Mahābhārata · Adhyāya 13.2

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

13.2.1

पितामह महाप्राज्ञ सर्वशास्त्रविशारद ।
श्रुतं मे महदाख्यानमिदं मतिमतांवर ॥ १३.२.१ ॥

Großvater, du großer Weiser, Kenner aller Wissenschaften, Bester der Weisen: Ich habe diese große Erzählung gehört.

13.2.2

भूयस्तु श्रोतुमिच्छामि धर्मार्थसहितं नृप ।
कथ्यमानं त्वया किञ्चित्तन्मे व्याख्यातुमर्हसि ॥ १३.२.२ ॥

König, ich möchte noch einmal hören, was du gesagt hast, zusammen mit Dharma und Reichtum; du solltest es mir erklären.

13.2.3

केन मृत्युर्गृहस्थेन धर्ममाश्रित्य निर्जितः ।
इत्येतद्धर्ममाचक्ष्व तत्त्वेनापि च पार्थिव ॥ १३.२.३ ॥

Durch welchen Hausvater wurde der Tod besiegt, indem er sich auf den Dharma stützte? Sag mir diesen Dharma wahrhaftig, o König.

13.2.4

अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
यथा मृत्यर्गृहस्थेन धर्ममाश्रित्य निर्जितः ॥ १३.२.४ ॥

Hierzu führt man auch diese alte Geschichte an, wie ein Hausvater den Tod besiegte, indem er sich auf den Dharma stützte.

13.2.5

मनोः प्रजापते राजन्निक्ष्वाकुरभवत्सुतः ।
तस्य पुत्रशतं जज्ञे नृपतेः सूर्यवर्चसः ॥ १३.२.५ ॥

O König, von Manu, dem Herrn der Geschöpfe, wurde Ikṣvāku als Sohn geboren; diesem sonnengleich strahlenden König wurden hundert Söhne geboren.

13.2.6

दशमस्तस्य पुत्रस्तु दशाश्वो नाम भारत ।
माहिष्मत्यामभूद्राजा धर्मात्मा सत्यविक्रमः ॥ १३.२.६ ॥

O Bhārata, sein zehnter Sohn hieß Daśāśva; dieser rechtschaffene König von wahrhafter Tapferkeit wurde Herrscher in Māhiṣmatī.

13.2.7

दशाश्वस्य सुतस्त्वासीद्राजा परमधार्मिकः ।
सत्ये तपसि दाने च यस्य नित्यं रतं मनः ॥ १३.२.७ ॥

Der Sohn Daśāśvas war ein König von höchster Rechtschaffenheit, dessen Geist sich stets an Wahrheit, Askese und Gabe erfreute.

13.2.8

मदिराश्व इति ख्यातः पृथिव्यां पृथिवीपतिः ।
धनुर्वेदे च वेदे च निरतो योऽभवत्सदा ॥ १३.२.८ ॥

Dieser Herrscher der Erde, bekannt als Madirāśva, war stets dem Bogenwissen und den Veden ergeben.

13.2.9

मदिराश्वस्य पुत्रस्तु द्युतिमान्नाम पार्थिवः ।
महाभागो महातेजा महासत्वो महाबलः ॥ १३.२.९ ॥

Der Sohn Madirāśvas war ein König namens Dyutimān, von großem Glück, großem Glanz, großer Seelenstärke und großer Macht.

13.2.10

पुत्रो द्युतिमतस्त्वासीद्राजा परमधार्मिकः ।
सर्वलोकेषु विख्यातः सुवीरो नाम नामतः।
धर्मात्मा कोशवांश्चापि देवराज इवापरः ॥ १३.२.१० ॥

Der Sohn Dyutimats war ein König höchster Rechtschaffenheit namens Suvīra, berühmt in allen Welten, rechtschaffenen Geistes und reich an Schätzen, wie ein zweiter Indra, König der Götter.

13.2.11

सुवीरस्य तु पुत्रोऽभूत्सर्वसङ्ग्रामदुर्जयः ।
दुर्जयो नाम विख्यातः सर्वशस्त्रभृतांवर ॥ १३.२.११ ॥

Durjaya war der Sohn Suvīras, in allen Schlachten unbezwingbar; unter dem Namen Durjaya berühmt, war er der beste aller Waffenträger.

13.2.12

दुर्जयस्येन्द्रवपुषः पुत्रोऽग्निसदृशद्युतिः ।
दुर्योधनो नाम महान्राजा राजर्षिसत्तमः ॥ १३.२.१२ ॥

Der Sohn Durjayas, dessen Körper dem Indras glich, war der große König Duryodhana, von feuergleichem Glanz, der beste unter den königlichen Weisen.

13.2.13

तस्येन्द्रसमवीर्यस्य सङ्ग्रामेष्वनिवर्तिनः ।
विषये वासवस्तस्य सम्यगेव प्रवर्षति ॥ १३.२.१३ ॥

In dem Reich dieses Königs, der an Tapferkeit Indra gleich war und in der Schlacht nie zurückwich, ließ Vāsava (Indra) reichlich Regen fallen.

