संकीर्त्यमानानि षडेव भरतर्षभ ॥ १३.१७५.२ ॥
Alle diese sind getrennte Pforten des Dharma, immer. Höre, Stier der Bharata, denn diese sechs werden verkündet.
13.175.3
हन्त निःश्रेयसं जन्तोरहं वक्ष्याम्यनुत्तमम् ।
अहिंसापाश्रयं धर्मं दान्तो विद्वान्समाचरेत् ॥ १३.१७५.३ ॥
Nun gut, ich werde das höchste Gut für ein Lebewesen nennen: den auf Gewaltlosigkeit gegründeten Dharma, den der beherrschte und gelehrte Mensch üben soll.
13.175.4
त्रिदण्डं सर्वभूतेषु निधाय पुरुषः शुचिः ।
कामक्रोधौ च संयम्य ततः सिद्धिमवाप्नुते ॥ १३.१७५.४ ॥
Wenn der Mensch den Tridanda gegen alle Wesen niedergelegt hat, rein ist und Begierde und Zorn bezwungen hat, erlangt er dann die Vollendung.
13.175.5
अहिंसकानि भूतानि दण्डेन विनिहन्ति यः ।
आत्मनः सुखमन्विच्छन्स प्रेत्य न सुखी भवेत् ॥ १३.१७५.५ ॥
Wer nichtgewalttätige Wesen mit dem Stock erschlägt, wird, obwohl er sein eigenes Glück sucht, nach dem Tod nicht glücklich sein.
13.175.6
आत्मोपमस्तु भूतेषु यो वै भवति पूरुषः ।
त्यक्तदण्डो जितक्रोधः स प्रेत्य सुखमेधते ॥ १३.१७५.६ ॥
Der Mensch, der alle Wesen wie sich selbst ansieht, den Stock niederlegt und den Zorn besiegt hat, gedeiht nach dem Tod im Glück.
13.175.7
सर्वभूतात्मभूतस्य सर्वभूतानि पश्यतः ।
देवाऽपि मार्गे मुह्यन्ति ह्यपदस्य पदेषिणः ॥ १३.१७५.७ ॥
Für den, der sich zur Seele aller Wesen gemacht hat und alle Wesen sieht, verirren sich selbst die Götter auf seinem Weg, wie jene, die die Spur des Fußlosen suchen.
13.175.8
न तत्परस्य संदध्यात्प्रतिकूलं यदात्मनः ।
एष संक्षेपतो धर्मः कामादन्यः प्रवर्तते ॥ १३.१७५.८ ॥
Man soll einem anderen nicht antun, was einem selbst zuwider ist. Kurz gesagt, dies ist der Dharma; was anders verläuft, entspringt dem Begehren.
13.175.9
प्रख्यापने च दाने च सुखदुःखे प्रियाप्रिये ।
आत्मौपम्येन पुरुषः प्रमाणमधिगच्छति ॥ १३.१७५.९ ॥
Im Verkünden und im Geben, in Freude und Leid, im Geliebten und Verhassten findet der Mensch den Maßstab, indem er sich selbst in den anderen erkennt.
13.175.10
यथा परः प्रक्रमते परेषु ।
तथा परे प्रक्रमन्ते परस्मिन्।
निषेवते स्वसमां जीवलोके ।
यथा धर्मो नैपुणेनोपदिष्टः। ॥ १३.१७५.१० ॥
So wie einer gegen andere handelt, so handeln andere gegen ihn. In der Welt der Lebewesen dient man seinesgleichen, wie der Dharma mit Geschick gelehrt wurde.
13.175.11
इत्युक्त्वा तं सुरगुरुधर्मराजं युधिष्ठिरम् ।
दिवामचक्रमे धीमान्पश्यतामेव नस्तदा ॥ १३.१७५.११ ॥
Nachdem er so zu ihm gesprochen hatte, zog der weise Lehrer der Götter, zu Dharmarāja Yudhiṣṭhira, gen Himmel, während wir zusahen.