மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.18
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.18.1
सर्वे वेदाः सर्ववेद्याः सशास्त्राः ।
सर्वे यज्ञाः सर्व इत्यश्च कृष्णः।
विदुः कृष्णं ब्राह्मणास्तत्वतो ये ।
तेषां राजन्सर्वयज्ञः समाप्तः ॥ १३.१८.१ ॥
அனைத்து வேதங்களும், அனைத்து அறியத்தக்கவையும், சாஸ்திரங்களுடன் கூடியவையும்; அனைத்து யாகங்களும், 'அனைத்தும்' என்பதும்—கிருஷ்ணனே. ஓ அரசே, உண்மையாக கிருஷ்ணனை அறியும் பிராமணர்களுக்கு அனைத்து யாகமும் நிறைவுற்றது.
13.18.2
ज्ञेयो योगी ब्राह्मणैर्वेदतत्वै-
रारण्यकैः सैष कृष्णः प्रभुत्वात्।
सर्वान्यज्ञान्ब्राह्मणान्ब्रह्म चैव ।
व्याप्यातिष्ठद्देवदेवस्त्रिलोके ॥ १३.१८.२ ॥
வேத உண்மையை அறிந்த பிராமணர்களாலும் ஆரண்யகங்களாலும் அறியத்தக்க இந்த யோகி கிருஷ்ணனே, ஏனெனில் அவர் பிரபு. அனைத்து யாகங்களையும், பிராமணர்களையும், பிரம்மத்தையும் வியாபித்து தேவர்களின் தேவன் மூவுலகிலும் நிலைபெற்றிருக்கிறார்.
13.18.3
स एष देवः शक्रमीशं यजानं ।
प्रीत्या प्राह क्रतुयष्टारमग्र्यम्
न मा शक्रो वेदवेदार्थतत्वा-
द्भक्तो भक्त्या शुद्धभावप्रधानः ॥ १३.१८.३ ॥
அந்த தேவன் இந்திரனாகிய ஈசனை வழிபடுபவனிடம், யாகம் செய்பவர்களில் சிறந்தவனிடம் அன்புடன் கூறினார்: 'வேத உண்மையும் வேதப் பொருளின் தத்துவமும் கொண்டு இந்திரன் என்னை அறியவில்லை; பக்தியாலும் தூய உள்ளத்தின் மேன்மையாலும் பக்தனே என்னை அறிகிறான்.'
13.18.4
मा जानन्ते ब्रह्मशीर्षं वरिष्ठं ।
विश्वे विश्वं ब्रह्मयोनिं ह्ययोनिम्।
सर्वत्राहं शाश्वतः शाश्वतेशः ।
कृत्स्नो वेदोऽग्निर्निर्गुणोऽनन्ततेजाः ॥ १३.१८.४ ॥
அவர்கள் என்னை பிரம்மத்தின் சிறந்த சிரசாகவும், விசுவமாகவும், பிரம்மத்தின் யோனியாகவும், யோனியற்றவனாகவும் அறிவதில்லை. எங்கும் நித்தியனாகிய நான், நித்தியர்களின் ஈசன்; முழு வேதமும், அக்னியும், குணமற்றவனும், அனந்த தேஜஸ் கொண்டவனும் நானே.
13.18.5
सर्वे देवा वासुदेवं यजन्ते ।
ततो बुद्ध्या मार्गमाणास्तनूनाम्।
सर्वान्कामान्प्राप्नुवन्ते विशालां-
स्त्रैलोक्येऽस्मिन्कृष्णनामाभिधानात् ॥ १३.१८.५ ॥
அனைத்து தேவர்களும் வாசுதேவனை வழிபடுகிறார்கள். பின்னர் அறிவினால் உடல்களின் வழியைத் தேடி, இந்த மூவுலகிலும் கிருஷ்ண நாமத்தின் உச்சரிப்பால் அனைத்து விரிந்த விருப்பங்களையும் அடைகிறார்கள்.