13.2.14

रत्नैर्धनैश्च पशुभिः सस्यैश्चापि पृथग्विधैः ।
नगरं विषयश्चास्य प्रतिपूर्णस्तदाऽभवत् ॥ १३.२.१४ ॥

Damals waren seine Stadt und sein Reich voll von Juwelen, Reichtum, Vieh und Feldfrüchten aller Art.

13.2.15

न तस्य विषये चाभूत्कृपणो नापि दुर्गतः ।
व्याधितो वा कृशो वाऽपरि तस्मिन्नाभून्नरः क्वचित् ॥ १३.२.१५ ॥

In seinem Reich gab es weder einen Geizhals noch jemanden in Not, weder einen Kranken noch einen Ausgemergelten; nirgends in diesem Reich gab es einen solchen Menschen.

13.2.16

सुदक्षिणो मधुरवागनसूयुर्जितेन्द्रियः ।
धर्मात्मा चानृशंसश्च विक्रान्तोऽथाविकत्थनः ॥ १३.२.१६ ॥

Er war freigebig bei Gaben, süß in der Rede, frei von Neid, selbstbeherrscht, von rechtschaffener Natur, nicht grausam, tapfer und nicht prahlerisch.

13.2.17

यज्वा च दान्तो मेधावी ब्रह्मण्यः सत्यसङ्गरः ।
न चावमन्ता दाता च वेदवेदाङ्गपारगः ॥ १३.२.१७ ॥

Er vollzog Opfer, war selbstbeherrscht und klug, den Brahmanen ergeben, fest in seinen Gelübden, verachtete niemanden, war ein Spender und beherrschte die Veden und ihre Hilfswissenschaften.

13.2.18

तं नर्मदा देवनदी पुण्या शीतजला शिवा ।
चकमे पुरुषव्याघ्रं स्वेन भावेन भारत ॥ १३.२.१८ ॥

O Bhārata, der heilige göttliche Fluss Narmadā, mit kühlem Wasser und verheißungsvoll, begehrte aus eigenem Antrieb jenen Tiger unter den Menschen.

13.2.19

तस्यां जज्ञे तदा नद्यां कन्या राजीवलोचना ।
नाम्ना सुदर्शना राजन्रूपेण च सुदर्शना ॥ १३.२.१९ ॥

Da wurde in jenem Fluss eine lotusäugige Jungfrau geboren, mit Namen Sudarśanā, o König, und auch an Schönheit war sie Sudarśanā.

13.2.20

तादृग्रूपा न नारीषु भूतपूर्वा युधिष्ठिर ।
दुर्योधनसुता यादृगभवद्वरवर्णिनी ॥ १३.२.२० ॥

O Yudhiṣṭhira, unter den Frauen war vorher keine von solcher Gestalt wie die schönfarbige Tochter Duryodhanas.

13.2.21

तामग्निश्चकमे साक्षाद्राजकन्यां सुदर्शनाम् ।
स्वरूपं दीप्तिमत्कृत्वा शरदर्कसमद्युति ॥ १३.२.२१ ॥

Agni selbst begehrte jene königliche Jungfrau Sudarśanā, nachdem er seine Gestalt strahlend gemacht hatte, mit dem Glanz der Herbstsonne.

13.2.22

सा चाग्निशरणे राज्ञः शुश्रूषाकृतनिश्चया ।
नियुक्ता पितृसन्देशादारिराधयिषुः शिखिम् ॥ १३.२.२२ ॥

Und sie, entschlossen zu dienen, von der Botschaft ihres Vaters bestimmt, begierig, die Flamme zu besänftigen, weilte im Feuerheiligtum des Königs.

13.2.23

तस्या मनोहरं रूपं दृष्ट्वा देवो हुताशनः ।
मन्मथेन समादिष्टः पत्नीत्वे यतते मिथः ॥ १३.२.२३ ॥

Als er ihre reizende Gestalt sah, bemühte sich der Gott Hutāśana, von Manmatha angetrieben, sie zur Gattin zu gewinnen.

13.2.24

भज मामनवद्याङ्गि कामात्कमललोचने ।
रम्भोरु मृगशावाक्षि पूर्णचन्द्रनिभानने ॥ १३.२.२४ ॥

O du Fehlerlose an Gliedern, o Lotusäugige, o Bananenstamm-Schenkelige, o Rehkitz-Äugige, o Vollmondgesichtige, aus Begierde, nimm mich an.

13.2.25

भ्रूलताललितं कान्तमनङ्गो बाधते हि माम् ॥ १३.२.२५ ॥

Anmutig wie die Ranke deiner Brauen, quält mich in der Tat Anaṅga.

13.2.26

ललाटं चन्द्ररेखाभं शिरोरुहविभूषितम् ।
दृष्ट्वा ते पत्रलेखान्तमनङ्गो बाधते भृशम् ॥ १३.२.२६ ॥

Deine Stirn, dem Mondstreifen gleich und mit Haar geschmückt, bis zum Blattlinienende gesehen, quält mich sehr, Anaṅga.

