மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.2.1
पितामह महाप्राज्ञ सर्वशास्त्रविशारद ।
श्रुतं मे महदाख्यानमिदं मतिमतांवर ॥ १३.२.१ ॥
பிதாமகரே, மகாப்ரஜ்ஞரே, அனைத்து சாஸ்திரங்களிலும் வல்லவரே! அறிவுடையோரில் சிறந்தவரே, நான் இந்த பெரிய ஆக்யானத்தைக் கேட்டிருக்கிறேன்.
13.2.2
भूयस्तु श्रोतुमिच्छामि धर्मार्थसहितं नृप ।
कथ्यमानं त्वया किञ्चित्तन्मे व्याख्यातुमर्हसि ॥ १३.२.२ ॥
அரசே, நீர் கூறிய தர்மமும் அர்த்தமும் கூடிய அதை மீண்டும் கேட்க விரும்புகிறேன்; அதை எனக்கு விளக்கிக் கூற வேண்டும்.
13.2.3
केन मृत्युर्गृहस्थेन धर्ममाश्रित्य निर्जितः ।
इत्येतद्धर्ममाचक्ष्व तत्त्वेनापि च पार्थिव ॥ १३.२.३ ॥
எந்த இல்லறத்தான் தர்மத்தை ஆதரித்து மரணத்தை வென்றான்? அரசே, இந்த தர்மத்தை உண்மையாகவே எனக்கு உரையுங்கள்.
13.2.4
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
यथा मृत्यर्गृहस्थेन धर्ममाश्रित्य निर्जितः ॥ १३.२.४ ॥
இவ்விஷயத்தில் மக்கள் இந்தப் பழைய இதிகாசத்தை மேற்கோள் காட்டுகின்றனர்; இல்லறத்தான் ஒருவன் தர்மத்தை ஆதரித்து மரணத்தை எப்படி வென்றான் என்று.
13.2.5
मनोः प्रजापते राजन्निक्ष्वाकुरभवत्सुतः ।
तस्य पुत्रशतं जज्ञे नृपतेः सूर्यवर्चसः ॥ १३.२.५ ॥
அரசே, மனு பிரஜாபதியின் வழித்தோன்றலில் இக்ஷ்வாகு மகனாகப் பிறந்தான்; அந்த சூரியனைப் போல் ஒளிரும் அரசனுக்கு நூறு மகன்கள் பிறந்தனர்.
13.2.6
दशमस्तस्य पुत्रस्तु दशाश्वो नाम भारत ।
माहिष्मत्यामभूद्राजा धर्मात्मा सत्यविक्रमः ॥ १३.२.६ ॥
பாரதா, அவனுடைய பத்தாவது மகன் தசாஷ்வன் என்பவன்; அவன் தர்மாத்மாவும் சத்திய பராக்கிரமமும் உடையவனாக மாஹிஷ்மதியில் அரசனானான்.
13.2.7
दशाश्वस्य सुतस्त्वासीद्राजा परमधार्मिकः ।
सत्ये तपसि दाने च यस्य नित्यं रतं मनः ॥ १३.२.७ ॥
தசாஸ்வனின் மகன் மிகவும் தர்மநெறி கொண்ட அரசனாக இருந்தான்; அவனுடைய மனம் எப்போதும் சத்தியம், தவம், தானம் ஆகியவற்றில் மகிழ்ந்திருந்தது.
13.2.8
मदिराश्व इति ख्यातः पृथिव्यां पृथिवीपतिः ।
धनुर्वेदे च वेदे च निरतो योऽभवत्सदा ॥ १३.२.८ ॥
மதிராசுவன் என்று புகழ்பெற்ற அந்த பூமியின் அதிபதி எப்போதும் தனுர்வேதத்திலும் வேதத்திலும் ஈடுபட்டிருந்தான்.
