Mahābhārata · Adhyāya 13.177
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.177.1
अहिंसा परमो धर्म इत्युक्तं बहुशस्त्वया ।
श्राद्धेषु च भवानाह पितॄणां मांसमीप्सितम् ॥ १३.१७७.१ ॥
Ihr habt oft gesagt, dass Gewaltlosigkeit die höchste Pflicht ist, doch bei den Śrāddha-Riten habt ihr gesagt, dass die Ahnen Fleisch begehren.
13.177.2
मांसैर्बहुविधैः प्रोक्तस्त्वया श्राद्धविधिः पुरा ।
अहत्वा च कुतो मांसमेवमेतद्विरुध्यते ॥ १३.१७७.२ ॥
Früher habt ihr den Śrāddha-Ritus mit vielerlei Fleisch beschrieben. Wie aber gewinnt man Fleisch, ohne zu töten? Das scheint sich zu widersprechen.
13.177.3
जातो नः संशयो धर्मे मांसस्य परिवर्जने ।
दोषो भक्षयत कः स्यात्कश्चाभक्षयतो गुणः ॥ १३.१७७.३ ॥
In uns ist ein Zweifel entstanden über die Pflicht, auf Fleisch zu verzichten: Was ist die Schuld dessen, der es isst, und welches Verdienst hat, wer es nicht isst?
13.177.4
हत्वा भक्षयतो वाऽपि परेणोपहृतस्य वा ।
हन्याद्वा यः परस्यार्थे क्रीत्वा वा भक्षयेन्नरः ॥ १३.१७७.४ ॥
Ein Mann, der tötet und isst, oder isst, was ein anderer gebracht hat, oder für einen anderen tötet, oder kauft und isst —
13.177.5
एतदिच्छामि तत्त्वेन कथ्यमानं त्वयाऽनघ ।
निश्चयेन चिकीर्षामि धर्ममेतं सनातनम् ॥ १३.१७७.५ ॥
O Makelloser, ich möchte dies wahrhaftig von dir hören, um diese ewige Pflicht mit Gewissheit zu üben.
13.177.6
कथमायुरवाप्नोति कथं भवति सत्ववान् ।
कथमव्यङ्गतामेति लक्षण्यो जायते कथम् ॥ १३.१७७.६ ॥
Wie erlangt ein Mensch langes Leben? Wie wird er kraftvoll? Wie erlangt er vollständige Glieder? Und wie wird er mit glücklichen Zeichen geboren?
13.177.7
मांसस्याभक्षणाद्राजन्यो धर्मः कुरुनन्दन ।
तं मे शृणु यथातत्त्वं यश्चास्य विधिरुत्तमः ॥ १३.१७७.७ ॥
O König, o Wonne der Kurus, die Pflicht des Kriegers ergibt sich aus dem Verzicht auf Fleisch. Höre es von mir, wie es wirklich ist, und höre auch seine höchste Regel.
13.177.8
रूपमव्यङ्गतामायुर्बुद्धिं सत्वं बलं स्मृतिम् ।
प्राप्तुकामैर्नरैर्हिंसा वर्जनीया कृतात्मभिः ॥ १३.१७७.८ ॥
Menschen, die Schönheit, Unversehrtheit der Glieder, langes Leben, Verstand, Wesensstärke, Kraft und Gedächtnis erlangen wollen und selbstbeherrscht sind, müssen Gewalt meiden.
13.177.9
ऋषीणामत्र संवादो बहुशः कुरुनन्दन ।
बभूव तेषां तु मतं यत्तच्छृणु युधिष्ठिर ॥ १३.१७७.९ ॥
O Wonne der Kurus, zu dieser Frage gab es unter den Weisen viele Gespräche. O Yudhiṣṭhira, höre, welche Meinung sie vertraten.
13.177.10
यो यजेताश्वमेधेन मासिमासि यतव्रतः ।
वर्जयेन्मधु मांसं च सममेतद्युधिष्ठिर ॥ १३.१७७.१० ॥
Wer, fest in seinem Gelübde, Monat für Monat das Pferdeopfer vollzieht, und wer Honig und Fleisch meidet, diese beiden sind gleich, o Yudhiṣṭhira.
