Mahābhārata · Adhyāya 13.179
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.179.1
अकामाश्च सकामाश्च ये हताः स्म महामृधे ।
कां योनिं प्रतिपन्नास्ते तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १३.१७९.१ ॥
Welche Geburt (yoni) erlangten jene, die in der großen Schlacht, ungewollt oder gewollt, erschlagen wurden? Sag mir das, Großvater.
13.179.2
दुःखं प्राणपरित्यागः पुरुषाणां महामृधे ।
जानामि चाहं धर्मज्ञ प्राणत्यागं सुदुष्करम् ॥ १३.१७९.२ ॥
Schmerz ist es, dass Menschen in der großen Schlacht ihr Leben hingeben; ich weiß, o Kenner des Dharma, dass das Opfern des Lebens sehr schwer ist.
13.179.3
समृद्दे वाऽसमृद्धे वा शुभे वा यदि वाऽशुभे ।
संसारेऽस्मिन्सदाजाताः प्राणिनोऽभिरताःकथम्
कारणं तत्र मे ब्रूहि सर्वज्ञो ह्यसि मे मतः ॥ १३.१७९.३ ॥
Wie erfreuen sich die Lebewesen, die immer in diesem saṃsāra geboren werden, daran, ob in Wohlstand oder Not, im Guten oder Bösen? Nenne mir die Ursache, denn ich halte dich für allwissend.
13.179.4
समृद्धे वाऽसमृद्धे वा शुभे वा यदि वाऽशुभे ।
संसारेऽस्मिन्समे जाताः प्राणिनः पृथिवीपते ॥ १३.१७९.४ ॥
In Wohlstand oder Not, im Guten oder Bösen, werden die Lebewesen in diesem saṃsāra gleichermaßen geboren, o Herr der Erde.
13.179.5
निरता येन भावेन तत्र मे शृणु कारणम् ।
सम्यक्चायमनुप्रश्नस्त्वयोक्तस्तु युधिष्ठिर ॥ १३.१७९.५ ॥
Höre von mir den Grund, aus dem sie sich daran erfreuen; du, Yudhiṣṭhira, hast diese Frage zu Recht gestellt.
13.179.6
अत्र ते वर्तयिष्यामि पुरावृत्तमिदं नृप ।
द्वैपायनस्य संवादं कीटस्य च युधिष्ठिर ॥ १३.१७९.६ ॥
Hier will ich dir diese alte Erzählung berichten, o König Yudhiṣṭhira: das Gespräch zwischen Dvaipāyana (Vyāsa) und einem Wurm.
13.179.7
ब्रह्मिभूतश्चरन्विप्रः कृष्णद्वैपायनः पुरा ।
ददर्श कीटं धावन्तं शीघ्रं शकटवर्त्मनि ॥ १३.१७९.७ ॥
Als der Weise Kṛṣṇa Dvaipāyana, in Brahman versunken, umherwanderte, sah er einst ein Insekt, das schnell auf der Wagenspur lief.
13.179.8
गतिज्ञः सर्वभूतानां रुतज्ञश्च शरीरिणाम् ।
सर्वज्ञस्त्वरितं दृष्ट्वा कीटं वचनमब्रवीत् ॥ १३.१७९.८ ॥
Der Allwissende, der die Bewegungen aller Wesen und die Laute der verkörperten Geschöpfe kannte, sah das Insekt schnell laufen und sprach diese Worte.
13.179.9
कीट संत्रस्तरूपोऽसि त्वरितश्चैव लक्ष्यसे ।
क्व च वासस्तदाचक्ष्व कुतस्ते भयमागतम् ॥ १३.१७९.९ ॥
O Insekt, du scheinst verängstigt und gehetzt. Sag mir, wo dein Wohnort ist, und woher die Furcht zu dir gekommen ist.