13.2.27

बालातपेन तुलितं सस्वेदपुलकोद्गमम् ।
बिम्बाधरोष्ठवदनं विबुद्धमिव पङ्कजम्।
अतीव चारुविभ्रान्तं मदमावहते मम ॥ १३.२.२७ ॥

Dem Morgensonne gleich, von Schweiß und Schauer benetzt, mit Lippen wie Bimba-Frucht, dem erwachten Lotos ähnlich, überaus lieblich und verwirrt — es bringt mir Rausch.

13.2.28

दन्तप्रकाशनियता वाणी तव सुरक्षिता ।
ताम्रपल्लवसंकाशा जिह्वेयं मे मनोहरा ॥ १३.२.२८ ॥

Deine Rede, durch das Blitzen deiner Zähne gezügelt, ist wohl bewahrt; diese Zunge, wie ein roter junger Trieb, ist mir reizend.

13.2.29

समाः स्निग्धाः सुजाताश्च सहिताश्च द्विजास्तव ।
द्विजप्रिये प्रसीदस्व भज मां सुभगा ह्यसि ॥ १३.२.२९ ॥

Deine Zähne sind gleichmäßig, glatt, wohlgeformt und dicht beieinander. O Liebste der Zweimalgeborenen, sei gnädig und komm zu mir; du bist wahrlich glückverheißend.

13.2.30

मनोज्ञं सुकृतापाङ्गं मुखं तव मनोहरम् ।
स्तनौ ते संहतौ भीरु हाराभरणभूषितौ ॥ १३.२.३० ॥

Dein Antlitz ist anmutig und bezaubernd, die Augenwinkel wohlgeformt; o Scheue, deine Brüste, mit Halsketten und Schmuck geziert, sind dicht beieinander.

13.2.31

पक्वबिल्वप्रतीकाशौ कर्कशौ सङ्गमक्षमौ ।
गम्भीरनाभिसुभगे भज मां वरवर्णिनि ॥ १३.२.३१ ॥

Gleich reifen Bilva-Früchten, fest und zur Vereinigung geeignet, schön durch den tiefen Nabel, o Frau von vortrefflicher Hautfarbe, nimm mich.

13.2.32

सैवमुक्ता विरहिते पावकेन महात्मना ।
ईषदाकम्पहृदया व्रीडिता वाक्यमब्रवीत् ॥ १३.२.३२ ॥

So angesprochen vom großherzigen Agni, sprach sie, das Herz leicht zitternd und verschämt, diese Worte.

13.2.33

नलु नाम कुलीनानां कन्यकानां विशेषतः ।
माता पिता प्रभवतः प्रदाने बान्धवाश्च ये ॥ १३.२.३३ ॥

Gewiss, bei Mädchen aus gutem Hause besonders, entscheiden Mutter, Vater und die Verwandten, die Befugnis haben, sie zu geben.

13.2.34

पाणिग्रहणमन्त्रैश्च हुते चैव विभावसौ ।
सतां मध्ये निविष्टायाः कन्यायाः शरणं पतिः ॥ १३.२.३४ ॥

Durch die Mantras der Handergreifung und nachdem die Opfergabe ins Feuer gegeben ist, ist der Gatte die Zuflucht der Jungfrau, die unter den Guten sitzt.

13.2.35

साऽहं नात्मवशा देव पितरं वरयस्व मे। ॥ १३.२.३५ ॥

Ich bin nicht meine eigene Herrin, o Gott; bitte meinen Vater um mich.

13.2.36

अथ नातिचिराद्राजा कालाद्दुर्योधनस्तदा ।
यज्ञसम्भारनिपुणान्मन्त्रीनाहूय चोक्तवान्।
यज्ञं यक्ष्येऽहमिति वै सम्भारान्सम्भ्रियन्तु मे ॥ १३.२.३६ ॥

Dann, nicht lange darauf, rief König Duryodhana seine Minister, die in den Opfergaben bewandert waren, und sprach: "Ich werde ein Opfer darbringen; man möge die Opfergaben für mich herbeischaffen."

13.2.37

ततः समाहिते तस्य यज्ञे ब्राह्मणसत्तमैः ।
विप्ररूपी हुतवहो नृपं कन्यामयाचत ॥ १३.२.३७ ॥

Als sein Opfer von den besten Brahmanen vorbereitet war, bat Hutavaha in Gestalt eines Brahmanen den König um eine Jungfrau.

13.2.38

न तु राजा प्रदानाय तस्मै भावमकल्पयत् ।
दरिद्रश्चासवर्णश्च ममायमिति पार्थिवः। ॥ १३.२.३८ ॥

Der König aber dachte nicht daran, sie ihm zu geben, und sprach bei sich: »Dieser ist arm und nicht von meinem Stand.«

13.2.39

इति तस्मै न वै कन्यां दित्सां चक्रे नराधिपः ।
अथ दीक्षामुपेतस्य यज्ञे तस्य महात्मनः।
आहितो हवनार्थाय वेद्यामग्निः प्रणश्यत ॥ १३.२.३९ ॥

So hatte der König nicht die Absicht, ihm die Jungfrau zu geben. Da verschwand im Opfer jenes großherzigen Mannes, der die Weihe empfangen hatte, das auf dem Altar für die Opfergabe entzündete Feuer.