13.177.11
सप्तर्षयो वालखिल्यास्तथैव च मरीचिपाः ।
मांसस्याभक्षणं राजन्प्रशंसन्ति मनीषिणः ॥ १३.१७७.११ ॥
O König, die sieben Weisen, ebenso die Vālakhilya und die Sonnenstrahltrinker, zusammen mit anderen Weisen, preisen den Verzicht auf Fleischessen.
13.177.12
न भक्षयति यो मांसं न च हन्यान्न घातयेत् ।
तन्मित्रं सर्वभूतानां मनुः स्वायंभुवोऽब्रवीत् ॥ १३.१७७.१२ ॥
Wer kein Fleisch isst, nicht tötet und nicht töten lässt, der ist ein Freund aller Wesen, so sprach Manu Svāyambhuva.
13.177.13
अधृष्यः सर्वभूतानां विश्वास्यः सर्वजन्तुषु ।
साधूनां सम्मतो नित्यं भवेन्मांसं विवर्जयन् ॥ १३.१७७.१३ ॥
Wer auf Fleisch verzichtet, wird von allen Wesen nicht angefeindet, von allen Geschöpfen als vertrauenswürdig geachtet und stets von den Guten geschätzt.
13.177.14
स्वमांसं परमांसेन यो वर्धयितुमिच्छति ।
अविश्वास्योऽवसीदेत्स इति होवाच नारदः ॥ १३.१७७.१४ ॥
Wer sein eigenes Fleisch mit dem Fleisch anderer mästen will, wird unzuverlässig und vergeht – so sprach Nārada.
13.177.15
ददाति यजते चापि तपस्वी च भवत्यपि ।
मधुमांसनिवृत्त्येति प्राह चैवं बृहस्पतिः ॥ १३.१७७.१५ ॥
Wer auf Honig und Fleisch verzichtet, gibt Gaben, opfert und wird auch ein Asket – so sprach Bṛhaspati.
13.177.16
मासिमास्यश्वमेधेन यो यजेत शतं समाः ।
न खादति च यो मांसं सममेतन्मतं मम ॥ १३.१७७.१६ ॥
Wer Monat für Monat hundert Jahre lang das Pferdeopfer vollzieht, und wer kein Fleisch isst – diese beiden sind gleich, so meine Meinung.
13.177.17
सदा यजति सत्रेण सदा दानं प्रयच्छति ।
सदा तपस्वी भवति मद्यमांसविवर्जनात् ॥ १३.१७७.१७ ॥
Wer auf Alkohol und Fleisch verzichtet, vollzieht stets lange Opfersitzungen, gibt stets Gaben und ist stets ein Asket.
13.177.18
सर्वे वेदा न तत्कुर्युः सर्वे यज्ञाश्च भारत ।
यो भक्षयित्वा मांसानि पश्चादपि निवर्तते ॥ १३.१७७.१८ ॥
O Bhārata, was derjenige vollbringt, der nach dem Verzehr von Fleisch sich später davon abwendet, das könnten weder alle Veden noch alle Opfer vollbringen.
13.177.19
भक्षयित्वा निमित्तेऽपि दुष्करं कुरुते तपः ।
दुष्करं च रसज्ञेन मांसस्य परिवर्जनम्।
चर्तुं व्रतमिदं श्रेष्ठं सर्वप्राण्यभयप्रदम् ॥ १३.१७७.१९ ॥
Selbst wer Fleisch gegessen hat, kann zu einem bestimmten Anlass schwere Askese üben; doch für den, der den Geschmack kennt, ist der Verzicht auf Fleisch schwer. Dieses vortreffliche Gelübde zu üben, das allen Lebewesen Furchtlosigkeit gibt, ist das Beste.
13.177.20
सर्वभूतेषु यो विद्वान्ददात्यभयदक्षिणाम् ।
दाता भवति लोके स प्राणानां नात्र संशयः।
एवं वै परमं धर्मं प्रशंसन्ति मनीषिणः ॥ १३.१७७.२० ॥
Der Weise, der allen Wesen das Opfer der Furchtlosigkeit darbringt, wird in der Welt zum Geber des Lebens; daran besteht kein Zweifel. So preisen die Weisen diesen höchsten Dharma.
13.177.21
प्राणा यथाऽऽत्मनोऽभीष्टा भूतानामपि वै तथा ।
आत्मौपम्येन गन्तव्यं बुद्धिमद्भिः कृतात्मभिः ॥ १३.१७७.२१ ॥
So wie das eigene Leben einem selbst teuer ist, so ist den anderen Wesen ihr Leben teuer. Die Weisen und Selbstbeherrschten sollen sich selbst zum Maßstab nehmen und so handeln.
