மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.179
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.179.1
अकामाश्च सकामाश्च ये हताः स्म महामृधे ।
कां योनिं प्रतिपन्नास्ते तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १३.१७९.१ ॥
மகாப் போரில் விருப்பமின்றியோ விருப்பத்துடனோ கொல்லப்பட்டவர்கள் எந்த யோனியை அடைந்தார்கள்? அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள், பிதாமகரே.
13.179.2
दुःखं प्राणपरित्यागः पुरुषाणां महामृधे ।
जानामि चाहं धर्मज्ञ प्राणत्यागं सुदुष्करम् ॥ १३.१७९.२ ॥
தர்மத்தை அறிந்தவரே, மகாப் போரில் மனிதர்கள் உயிர் துறப்பது துன்பம்; உயிர்த்தியாகம் மிகக் கடினம் என்பதை நான் அறிவேன்.
13.179.3
समृद्दे वाऽसमृद्धे वा शुभे वा यदि वाऽशुभे ।
संसारेऽस्मिन्सदाजाताः प्राणिनोऽभिरताःकथम्
कारणं तत्र मे ब्रूहि सर्वज्ञो ह्यसि मे मतः ॥ १३.१७९.३ ॥
செல்வத்திலும் வறுமையிலும், நல்லதிலும் தீயதிலும், இந்த சம்சாரத்தில் எப்போதும் பிறந்த உயிரினங்கள் எப்படி அதில் மகிழ்கின்றன? அதன் காரணத்தை எனக்குச் சொல்லுங்கள்; நீங்கள் எல்லாம் அறிந்தவர் என்பது என் கருத்து.
13.179.4
समृद्धे वाऽसमृद्धे वा शुभे वा यदि वाऽशुभे ।
संसारेऽस्मिन्समे जाताः प्राणिनः पृथिवीपते ॥ १३.१७९.४ ॥
செல்வத்திலும் வறுமையிலும், நல்லதிலும் தீயதிலும், இந்த சம்சாரத்தில் எல்லா உயிரினங்களும் சமமாகப் பிறந்தன, பூமிப்பதியே.
13.179.5
निरता येन भावेन तत्र मे शृणु कारणम् ।
सम्यक्चायमनुप्रश्नस्त्वयोक्तस्तु युधिष्ठिर ॥ १३.१७९.५ ॥
எந்த மனநிலையால் அவை மகிழ்கின்றனவோ, அதன் காரணத்தை என்னிடம் கேள். யுதிஷ்டிரா, நீ இக்கேள்வியை சரியாகவே கேட்டாய்.
13.179.6
अत्र ते वर्तयिष्यामि पुरावृत्तमिदं नृप ।
द्वैपायनस्य संवादं कीटस्य च युधिष्ठिर ॥ १३.१७९.६ ॥
இங்கே நான் உனக்கு இந்த பழைய கதையைச் சொல்வேன், அரசே யுதிஷ்டிரா: துவைபாயனருக்கும் ஒரு புழுவுக்கும் நடந்த உரையாடல் அது.
13.179.7
ब्रह्मिभूतश्चरन्विप्रः कृष्णद्वैपायनः पुरा ।
ददर्श कीटं धावन्तं शीघ्रं शकटवर्त्मनि ॥ १३.१७९.७ ॥
பிரம்மத்தில் ஒன்றியவராக அலைந்து திரிந்த விப்ரரான கிருஷ்ண-த்வைபாயனர் (வியாசர்) முற்காலத்தில் வண்டிப் பாதையில் விரைவாக ஓடிக்கொண்டிருந்த ஒரு புழுவைக் கண்டார்.
13.179.8
गतिज्ञः सर्वभूतानां रुतज्ञश्च शरीरिणाम् ।
सर्वज्ञस्त्वरितं दृष्ट्वा कीटं वचनमब्रवीत् ॥ १३.१७९.८ ॥
எல்லா உயிர்களின் இயக்கத்தையும், உடலுடைய உயிரினங்களின் ஒலியையும் அறிந்த சர்வஜ்ஞர் அந்தப் புழுவை விரைவாக ஓடுவதைக் கண்டு இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.
13.179.9
कीट संत्रस्तरूपोऽसि त्वरितश्चैव लक्ष्यसे ।
क्व च वासस्तदाचक्ष्व कुतस्ते भयमागतम् ॥ १३.१७९.९ ॥
புழுவே, நீ அஞ்சிய தோற்றத்தவனாகவும் விரைவாகவும் காணப்படுகிறாய். உன் வாழ்விடம் எங்கே என்று சொல், உனக்கு பயம் எங்கிருந்து வந்தது?
13.179.10
शकटव्रजस्य महतो घोषं श्रुत्वा भयं मम ।
आगतं वै महाबुद्धे स्वन एष हि दारुणः ॥ १३.१७९.१० ॥
ஓ மஹாபுத்தியே! பெரிய வண்டித் தொகுதியின் ஒலியைக் கேட்டு எனக்கு பயம் வந்தது. இந்த ஒலி மிகவும் கொடியது.