13.2.40

ततः स भीतो नृपतिर्भृशं प्रव्यथितेन्द्रियः ।
मन्त्रिणो ब्राह्मणांश्चैव पप्रच्छ किमिदं भवेत्।
यज्ञे समिद्धो भगवान्नष्टो मे हव्यवाहनः ॥ १३.२.४० ॥

Da fragte der König, sehr erschrocken und in seinen Sinnen tief verwirrt, seine Minister und die Brahmanen: »Was kann das sein? Der ehrwürdige Feuergott, der in meinem Opfer entzündet war, ist verschwunden!«

13.2.41

सम्मन्त्रकुशलैस्तैस्तैर्ब्राह्मणैर्वेदपारगैः ।
ऋत्विग्भिर्मन्त्रकुशलैर्यज्यतां वा हुताशनः ॥ १३.२.४१ ॥

Der Feuergott soll von jenen Brahmanen, die in den Mantras bewandert und in den Veden erfahren sind, und von den in den Mantras kundigen Priestern verehrt werden.

13.2.42

अथ ऋक्सामयजुषां ब्राह्मणैर्वेदपारगैः ।
वेदतत्वार्थकुशलैस्ततः सोमपुरस्करैः ॥ १३.२.४२ ॥

Dann durch Brahmanen, die die Veden Ṛg, Sāma und Yajur beherrschten, im wahren Sinn der Veden bewandert waren und den Soma voranstellten.

13.2.43

गुह्यैश्च नामभिः सर्वैराहूतो हव्यवाहनः ।
स्वरूपं दीप्तिमत्कृत्वा शरदर्कसमद्युतिः ॥ १३.२.४३ ॥

Von allen seinen geheimen Namen angerufen, machte Havyavāhana (Agni) seine Gestalt strahlend; sein Glanz war dem Herbstsonnen gleich.

13.2.44

ततो महात्मा तानाह दहनो ब्राह्मणर्षभान् ।
वरयाम्यात्मनोऽर्थाय दुर्योधनसुतामिति ॥ १३.२.४४ ॥

Da sprach der großherzige Dahana (Agni) zu jenen Stieren unter den Brahmanen: »Ich wähle für mich die Tochter Duryodhanas.«

13.2.45

ततस्ते कल्यमुत्थाय तस्मै राज्ञे न्यवेदयन् ।
ब्राह्मणा विस्मिताः सर्वे यदुक्तं चित्रभानुना ॥ १३.२.४५ ॥

Da erhoben sich alle Brahmanen bei Tagesanbruch, erstaunt, und berichteten dem König, was Citrabhānu (Agni) gesagt hatte.

13.2.46

ततः स राजा तच्छ्रुत्वा वचनं ब्रह्मवादिनाम् ।
अवाप्य परमं हर्षं तथेति प्राह बुद्धिमान् ॥ १३.२.४६ ॥

Da empfand jener weise König, nachdem er die Worte der Brahmanen gehört hatte, die vom Veda sprechen, höchste Freude und sprach: »So sei es.«

13.2.47

अयाचत च तं शुल्कं भगवन्तं विभावसुम् ।
नित्यं सान्निध्यमिह ते चित्रभानो भवेदिति ॥ १३.२.४७ ॥

Und er forderte vom erhabenen Vibhāvasu (Agni) als Brautpreis: »O Citrabhānu, möge deine ständige Gegenwart hier sein.«

13.2.48

तमाह भगवानग्निरेवमस्त्विति पार्थिवम् ।
ततः सान्निध्यमद्यापि माहिष्मत्यां विभावसोः
दृष्टं हि सहदेवेन दिशं विजयता च तत्। ॥ १३.२.४८ ॥

Der erhabene Agni sprach zu jenem König: »So sei es.« Und so sieht man noch heute in Māhiṣmatī jene Gegenwart Vibhāvasus, die Sahadeva bei der Eroberung der Himmelsrichtungen erblickte.

13.2.49

ततस्तां समलङ्कृत्य कन्यामहतवाससम् ।
ददौ दुर्योधनो राजा पावकाय महात्मने ॥ १३.२.४९ ॥

Dann gab König Duryodhana, nachdem er das Mädchen geschmückt und in neue Gewänder gekleidet hatte, sie dem großherzigen Pāvaka (Agni).

13.2.50

प्रतिजग्राह चाग्निस्तु राजकन्यां सुदर्शनाम् ।
विधिना वेददृष्टेन वसोर्धारामिवाध्वरे ॥ १३.२.५० ॥

Und Agni nahm die Königstochter Sudarśanā nach dem im Veda vorgeschriebenen Ritus an, wie ein Strom der Vasu-Opfergabe beim Opfer.

13.2.51

तस्या रूपेण शीलेन कुलेन वपुषा श्रिया ।
अभवत्प्रीतिमानग्निर्गर्भं चास्यां समादधे ॥ १३.२.५१ ॥

Erfreut über ihre Schönheit, ihren Charakter, ihre Herkunft, Gestalt und Pracht, legte Agni einen Keim in sie.

13.2.52

तस्याः समभवत्पुत्रो नाम्नाऽग्नेयः सुदर्शनः ॥ १३.२.५२ ॥

Von ihr wurde ein Sohn geboren, namens Sudarśana, genannt Āgneya (Sohn des Feuers).

