Mahābhārata · Adhyāya 13.179
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.179.1
अकामाश्च सकामाश्च ये हताः स्म महामृधे ।
कां योनिं प्रतिपन्नास्ते तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १३.१७९.१ ॥
Aqueles que foram mortos na grande batalha, contra ou por vontade, a que útero (nascimento) alcançaram? Diga-me isso, avô.
13.179.2
दुःखं प्राणपरित्यागः पुरुषाणां महामृधे ।
जानामि चाहं धर्मज्ञ प्राणत्यागं सुदुष्करम् ॥ १३.१७९.२ ॥
É dor que os homens entreguem a vida na grande batalha; sei, ó conhecedor do dharma, que entregar a vida é muito difícil.
13.179.3
समृद्दे वाऽसमृद्धे वा शुभे वा यदि वाऽशुभे ।
संसारेऽस्मिन्सदाजाताः प्राणिनोऽभिरताःकथम्
कारणं तत्र मे ब्रूहि सर्वज्ञो ह्यसि मे मतः ॥ १३.१७९.३ ॥
Na prosperidade ou na adversidade, no bem ou no mal, como os seres vivos, sempre nascidos neste saṃsāra, nele se deleitam? Diga-me a causa, pois considero-te onisciente.
13.179.4
समृद्धे वाऽसमृद्धे वा शुभे वा यदि वाऽशुभे ।
संसारेऽस्मिन्समे जाताः प्राणिनः पृथिवीपते ॥ १३.१७९.४ ॥
Na prosperidade ou na adversidade, no bem ou no mal, os seres vivos nascem igualmente neste saṃsāra, ó senhor da terra.
13.179.5
निरता येन भावेन तत्र मे शृणु कारणम् ।
सम्यक्चायमनुप्रश्नस्त्वयोक्तस्तु युधिष्ठिर ॥ १३.१७९.५ ॥
Ouça de mim a causa pela qual se deleitam nisso; tu, Yudhiṣṭhira, fizeste esta pergunta com justiça.
13.179.6
अत्र ते वर्तयिष्यामि पुरावृत्तमिदं नृप ।
द्वैपायनस्य संवादं कीटस्य च युधिष्ठिर ॥ १३.१७९.६ ॥
Aqui te relatarei este antigo relato, ó rei Yudhiṣṭhira: o diálogo de Dvaipāyana (Vyāsa) e de um verme.
13.179.7
ब्रह्मिभूतश्चरन्विप्रः कृष्णद्वैपायनः पुरा ।
ददर्श कीटं धावन्तं शीघ्रं शकटवर्त्मनि ॥ १३.१७९.७ ॥
Enquanto o sábio Kṛṣṇa Dvaipāyana, absorto em Brahman, vagueava, viu outrora um inseto correndo rapidamente pela trilha dos carros.
13.179.8
गतिज्ञः सर्वभूतानां रुतज्ञश्च शरीरिणाम् ।
सर्वज्ञस्त्वरितं दृष्ट्वा कीटं वचनमब्रवीत् ॥ १३.१७९.८ ॥
O onisciente, que conhecia os movimentos de todos os seres e os gritos das criaturas encarnadas, viu o inseto correr depressa e disse estas palavras.
13.179.9
कीट संत्रस्तरूपोऽसि त्वरितश्चैव लक्ष्यसे ।
क्व च वासस्तदाचक्ष्व कुतस्ते भयमागतम् ॥ १३.१७९.९ ॥
Ó inseto, pareces assustado e apressado. Diz-me onde é a tua morada e de onde te veio o medo.
13.179.10
शकटव्रजस्य महतो घोषं श्रुत्वा भयं मम ।
आगतं वै महाबुद्धे स्वन एष हि दारुणः ॥ १३.१७९.१० ॥
Ó homem de grande sabedoria, ao ouvir o estrondo da grande fila de carros, o medo me invadiu; de fato este som é terrível.
13.179.11
श्रूयते तु स मा हन्यादिति ह्यस्मादपक्रमे ।
श्वसतां च शृणोम्येनं गोवृषाणां प्रतोद्यताम् ॥ १३.१७९.११ ॥
Ouve-se que poderia me matar, por isso me afasto dele. Ouço o resfolegar dos touros, aguilhoados com varas.
13.179.12
वहतां सुमहाभारं सन्निकर्षे स्वनं प्रभो ।
नृणां च संवाहयतां श्रूयन्ते विविधाः स्वनाः ॥ १३.१७९.१२ ॥
Ó senhor, ouvem-se de perto diversos sons de homens e animais que carregam cargas pesadíssimas e os conduzem.
13.179.13
वोढुमस्मद्विधेनैव न शक्यः कीटयोनिना ।
तस्मादतिक्रमाम्येष भयादस्मात्सुदारुणात् ॥ १३.१७९.१३ ॥
Tal fardo não pode ser suportado por alguém nascido como verme, como nós. Por isso escapo deste medo tão terrível.
13.179.14
दुःखं हि मृत्युर्भूतानां जीवितं च सुदुर्लभम् ।
अतो भीतः पलायामि गच्छेयं नापदं यथा ॥ १३.१७९.१४ ॥
Para os seres, a morte é sofrimento, e a vida é extremamente difícil de obter. Por isso, amedrontado, fujo, para não cair na desgraça.
13.179.15
इत्युक्तः स तु सं प्राह कुतः कीट सुखं तव ।
मरणं ते सुखं मन्ये तिर्यग्योनौ हि वर्तसे ॥ १३.१७९.१५ ॥
Assim interpelado, respondeu: "Verme, onde está a tua felicidade? Tu existes num nascimento animal, por isso penso que a morte é a tua felicidade."