13.179.10
शकटव्रजस्य महतो घोषं श्रुत्वा भयं मम ।
आगतं वै महाबुद्धे स्वन एष हि दारुणः ॥ १३.१७९.१० ॥
O Mann von großer Weisheit, nachdem ich das Dröhnen der großen Wagenkolonne gehört habe, ist die Furcht über mich gekommen; in der Tat ist dieser Laut schrecklich.
13.179.11
श्रूयते तु स मा हन्यादिति ह्यस्मादपक्रमे ।
श्वसतां च शृणोम्येनं गोवृषाणां प्रतोद्यताम् ॥ १३.१७९.११ ॥
Man hört, dass es mich töten könnte, deshalb entferne ich mich davon. Ich höre das Schnauben der Stiere, die mit Stacheln angetrieben werden.
13.179.12
वहतां सुमहाभारं सन्निकर्षे स्वनं प्रभो ।
नृणां च संवाहयतां श्रूयन्ते विविधाः स्वनाः ॥ १३.१७९.१२ ॥
O Herr, aus der Nähe hört man vielfältige Laute von Menschen und Tieren, die sehr schwere Lasten tragen und sie antreiben.
13.179.13
वोढुमस्मद्विधेनैव न शक्यः कीटयोनिना ।
तस्मादतिक्रमाम्येष भयादस्मात्सुदारुणात् ॥ १३.१७९.१३ ॥
Eine solche Last kann von einem wie uns, der als Wurm geboren ist, nicht getragen werden. Darum entfliehe ich dieser so schrecklichen Furcht.
13.179.14
दुःखं हि मृत्युर्भूतानां जीवितं च सुदुर्लभम् ।
अतो भीतः पलायामि गच्छेयं नापदं यथा ॥ १३.१७९.१४ ॥
Für die Wesen ist der Tod Leid, und das Leben ist äußerst schwer zu erlangen. Darum fliehe ich verängstigt, um nicht ins Unglück zu geraten.
13.179.15
इत्युक्तः स तु सं प्राह कुतः कीट सुखं तव ।
मरणं ते सुखं मन्ये तिर्यग्योनौ हि वर्तसे ॥ १३.१७९.१५ ॥
So angesprochen, antwortete er: "Wurm, wo ist dein Glück? Du existierst in einer tierischen Geburt, daher glaube ich, dass der Tod dein Glück ist."
13.179.16
शब्दं स्पर्शं रसं गन्धं भोगांश्चोच्चावचान्बहून् ।
नाभिजानासि कीट त्वं श्रेयो मरणमेव ते ॥ १३.१७९.१६ ॥
Wurm, du kennst weder Klang, Berührung, Geschmack, Geruch noch die vielen Genüsse, hohe und niedrige. Für dich ist der Tod wahrlich das Bessere.
13.179.17
सर्वत्र निरतो जीव इहापि च सुखं मम ।
चेतयामि महाप्राज्ञ तस्मादिच्छामि जीवितुम् ॥ १३.१७९.१७ ॥
Ich bin ein Lebewesen, das sich überall erfreut, und auch hier empfinde ich Glück. Darum, o Großweiser, will ich leben.
13.179.18
इहापि विषयः सर्वो यथादेहं प्रवर्तितः ।
मनुष्यास्तिर्यगाश्चैव पृथग्भोगा विशेषतः ॥ १३.१७९.१८ ॥
Auch hier wirken alle Sinnesobjekte entsprechend dem Körper. Menschen und Tiere, jeweils mit getrennten Genüssen, besonders so.
13.179.19
अहमासं मनुष्यो वै शूद्रो बहुधनः प्रभो ।
अब्रह्मण्यो नृशंसश्च कदर्यो बुद्धिजीवनः ॥ १३.१७९.१९ ॥
Ich war ein Mensch, ein Śūdra, o Herr, reich an Besitz, den Brahmanen feindlich, grausam, geizig, von meinem Verstand lebend.