13.2.53

सुदर्शनस्तु रूपेण पूर्णेन्दुसदृशोपमः ।
शिशुरेवाध्यगात्सर्वं परं ब्रह्म सनातनम् ॥ १३.२.५३ ॥

Sudarśana, an Schönheit dem Vollmond gleich, meisterte als Kind bereits das ganze ewige höchste Brahman.

13.2.54

अथौघवान्नाम नृपो नृगस्यासीत्पितामहः ।
तस्याप्योघवती कन्या पुत्रश्चौघरथोऽभवत् ॥ १३.२.५४ ॥

Nun war Aughavān ein König und Großvater Nṛgas; er hatte eine Tochter, Aughavatī, und einen Sohn, Augharatha.

13.2.55

तामोघवान्ददौ तस्मै स्वयमोघवतीं सुताम् ।
सुदर्शनाय विदुषे भार्यार्थे देवरूपिणीम् ॥ १३.२.५५ ॥

Oghavān selbst gab seine Tochter Oghavatī, gottgleich an Gestalt, dem gelehrten Sudarśana zur Frau.

13.2.56

स गृहस्थाश्रमरतस्तया सह सुदर्शनः ।
कुरुक्षेत्रेऽवसद्राजन्नोघवत्या समन्वितः ॥ १३.२.५६ ॥

Sudarśana, am Leben des Hausvaters Gefallen findend, wohnte mit Oghavatī in Kurukṣetra, o König.

13.2.57

गृहस्थश्चावजेष्यामि मृत्युमित्येव स प्रभो ।
प्रतिज्ञामकरोद्धीमान्दीप्ततेजा विशाम्पते ॥ १३.२.५७ ॥

'Auch als Hausvater werde ich den Tod besiegen' — so gelobte, o Herr, jener weise, glühend strahlende Sudarśana, o Herr der Völker.

13.2.58

तामेवौघवतीं राजन्स पावकसुतोऽब्रवीत् ।
अतिथेः प्रतिकूलं ते न कर्तव्यं कथञ्चन ॥ १३.२.५८ ॥

Zu ihr, o König, sprach jener Sohn des Pāvaka: 'Du darfst dem Gast keinesfalls etwas zuwider tun.'

13.2.59

येनयेन च तुष्येत नित्यमेव त्वयाऽतिथिः ।
अप्यात्मनः प्रदानेन न ते कार्या विचारणा ॥ १३.२.५९ ॥

Auf welche Weise auch immer der Gast stets durch dich zufriedengestellt werden kann, selbst indem du dich selbst hingibst, darfst du nicht zögern.

13.2.60

एतद्व्रतं मम सदा हृदि सम्परिवर्तते ।
गृहस्थानां च सुश्रोणि नातिथेर्विद्यते परम् ॥ १३.२.६० ॥

Dieses mein Gelübde wendet sich stets in meinem Herzen, o Schönhüftige: für Hausväter gibt es nichts Höheres als den Gast.

13.2.61

प्रमाणं यदि वामोरु वचस्ते मम शोभने ।
इदं वचनमव्यग्रा हृदि त्वं धारयेः सदा ॥ १३.२.६१ ॥

O du mit den schönen Schenkeln, o Strahlende, wenn mein Wort für dich maßgeblich ist, so bewahre dieses Wort stets unverwirrt in deinem Herzen.

13.2.62

निष्क्रान्ते मयि कल्याणि तथा सन्निहितेऽनघे ।
नातिथिस्तेऽवमन्तव्यः प्रमाणं यद्यहं तव ॥ १३.२.६२ ॥

O Glückverheißende, o Makellose, wenn ich fortgegangen bin und du nicht in meiner Nähe bist, sollst du keinen Gast verachten, wenn mein Wort für dich maßgeblich ist.

13.2.63

तमब्रवीदोघवती तथा मूर्ध्नि कृताञ्जलिः ।
न मे त्वद्वचनात्किञ्चिन्न कर्तव्यं कथञ्चन ॥ १३.२.६३ ॥

Oghavatī, die Hände über dem Haupt gefaltet, sprach zu ihm so: »Auf dein Wort hin soll ich keineswegs irgendetwas tun.«

13.2.64

जिगीषमाणस्तु गृहे तदा मृत्युः सुदर्शनम् ।
पृष्ठतोऽन्वगमद्राजन्रन्ध्रान्वेषी तदा सदा ॥ १३.२.६४ ॥

O König, da folgte der Tod, Sudarśana besiegen wollend, ihm von hinten im Hause nach und suchte eine Lücke, damals und immer.

13.2.65

इध्मार्थं तु गते तस्मिन्नग्रिपुत्रे सुदर्शने ।
अतिधिर्ब्राह्मणः श्रीमांस्तामाहौघवतीं तदा ॥ १३.२.६५ ॥

Als Sudarśana, der Sohn des Agni, um Brennholz fortgegangen war, sprach da ein ehrwürdiger brahmanischer Gast zu Oghavatī.