13.2.9
मदिराश्वस्य पुत्रस्तु द्युतिमान्नाम पार्थिवः ।
महाभागो महातेजा महासत्वो महाबलः ॥ १३.२.९ ॥
மதிராசுவனின் மகன் துயுதிமான் என்ற அரசன்; அவன் மிகுந்த பாக்கியம், ஒளி, மன உறுதி, பலம் கொண்டவன்.
13.2.10
पुत्रो द्युतिमतस्त्वासीद्राजा परमधार्मिकः ।
सर्वलोकेषु विख्यातः सुवीरो नाम नामतः।
धर्मात्मा कोशवांश्चापि देवराज इवापरः ॥ १३.२.१० ॥
துயுதிமானின் மகன் சுவீரன் என்ற மிகவும் தர்மநெறி கொண்ட அரசன்; எல்லா உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றவன், தர்மாத்மா, செல்வம் நிறைந்தவன், மற்றொரு தேவேந்திரன் போன்றவன்.
13.2.11
सुवीरस्य तु पुत्रोऽभूत्सर्वसङ्ग्रामदुर्जयः ।
दुर्जयो नाम विख्यातः सर्वशस्त्रभृतांवर ॥ १३.२.११ ॥
சுவீரனின் மகன் துர்ஜயன்; எல்லாப் போர்களிலும் வெல்ல முடியாதவன்; எல்லா ஆயுதம் ஏந்தியவர்களிலும் சிறந்தவனாக துர்ஜயன் என்று புகழ் பெற்றான்.
13.2.12
दुर्जयस्येन्द्रवपुषः पुत्रोऽग्निसदृशद्युतिः ।
दुर्योधनो नाम महान्राजा राजर्षिसत्तमः ॥ १३.२.१२ ॥
இந்திரனைப் போன்ற உடல் கொண்ட துர்ஜயனின் மகன் அக்கினியைப் போன்ற ஒளி கொண்ட துரியோதனன் என்ற மகா அரசன்; அவன் அரசரிஷிகளில் சிறந்தவன்.
13.2.13
तस्येन्द्रसमवीर्यस्य सङ्ग्रामेष्वनिवर्तिनः ।
विषये वासवस्तस्य सम्यगेव प्रवर्षति ॥ १३.२.१३ ॥
இந்திரனுக்கு இணையான வீரியம் கொண்டவனும், போர்களில் ஒருபோதும் பின்வாங்காதவனுமான அவனுடைய நாட்டில் வாசவன் (இந்திரன்) நன்றாக மழை பொழிந்தான்.
13.2.14
रत्नैर्धनैश्च पशुभिः सस्यैश्चापि पृथग्विधैः ।
नगरं विषयश्चास्य प्रतिपूर्णस्तदाऽभवत् ॥ १३.२.१४ ॥
ரத்தினங்கள், செல்வம், கால்நடைகள் மற்றும் பலவகையான பயிர்களால் அப்போது அவனுடைய நகரமும் நாடும் நிறைந்திருந்தன.
13.2.15
न तस्य विषये चाभूत्कृपणो नापि दुर्गतः ।
व्याधितो वा कृशो वाऽपरि तस्मिन्नाभून्नरः क्वचित् ॥ १३.२.१५ ॥
அவனுடைய நாட்டில் கஞ்சனோ, துன்பத்தில் உழல்பவனோ, நோயாளியோ, மெலிந்தவனோ இருக்கவில்லை; அந்த நாட்டில் எங்கும் அப்படிப்பட்ட ஒரு மனிதனும் இருந்ததில்லை.
13.2.16
सुदक्षिणो मधुरवागनसूयुर्जितेन्द्रियः ।
धर्मात्मा चानृशंसश्च विक्रान्तोऽथाविकत्थनः ॥ १३.२.१६ ॥
அவன் தாராளமாக தட்சிணை அளிப்பவன், இனிமையாகப் பேசுபவன், பொறாமையற்றவன், புலன்களை வென்றவன், தர்மாத்மா, கருணையுள்ளவன், வீரமிக்கவன், தற்பெருமை பேசாதவன்.
