மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.175
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.175.1
अहिंसा वैदिकं कर्म ध्यानमिन्द्रियसंयमः ।
तपोऽथ गुरुशुश्रूषा किं श्रेयः पुरुषं प्रति ॥ १३.१७५.१ ॥
அகிம்சை, வேதக் கர்மம், தியானம், புலனடக்கம், தவம், அல்லது குருவுக்குச் சேவை — மனிதனுக்கு எது மேன்மையான நன்மை?
13.175.2
सर्वाण्येतानि धर्मस्य पृथग्द्वाराणि नित्यशः ।
शृणु संकीर्त्यमानानि षडेव भरतर्षभ ॥ १३.१७५.२ ॥
இவை அனைத்தும் தர்மத்தின் தனித்தனி வாயில்கள், எப்போதும். கேள், பரதர்களில் சிறந்தவனே — இவை ஆறு என்று சொல்லப்படுகின்றன.
13.175.3
हन्त निःश्रेयसं जन्तोरहं वक्ष्याम्यनुत्तमम् ।
अहिंसापाश्रयं धर्मं दान्तो विद्वान्समाचरेत् ॥ १३.१७५.३ ॥
சரி, உயிர்களுக்கான மிக உயர்ந்த நன்மையை நான் சொல்கிறேன் — அகிம்சையைச் சார்ந்த தர்மத்தை; அடக்கமுள்ள அறிஞன் அதையே கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.
13.175.4
त्रिदण्डं सर्वभूतेषु निधाय पुरुषः शुचिः ।
कामक्रोधौ च संयम्य ततः सिद्धिमवाप्नुते ॥ १३.१७५.४ ॥
மூன்று தண்டத்தை எல்லா உயிர்கள் மீதும் வைத்து, தூய்மையான மனிதன், காமத்தையும் கோபத்தையும் அடக்கி, பின்னர் சித்தியை அடைகிறான்.
13.175.5
अहिंसकानि भूतानि दण्डेन विनिहन्ति यः ।
आत्मनः सुखमन्विच्छन्स प्रेत्य न सुखी भवेत् ॥ १३.१७५.५ ॥
அகிம்சையுள்ள உயிர்களைத் தண்டத்தால் கொல்பவன், தனக்கு சுகத்தை விரும்பினாலும், மரணத்துக்குப் பின் சுகம் பெறமாட்டான்.
13.175.6
आत्मोपमस्तु भूतेषु यो वै भवति पूरुषः ।
त्यक्तदण्डो जितक्रोधः स प्रेत्य सुखमेधते ॥ १३.१७५.६ ॥
எல்லா உயிர்களையும் தன்னைப் போல் காண்பவனும், தண்டத்தைத் துறந்தவனும், கோபத்தை வென்றவனுமான மனிதன், மரணத்துக்குப் பின் சுகத்தில் வளர்கிறான்.
13.175.7
सर्वभूतात्मभूतस्य सर्वभूतानि पश्यतः ।
देवाऽपि मार्गे मुह्यन्ति ह्यपदस्य पदेषिणः ॥ १३.१७५.७ ॥
எல்லா உயிர்களையும் தன் ஆத்மாவாகக் காண்பவனின் பாதையில் தேவர்களும் மயங்குகிறார்கள்; பாதமற்றவனின் பாதத்தைத் தேடுபவர்களாக.
13.175.8
न तत्परस्य संदध्यात्प्रतिकूलं यदात्मनः ।
एष संक्षेपतो धर्मः कामादन्यः प्रवर्तते ॥ १३.१७५.८ ॥
தனக்குப் பிரதிகூலமானதை பிறருக்கு செய்யக்கூடாது. சுருக்கமாக இதுவே தர்மம்; இதற்கு மாறானது காமத்திலிருந்து எழுகிறது.
13.175.9
प्रख्यापने च दाने च सुखदुःखे प्रियाप्रिये ।
आत्मौपम्येन पुरुषः प्रमाणमधिगच्छति ॥ १३.१७५.९ ॥
புகழ்ச்சியிலும் தானத்திலும், இன்ப துன்பத்திலும், விருப்பு வெறுப்புகளிலும், மனிதன் தன்னைப் போலவே பிறரைக் கொண்டு அளவுகோலைப் பெறுகிறான்.
13.175.10
यथा परः प्रक्रमते परेषु ।
तथा परे प्रक्रमन्ते परस्मिन्।
निषेवते स्वसमां जीवलोके ।
यथा धर्मो नैपुणेनोपदिष्टः। ॥ १३.१७५.१० ॥
ஒருவன் பிறரிடம் நடந்துகொள்வதுபோலவே பிறரும் அவனிடம் நடந்துகொள்கிறார்கள். உயிருலகில் ஒருவன் தனக்கு சமமானவனையே ஆதரிக்கிறான்; தர்மம் நுட்பமாக உபதேசிக்கப்பட்டதைப் போல.
13.175.11
इत्युक्त्वा तं सुरगुरुधर्मराजं युधिष्ठिरम् ।
दिवामचक्रमे धीमान्पश्यतामेव नस्तदा ॥ १३.१७५.११ ॥
இவ்வாறு சொல்லி, தேவகுருவாகிய அறிவுள்ள பிருஹஸ்பதி தர்மராஜனான யுதிஷ்டிரனுக்கு முன்பே, நாங்கள் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் விண்ணுலகுக்குச் சென்றார்.