13.177.22
विकीर्णकर्णकेनापि तृणमस्पन्दने भयम् ।
किं पुनर्हन्यमानानां तरसा जीवितार्थिनाम्।
अरोगाणामपापानां पापैर्मांसोपजीविभिः ॥ १३.१७७.२२ ॥
Selbst wenn sich ein Grashalm vor einem Pfeil mit gespreizten Widerhaken nicht regt, entsteht Furcht; wie viel mehr für jene, die gewaltsam erschlagen werden, die leben wollen, die gesund und ohne Schuld sind, wenn sie von sündigen Fleischessern getötet werden!
13.177.23
मृत्युतो भयमस्तीति शङ्कायां दुःखमुत्तरम् ।
धर्मस्यायतनं तस्मान्मांसस्य परिवर्जनम् ॥ १३.१७७.२३ ॥
Zweifelt jemand daran, dass es Furcht vor dem Tod gibt, so lautet die Antwort: Leid. Daher ist der Verzicht auf Fleisch die Wohnstätte des Dharma.
13.177.24
अहिंसा परमो धर्मस्तथाऽहिंसा परं तपः ।
अहिंसा परमं सत्यं ततो धर्मः प्रवर्तते ॥ १३.१७७.२४ ॥
Gewaltlosigkeit (ahiṃsā) ist der höchste Dharma, und Gewaltlosigkeit ist die höchste Askese. Gewaltlosigkeit ist die höchste Wahrheit; aus ihr geht der Dharma hervor.
13.177.25
न हि मांसं तृणात्काष्ठादुपलाद्वाऽपि जायते ।
हत्वा जन्तुं ततो मांसं तस्माद्दोषस्तु भक्षणे ॥ १३.१७७.२५ ॥
Fleisch entsteht nicht aus Gras, nicht aus Holz und auch nicht aus Stein. Nur indem man ein Lebewesen tötet, erhält man Fleisch; darum liegt im Essen eine Schuld.
13.177.26
स्वाहास्वाधामृतभुजो देवाः सत्यार्जवप्रियाः ।
राक्षसेन्द्रभयान्मुक्ताः सर्वभूतपरायणाः ॥ १३.१७७.२६ ॥
Die Götter, die sich von svāhā, svadhā und amṛta nähren, die Wahrheit und Aufrichtigkeit lieben, befreit von der Furcht vor dem Herrn der Rākṣasas, waren allen Wesen zugewandt.
13.177.27
कान्तारेष्वथ घोरेषु दुर्गेषु गहनेषु च ।
रात्रावहनि सन्ध्यासु चत्वरेषु सभासु च ॥ १३.१७७.२७ ॥
In schrecklichen Wäldern, an unzugänglichen und dichten Orten, bei Nacht und bei Tag, in der Dämmerung, an Kreuzungen und auch in Versammlungen.
13.177.28
उद्यतेषु च शस्त्रेषु मृगव्यालहतेषु च ।
अमांसभक्षणाद्राजन्न भयं तेषु विद्यते ॥ १३.१७७.२८ ॥
O König, auch wenn Waffen erhoben sind und Hirsche und wilde Tiere getötet werden, gibt es für jene, die kein Fleisch essen, keine Furcht.
13.177.29
शरण्यः सर्वभूतानां विश्वास्यः सर्वजन्तुषु ।
अनुद्वेगकरो लोके न चाप्युद्विजते सदा ॥ १३.१७७.२९ ॥
Er ist Zuflucht für alle Wesen, allen Geschöpfen vertrauenswürdig, bereitet der Welt keine Unruhe und ist selbst niemals beunruhigt.
13.177.30
यदि चेत्स्वादको न स्यान्न तदा घातको भवेत् ।
घातकः खादकार्थाय तद्धातयति वै नरः ॥ १३.१७७.३० ॥
Gäbe es keinen Esser, so gäbe es keinen Töter. Um des Essers willen lässt der Mensch es töten.
13.177.31
अभक्ष्यमेतदिति वै इति हिंसा निवर्तते ।
खादकक्रमतो हिंसा मृगादीनां प्रवर्तते ॥ १३.१७७.३१ ॥
Wenn man denkt: »Dies ist nicht zu essen«, hört die Gewalt auf. Durch die Abfolge der Esser setzt sich die Gewalt gegen Hirsche und andere Tiere fort.