13.2.17
यज्वा च दान्तो मेधावी ब्रह्मण्यः सत्यसङ्गरः ।
न चावमन्ता दाता च वेदवेदाङ्गपारगः ॥ १३.२.१७ ॥
அவன் யாகம் செய்பவன், அடக்கமுள்ளவன், அறிவாளி, பிராமணர்களை மதிப்பவன், சத்திய உறுதி கொண்டவன், யாரையும் இகழாதவன், கொடையாளி, வேத வேதாங்கங்களில் தேர்ச்சி பெற்றவன்.
13.2.18
तं नर्मदा देवनदी पुण्या शीतजला शिवा ।
चकमे पुरुषव्याघ्रं स्वेन भावेन भारत ॥ १३.२.१८ ॥
பாரதா! புனிதமும், குளிர்ந்த நீருடையதும், மங்களமானதுமான தேவநதி நர்மதை தன் சொந்த உணர்வால் அந்த புருஷவியாக்கிரனை (சிறந்த மனிதனை) விரும்பினாள்.
13.2.19
तस्यां जज्ञे तदा नद्यां कन्या राजीवलोचना ।
नाम्ना सुदर्शना राजन्रूपेण च सुदर्शना ॥ १३.२.१९ ॥
அப்போது அந்த நதியில் தாமரைக் கண்ணுடைய ஒரு கன்னிகை பிறந்தாள்; அரசே, அவள் பெயர் சுதர்சனா, அழகிலும் அவள் சுதர்சனையே.
13.2.20
तादृग्रूपा न नारीषु भूतपूर्वा युधिष्ठिर ।
दुर्योधनसुता यादृगभवद्वरवर्णिनी ॥ १३.२.२० ॥
யுதிஷ்டிரா, இத்தகைய அழகுடைய பெண் இதற்கு முன் பெண்களில் இருந்ததில்லை; துரியோதனனின் அந்த அழகிய நிறமுடைய மகள் போல.
13.2.21
तामग्निश्चकमे साक्षाद्राजकन्यां सुदर्शनाम् ।
स्वरूपं दीप्तिमत्कृत्वा शरदर्कसमद्युति ॥ १३.२.२१ ॥
அக்னி நேரில் அந்த அரசகன்னி சுதர்சனையை விரும்பினான்; தன் வடிவை ஒளிமிக்கதாக்கி, இலையுதிர்கால சூரியனின் ஒளிக்கு ஒப்பாக்கினான்.
13.2.22
सा चाग्निशरणे राज्ञः शुश्रूषाकृतनिश्चया ।
नियुक्ता पितृसन्देशादारिराधयिषुः शिखिम् ॥ १३.२.२२ ॥
அவள் அரசனின் அக்னி-ஆசிரமத்தில் பணிவிடை செய்ய உறுதி கொண்டாள்; தந்தையின் சொல்லால் நியமிக்கப்பட்டு, அக்னியை மகிழ்விக்க விரும்பி.
13.2.23
तस्या मनोहरं रूपं दृष्ट्वा देवो हुताशनः ।
मन्मथेन समादिष्टः पत्नीत्वे यतते मिथः ॥ १३.२.२३ ॥
அவளுடைய மனோகரமான வடிவைக் கண்டு, தேவன் ஹுதாசனன் மன்மதனால் தூண்டப்பட்டு, மனைவி ஆவதற்கு முயன்றான்.
13.2.24
भज मामनवद्याङ्गि कामात्कमललोचने ।
रम्भोरु मृगशावाक्षि पूर्णचन्द्रनिभानने ॥ १३.२.२४ ॥
குறையற்ற அங்கங்களுடையவளே, தாமரைக் கண்ணுடையவளே, வாழைத்தண்டு தொடையுடையவளே, மான்குட்டிக் கண்ணுடையவளே, முழுமதி முகத்தவளே, ஆசையால் என்னை ஏற்றுக்கொள்.