13.18.6
कृष्णो यज्ञैरिज्यते यायजूकैः ।
कृष्णो वीर्यैरिज्यते विक्रमद्भिः।
कृष्णो वाक्यैरिज्यते सम्मृशानैः ।
कृष्णो मुक्तैरिज्यते वीतमोहैः ॥ १३.१८.६ ॥
கிருஷ்ணன் யாகங்களால் வழிபடப்படுகிறார், யாகம் செய்பவர்களால். கிருஷ்ணன் வீரச் செயல்களால் வழிபடப்படுகிறார், துணிச்சலுடையவர்களால். கிருஷ்ணன் சிந்திப்பவர்களின் சொற்களால் வழிபடப்படுகிறார். கிருஷ்ணன் விடுதலை பெற்றவர்களாலும் மோகமற்றவர்களாலும் வழிபடப்படுகிறார்.
13.18.7
विद्यावन्तः सोमपा ये विपापा ।
इष्ट्वा यज्ञेर्गोचरं प्रार्थयन्ते।
सर्वं क्रान्तं देवलोकं विशाल-
मन्ते गत्वा मुक्तिलोकं भजन्ति ॥ १३.१८.७ ॥
கற்றறிந்த சோமபானம் செய்பவர்களும் பாவமற்றவர்களும், யாகங்களைச் செய்து உலகத்தை விரும்புகிறார்கள். விரிந்த தேவலோகம் முழுவதையும் கடந்து, இறுதியில் விடுதலை உலகை அடைந்து அதைப் பற்றுகிறார்கள்.
13.18.8
एवं सर्वे त्वाश्रमाः सुव्रता ये ।
मां जानन्तो यान्ति लोकानदीनान्।
ये ध्यानदीक्षामुद्वहन्तो विपापा ।
ज्योतिर्भूत्वा देवलोकं भजन्ति ॥ १३.१८.८ ॥
இவ்வாறு நல்விரதம் கொண்ட அனைத்து ஆசிரமத்தாரும், என்னை அறிந்தவர்களாய், குறையாத உலகங்களை அடைகிறார்கள். தியான தீட்சையைத் தாங்கி பாவமற்றவர்கள் ஒளியாகி தேவலோகத்தை அடைகிறார்கள்.
13.18.9
पूज्यन्ते मां पूजयन्तः प्रहृष्टा ।
मां जानन्तः श्रद्धया वासुदेवम्।
भक्त्या तुष्टोऽहं तस्य सत्त्वं प्रयच्छे ।
सत्वस्पृष्टो वीतमोहोऽयमेति ॥ १३.१८.९ ॥
என்னை வழிபடுவோர் மகிழ்ச்சியுடன் வழிபடப்படுகிறார்கள். வாசுதேவனாகிய என்னை நம்பிக்கையுடன் அறிபவர்களுக்கு, பக்தியால் மகிழ்ந்து நான் சத்துவத்தை அளிக்கிறேன். சத்துவத்தால் தொடப்பட்டு மோகமற்ற இவன் செல்கிறான்.
13.18.10
ज्योतींषि शुक्तानि च यानि लोके ।
त्रयो लोका लोकपालास्त्रयश्च।
त्रयोऽग्नयश्चाहुतयश्च पञ्च ।
सर्वे देवा देवकीपुत्र एव ॥ १३.१८.१० ॥
உலகில் உள்ள ஒளிரும் சுடர்கள், மூன்று உலகங்கள், மூன்று லோகபாலர்கள், மூன்று அக்கினிகள், ஐந்து ஆகுதிகள் — இவை அனைத்து தேவர்களும் தேவகியின் மகனே.
13.18.11
व्यासस्यैतद्वचः श्रुत्वा मद्रराजः सहर्षिभिः ।
व्यासं कृष्णं च विधिवत्प्रीतात्मा प्रत्यपूजयत् ॥ १३.१८.११ ॥
வியாசரின் இந்த சொற்களைக் கேட்டு, மத்ர அரசன் முனிவர்களுடன் மகிழ்ந்த மனத்துடன் விதிப்படி வியாசரையும் கிருஷ்ணரையும் பதிலுக்கு வழிபட்டான்.
13.18.12
कविः प्रयातस्तु महर्षिपुत्रो ।
द्वैपायनस्तद्वचनं निशम्य।
जगाम पृथ्वीं शिरसा महात्मा ।
नमश्च कृष्णाय चकार भीष्मः ॥ १३.१८.१२ ॥
அந்த கவியான மகரிஷியின் மகன் துவைபாயனர் அந்தச் சொற்களைக் கேட்டுப் புறப்பட்டார்; மகாத்மா தலை வணங்கி பூமியை வணங்கினார்; பீஷ்மர் கிருஷ்ணருக்கு வணக்கம் செலுத்தினார்.