Mahābhārata · Adhyāya 13.178
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.178.1
इमे वै मानवा लोके भृशं मांसेषु गृद्धिनः ।
विसृज्य विविधान्भक्ष्यान्महारक्षोगणा इव ॥ १३.१७८.१ ॥
In dieser Welt sind diese Menschen sehr gierig nach Fleisch, wie Scharen großer Rākṣasas, die vielerlei Speisen verschmähen.
13.178.2
अपूपान्विविधाकाराञ्शाकानि विविधानि च ।
पादपान्रससंयुक्तान्न चेच्छन्ति यथाऽऽमिषम् ॥ १३.१७८.२ ॥
Kuchen vielerlei Gestalt, mannigfaches Gemüse und saftreiche Baumfrüchte begehren sie nicht, wie sie Fleisch begehren.
13.178.3
तत्र मे बुद्धिरत्रेव विषये परिमुह्यते ।
न मन्ये रसतः किञ्चिन्मांसतोऽस्तीति किञ्चन ॥ १३.१७८.३ ॥
In dieser Angelegenheit verwirrt sich mein Verstand hier; ich glaube nicht, dass etwas durch Geschmack besser ist, noch dass etwas durch Fleisch besser ist.
13.178.4
तदिच्छामि गुणाञ्श्रोतुं मांसस्याभक्षणे प्रभो ।
भक्षणे चैव ये दोषास्तांश्चैव पुरुषर्षभ ॥ १३.१७८.४ ॥
Darum, o Herr, wünsche ich die Vorzüge des Verzichts auf Fleisch zu hören und ebenso die Fehler des Essens davon, o Stier unter den Männern.
13.178.5
सर्वसत्त्वेन धर्मज्ञ यथावदिह धर्मतः ।
किं वा भक्ष्यमभक्ष्यं वा सर्वमेतद्वदस्व मे ॥ १३.१७८.५ ॥
O Kenner des Dharma, mit Mitgefühl für alle Wesen, sag mir all dies richtig und dem Dharma gemäß: was zu essen ist und was nicht.
13.178.6
यथैतद्यादृशं चैव गुणा ये चास्य वर्जने ।
दोषा भक्षयतो येऽपि तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १३.१७८.६ ॥
Was für eine Sache das ist, die Vorzüge des Verzichts darauf und die Fehler dessen, der es isst — sag mir dies, o Großvater.
13.178.7
सर्वमेतन्महाबाहो यथा वदसि भारत ।
न मांसात्परमं किञ्चिद्रसतो विद्यते भुवि ॥ १३.१७८.७ ॥
O Mächtigarmiger, Nachkomme des Bharata, all das, was du sagst, ist wahr. Doch auf der Erde gibt es nichts Höheres als Fleisch an Geschmack.
13.178.8
क्षतक्षीणाभितप्तानां ग्राम्यधर्मरतात्मनाम् ।
अध्वना कर्शितानां च न मांसाद्विद्यते परम् ॥ १३.१७८.८ ॥
Für die Verwundeten, Ausgezehrten, Gequälten, deren Sinn an weltlichen Pflichten Freude hat, und für die durch die Reise Erschöpften gibt es nichts Höheres als Fleisch.
13.178.9
सद्यो वर्धयति प्राणान्पुष्टिमग्र्यां दधाति च ।
नाशो भक्षणदोषः स्याद्दानमेव सदा मतम् ॥ १३.१७८.९ ॥
Es steigert sogleich die Lebensatem und verleiht die beste Nahrung. Der Fehler des Essens ist Vernichtung; daher gilt das Geben stets als das Beste.
13.178.10
क्षुधितानां द्विजानां च सर्वेषां चापि जीवितम् ।
दत्त्वा भवति पूतात्मा श्रद्धया लोभवर्जितः ॥ १३.१७८.१० ॥
Wer den Hungrigen unter den Zweimalgeborenen und allen das Leben gibt, mit Glauben und frei von Gier, wird reinen Geistes.
13.178.11
शिक्षयन्ति न याचन्ते दर्शयन्ति स्वमूर्तिभिः ।
अवस्थेयमदानस्य मा भूदेवं भवानिति।
दानाद्यः सुशुचिर्मांसं पुनर्नैव च भक्षयेत् ॥ १३.१७८.११ ॥
Sie lehren, sie betteln nicht, sie zeigen durch ihre eigene Gestalt: „Möge dir dieser Zustand des Nichtgebens nicht widerfahren." Wer durch das Geben sehr rein geworden ist, soll nicht wieder Fleisch essen.