13.177.32
यस्माद्ग्रसति चैवायुर्हिंसकानां महाद्युते ।
तस्माद्विवर्जयेन्मांसं य इच्छेद्भूतिमात्मनः ॥ १३.१७७.३२ ॥
O Glanzvoller, sie verschlingt gerade die Lebenszeit derer, die Gewalt üben. Darum soll sich enthalten, wer für sich Wohlergehen wünscht, vom Fleisch.
13.177.33
त्रातारं नाधिगच्छन्ति रौद्राः प्राणिविहिंसकाः ।
उद्वेजकास्तु भूतानां यथा व्यालमृगास्तथा ॥ १३.१७७.३३ ॥
Die grausamen Schädiger lebender Wesen finden keinen Beschützer. Die, die den Geschöpfen Furcht einflößen, gleichen wilden Raubtieren.
13.177.34
लोभाद्वा बुद्धिमोहाद्वा बलवीर्यार्थमेव च ।
संसर्गादथ पापानामधर्मो रुचितो नृणाम् ॥ १३.१७७.३४ ॥
Aus Gier, oder aus Verblendung des Verstandes, oder um Kraft und Stärke willen, und durch den Umgang mit den Bösen, gefällt den Menschen das Unrecht.
13.177.35
स्वमांसं परमांसेन यो वर्धयितुमिच्छति ।
उद्विग्नराष्ट्रे वसति यत्र यत्राभिजायते ॥ १३.१७७.३५ ॥
Wer sein eigenes Fleisch mit fremdem Fleisch nähren will, wohnt, wo immer er geboren wird, in einem Reich voller Unruhe.
13.177.36
धन्यं यशस्यामायुष्यं स्वर्ग्यं स्वस्त्ययनं महत् ।
मांसस्याभक्षणं प्राहुर्नियताः परमर्षयः ॥ १३.१७७.३६ ॥
Kein Fleisch zu essen gilt als verdienstvoll, ruhmbringend, lebensverlängernd, himmelsführend und überaus heilsam, sagen die höchsten, gezügelten Weisen.
13.177.37
इदं तु खलु कौन्तेय श्रुतमासीत्पुरा मया ।
मार्कण्डेयस्य वदतो ये दोषा मांसभक्षणे ॥ १३.१७७.३७ ॥
O Sohn der Kuntī, dies sind die Fehler des Fleischessens, die ich einst von Mārkaṇḍeya habe erklären hören.
13.177.38
यो हि खादति सांसानि प्राणिनां जीवितैषिणाम् ।
सदा भवति वै पापः प्राणिहन्ता तथैव सः ॥ १३.१७७.३८ ॥
Wer das Fleisch lebender Wesen isst, die leben wollen, ist stets sündhaft, und ebenso ist er ein Töter lebender Wesen.
13.177.39
धनेन क्रयिको हन्ति खादकश्चोपभोगतः ।
घातको वधबन्धाभ्यामित्येष त्रिविधो वधः ॥ १३.१७७.३९ ॥
Der Käufer tötet durch die Bezahlung, der Esser durch den Verzehr, der Schlächter durch Töten und Fesseln; so ist das Töten dreifach.
13.177.40
अखादन्ननुमोदंश्च भावदोषेण मानवः ।
योऽनुमोदति हन्यन्तं सोऽपि दोषेण लिप्यते ॥ १३.१७७.४० ॥
Auch wenn ein Mensch selbst nicht isst, wird er durch einen Fehler der Gesinnung befleckt, wenn er zustimmt; wer dem Töten eines Wesens zustimmt, wird ebenso von der Schuld befleckt.
13.177.41
अधृष्यः सर्वभूतानामायुष्मान्निरुजः सदा ।
भवत्यभक्षयन्मासं दयावान्प्राणिनामिह ॥ १३.१७७.४१ ॥
Wer kein Fleisch isst und hier mitfühlend gegenüber den lebenden Wesen ist, wird für alle Wesen unangreifbar, langlebig und stets frei von Krankheit.