13.179.11
श्रूयते तु स मा हन्यादिति ह्यस्मादपक्रमे ।
श्वसतां च शृणोम्येनं गोवृषाणां प्रतोद्यताम् ॥ १३.१७९.११ ॥
"அது என்னைக் கொன்றுவிடும்" என்று கேள்விப்படுகிறேன்; அதனால் இதிலிருந்து விலகி ஓடுகிறேன். மூச்சுவிடும் காளைகளின் ஒலியை, சாட்டை ஏந்தியவர்களின் ஒலியை நான் கேட்கிறேன்.
13.179.12
वहतां सुमहाभारं सन्निकर्षे स्वनं प्रभो ।
नृणां च संवाहयतां श्रूयन्ते विविधाः स्वनाः ॥ १३.१७९.१२ ॥
ஓ பிரபுவே! மிகுந்த சுமை சுமக்கும் விலங்குகளின் ஒலியும், அவற்றை ஓட்டும் மனிதர்களின் பல்வேறு ஒலிகளும் அருகில் கேட்கின்றன.
13.179.13
वोढुमस्मद्विधेनैव न शक्यः कीटयोनिना ।
तस्मादतिक्रमाम्येष भयादस्मात्सुदारुणात् ॥ १३.१७९.१३ ॥
நம்மைப் போன்ற புழு-பிறவியால் இச்சுமையைச் சுமக்க இயலாது. ஆகையால் இந்த மிகக் கொடிய பயத்திலிருந்து நான் கடந்து செல்கிறேன்.
13.179.14
दुःखं हि मृत्युर्भूतानां जीवितं च सुदुर्लभम् ।
अतो भीतः पलायामि गच्छेयं नापदं यथा ॥ १३.१७९.१४ ॥
உயிரினங்களுக்கு மரணம் துன்பம்; வாழ்வோ மிகவும் அரிது. ஆகையால் அஞ்சி நான் ஓடுகிறேன், ஆபத்தை அடையாதபடி.
13.179.15
इत्युक्तः स तु सं प्राह कुतः कीट सुखं तव ।
मरणं ते सुखं मन्ये तिर्यग्योनौ हि वर्तसे ॥ १३.१७९.१५ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டவன் மீண்டும் பதில் கூறினான்: "புழுவே, உனக்கு சுகம் எங்கே? விலங்கு பிறவியில் நீ இருப்பதால், மரணமே உனக்கு சுகம் என்று நான் கருதுகிறேன்."
13.179.16
शब्दं स्पर्शं रसं गन्धं भोगांश्चोच्चावचान्बहून् ।
नाभिजानासि कीट त्वं श्रेयो मरणमेव ते ॥ १३.१७९.१६ ॥
ஓ புழுவே, ஒலி, தொடுதல், சுவை, நறுமணம் மற்றும் உயர்ந்தது தாழ்ந்தது என்ற பல இன்பங்களை நீ அறியவில்லை. உனக்கு மரணமே நன்மை.
13.179.17
सर्वत्र निरतो जीव इहापि च सुखं मम ।
चेतयामि महाप्राज्ञ तस्मादिच्छामि जीवितुम् ॥ १३.१७९.१७ ॥
எங்கும் ஈடுபட்டிருக்கும் உயிர், இங்கும் எனக்கு சுகத்தை உணர்கிறேன். ஓ மகாபிரஜ்ஞரே, ஆகையால் நான் வாழ விரும்புகிறேன்.
13.179.18
इहापि विषयः सर्वो यथादेहं प्रवर्तितः ।
मनुष्यास्तिर्यगाश्चैव पृथग्भोगा विशेषतः ॥ १३.१७९.१८ ॥
இங்கும் அனைத்து விஷயங்களும் உடலுக்கேற்ப இயங்குகின்றன. மனிதர்களும் விலங்குகளும், தனித்தனி இன்பங்களுடன், குறிப்பாக அவ்வாறே.
13.179.19
अहमासं मनुष्यो वै शूद्रो बहुधनः प्रभो ।
अब्रह्मण्यो नृशंसश्च कदर्यो बुद्धिजीवनः ॥ १३.१७९.१९ ॥
நான் மனிதனாக இருந்தேன், சூத்திரனாக, பிரபுவே, மிகுந்த செல்வமுடையவனாக. பிராமணர்களை எதிர்த்தவனாகவும், கொடியவனாகவும், கஞ்சனாகவும், அறிவால் வாழ்பவனாகவும் இருந்தேன்.