13.2.66

आतिथ्यं कृतमिच्छामि त्वयाऽद्य वरवर्णिनि ।
प्रमाणं यदि धर्मस्ते गृहस्थाश्रमसम्मतः ॥ १३.२.६६ ॥

O Frau von vortrefflichem Teint, ich wünsche heute Gastfreundschaft von dir zu empfangen, wenn dein Dharma, für den Hausvaterstand gebilligt, dir maßgeblich ist.

13.2.67

इत्युक्ता तेन विप्रेणि राजपुत्री यशस्विनी ।
विधिना प्रतिजग्राह वेदोक्तेन विशांपते ॥ १३.२.६७ ॥

Als der Brahmane so gesprochen hatte, nahm die ruhmreiche Prinzessin ihn gemäß dem in den Veden vorgeschriebenen Ritus an, o Herr des Volkes.

13.2.68

आसनं चैव पाद्यं च तस्मै दत्त्वा द्विजातये ।
प्रोवाचौघवती विप्रं केनार्थः किं ददामि ते ॥ १३.२.६८ ॥

Nachdem sie dem Zweimalgeborenen Sitz und Fußwasser gegeben hatte, sprach Aughavatī zu dem Brahmanen: 'Was ist dein Anliegen? Was soll ich dir geben?'

13.2.69

तामब्रवीत्ततो विप्रो राजपुत्रीं सुदर्शनाम् ।
त्वया ममार्थः कल्याणि निर्विशङ्कैतदाचर ॥ १३.२.६९ ॥

Da sprach der Brahmane zur Prinzessin Sudarśanā: 'O Glückverheißende, ich habe ein Anliegen an dich; tue dies ohne Zögern.'

13.2.70

यदि प्रमाणं धर्मस्ते गृहस्थाश्रमसम्मतः ।
प्रदानेनात्मनो राज्ञि कर्तुमर्हसि मे प्रियम् ॥ १३.२.७० ॥

Wenn das im Stand des Haushalters gebilligte Dharma dein Maßstab ist, o Königin, so solltest du mir das Liebste tun, indem du dich selbst hingibst.

13.2.71

स तया छन्द्यमानोऽन्यैरीप्सितैर्नृपकन्यया ।
नान्यमात्मप्रदानात्स तस्या वव्रे परं द्विजः ॥ १३.२.७१ ॥

Obwohl die Königstochter ihn drängte, andere gewünschte Dinge zu erbitten, wählte der Zweimalgeborene nichts außer ihrer Hingabe ihrer selbst.

13.2.72

सा तु राजसुता स्मृत्वा भर्तुर्वचनमादितः ।
तथेति लज्जमाना सा तमुवाच द्विजर्षभम् ॥ १३.२.७२ ॥

Doch die Königstochter, sich von Anfang an der Worte ihres Gatten (Vaters) erinnernd, sprach beschämt zu diesem besten der Brahmanen: 'So sei es.'

13.2.73

ततो विहस्य विप्रर्षिः सा चैवोपविवेश ह ।
संस्मृत्य भर्तुर्वचनं गृहस्थाश्रमकाङ्क्षिणः ॥ १३.२.७३ ॥

Da lachte der Weise unter den Brahmanen, setzte sich zu ihr und erinnerte sich an die Worte seines Gatten, der das Leben des Hausvaters begehrte.

13.2.74

अथेध्मान्समुपादाय स पावकिरुपागमत् ।
मृत्युना रौद्रभावेन नित्यं बन्धुरिवान्वितः ॥ १३.२.७४ ॥

Da kam der Sohn des Feuers, Holz tragend, begleitet vom Tod von schrecklicher Natur, wie von einem stets anwesenden Verwandten.

13.2.75

ततस्त्वाश्रममागम्य स पावकसुतस्तदा ।
तां व्याजहारौघवतीं क्वासि यातेति चासकृत् ॥ १३.२.७५ ॥

Da kam der Sohn des Feuers zur Einsiedelei und sprach wiederholt zu ihr, die wie eine Flut überquoll: 'Wohin bist du gegangen?'

13.2.76

तस्मै प्रतिवचः सा तु भर्त्रे न प्रददौ तदा ।
कराभ्यां तेन विप्रेण स्पृष्टा भर्तृव्रता सती ॥ १३.२.७६ ॥

Doch sie gab ihrem Gatten damals keine Antwort; der Brahmane berührte sie mit beiden Händen, und die treue Gattin, ihrem Gatten ergeben, wurde berührt.

13.2.77

उच्छिष्टाऽस्मीति मन्वाना लज्जिता भर्तुरेव च ।
तूष्णींभूताऽभवत्साध्वी विप्रकोपाच्च शङ्किता ॥ १३.२.७७ ॥

In dem Gedanken 'ich bin befleckt' schämte sie sich, auch vor ihrem Gatten; die tugendhafte Gattin schwieg und fürchtete den Zorn des Brahmanen.

13.2.78

अथ तां किन्विति पुनः प्रोवाच स सुदर्शनः ।
क्व सा साध्वी क्व सायाता गरीय किमतो मम ॥ १३.२.७८ ॥

Da sprach jener schöne Weise wieder zu ihr: 'Was ist das? Wo ist diese tugendhafte Gattin? Woher ist sie gekommen? Was ist mir größer als dies?'