13.177.42
हिरण्यदानैर्गोदानैर्भूमिदानैश्च सर्वशः ।
मांसस्याभक्षणे धर्मो विशिष्ट इति नः श्रुतिः ॥ १३.१७७.४२ ॥
Durch Gaben von Gold, Kühen und Land, in jeder Hinsicht, gilt der Dharma des Nicht-Fleischessens als überlegen; so haben wir es gehört.
13.177.43
अप्रोक्षितं वृथामासं विधिहीनं न भक्षयेत् ।
भक्षयन्निरयं याति नरो नास्त्यत्र संशयः ॥ १३.१७७.४३ ॥
Man soll Fleisch, das nicht geweiht, vergeblich erworben und ohne das vorgeschriebene Ritual ist, nicht essen. Der Mensch, der es isst, geht in die Hölle; daran besteht kein Zweifel.
13.177.44
प्रोक्षिताभ्युक्षितं मांसं तथा ब्राह्म्णकाम्यया ।
अल्पदोषमिति ज्ञेयं विपरिते तु लिप्यते ॥ १३.१७७.४४ ॥
Fleisch, das besprengt und geweiht ist, ebenso jenes, das aus Achtung vor den Brahmanen zubereitet wurde, gilt als wenig schuldhaft; im gegenteiligen Fall aber wird der Mensch befleckt.
13.177.45
खादकस्य कृते जन्तून्यो हन्यात्पुरुषाधमः ।
महादोषकरस्तत्र घातको न तु खादकः ॥ १३.१७७.४५ ॥
Der niederste aller Menschen, der Lebewesen für den Esser tötet, begeht eine große Schuld; dort ist der Töter schuldig, nicht der Esser.
13.177.46
इज्यायज्ञश्रुतिकृतैर्या मार्गैरबुधोऽधमः ।
हन्याज्जन्तून्मांसगृध्नुः स वै नरकभाङ्नरः ॥ १३.१७७.४६ ॥
Der unwissende und niedrige Mensch, der unter dem Vorwand von Opfer, Verehrung und heiliger Vorschrift Lebewesen aus Gier nach Fleisch tötet, ist fürwahr ein Teilhaber der Hölle.
13.177.47
भक्षयित्वाऽपि यो मांसं पश्चादपि निवर्तते ।
तस्यापि सुमहान्धर्मो यः पापाद्विनिवर्तते ॥ १३.१७७.४७ ॥
Auch für denjenigen, der, nachdem er Fleisch gegessen hat, sich danach davon abwendet, gibt es einen großen Dharma; groß ist dieser Dharma für den, der sich von der Sünde abwendet.
13.177.48
आहर्ता चानुमन्ता च विशस्ता क्रयविक्रयी ।
संस्कर्ता चोपभोक्ता च घातकाः सर्व एव ते ॥ १३.१७७.४८ ॥
Wer es herbeibringt, wer zustimmt, wer schlachtet, wer kauft und verkauft, wer kocht und wer isst – sie alle sind Mörder.
13.177.49
इदमन्यत्तु वक्ष्यामि प्रमाणं विधिनिर्मितम् ।
पुराणमुषिभिर्जुष्टं वेदेषु परिनिश्चितम् ॥ १३.१७७.४९ ॥
Ich werde Dir noch etwas anderes sagen: Dies ist eine durch Vorschrift festgesetzte Autorität, eine von den Weisen befolgte alte Überlieferung, in den Veden fest bestimmt.
13.177.50
प्रवृत्तिलक्षणे धर्मे फलार्थिभिरभिद्रुते ।
यथोक्तं राजशार्दूल न तु तन्मोक्षकारणम् ॥ १३.१७७.५० ॥
O Tiger unter den Königen, so wie es im Dharma der Tätigkeit gesagt ist, dem die Fruchtbegehrenden folgen; doch es ist nicht die Ursache der Befreiung.
13.177.51
हविर्यत्संस्कृतं मन्त्रैः प्रोक्षिताभ्युक्षितं शुचि ।
वेदोक्तेन प्रमाणेन पितॄणां प्रक्रियासु च।
प्रवृत्तिधर्मिणा भक्ष्यं नान्यथा मनुरब्रवीत् ॥ १३.१७७.५१ ॥
Das durch Mantras geweihte, besprengte und reine Opfermahl darf gemäß der vedischen Vorschrift und in den Ritualen der Ahnen nur von dem gegessen werden, der dem Dharma der Tätigkeit folgt; anders nicht, sagte Manu.
