மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.186
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.186.1
यज्ज्ञेयं परमं कृत्यमनुष्ठेयं महात्मभिः ।
सारं मे सर्वशास्त्राणां वक्तुमर्हस्यनुग्रहात् ॥ १३.१८६.१ ॥
எது மிக உயர்ந்த அறியத்தக்கதும், மகாத்மாக்களால் கடைப்பிடிக்கத்தக்க கடமையுமோ, அனைத்து சாஸ்திரங்களின் அந்த சாரத்தை அருள்கூர்ந்து எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
13.186.2
श्रूयतामिदमत्यन्तं गूढं संसारमोचनम् ।
श्रोतव्यं च त्वया सम्यग्ज्ञातव्यं च विशाम्पते ॥ १३.१८६.२ ॥
மிக ரகசியமானதும் சம்சாரத்திலிருந்து விடுவிப்பதுமான இதைக் கேள். மக்களின் அரசனே, இதை நீ நன்கு கேட்டு அறிய வேண்டும்.
13.186.3
पुण्डरीकः पुरा विप्रः पुण्यतीर्थे जपान्वितः ।
नारदं परिपप्रच्छ श्रेयो योगपरं मुनिम् ॥ १३.१८६.३ ॥
முன்பு புண்டரீகன் என்ற ஒரு பிராமணன் புண்ணிய தீர்த்தத்தில் ஜபத்தில் ஈடுபட்டிருந்தான். அவன் யோகத்தில் ஈடுபட்ட முனிவர் நாரதரிடம் பரம நன்மையைப் பற்றி கேட்டான்.
13.186.4
नारदश्चाब्रवीदेनं ब्रह्मणोक्तं महात्मना ॥ १३.१८६.४ ॥
நாரதர் அவனிடம் கூறினார் — மகாத்மாவாகிய பிரம்மன் சொன்னதை.
13.186.5
शृणुष्वावहितस्तात ज्ञानयोगमनुत्तमम् ।
अप्रभूतं प्रभूतार्थं वेदशास्त्रार्थसंयुतम्। ॥ १३.१८६.५ ॥
அன்பு மகனே, கவனமாகக் கேள் — இது மிகச் சிறந்த ஞானயோகம், சொற்களில் குறைவாயினும் பொருளில் நிறைந்தது, வேத சாஸ்திரங்களின் பொருளுடன் கூடியது.
13.186.6
यः परः प्रकृते प्रोक्तः पुरुषः पञ्चविंशकः ।
स एव सर्वभूतात्मा नर इत्यभिधीयते ॥ १३.१८६.६ ॥
இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட இருபத்தைந்தாவது புருஷன் எனப்படுபவன் — அவனே அனைத்து உயிர்களின் ஆத்மா; அவனே 'நரன்' என்று அழைக்கப்படுகிறான்.
13.186.7
नराज्जातानि तत्वानि नाराणीति ततो विदुः ।
तान्येव चायनं तस्य तेन नारायणः स्मृतः ॥ १३.१८६.७ ॥
நரனிடமிருந்து பிறந்த தத்துவங்கள் 'நாராக்கள்' எனப்படுகின்றன என அறிஞர்கள் அறிவர். அவையே அவனுடைய இருப்பிடம்; அதனால் அவன் நாராயணன் என நினைவுகூரப்படுகிறான்.
13.186.8
नारायणाज्जगत्सर्वं सर्गकाले प्रजायते ।
तस्मिन्नेव पुनस्तच्च प्रलये सम्प्रलीयते ॥ १३.१८६.८ ॥
நாராயணனிடமிருந்தே உலகம் முழுவதும் படைப்புக் காலத்தில் தோன்றுகிறது; பிரளயத்தில் மீண்டும் அவனிலேயே ஒடுங்குகிறது.
