Mahābhārata · Adhyāya 13.186
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.186.1
यज्ज्ञेयं परमं कृत्यमनुष्ठेयं महात्मभिः ।
सारं मे सर्वशास्त्राणां वक्तुमर्हस्यनुग्रहात् ॥ १३.१८६.१ ॥
Was das höchste zu Erkennende ist, die Pflicht, die von großen Seelen zu üben ist, das Wesen aller Śāstras — mögt Ihr es mir aus Gnade sagen.
13.186.2
श्रूयतामिदमत्यन्तं गूढं संसारमोचनम् ।
श्रोतव्यं च त्वया सम्यग्ज्ञातव्यं च विशाम्पते ॥ १३.१८६.२ ॥
Höre diese äußerst verborgene Lehre, die aus dem Saṃsāra befreit; du sollst sie gut hören und verstehen, o Herr der Völker.
13.186.3
पुण्डरीकः पुरा विप्रः पुण्यतीर्थे जपान्वितः ।
नारदं परिपप्रच्छ श्रेयो योगपरं मुनिम् ॥ १३.१८६.३ ॥
Einst befragte der Brahmane Puṇḍarīka, in der Rezitation an einem heiligen Pilgerort versunken, den yogaversierten Weisen Nārada eingehend über das höchste Gut.
13.186.4
नारदश्चाब्रवीदेनं ब्रह्मणोक्तं महात्मना ॥ १३.१८६.४ ॥
Und Nārada sprach zu ihm, was der große Brahmā verkündet hatte.
13.186.5
शृणुष्वावहितस्तात ज्ञानयोगमनुत्तमम् ।
अप्रभूतं प्रभूतार्थं वेदशास्त्रार्थसंयुतम्। ॥ १३.१८६.५ ॥
Höre aufmerksam zu, lieber Sohn: Dies ist der unübertroffene Yoga der Erkenntnis — wenig an Worten, reich an Sinn, verbunden mit dem Sinn der Veden und Śāstras.
13.186.6
यः परः प्रकृते प्रोक्तः पुरुषः पञ्चविंशकः ।
स एव सर्वभूतात्मा नर इत्यभिधीयते ॥ १३.१८६.६ ॥
Der Puruṣa, der als höchster jenseits der Natur (prakṛti) als der fünfundzwanzigste verkündet wird — er ist wahrhaftig das Selbst aller Wesen und wird Nara genannt.
13.186.7
नराज्जातानि तत्वानि नाराणीति ततो विदुः ।
तान्येव चायनं तस्य तेन नारायणः स्मृतः ॥ १३.१८६.७ ॥
Die aus Nara geborenen Prinzipien heißen Nārās; sie sind seine eigene Wohnstätte, daher wird er Nārāyaṇa genannt.
13.186.8
नारायणाज्जगत्सर्वं सर्गकाले प्रजायते ।
तस्मिन्नेव पुनस्तच्च प्रलये सम्प्रलीयते ॥ १३.१८६.८ ॥
Von Nārāyaṇa geht die ganze Welt zur Zeit der Schöpfung hervor, und bei der Auflösung wird sie wieder in ihm aufgelöst.
13.186.9
नारायणः परं ब्रह्म तत्वं नारायणः परः ।
परादपि परश्चासौ तस्मान्नास्ति परात्परः ॥ १३.१८६.९ ॥
Nārāyaṇa ist das höchste Brahman, Nārāyaṇa ist die höchste Wirklichkeit; er ist höher als das Höchste, und daher gibt es nichts über ihm.
13.186.10
वासुदेवं तथा विष्णुमात्मानं च तथा विदुः ।
संज्ञाभेदैः स एवैकः सर्वशास्त्राभिसंस्कृतः ॥ १३.१८६.१० ॥
Man kennt ihn auch als Vāsudeva, als Viṣṇu und als das Selbst; durch Namensunterschiede ist er einer allein, geläutert durch alle Schriften.
13.186.11
आलोड्य सर्वशास्त्राणि विचार्य च पुनःपुनः ।
इदमेकं सुनिष्पन्नं ध्येयो नारायणः सदा ॥ १३.१८६.११ ॥
Nachdem man alle Schriften durchforscht und immer wieder nachgedacht hat, steht diese eine Schlussfolgerung fest: Nārāyaṇa ist stets zu meditieren.
13.186.12
तस्मात्त्वं गहनान्सर्वांस्त्यक्त्वा शास्त्रार्थविस्तरान् ।
अनन्यचेता ध्यायस्व नारायणमजं विभुम् ॥ १३.१८६.१२ ॥
Daher, lass alle verwickelten Ausführungen der Schriftbedeutung hinter dir und meditiere mit ungeteiltem Geist über Nārāyaṇa, den Ungeborenen, den Allgegenwärtigen.
13.186.13
मुहूर्तिमपि यो ध्यायेन्नारायणमतन्द्रितः ।
सोऽपि तद्गतिमाप्नोति किं पुनस्तत्परायणः ॥ १३.१८६.१३ ॥
Wer auch nur einen Augenblick unermüdlich über Nārāyaṇa meditiert, erlangt auch sein Ziel; wie viel mehr der, der ganz ihm ergeben ist.