13.2.25
भ्रूलताललितं कान्तमनङ्गो बाधते हि माम् ॥ १३.२.२५ ॥
புருவக் கொடியின் லீலையால் அழகியவளே, மன்மதன் உண்மையாகவே என்னை வருத்துகிறான்.
13.2.26
ललाटं चन्द्ररेखाभं शिरोरुहविभूषितम् ।
दृष्ट्वा ते पत्रलेखान्तमनङ्गो बाधते भृशम् ॥ १३.२.२६ ॥
சந்திரக் கோடு போன்ற நெற்றி, கூந்தலால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; இலைக்கோட்டுடன் முடியும் அதைக் கண்டு மன்மதன் பெரிதும் வருத்துகிறான்.
13.2.27
बालातपेन तुलितं सस्वेदपुलकोद्गमम् ।
बिम्बाधरोष्ठवदनं विबुद्धमिव पङ्कजम्।
अतीव चारुविभ्रान्तं मदमावहते मम ॥ १३.२.२७ ॥
காலைச் சூரியனுக்கு ஒப்பான, வியர்வையும் புளகமும் கொண்ட, கோவைப் பழ உதடுகளுடைய முகம், மலர்ந்த தாமரை போல் மிகவும் அழகியதாய் குழம்பியது — அது எனக்குள் மதத்தை எழுப்புகிறது.
13.2.28
दन्तप्रकाशनियता वाणी तव सुरक्षिता ।
ताम्रपल्लवसंकाशा जिह्वेयं मे मनोहरा ॥ १३.२.२८ ॥
பற்களின் ஒளியால் அடக்கப்பட்ட உன் பேச்சு நன்கு காக்கப்பட்டுள்ளது; செந்நிறச் தளிர் போன்ற இந்த நாக்கு எனக்கு மனதை கவர்கிறது.
13.2.29
समाः स्निग्धाः सुजाताश्च सहिताश्च द्विजास्तव ।
द्विजप्रिये प्रसीदस्व भज मां सुभगा ह्यसि ॥ १३.२.२९ ॥
உன் பற்கள் சமமாய், மினுமினுப்பாய், அழகாய் ஒன்றுக்கொன்று நெருக்கமாய் அமைந்துள்ளன. இரு பிறப்பினருக்கு பிரியமானவளே, அருள் புரிந்து என்னிடம் வா; நீ நிச்சயமாக பாக்கியவதி.
13.2.30
मनोज्ञं सुकृतापाङ्गं मुखं तव मनोहरम् ।
स्तनौ ते संहतौ भीरु हाराभरणभूषितौ ॥ १३.२.३० ॥
உன் முகம் மனோரம்மியமானது, கண்ணின் ஓரங்கள் நன்கு அமைந்தவை; அஞ்சும் பெண்ணே, உன் மார்பகங்கள் ஹாரம் மற்றும் ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு நெருக்கமாக உள்ளன.
13.2.31
पक्वबिल्वप्रतीकाशौ कर्कशौ सङ्गमक्षमौ ।
गम्भीरनाभिसुभगे भज मां वरवर्णिनि ॥ १३.२.३१ ॥
பழுத்த விளாம்பழம் போன்றவையும், திடமானவையும், கூடலுக்குத் தகுந்தவையுமான, ஆழ்ந்த கொப்பூழால் அழகானவளே, உயர்ந்த நிறமுடையவளே, என்னை ஏற்றுக்கொள்.
13.2.32
सैवमुक्ता विरहिते पावकेन महात्मना ।
ईषदाकम्पहृदया व्रीडिता वाक्यमब्रवीत् ॥ १३.२.३२ ॥
மகாத்மாவான அக்னியால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்டவள், சிறிது நடுங்கும் நெஞ்சத்துடன், நாணத்தோடு இந்தச் சொற்களைச் சொன்னாள்.