13.186.9
नारायणः परं ब्रह्म तत्वं नारायणः परः ।
परादपि परश्चासौ तस्मान्नास्ति परात्परः ॥ १३.१८६.९ ॥
நாராயணனே பரப்பிரம்மம்; நாராயணனே பரமான தத்துவம். அவன் உயர்ந்தவற்றிலும் உயர்ந்தவன்; ஆகையால் அவனுக்கு மேலானவன் எவனும் இல்லை.
13.186.10
वासुदेवं तथा विष्णुमात्मानं च तथा विदुः ।
संज्ञाभेदैः स एवैकः सर्वशास्त्राभिसंस्कृतः ॥ १३.१८६.१० ॥
அவனை வாசுதேவன், விஷ்ணு, ஆத்மா என்றும் அறிவர். பெயர் வேறுபாடுகளால் அவன் ஒருவனே; எல்லா சாஸ்திரங்களாலும் செம்மைப்படுத்தப்பட்டவன் அவனே.
13.186.11
आलोड्य सर्वशास्त्राणि विचार्य च पुनःपुनः ।
इदमेकं सुनिष्पन्नं ध्येयो नारायणः सदा ॥ १३.१८६.११ ॥
எல்லா சாஸ்திரங்களையும் கடைந்து, மீண்டும் மீண்டும் ஆராய்ந்த பின் இதுவே ஒரே நன்கு நிலைநாட்டப்பட்ட முடிவு: நாராயணனையே எப்போதும் தியானிக்க வேண்டும்.
13.186.12
तस्मात्त्वं गहनान्सर्वांस्त्यक्त्वा शास्त्रार्थविस्तरान् ।
अनन्यचेता ध्यायस्व नारायणमजं विभुम् ॥ १३.१८६.१२ ॥
ஆகையால், நீ ஆழமான சாஸ்திரப் பொருள் விரிவுகளையெல்லாம் விட்டுவிட்டு, பிறப்பற்ற, எங்குமிருக்கும் நாராயணனை ஒருமித்த மனத்துடன் தியானிப்பாயாக.
13.186.13
मुहूर्तिमपि यो ध्यायेन्नारायणमतन्द्रितः ।
सोऽपि तद्गतिमाप्नोति किं पुनस्तत्परायणः ॥ १३.१८६.१३ ॥
கவனமாக ஒரு கணமேனும் நாராயணனை தியானிப்பவன் அவரது கதியை அடைகிறான்; அவரையே சார்ந்தவனைப் பற்றி சொல்லவும் வேண்டுமா?
13.186.14
नमो नारायणायेति यो वेद ब्रह्म शाश्वतम् ।
अन्त्यकाले जपन्नेति तद्विष्णोः परमं पदम् ॥ १३.१८६.१४ ॥
'நமோ நாராயணாய' என்பதை நித்திய பிரம்மம் என்று அறிந்தவன், இறுதிக் காலத்தில் அதை ஜபித்தால் விஷ்ணுவின் உயர்ந்த பதத்தை அடைகிறான்.
13.186.15
श्रवणान्मननाच्चैव गीतिस्तुत्यर्चनादिभिः ।
आराध्यं सर्वदा ब्रह्म पुरुषेण हितैषिणा ॥ १३.१८६.१५ ॥
கேட்டல், சிந்தித்தல், பாடல், துதி, பூஜை முதலியவற்றால் தன் நலனை விரும்பும் மனிதன் எப்போதும் பிரம்மத்தை ஆராதிக்க வேண்டும்.
13.186.16
लिप्यते न स पापेन नारायणपरायणः ।
पुनाति सकलं लोकं सहस्रांशुरिवोदितः ॥ १३.१८६.१६ ॥
நாராயணனைச் சார்ந்தவன் பாவத்தால் கறைபடுவதில்லை; உதித்த சூரியனைப் போல அவன் அனைத்து உலகையும் தூய்மைப்படுத்துகிறான்.
13.186.17
ब्रह्मचारी गृहस्थोऽपि वानप्रस्थोऽथ भिक्षुकः ।
केशवाराधनं हित्वा नैव याति परां गतिम् ॥ १३.१८६.१७ ॥
பிரம்மச்சாரியும், கிருஹஸ்தனும், வானப்பிரஸ்தனும், பிக்ஷுவும் கேசவனின் ஆராதனையை விட்டுவிட்டால் உயர்ந்த கதியை அடைவதில்லை.