13.178.12
न भक्ष्योऽभ्याधिकः कश्चिन्मांसादस्ति परंतप ।
विवर्जने तु बहवो गुणाः कौरवनन्दन।
ये भवन्ति मनुष्याणां तान्मे निगदतः शृणु ॥ १३.१७८.१२ ॥
O Feindbezwinger, es gibt nichts Geeigneteres zum Essen als Fleisch. Doch, o Freude der Kuru, bei der Enthaltung davon gibt es für die Menschen viele Tugenden; höre sie, wie ich sie verkünde.
13.178.13
स्वमांसं परमांसेन यो वर्धयितुमिच्छति ।
नास्ति क्षुद्रतरस्तस्मात्स नृशंसतरो नरः ॥ १३.१७८.१३ ॥
Es gibt keinen niederträchtigeren Menschen als den, der sein eigenes Fleisch mit dem Fleisch eines anderen mehren will; dieser Mensch ist der grausamste.
13.178.14
न हि प्राणात्प्रियतरं लोके किञ्चन विद्यते ।
तस्माद्दयां नरः कुर्याद्यथाऽऽत्मनि तथा परे ॥ १३.१७८.१४ ॥
Nichts in der Welt ist teurer als das Leben selbst; deshalb soll der Mensch gegenüber anderen Mitleid üben, wie er es gegenüber sich selbst tut.
13.178.15
शुक्राच्च तात सम्भूतिर्मांसस्येह न संशयः ।
भक्षणे तु महान्दोषो मलेन स हि कल्प्यते ॥ १३.१७८.१५ ॥
Lieber, es besteht kein Zweifel, dass Fleisch aus dem Samen entsteht; aber es zu essen ist eine große Schuld, denn es gilt als unrein wie Kot.
13.178.16
अहिंसालक्षणो धर्म इति वेदविदो विदुः ।
यदहिंस्रं भवेत्कर्म तत्कुर्यादात्मविन्नरः ॥ १३.१७८.१६ ॥
Die Kenner des Veda erklären, dass der Dharma durch Gewaltlosigkeit gekennzeichnet ist; der Mensch, der das Selbst kennt, soll die gewaltlose Handlung vollziehen.
13.178.17
पितृदैवतयज्ञेषु प्रोक्षितं हविरुच्यते ।
विधिना वेददृष्टेन तद्भुक्त्वेह न दुष्यति ॥ १३.१७८.१७ ॥
In den Opfern für die Ahnen und Götter heißt das Besprengte Opfergabe; wer es nach der vedischen Vorschrift isst, wird hier nicht befleckt.
13.178.18
यज्ञार्थे पशवः सृष्टा इत्यपि श्रूयते श्रुतिः ।
अतोऽन्यथा प्रवृत्तानां राक्षसो विधिरुच्यते ॥ १३.१७८.१८ ॥
Die Schrift sagt auch, dass die Tiere für das Opfer geschaffen wurden; daher wird die Praxis derer, die anders handeln, die Regel der Dämonen genannt.
13.178.19
क्षत्रियाणां तु यो दृष्टो विधिस्तमपि मे शृणु ।
वीर्येणोपार्जितं मांसं यथा भुञ्जन्न दुष्यति ॥ १३.१७८.१९ ॥
Höre auch von mir die Regel für die Kṣatriyas: Wer das durch Tapferkeit erworbene Fleisch isst, wird nicht befleckt.
13.178.20
आरण्याः सर्वदैवत्याः सर्वशः प्रोक्षिता मृगाः ।
अगस्त्येन पुरा राजन्मृगया येन पूज्यते ॥ १३.१७८.२० ॥
Alle wilden Hirsche gehören allen Göttern; einst weihte Agastya sie vollständig, o König, und deshalb wird die Jagd geehrt.
13.178.21
रक्षणार्थाय भूतानां हिंस्रान्हन्यान्मृगान्पुनः ।
नात्मानमपरित्यज्य मृगया नाम विद्यते ॥ १३.१७८.२१ ॥
Zum Schutz der Wesen soll man reißende Tiere töten, und wieder auch Hirsche; doch ohne sich selbst aufzugeben, gibt es keine Jagd.