13.177.52
अस्वर्ग्यमयशस्यं च रक्षोवद्भरतर्षभ ।
विधिहीनं नरः पूर्वं मांसं राजन्न भक्षयेत् ॥ १३.१७७.५२ ॥
O Stier der Bharatas, wer ohne Vorschrift Fleisch isst wie ein Dämon, erlangt weder Himmel noch Ruhm. O König, der Mensch soll ohne vorgeschriebenes Ritual kein Fleisch essen.
13.177.53
य इच्छेत्पुरुषोऽत्यन्तमात्मानं निरुपद्रवम् ।
स वर्जयेत मांसानि प्राणिनामिह सर्वशः ॥ १३.१७७.५३ ॥
Ein Mensch, der sich vollkommen frei von Schaden halten möchte, soll in dieser Welt jegliches Fleisch lebender Wesen gänzlich meiden.
13.177.54
श्रूयते हि पुराकल्पे नृणां व्रीहिमयः पशुः ।
येनायजन्त विद्वांसः पुण्यलोकपरायणाः ॥ १३.१७७.५४ ॥
Man hört, dass in alter Zeit das Opfertier der Menschen aus Reiskörnern bestand, und mit ihm opferten die Gelehrten, auf die Welten des Verdienstes ausgerichtet.
13.177.55
ऋषिभिः संशयं पृष्टो वसुश्चेदिपतिः पुरा ।
अभक्ष्यमपि मांसं यः प्राह भक्ष्यमिति प्रभो ॥ १३.१७७.५५ ॥
Als die Weisen einst im Zweifel fragten, erklärte Vasu, Herr der Cedi, o Herr, auch ungenießbares Fleisch für essbar.
13.177.56
आकाशादवनिं प्राप्तस्ततः स पृथिवीपतिः ।
यस्तदेव पुनश्चोक्त्वा विवेश धरणीतलम् ॥ १३.१७७.५६ ॥
Da fiel jener Herr der Erde vom Himmel auf den Boden, und nachdem er genau dasselbe wieder gesagt hatte, drang er in die Oberfläche der Erde ein.
13.177.57
प्रजानां हितकामेन त्वगस्त्येन महात्मना ।
आरण्याः सर्वदैवत्याः प्रोक्षितास्तापसैर्मृगाः ॥ १३.१७७.५७ ॥
Aus dem Wunsch nach dem Wohl der Menschen besprengten der großmütige Agastya und die Asketen die Waldhirsche, die allen Göttern geweiht sind.
13.177.58
क्रिया ह्येवं न हीयन्ते पितृदैवतसंश्रिताः ।
प्रीयन्ते पितरश्चैव न्यायतो मांसतर्पिताः ॥ १३.१७७.५८ ॥
So verfallen die Riten, die den Ahnen und Göttern verbunden sind, nicht, und die Ahnen, mit Fleisch recht gesättigt, freuen sich.
13.177.59
इदं तु शृणु राजेन्द्र मांसस्याभक्षणे गुणाः ।
अभक्षणे सर्वसुखं मांसस्य मनुजाधिप ॥ १३.१७७.५९ ॥
Höre nun, o Herr der Könige, die Tugenden des Fleischverzichts; o Herr der Menschen, im Nichtessen von Fleisch liegt alles Glück.
13.177.60
यस्तु वर्षशतं पूर्णं तपस्तप्येत्सुदारुणम् ।
यश्चैव वर्जयेन्मांसं सममेतन्मतं मम ॥ १३.१७७.६० ॥
Wer hundert volle Jahre die strengste Askese übt, und wer auf Fleisch verzichtet – nach meiner Ansicht sind beide gleich.
13.177.61
कौमुद्यास्तु विशेषेण शुक्लपक्षे नराधिप ।
वर्जयेत्सर्वमांसानि धर्मो ह्यत्र विधीयते ॥ १३.१७७.६१ ॥
O Herr der Menschen, besonders in der hellen Hälfte von Kaumudī soll man auf alles Fleisch verzichten; hier wird dies als Dharma vorgeschrieben.
13.177.62
चतुरो वार्षिकान्मासान्यो मांसं परिवर्जयेत् ।
चत्वारि भद्राण्याप्नोति कीर्तिमायुर्यशो बलम् ॥ १३.१७७.६२ ॥
Wer während der vier Regenmonate vollständig auf Fleisch verzichtet, erlangt vier Segnungen: Ruhm, langes Leben, Ansehen und Kraft.