13.186.18
जन्मान्तरसहस्रेषु दुर्लभा तद्गता मतिः ।
तद्भक्तवत्सलं देवं समराधय सुव्रत ॥ १३.१८६.१८ ॥
ஆயிரம் பிறவிகளிலும் அவரை நோக்கிய மனம் அரிது; நல்ல விரதம் கொண்டவனே, தன் பக்தர்களிடம் அன்புள்ள அந்தத் தேவனை நன்கு ஆராதனை செய்.
13.186.19
नारदेनैवमुक्तस्तु स विप्रोऽभ्यर्चयद्धरिम् ।
स्वप्नोऽपि पुण्डरीकाक्षं शङ्खचक्रगदाधरम् ॥ १३.१८६.१९ ॥
நாரதர் இவ்வாறு கூறியதும், அந்த அந்தணர் ஹரியை வழிபட்டார்; கனவிலும் தாமரைக்கண்ணனும் சங்கு-சக்கர-கதாதாரியுமானவனை.
13.186.20
किरीटकुण्डलधरं लसच्छ्रीवत्सकौस्तुभम् ।
तं दृष्ट्वा देवदेवेशं प्राणमत्सम्भ्रमान्वितः ॥ १३.१८६.२० ॥
கிரீடமும் குண்டலமும் அணிந்து, ஒளிரும் ஸ்ரீவத்ஸமும் கௌஸ்துபமும் கொண்ட அவரைக் கண்டு, தேவதேவேசனை அவர் பணிவுடன் வணங்கினார்.
13.186.21
अथ कालेन महता तथा प्रत्यक्षतां गतः ।
संस्तुतः स्तुतिभिर्वेदैर्देवगन्धर्वकिन्नरैः ॥ १३.१८६.२१ ॥
பின்பு நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு அவர் இவ்வாறு நேரில் தோன்றினார்; தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் கிம்புருடர்களும் வேதங்களின் துதிகளால் போற்றினர்.
13.186.22
अथ तेनैव भगवानात्मलोकमधोक्षजः ।
गतः सम्प्रजितः सर्वैः स योगिनिलयो हरिः ॥ १३.१८६.२२ ॥
பின்னர் அவரால் பகவான் அதோக்ஷஜன் தம் உலகிற்குச் சென்றார்; எல்லோராலும் போற்றப்பட்ட அந்த யோகிகளின் உறைவிடமான ஹரி.
13.186.23
तस्मात्त्वमपि राजेन्द्र तद्भक्तस्तत्परायणः ।
अर्चयित्वा यथायोगं भजस्व पुरुषोत्तमम् ॥ १३.१८६.२३ ॥
ஆகையால், அரசர்களில் இந்திரனே, நீயும் அவனுடைய பக்தனாகி, அவனையே பற்றுக்கோடாகக் கொண்டு, தகுந்தவாறு வழிபட்டு புருஷோத்தமனை வணங்கு.
13.186.24
अजरममरमेकं ध्येयमाद्यन्तशून्यं ।
सगुणमगुणमाद्यं स्थूलमत्यन्तसूक्ष्मम्।
निरुपममुपमेयं योगिविज्ञानगम्यं ।
त्रिभुवनगुरुमीशं सम्प्रपद्यस्व विष्णुम् ॥ १३.१८६.२४ ॥
முதுமையற்ற, அழிவற்ற, ஒன்றான, தியானிக்கத் தக்க, ஆதியும் அந்தமும் அற்ற, குணமுடையவனும் குணமற்றவனும், ஆதியானவன், பருவும் மிக நுண்ணியவனும், ஒப்பற்றவனும் ஒப்பிடத்தக்கவனும், யோகிகளின் ஞானத்தால் அடையத்தக்கவன், மூவுலகின் குருவான ஈசன் விஷ்ணுவை சரணடை.