13.2.33
नलु नाम कुलीनानां कन्यकानां विशेषतः ।
माता पिता प्रभवतः प्रदाने बान्धवाश्च ये ॥ १३.२.३३ ॥
உயர்குடிக் கன்னிகைகளைப் பொறுத்தவரை, குறிப்பாக, தாயும் தந்தையும் மற்றும் கொடுப்பதில் அதிகாரமுள்ள உறவினர்களும்தான் கொடுக்க உரிமையுடையவர்கள்.
13.2.34
पाणिग्रहणमन्त्रैश्च हुते चैव विभावसौ ।
सतां मध्ये निविष्टायाः कन्यायाः शरणं पतिः ॥ १३.२.३४ ॥
கைப்பிடித்தல் மந்திரங்களாலும், அக்னியில் ஆஹுதி செய்த பின்பும், சான்றோர் நடுவில் அமர்ந்த கன்னிகைக்குத் தஞ்சம் கணவனே.
13.2.35
साऽहं नात्मवशा देव पितरं वरयस्व मे। ॥ १३.२.३५ ॥
தேவனே, நான் சுதந்திரமானவள் அல்லேன்; என் தந்தையிடம் கேள்.
13.2.36
अथ नातिचिराद्राजा कालाद्दुर्योधनस्तदा ।
यज्ञसम्भारनिपुणान्मन्त्रीनाहूय चोक्तवान्।
यज्ञं यक्ष्येऽहमिति वै सम्भारान्सम्भ्रियन्तु मे ॥ १३.२.३६ ॥
அதன்பின் சற்று நேரத்தில் அரசன் துரியோதனன் யாகப் பொருள்களில் வல்ல அமைச்சர்களை அழைத்து, "நான் யாகம் செய்வேன்; எனக்காக பொருள்களைச் சேகரியுங்கள்" என்றான்.
13.2.37
ततः समाहिते तस्य यज्ञे ब्राह्मणसत्तमैः ।
विप्ररूपी हुतवहो नृपं कन्यामयाचत ॥ १३.२.३७ ॥
அப்பொழுது அவனுடைய யாகம் சிறந்த பிராமணர்களால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டபோது, பிராமண வடிவில் வந்த அக்னி மன்னனிடம் ஒரு கன்னிகையைக் கேட்டான்.
13.2.38
न तु राजा प्रदानाय तस्मै भावमकल्पयत् ।
दरिद्रश्चासवर्णश्च ममायमिति पार्थिवः। ॥ १३.२.३८ ॥
ஆனால் மன்னன் அவனுக்குக் கொடுக்கும் எண்ணத்தைக் கொள்ளவில்லை; 'இவன் ஏழை, எனக்குச் சமமற்ற குலத்தவன்' என்று அவன் நினைத்தான்.
13.2.39
इति तस्मै न वै कन्यां दित्सां चक्रे नराधिपः ।
अथ दीक्षामुपेतस्य यज्ञे तस्य महात्मनः।
आहितो हवनार्थाय वेद्यामग्निः प्रणश्यत ॥ १३.२.३९ ॥
இவ்வாறு மன்னன் அவனுக்குக் கன்னிகையைக் கொடுக்கும் எண்ணத்தைக் கொள்ளவில்லை. பின்னர் தீட்சை பெற்ற அந்த மகாத்மாவின் யாகத்தில், ஹோமத்திற்காக வேதியில் வைக்கப்பட்ட அக்னி மறைந்தது.
13.2.40
ततः स भीतो नृपतिर्भृशं प्रव्यथितेन्द्रियः ।
मन्त्रिणो ब्राह्मणांश्चैव पप्रच्छ किमिदं भवेत्।
यज्ञे समिद्धो भगवान्नष्टो मे हव्यवाहनः ॥ १३.२.४० ॥
அப்பொழுது அந்த மன்னன் மிகவும் பயந்து, புலன்கள் கலங்கியவனாக, அமைச்சர்களையும் பிராமணர்களையும் கேட்டான்: 'இது என்ன ஆகக்கூடும்? என் யாகத்தில் எரிந்த பகவான் அக்னி மறைந்துவிட்டானே!'