13.178.22
समतामुपसङ्गम्य रूपं हन्यान्न वा नृप ।
अतो राजर्षयः सर्वे मृगयां यान्ति भारत।
न हि लिप्यन्ति पापेन न चैतत्पातकं भुवि ॥ १३.१७८.२२ ॥
Hat man Gleichmut erlangt, ob man die Gestalt tötet oder nicht, o König; darum gehen alle königlichen Weisen zur Jagd, o Bhārata. Sie werden nicht von Sünde befleckt, und auf Erden ist dies kein Verbrechen.
13.178.23
न ह्यतः सदृशं किञ्चिदिह लोके परत्र च ।
यत्सर्वेष्विह भूतेषु दया कौरवन्दन ॥ १३.१७८.२३ ॥
Nichts in dieser Welt oder der nächsten ist dem gleich: das Mitgefühl gegenüber allen Wesen, o Wonne der Kauravas.
13.178.24
न भयं विद्यते जातु नरस्येह दयावतः ।
दयावतामिमे लोकाः परे चापि तपस्विनाम् ॥ १३.१७८.२४ ॥
Ein mitfühlender Mensch hat hier niemals Furcht. Diese Welten gehören den Mitfühlenden, und die Welten jenseits den Asketen.
13.178.25
अभयं सर्वभूतेभ्यो यो ददाति दयापरः ।
अभयं तस्य भूतानि ददतीत्यनुशुश्रुम ॥ १३.१७८.२५ ॥
Wer allen Wesen Furchtlosigkeit schenkt und dem Mitgefühl ergeben ist — so haben wir gehört, geben ihm die Wesen Furchtlosigkeit.
13.178.26
क्षतं च स्खलितं चैव पतितं क्लिन्नमाहतम् ।
सर्वभूतानि रक्षन्ति समेषु विषमेषु च। ॥ १३.१७८.२६ ॥
Die Verwundeten, die Strauchelnden, die Gefallenen, die Durchnässten, die Getroffenen — alle Wesen beschützen sie, an ebenen wie an unebenen Orten.
13.178.27
नैनं व्यालमृगा घ्नन्ति न पिशाचा न राक्षसाः ।
मुच्यते भयकालेषु मोक्षयेद्यो भये परान् ॥ १३.१७८.२७ ॥
Ihn töten weder wilde Raubtiere noch Piśācas oder Rākṣasas. In Zeiten der Gefahr wird frei, wer andere aus der Gefahr befreit.
13.178.28
प्राणदानात्परं दानं न भूतं न भविष्यति ।
न ह्यात्मनः प्रियतरं किञ्चिदस्तीह निश्चितम् ॥ १३.१७८.२८ ॥
Keine größere Gabe als die Gabe des Lebens ist je gewesen oder wird je sein; denn gewiss gibt es hier nichts, was einem selbst lieber wäre.
13.178.29
अनिष्टं सर्वभूतानां मरणं नाम भारत ।
मृत्युकाले हि भूतानां सद्यो जायति वेपथुः ॥ १३.१७८.२९ ॥
Der Tod, o Bhārata, ist allen Wesen unerwünscht. In der Todesstunde entsteht bei den Wesen sogleich Zittern.
13.178.30
व्याधिजन्मजरादुःखैर्नित्यं संसारसागरे ।
जन्तवः परिवर्तन्ते मरणादुद्विजन्ति च ॥ १३.१७८.३० ॥
Durch die Leiden von Krankheit, Geburt und Alter kreisen die Lebewesen beständig im Ozean des Saṃsāra, und sie schrecken vor dem Tod zurück.
13.178.31
गर्भवासेषु पच्यन्ते क्षाराम्लकटुकै रसैः ।
मूत्रस्वेदपुरीषाणां परुषैर्भृशदारुणैः ॥ १३.१७८.३१ ॥
In den Wohnstätten des Mutterschoßes werden sie mit laugenartigen, sauren und scharfen Säften gekocht, mit den harten und überaus schrecklichen Flüssigkeiten von Urin, Schweiß und Kot.
13.178.32
जाताश्चाप्यवशास्तत्र च्छिद्यमानाः पुनःपुनः ।
हन्यमानाश्च दृश्यन्ते विवशा मांसगृद्धिनः ॥ १३.१७८.३२ ॥
Dort geboren, sind sie hilflos, werden immer wieder zerschnitten und geschlagen, und man sieht sie machtlos, gierig nach Fleisch.
13.178.33
कुम्भीपाके च पच्यन्ते तां तां योनिमुपागताः ।
आक्रम्य मार्यमाणाश्च त्रास्यन्त्यन्ये पुनःपुनः ॥ १३.१७८.३३ ॥
In der Kumbhīpāka-Hölle werden sie gekocht, nachdem sie in jede dieser Schöße eingegangen sind; andere, angegriffen und getötet, werden immer wieder in Schrecken versetzt.