13.177.63
अथवा मासमेकं वै सर्वमांसान्यभक्षयन् ।
अतीत्य सर्वदुःखानि सुखं जीवेन्निरामयः ॥ १३.१७७.६३ ॥
Oder wer einen einzigen Monat lang kein Fleisch isst, überwindet alles Leid und lebt glücklich, frei von Krankheit.
13.177.64
वर्जयन्ति हि मांसानि मासशः पक्षशोपि वा ।
तेषां हिंसानिवृत्तानां ब्रह्मलोको विधीयते ॥ १३.१७७.६४ ॥
Für jene, die moisweise oder sogar halbmonatsweise auf Fleisch verzichten und sich von Gewalt abgewandt haben, ist die Welt Brahmās vorgeschrieben.
13.177.65
मांसं तु कौमुदं पक्षं वर्जितं पार्थ राजभिः ।
सर्वभूतात्मभूतस्थैर्विदितार्थपरावरैः ॥ १३.१७७.६५ ॥
O Pārtha, Fleisch wurde in der Kaumuda-Halbmonatsperiode von Königen gemieden, die im Selbst aller Wesen weilen und den Sinn des Höheren und des Niederen kennen.
13.177.66
नाभागेनाम्बरीषेण गयेन च महात्मना ।
आयुषाऽथानरण्येन दिलीपरघुसूनुभिः ॥ १३.१७७.६६ ॥
Von Nābhāga, Ambarīṣa, dem großherzigen Gaya, Āyu, Anaraṇya und den Söhnen Dilīpas und Raghus.
13.177.67
कार्तवीर्यानिरुद्धाभ्यां नहुषेण ययातिना ।
नृगेण विष्वगश्वेन तथैव शशबिन्दुना ॥ १३.१७७.६७ ॥
Kārtavīrya und Aniruddha, Nahuṣa, Yayāti, Nṛga, Viṣvagaśva und ebenso Śaśabindu.
13.177.68
युवनाश्वेन च तथा शिबिनौशीनरेण च ।
मुचुकुन्देन मान्धात्रा हरिश्चन्द्रेण वा विभो ॥ १३.१७७.६८ ॥
Yuvanāśva, Śibi, der Sohn Uśīnaras, Mucukunda, Māndhātṛ und Hariścandra, o Mächtiger — auch sie handelten ebenso.
13.177.69
सत्यं वदत माऽसत्यं सत्यं धर्मः सनातनः ।
हरिश्चन्द्रश्चरति वै दिवि सत्येन चन्द्रवत् ॥ १३.१७७.६९ ॥
Sprecht die Wahrheit, nicht die Unwahrheit; die Wahrheit ist das ewige Dharma. Hariścandra wandelt im Himmel wie der Mond, durch die Wahrheit.
13.177.70
श्येनचित्रेण राजेन्द्र सोमकेन वृकेण च ।
रैवते रन्तिदेवेन वसुना सृञ्जयेन च ॥ १३.१७७.७० ॥
O Herr der Könige, Śyenacitra, Somaka, Vṛka, Raivata, Rantideva, Vasu und auch Sṛñjaya.
13.177.71
एतैश्चान्यैश्च राजेन्द्र कृपेण भरतेन च ।
दुष्यन्तेन करूशेन रामालर्कनलैस्तथा।
विचकाश्वेन निमिना जनकेन च धीमता ॥ १३.१७७.७१ ॥
O Herr der Könige, von diesen und von anderen ebenso: Kṛpa, Bharata, Duṣyanta, Karūṣa, Rāma, Alarka und Nala; ebenso von Vicakrāśva, Nimi und dem weisen Janaka.
13.177.72
ऐलेन पृथुना चैंव वीरसेनेन चैव ह ।
इक्ष्वाकुणा शम्भुना च श्वेतेन सगरेण च ॥ १३.१७७.७२ ॥
Aila, Pṛthu, Vīrasena, Ikṣvāku, Śambhu, Śveta und auch Sagara.
13.177.73
अजेन धुन्धुना चैव तथैव च सुबाहुना ।
हर्यश्वेन च राजेन्द्र क्षुपेण भरतेन च ॥ १३.१७७.७३ ॥
Aja, Dhundhu, ebenso Subāhu, Haryaśva, Kṣupa und auch Bharata, o Herr der Könige.