13.2.79

पतिव्रता सत्यशीला नित्यं चैवार्जवे रता ।
कथं न प्रत्युदेत्यद्य स्मयमाना यथापुरम् ॥ १३.२.७९ ॥

Sie ist ihrem Gatten treu ergeben, von wahrhaftigem Charakter und stets in Aufrichtigkeit erfreut. Warum kommt sie heute nicht lächelnd wie früher mir entgegen?

13.2.80

उटजस्थस्तु तं विप्रः प्रत्युवाच सुदर्शनम् ।
अतिथिं विद्धि सम्प्राप्तं ब्राह्मणं पावके च माम् ॥ १३.२.८० ॥

Der Brahmane, der in der Hütte stand, antwortete Sudarśana: "Wisse, dass der Angekommene ein Gast ist; ich bin es, der Brahmane, und auch das Feuer kennt mich."

13.2.81

अनया छन्द्यमानोऽहं भार्यया तव सत्तम ।
तैस्तैरतिथिसत्कारैर्ब्रह्मन्नेषा वृता मया ॥ १३.२.८१ ॥

O Bester der Guten, deine Gattin drängte mich durch mancherlei Gastfreundschaft; o Brahmane, sie habe ich erwählt.

13.2.82

आत्मप्रदानविधिना मामर्चति शुभानना ।
अनूरूपं यदत्रान्यत्तद्भवान्कर्तुमर्हति ॥ १३.२.८२ ॥

Die Schönantlitzige ehrt mich mit dem Ritus der Selbsthingabe. Was sonst hier dazu passt, das sollt Ihr tun.

13.2.83

कूटमुद्गरहस्तस्तु मृत्युस्तं वै समन्वगात् ।
हीनप्रतिज्ञमत्रैवं वधिष्यामीति चिन्तयन् ॥ १३.२.८३ ॥

Der Tod, mit trügerischer Keule in der Hand, folgte ihm auf dem Fuß und dachte: "Hier ist sein Gelübde gescheitert; ich werde ihn töten."

13.2.84

सुदर्शनस्तु मनसा कर्मणा चक्षुषा गिरा ।
त्यक्तेर्ष्यस्त्यक्तमन्युश्च स्मयमानोऽब्रवीदिदम् ॥ १३.२.८४ ॥

Sudarśana aber, der Neid in Gedanken, Tat, Blick und Rede abgelegt hatte und den Zorn abgelegt hatte, sprach lächelnd dies.

13.2.85

सुरतं तेऽस्तु विप्राग्र्य प्रीतिर्हि परमा मम ।
गृहस्थस्य हि धर्मोऽग्र्यः सम्प्राप्तातिथिपूजनम् ॥ १३.२.८५ ॥

Bester der Brahmanen, möge es dir wohlergehen; meine höchste Freude ist mit dir. Die höchste Pflicht des Hausvaters ist die Verehrung des angekommenen Gastes.

13.2.86

अतिथिः पूजितो यस्य गृहस्थस्य तु गच्छति ।
नान्यस्तस्मात्परो धर्म इति प्राहुर्मनीषिणः ॥ १३.२.८६ ॥

Bei dem Hausvater, dessen geehrter Gast zufrieden weggeht, gibt es, sagen die Weisen, keine höhere Pflicht.

13.2.87

प्राणाश्च मम दाराश्च यच्चान्यद्विद्यते वसु ।
अतिथिभ्यो मया देयमिति मे व्रतमाहितम् ॥ १३.२.८७ ॥

Mein Leben, meine Frauen und alles andere an Reichtum, das vorhanden ist — alles soll den Gästen gegeben werden; dies ist das Gelübde, das ich fest auf mich genommen habe.

13.2.88

निःसन्दिग्धं यथा वाक्यमेतन्मे समुदाहृतम् ।
तेनाहं विप्र सत्येन स्वयमात्मानमालभे ॥ १३.२.८८ ॥

Das Wort, das ich gesprochen habe, ist ohne Zweifel wahr. Brahmane, bei eben dieser Wahrheit schwöre ich, indem ich mich selbst berühre.

13.2.89

पृथिवी वायुराकाशमापो ज्योतिश्च पञ्चमम् ।
बुद्धिरात्मा मनः कालो दिशश्चैव गुणा दश ॥ १३.२.८९ ॥

Erde, Luft, Raum, Wasser und als fünftes das Feuer; Intellekt, Selbst, Geist, Zeit und die Himmelsrichtungen — dies sind die zehn Eigenschaften.

13.2.90

नित्यमेव हि पश्यन्ति देहिनां देहसंश्रिताः ।
सुकृतं दुष्कृतं चापि कर्म कर्मवतांवर ॥ १३.२.९० ॥

Jene, die im Körper wohnen, sehen stets die guten und die bösen Taten der verkörperten Wesen, o Bester unter den Handelnden.

13.2.91

यथैषा नानृता वाणी मयाऽद्य समुदीरिता ।
तेन सत्येन मां देवाः पालयन्तु दहन्तु वा ॥ १३.२.९१ ॥

So wahr dieses Wort, das ich heute gesprochen habe, nicht falsch ist, so mögen die Götter mich durch diese Wahrheit schützen oder verbrennen.