13.186.14
नमो नारायणायेति यो वेद ब्रह्म शाश्वतम् ।
अन्त्यकाले जपन्नेति तद्विष्णोः परमं पदम् ॥ १३.१८६.१४ ॥
Wer 'Namo Nārāyaṇāya' als das ewige Brahman erkennt und es in der Todesstunde rezitiert, gelangt zur höchsten Stätte Viṣṇus.
13.186.15
श्रवणान्मननाच्चैव गीतिस्तुत्यर्चनादिभिः ।
आराध्यं सर्वदा ब्रह्म पुरुषेण हितैषिणा ॥ १३.१८६.१५ ॥
Durch Hören, Nachsinnen, Singen, Preisen, Verehren und Ähnliches soll der Mensch, der sein Wohl sucht, das Brahman stets verehren.
13.186.16
लिप्यते न स पापेन नारायणपरायणः ।
पुनाति सकलं लोकं सहस्रांशुरिवोदितः ॥ १३.१८६.१६ ॥
Der ganz Nārāyaṇa ergebene Mensch wird nicht von Sünde befleckt; wie die tausendstrahlige Sonne, die aufgegangen ist, reinigt er die ganze Welt.
13.186.17
ब्रह्मचारी गृहस्थोऽपि वानप्रस्थोऽथ भिक्षुकः ।
केशवाराधनं हित्वा नैव याति परां गतिम् ॥ १३.१८६.१७ ॥
Ein zölibatärer Schüler, ein Familienvater, ein Waldeinsiedler oder ein Bettelmönch, der die Verehrung Keśavas aufgibt, erlangt nicht das höchste Ziel.
13.186.18
जन्मान्तरसहस्रेषु दुर्लभा तद्गता मतिः ।
तद्भक्तवत्सलं देवं समराधय सुव्रत ॥ १३.१८६.१८ ॥
Über tausend Geburten hinweg ist ein ihm zugewandter Sinn selten. O du von guten Gelübden, verehre gut jenen Gott, der seine Verehrer liebt.
13.186.19
नारदेनैवमुक्तस्तु स विप्रोऽभ्यर्चयद्धरिम् ।
स्वप्नोऽपि पुण्डरीकाक्षं शङ्खचक्रगदाधरम् ॥ १३.१८६.१९ ॥
So von Nārada angewiesen, verehrte jener Brahmane Hari, den lotusäugigen Träger von Muschel, Diskus und Keule, selbst im Traum.
13.186.20
किरीटकुण्डलधरं लसच्छ्रीवत्सकौस्तुभम् ।
तं दृष्ट्वा देवदेवेशं प्राणमत्सम्भ्रमान्वितः ॥ १३.१८६.२० ॥
Als er den Herrn der Götter sah, mit Krone und Ohrringen, strahlend mit dem Śrīvatsa-Zeichen und dem Kaustubha-Juwel, warf er sich ehrfürchtig nieder.
13.186.21
अथ कालेन महता तथा प्रत्यक्षतां गतः ।
संस्तुतः स्तुतिभिर्वेदैर्देवगन्धर्वकिन्नरैः ॥ १३.१८६.२१ ॥
Dann, nach langer Zeit, erschien er so, gepriesen mit Hymnen der Veden von Göttern, Gandharvas und Kinnaras.
13.186.22
अथ तेनैव भगवानात्मलोकमधोक्षजः ।
गतः सम्प्रजितः सर्वैः स योगिनिलयो हरिः ॥ १३.१८६.२२ ॥
Dann kehrte durch ihn der gesegnete Adhokṣaja in seine eigene Welt zurück, von allen geehrt, Hari, die Wohnstatt der Yogins.
13.186.23
तस्मात्त्वमपि राजेन्द्र तद्भक्तस्तत्परायणः ।
अर्चयित्वा यथायोगं भजस्व पुरुषोत्तमम् ॥ १३.१८६.२३ ॥
Darum sei auch du, o König der Könige, sein Verehrer, ganz auf ihn ausgerichtet; verehre ihn, wie es sich gehört, und diene dem höchsten Wesen.
13.186.24
अजरममरमेकं ध्येयमाद्यन्तशून्यं ।
सगुणमगुणमाद्यं स्थूलमत्यन्तसूक्ष्मम्।
निरुपममुपमेयं योगिविज्ञानगम्यं ।
त्रिभुवनगुरुमीशं सम्प्रपद्यस्व विष्णुम् ॥ १३.१८६.२४ ॥
Unvergänglich, unsterblich, einer, der zu betrachten ist, ohne Anfang und Ende, mit Eigenschaften und ohne Eigenschaften, ursprünglich, grob und zugleich äußerst fein, unvergleichlich und vergleichbar, durch das Wissen der Yogins erreichbar, der Lehrer der drei Welten, der Herr Viṣṇu: nimm ihn zur Zuflucht.