13.177.74
एतैश्चान्यैश्च राजेन्द्रि पुरा मांसं न भक्षितम् ।
शारदं कौमुदं मासं ततस्ते स्वर्गमाप्नुवन् ॥ १३.१७७.७४ ॥
Von ihnen und anderen, o Herr der Könige, wurde früher kein Fleisch gegessen; im Kaumuda-Monat des Herbstes erlangten sie den Himmel.
13.177.75
ब्रह्मलोके च तिष्ठन्ति ज्वलमानाः श्रियाऽन्विताः ।
उपास्यमाना गन्धर्वैः स्त्रीसहस्रसमन्विताः ॥ १३.१७७.७५ ॥
Sie weilen in der Welt Brahmās, strahlend und mit Glanz begabt, von Gandharvas bedient und von tausenden Frauen begleitet.
13.177.76
तदेतदुत्तमं धर्ममहिंसाधर्मलक्षणम् ।
ये चरन्ति महात्मानो नाकपृष्ठे वसन्ति ते ॥ १३.१७७.७६ ॥
Dies ist der höchste Dharma, gekennzeichnet durch den Dharma der Gewaltlosigkeit; die großmütigen Seelen, die ihn üben, wohnen auf dem Rücken des Himmels.
13.177.77
मधु मांसं च ये नित्यं वर्जयन्तीह धार्मिकाः ।
जन्मप्रभृति मद्यं च सर्व ते मुनयः स्मृताः ॥ १३.१७७.७७ ॥
Jene Rechtschaffenen, die hier stets Honig und Fleisch meiden und von Geburt an Rauschtrank und alles andere, gelten als Weise.
13.177.78
इमं धर्मममांसादं यश्चरेनच्छ्रावयीत वा ।
अपि चेत्सुदुराचारो न जातु निरयं व्रजेत् ॥ १३.१७७.७८ ॥
Wer dieses Dharma des Fleischverzichts übt oder es vortragen lässt, gelangt niemals zur Hölle, auch wenn er von sehr übler Lebensführung ist.
13.177.79
पठेद्वा च इदं राजञ्शृणुयाद्वाऽप्यभीक्ष्णशः ।
अमांसभक्षणविधिं पवित्रमृषिपूजितम् ॥ १३.१७७.७९ ॥
O König, wer dies rezitiert oder es immer wieder hört: die Vorschrift des Verzichts auf Fleischessen, reinigend und von den Weisen geehrt.
13.177.80
विमुक्तः सर्वपापेभ्यः सर्वकामैर्महीयते ।
विशिष्टतां ज्ञातिषु च लभते नात्र संशयः।
अहिंस्रो दानशीलश्च मधुमांसविवर्जितः ॥ १३.१७७.८० ॥
Von allen Sünden befreit, wird er mit allen Wünschen geehrt und erlangt Auszeichnung unter seinen Verwandten; daran ist kein Zweifel. Wer gewaltlos, freigebig ist und Honig und Fleisch meidet, [erlangt dieselbe Frucht].
13.177.81
आपन्नश्चापदो मुच्येद्बद्धो मुच्येत बन्धनात् ।
मुच्येत्तथाऽऽतुरो रोगाद्दुःखान्मुच्येत दुःखितः ॥ १३.१७७.८१ ॥
Wer in Not geraten ist, wird von der Not befreit, der Gebundene von seiner Fessel; ebenso wird der Kranke von der Krankheit und der Betrübte vom Leid befreit.
13.177.82
तिर्यग्योनिं न गच्छेत रूपवांश्च भवेन्नरः ।
ऋद्धिमान्वै कुरुश्रेष्ठ प्राप्नुयाच्च महद्यशः ॥ १३.१७७.८२ ॥
Er gelangt nicht in eine tierische Geburt, sondern wird ein schöner Mensch. O Bester der Kurus, er erlangt Wohlstand und großen Ruhm.
13.177.83
एतत्ते कथितं राजन्मांसस्य परिवर्जने ।
प्रवृत्तौ च निवृत्तौ च विधानमृषिनिर्मितम् ॥ १३.१७७.८३ ॥
O König, dir wurde dies über den Verzicht auf Fleisch gesagt: die von den Weisen geschaffene Vorschrift für Hingabe wie für Abkehr.