13.179.20
वाक्श्लक्ष्णो ह्यकृतप्रज्ञो द्वेष्टा विश्वस्य कर्मणः ।
मिथोगुप्तनिधिर्नित्यं परस्वहरणे रतः ॥ १३.१७९.२० ॥
Ich war sanftmütig im Sprechen, aber ohne wahre Weisheit, feindlich gegenüber dem Tun der Welt, stets meinen Schatz verbergend, mich am Rauben fremden Gutes erfreuend.
13.179.21
भृत्यातिथिजनश्चापि गृहेऽपर्यशितो मया ।
मात्सर्यात्स्वादुकामेन नृशंसेन बुभुक्षता ॥ १३.१७९.२१ ॥
In meinem Haus speiste ich weder Diener noch Gäste noch andere, aus Neid, nach schmackhafter Speise verlangend, grausam und hungrig.
13.179.22
देवार्थं पितृयज्ञार्थं न च श्राद्धं कृतं मया ।
न दत्तमन्नकामेषु दत्तमन्नं लुनामि च ॥ १३.१७९.२२ ॥
Für die Götter und für das Opfer an die Ahnen vollzog ich das Śrāddha nicht; ich gab denen keine Speise, die Speise begehrten, und die gegebene Speise entriss ich.
13.179.23
गुप्तं शरणमाश्रित्य भयेषु शरणागतान् ।
त्यक्त्वाऽकस्मान्निशायां च न दत्तमभयं मया ॥ १३.१७९.२३ ॥
Die in Gefahren Zuflucht suchend gekommen waren und geschützten Schutz gefunden hatten, verließ ich plötzlich nachts; ich gab ihnen keine Sicherheit.
13.179.24
धनं धान्यं प्रियान्दारान्यानं वासस्तथाऽद्भुतम् ।
श्रियं दृष्ट्वा मनुष्याणामसूयामि निरर्थकम् ॥ १३.१७९.२४ ॥
Reichtum, Getreide, geliebte Frauen, Fahrzeuge, Kleider und wunderbarer Wohlstand — beim Anblick solcher Pracht unter den Menschen beneidete ich sie vergeblich.
13.179.25
ईर्ष्युः परसुखं दृष्ट्वा अन्यस्य न बुभूषकः ।
त्रिवर्गहन्ता चान्येषामात्मकामानुवर्तकः ॥ १३.१७९.२५ ॥
Neidisch auf das Glück anderer, nicht danach strebend, wie andere zu sein, Zerstörer der drei Ziele, der unter anderen nur seinem eigenen Verlangen folgt.
13.179.26
नृशंसगुणभूयिष्ठं पुरा कर्म कृतं मया ।
स्मृत्वा तदनुतप्येऽहं हित्वा प्रियमिवात्मजम् ॥ १३.१७९.२६ ॥
Mich an die Tat erinnernd, die ich einst begangen habe und die von grausamen Eigenschaften erfüllt war, bereue ich, wie einer, der einen geliebten Sohn verlassen hat.
13.179.27
शुभानां नाभिजानामि कृतानां कर्मणां फलम् ।
माता च पूजिता वृद्धा ब्राह्मणश्चार्चितो मया ॥ १३.१७९.२७ ॥
Ich erkenne die Frucht der guten Taten nicht, die ich vollbracht habe, obwohl ich meine alte Mutter geehrt und einen Brahmanen verehrt habe.
13.179.28
सकृज्जातिगुणोपेतः सङ्गत्या गृहमागतः ।
अतिथिः पूजितो ब्रह्मंस्तेन मां नाजहात्स्मृतिः ॥ १३.१७९.२८ ॥
Einmal kam zufällig ein Gast, der mit den Eigenschaften seiner Geburt begabt war, in mein Haus; o Brahmane, durch seine Ehrung hat mich meine Erinnerung nicht verlassen.
13.179.29
कर्मणामेव चैवाहं सुखाशामिव लक्षये ।
तच्छ्रोतुमहमिच्छामि त्वत्तः श्रेयस्तपोधन ॥ १३.१७९.२९ ॥
In den Handlungen allein scheine ich die Hoffnung auf Glück zu sehen; o Schatz der Askese, ich möchte von dir hören, was gut ist.