13.179.20
वाक्श्लक्ष्णो ह्यकृतप्रज्ञो द्वेष्टा विश्वस्य कर्मणः ।
मिथोगुप्तनिधिर्नित्यं परस्वहरणे रतः ॥ १३.१७९.२० ॥
இனிய பேச்சுடையவனாக இருந்தேன், ஆனால் உண்மையான ஞானமற்றவனாக, உலகச் செயல்களை வெறுப்பவனாக, எப்போதும் செல்வத்தை மறைத்து வைப்பவனாக, பிறர் சொத்தைக் கவர்வதில் மகிழ்பவனாக.
13.179.21
भृत्यातिथिजनश्चापि गृहेऽपर्यशितो मया ।
मात्सर्यात्स्वादुकामेन नृशंसेन बुभुक्षता ॥ १३.१७९.२१ ॥
வீட்டில் வேலையாட்களும், விருந்தினர்களும், பிறரும் உண்ணாமல் இருக்கச் செய்தேன். பொறாமையாலும், சுவையான உணவை விரும்பியும், கொடியவனாகவும், பசியுடனும் இருந்தேன்.
13.179.22
देवार्थं पितृयज्ञार्थं न च श्राद्धं कृतं मया ।
न दत्तमन्नकामेषु दत्तमन्नं लुनामि च ॥ १३.१७९.२२ ॥
தேவர்களுக்காகவும், பித்ருயஜ்ஞத்துக்காகவும் நான் சிராத்தம் செய்யவில்லை. உணவை விரும்புவோருக்கு உணவு கொடுக்கவில்லை; கொடுக்கப்பட்ட உணவையும் பறித்துக்கொண்டேன்.
13.179.23
गुप्तं शरणमाश्रित्य भयेषु शरणागतान् ।
त्यक्त्वाऽकस्मान्निशायां च न दत्तमभयं मया ॥ १३.१७९.२३ ॥
அச்சத்தில் பாதுகாப்பான இடத்தில் அடைக்கலம் தேடி வந்தவர்களை, இரவில் திடீரென கைவிட்டேன்; நான் அவர்களுக்கு அபயம் தரவில்லை.
13.179.24
धनं धान्यं प्रियान्दारान्यानं वासस्तथाऽद्भुतम् ।
श्रियं दृष्ट्वा मनुष्याणामसूयामि निरर्थकम् ॥ १३.१७९.२४ ॥
செல்வம், தானியம், அன்பான மனைவியர், வாகனங்கள், ஆடைகள், அற்புதமான செழிப்பு — மனிதர்களின் இத்தகைய செல்வத்தைக் கண்டு நான் வீணாகப் பொறாமைப்பட்டேன்.
13.179.25
ईर्ष्युः परसुखं दृष्ट्वा अन्यस्य न बुभूषकः ।
त्रिवर्गहन्ता चान्येषामात्मकामानुवर्तकः ॥ १३.१७९.२५ ॥
மற்றவரின் இன்பத்தைக் கண்டு பொறாமைப்படுபவன், பிறரைப் போல ஆக விரும்பாதவன், மும்முறைப் பயன்களை அழிப்பவன், பிறரிடையே தன் சொந்த ஆசையையே பின்பற்றுபவன்.
13.179.26
नृशंसगुणभूयिष्ठं पुरा कर्म कृतं मया ।
स्मृत्वा तदनुतप्येऽहं हित्वा प्रियमिवात्मजम् ॥ १३.१७९.२६ ॥
முன்பு நான் செய்த, கொடுமைக் குணங்கள் நிறைந்த அந்தச் செயலை நினைத்து நான் வருந்துகிறேன், என் அன்பு மகனையே கைவிட்டவனைப் போல.
13.179.27
शुभानां नाभिजानामि कृतानां कर्मणां फलम् ।
माता च पूजिता वृद्धा ब्राह्मणश्चार्चितो मया ॥ १३.१७९.२७ ॥
நல்ல செயல்களின் பலனை நான் அறியவில்லை, முதிய தாயை நான் போற்றினேன், பிராமணனையும் நான் வழிபட்டேன்.
13.179.28
सकृज्जातिगुणोपेतः सङ्गत्या गृहमागतः ।
अतिथिः पूजितो ब्रह्मंस्तेन मां नाजहात्स्मृतिः ॥ १३.१७९.२८ ॥
ஒருமுறை பிறப்புக் குணங்கள் நிறைந்த ஒரு விருந்தினர் தற்செயலாக என் வீட்டிற்கு வந்தார்; பிராமணே, அவரை உபசரித்ததால் என் நினைவு என்னை விட்டு விலகவில்லை.
13.179.29
कर्मणामेव चैवाहं सुखाशामिव लक्षये ।
तच्छ्रोतुमहमिच्छामि त्वत्तः श्रेयस्तपोधन ॥ १३.१७९.२९ ॥
செயல்களிலேயே நான் இன்பத்தின் நம்பிக்கையைக் காண்கிறேன்; தவச் செல்வரே, அதை நான் உங்களிடமிருந்து கேட்க விரும்புகிறேன், நலம் தருவதை.