13.179.16
शब्दं स्पर्शं रसं गन्धं भोगांश्चोच्चावचान्बहून् ।
नाभिजानासि कीट त्वं श्रेयो मरणमेव ते ॥ १३.१७९.१६ ॥
Verme, não conheces o som, o tato, o sabor, o cheiro nem os muitos prazeres, altos e baixos. Para ti, a morte é de fato o melhor.
13.179.17
सर्वत्र निरतो जीव इहापि च सुखं मम ।
चेतयामि महाप्राज्ञ तस्मादिच्छामि जीवितुम् ॥ १३.१७९.१७ ॥
Sou um ser vivo que se deleita em toda parte, e aqui também percebo felicidade. Por isso, ó grande sábio, desejo viver.
13.179.18
इहापि विषयः सर्वो यथादेहं प्रवर्तितः ।
मनुष्यास्तिर्यगाश्चैव पृथग्भोगा विशेषतः ॥ १३.१७९.१८ ॥
Aqui também todos os objetos dos sentidos operam conforme o corpo. Humanos e animais, cada um com prazeres separados, especialmente assim.
13.179.19
अहमासं मनुष्यो वै शूद्रो बहुधनः प्रभो ।
अब्रह्मण्यो नृशंसश्च कदर्यो बुद्धिजीवनः ॥ १३.१७९.१९ ॥
Eu fui um homem, um śūdra, ó senhor, muito rico, hostil aos brâmanes, cruel, avarento, vivendo da minha astúcia.
13.179.20
वाक्श्लक्ष्णो ह्यकृतप्रज्ञो द्वेष्टा विश्वस्य कर्मणः ।
मिथोगुप्तनिधिर्नित्यं परस्वहरणे रतः ॥ १३.१७९.२० ॥
Eu falava com doçura, mas carecia de verdadeira sabedoria, odiava a ação do mundo, sempre escondia meu tesouro e me deleitava em tomar os bens alheios.
13.179.21
भृत्यातिथिजनश्चापि गृहेऽपर्यशितो मया ।
मात्सर्यात्स्वादुकामेन नृशंसेन बुभुक्षता ॥ १३.१७९.२१ ॥
Em minha casa não alimentei os servos, os hóspedes nem outros, por inveja, desejando comida saborosa, cruel e faminto.
13.179.22
देवार्थं पितृयज्ञार्थं न च श्राद्धं कृतं मया ।
न दत्तमन्नकामेषु दत्तमन्नं लुनामि च ॥ १३.१७९.२२ ॥
Para os deuses e para o sacrifício aos ancestrais não realizei o śrāddha; não dei comida aos que a desejavam, e a comida que fora dada eu arrebatava.
13.179.23
गुप्तं शरणमाश्रित्य भयेषु शरणागतान् ।
त्यक्त्वाऽकस्मान्निशायां च न दत्तमभयं मया ॥ १३.१७९.२३ ॥
Os que vieram buscar refúgio nos perigos, tendo tomado abrigo protegido, eu abandonei de repente à noite; não lhes dei segurança.
13.179.24
धनं धान्यं प्रियान्दारान्यानं वासस्तथाऽद्भुतम् ।
श्रियं दृष्ट्वा मनुष्याणामसूयामि निरर्थकम् ॥ १३.१७९.२४ ॥
Riqueza, grãos, esposas amadas, veículos, roupas e prosperidade maravilhosa — ao ver tal esplendor entre os homens, eu os invejava em vão.
13.179.25
ईर्ष्युः परसुखं दृष्ट्वा अन्यस्य न बुभूषकः ।
त्रिवर्गहन्ता चान्येषामात्मकामानुवर्तकः ॥ १३.१७९.२५ ॥
Invejoso da felicidade alheia, não desejando ser como os outros, destruidor dos três fins, seguindo apenas o seu próprio desejo entre os demais.
13.179.26
नृशंसगुणभूयिष्ठं पुरा कर्म कृतं मया ।
स्मृत्वा तदनुतप्येऽहं हित्वा प्रियमिवात्मजम् ॥ १३.१७९.२६ ॥
Lembrando o ato que praticuei outrora, repleto de qualidades cruéis, lamento, como quem abandonou um filho amado.
13.179.27
शुभानां नाभिजानामि कृतानां कर्मणां फलम् ।
माता च पूजिता वृद्धा ब्राह्मणश्चार्चितो मया ॥ १३.१७९.२७ ॥
Não reconheço o fruto das boas ações que realizei, embora tenha honrado minha mãe idosa e reverenciado um brâmane.
13.179.28
सकृज्जातिगुणोपेतः सङ्गत्या गृहमागतः ।
अतिथिः पूजितो ब्रह्मंस्तेन मां नाजहात्स्मृतिः ॥ १३.१७९.२८ ॥
Certa vez, um hóspede dotado das qualidades de seu nascimento chegou por acaso à minha casa; ó brâmane, ao honrá-lo, minha memória não me abandonou.
13.179.29
कर्मणामेव चैवाहं सुखाशामिव लक्षये ।
तच्छ्रोतुमहमिच्छामि त्वत्तः श्रेयस्तपोधन ॥ १३.१७९.२९ ॥
Somente nas ações parece que vejo a esperança da felicidade; ó tesouro de austeridade, desejo ouvir de ti o que é bom.