13.178.34
नात्मनोऽस्ति प्रियतरः पृथिवीमनुसृत्य ह ।
तस्मात्प्राणिषु सर्वेषु दयावानात्मवान्भवेत् ॥ १३.१७८.३४ ॥
Nichts ist einem selbst lieber, wenn man die ganze Erde durchsucht; deshalb sollte man gegenüber allen Lebewesen mitfühlend und selbstbeherrscht sein.
13.178.35
सर्वमांसानि यो राजन्यावज्जीवं न भक्षयेत् ।
आश्वासं विपुलं स्थानं प्राप्नुयान्नात्र संशयः ॥ १३.१७८.३५ ॥
O König, wer solange er lebt kein Fleisch irgendeiner Art isst, erlangt große Geborgenheit und einen erhabenen Zustand; daran besteht kein Zweifel.
13.178.36
ये भक्षयन्ति मांसानि भूतानां जीवितैषिणाम् ।
भक्ष्यन्ते तेऽपि भूतैस्तैरिति मे नास्ति संशयः ॥ १३.१७८.३६ ॥
Wer das Fleisch von Wesen isst, die leben wollen, wird selbst von eben diesen Wesen gegessen werden; daran habe ich keinen Zweifel.
13.178.37
मां स भक्षयते यस्माद्भक्षयिष्ये तमप्यहम् ।
एतन्मांसस्य मांसत्वमनुबुद्ध्यस्व भारत ॥ १३.१७८.३७ ॥
Wer mich verzehrt, den werde auch ich verzehren. Begreife so, o Bhārata, das Fleischsein dieses Fleisches.
13.178.38
घातको वध्यते नित्यं तथा बध्येत बन्धकः ।
आक्रोष्टा क्रुध्यते राजन्द्वेष्टा द्वेष्यत्वमाप्नुते ॥ १३.१७८.३८ ॥
Der Mörder wird stets erschlagen, und der Fesseler wird ebenso gefesselt. O König, der Schmäher erregt Zorn, und der Hasser wird zum Gehassten.
13.178.39
येनयेन शरीरेण यद्यत्कर्म करोति यः ।
तेनतेन शरीरेण तत्तत्फलमुपाश्नुते ॥ १३.१७८.३९ ॥
Mit demselben Leib, mit dem jemand eine Handlung vollbringt, erlangt er deren Frucht.
13.178.40
अहिंसा परमो धर्मस्तथाऽहिंसा परो दमः ।
अहिंसा परमं दानमहिंसा परमं तपः ॥ १३.१७८.४० ॥
Gewaltlosigkeit ist der höchste Dharma, und Gewaltlosigkeit ist höchste Selbstbeherrschung. Gewaltlosigkeit ist die höchste Gabe, und Gewaltlosigkeit ist die höchste Askese.
13.178.41
अहिंसा परमं मिमहिंसा परमं सुखम् ।
सर्वयज्ञेषु वा दानं सर्वतीर्थेषु वा प्लुतम्। ॥ १३.१७८.४१ ॥
Gewaltlosigkeit ist das höchste Glück; Gewaltlosigkeit ist das höchste Glück. Die Gabe bei allen Opfern oder das Bad an allen heiligen Furten (kommt der Gewaltlosigkeit nicht gleich).
13.178.42
सर्वदानफलं वाऽपि नैतत्तुल्यमहिंसया ।
अहिंसस्य तपोऽक्षय्यमहिंस्रो जयते सदा। ॥ १३.१७८.४२ ॥
Auch die Frucht aller Gaben kommt dieser Gewaltlosigkeit nicht gleich. Die Askese des Gewaltlosen ist unvergänglich; der Gewaltlose siegt stets.
13.178.43
अहिंस्रः सर्वभूतानां यथा माता यथा पिता ।
एतत्फलमहिंसायां भूयश्च कुरुपुङ्गव। ॥ १३.१७८.४३ ॥
Wer gegenüber allen Wesen gewaltlos ist, ist wie eine Mutter und wie ein Vater. Dies, Stier der Kurus, ist die Frucht der Gewaltlosigkeit, und noch mehr.
13.178.44
न हि शक्या गुणा वक्तुमपि वर्षशतैरपि ॥ १३.१७८.४४ ॥
Seine Vorzüge lassen sich nicht aufzählen, nicht einmal in hundert Jahren.