13.2.92

ततो नादः समभवद्दिक्षु सर्वासु भारत ।
असकृत्सत्यमित्येवं नैतन्मिथ्येति सर्वतः ॥ १३.२.९२ ॥

Da erhob sich, o Bhārata, ein Klang in allen Richtungen, immer wieder von allen Seiten: »Dies ist wahr, dies ist nicht falsch.«

13.2.93

उटजात्तु ततस्तस्मान्निश्चक्राम स वै द्विजः ।
वपुषा द्यां च भूमिं च व्याप्य वायुरिवोद्यतः ॥ १३.२.९३ ॥

Da trat jener Brahmane aus der Hütte hervor, Himmel und Erde mit seiner Gestalt erfüllend, wie ein sich erhebender Wind.

13.2.94

स्वरेण विप्रः शैक्षेण त्रींल्लोकाननुनादयन् ।
उवाच चैनं धर्मज्ञं पूर्वमामन्त्र्य नामतः ॥ १३.२.९४ ॥

Mit seiner Stimme, im Ton der Gelehrsamkeit, die drei Welten widerhallen lassend, rief der Brahmane den Dharma-Kundigen zuerst beim Namen an und sprach zu ihm.

13.2.95

धर्मोऽहमस्मि भद्रं ते जिज्ञासार्थं तवानघ ।
प्राप्तः सत्यं च ते ज्ञात्वा प्रीतिर्मे परमा त्वयि ॥ १३.२.९५ ॥

Ich bin der Dharma; Heil sei dir. O Makelloser, ich bin gekommen, dich zu prüfen. Nachdem ich deine Wahrheit erkannt habe, gilt meine höchste Zuneigung dir.

13.2.96

विजितश्च त्वया मृत्युर्योऽयं त्वामनुगच्छति ।
रन्ध्रान्वेषी तव सदा त्वया धृत्या वशीकृतः ॥ १३.२.९६ ॥

Diesen Tod, der dir folgt und stets eine Lücke in dir sucht, hast du besiegt; durch Standhaftigkeit hast du ihn bezwungen.

13.2.97

न चास्ति शक्तिस्त्रैलोक्ये कस्य चित्पुरुषोत्तम ।
पतिव्रतामिमां साध्वीं तवोद्वीक्षितुमप्युत ॥ १३.२.९७ ॥

O Bester der Männer, in den drei Welten hat niemand die Kraft, diese treue, tugendhafte Frau auch nur anzusehen.

13.2.98

रक्षिता त्वद्गुणैरेषा पातिव्रत्यगुणैस्तथा ।
अधृष्या यदियं ब्रूयात्तथा तन्नान्यथा भवेत् ॥ १३.२.९८ ॥

Sie ist durch deine Tugenden und durch ihre eigenen Tugenden ehelicher Treue geschützt, daher ist sie unangreifbar; was sie sagt, würde sich nicht anders verhalten.

13.2.99

एषा हि तपसा स्वेन संयुक्ता ब्रह्मवादिनी ।
पावनार्थं च लोकस्य सरिच्छ्रेष्ठा भविष्यति ॥ १३.२.९९ ॥

Sie, mit eigener Askese begabt, ist eine Sprecherin der heiligen Lehre, und sie wird zum besten der Flüsse werden, um die Welt zu reinigen.

13.2.100

अर्धेनौघवती नाम त्वामर्धेनानुयास्यति ।
शरीरेण महाभागा योगो ह्यस्या वशे स्थितः।
अनया सह लोकांश्च गन्ताऽसि तपसार्जितान् ॥ १३.२.१०० ॥

Oghavatī mit Namen wird dir mit halbem Körper folgen. O Hochgesegneter, ihre Yoga-Kraft steht unter ihrer Kontrolle; mit ihr wirst du in die durch Askese gewonnenen Welten gehen.

13.2.101

यत्र नावृत्तिमभ्येति शाश्वतांस्ताननुत्तमान् ।
अनेन चैव देहेन लोकांस्त्वमभिपत्स्यसे ॥ १३.२.१०१ ॥

Jene ewigen, höchsten Welten, aus denen es keine Rückkehr gibt — mit eben diesem Körper wirst du sie erreichen.

13.2.102

निर्जितश्च त्वया मृत्युरैश्वर्यं च तवोत्तमम् ।
पञ्चभूतान्यतिक्रान्तः स्ववीर्याच्च मनोजवः। ॥ १३.२.१०२ ॥

Du hast den Tod besiegt, und deine Herrschaft ist die höchste; aus eigener Kraft hast du die fünf Elemente überschritten, schnell wie der Gedanke.

13.2.103

गृहस्थधर्मेणानेन कामक्रोधौ च ते जितौ ।
स्नेहो रागश्च तन्द्री च मोहो द्रोहश्च केवलः।
तव शुश्रूषया राजन्राजपुत्र्या च निर्जिताः ॥ १३.२.१०३ ॥

Durch eben diese Pflicht des Hausvaters hast du Begierde und Zorn besiegt. Zuneigung, Anhaftung, Trägheit, Verblendung und Feindseligkeit wurden ebenfalls völlig besiegt. O König, durch deinen Dienst und durch die Königstochter wurden alle diese besiegt.