13.2.41
सम्मन्त्रकुशलैस्तैस्तैर्ब्राह्मणैर्वेदपारगैः ।
ऋत्विग्भिर्मन्त्रकुशलैर्यज्यतां वा हुताशनः ॥ १३.२.४१ ॥
மந்திரங்களில் தேர்ச்சி பெற்ற, வேதங்களில் கரைகண்ட அந்தப் பிராமணர்களாலும், மந்திரத் திறமை கொண்ட ருத்விக்குகளாலும், அக்னி மீண்டும் வழிபடப்படட்டும்.
13.2.42
अथ ऋक्सामयजुषां ब्राह्मणैर्वेदपारगैः ।
वेदतत्वार्थकुशलैस्ततः सोमपुरस्करैः ॥ १३.२.४२ ॥
பின்னர், ருக், சாம, யஜுர் வேதங்களில் கரைகண்ட, வேதத்தின் பொருளை அறிந்த, சோமத்தை முன்னிறுத்தும் பிராமணர்களால்.
13.2.43
गुह्यैश्च नामभिः सर्वैराहूतो हव्यवाहनः ।
स्वरूपं दीप्तिमत्कृत्वा शरदर्कसमद्युतिः ॥ १३.२.४३ ॥
மறைவான அனைத்துப் பெயர்களாலும் அழைக்கப்பட்ட ஹவ்யவாஹனர் (அக்னி) தம் வடிவை ஒளிரச் செய்தார்; அதன் ஒளி இலையுதிர்கால சூரியனுக்குச் சமமாக இருந்தது.
13.2.44
ततो महात्मा तानाह दहनो ब्राह्मणर्षभान् ।
वरयाम्यात्मनोऽर्थाय दुर्योधनसुतामिति ॥ १३.२.४४ ॥
அப்போது மகாத்மாவான தகனர் (அக்னி) அந்த பிராமண சிறந்தோரிடம் கூறினார்: "எனக்காக துரியோதனனின் மகளை நான் வரமாகக் கேட்கிறேன்."
13.2.45
ततस्ते कल्यमुत्थाय तस्मै राज्ञे न्यवेदयन् ।
ब्राह्मणा विस्मिताः सर्वे यदुक्तं चित्रभानुना ॥ १३.२.४५ ॥
பின்னர் அந்த பிராமணர்கள் அனைவரும் விடியற்காலையில் எழுந்து, சித்ரபானு (அக்னி) கூறியதை அந்த அரசனிடம் வியப்புடன் தெரிவித்தனர்.
13.2.46
ततः स राजा तच्छ्रुत्वा वचनं ब्रह्मवादिनाम् ।
अवाप्य परमं हर्षं तथेति प्राह बुद्धिमान् ॥ १३.२.४६ ॥
அப்போது அந்த அறிவுள்ள அரசன் பிரம்மவாதிகளான பிராமணர்களின் சொல்லைக் கேட்டு பெரும் மகிழ்ச்சி அடைந்து, "அப்படியே ஆகட்டும்" என்றான்.
13.2.47
अयाचत च तं शुल्कं भगवन्तं विभावसुम् ।
नित्यं सान्निध्यमिह ते चित्रभानो भवेदिति ॥ १३.२.४७ ॥
மேலும் அவர் பகவான் விபாவசுவிடம் வரதட்சணையாக, "ஓ சித்ரபானுவே, உமது நிரந்தரமான இருப்பு இங்கே இருக்கட்டும்" என்று கேட்டார்.
13.2.48
तमाह भगवानग्निरेवमस्त्विति पार्थिवम् ।
ततः सान्निध्यमद्यापि माहिष्मत्यां विभावसोः
दृष्टं हि सहदेवेन दिशं विजयता च तत्। ॥ १३.२.४८ ॥
பகவான் அக்னி அந்த அரசனிடம், "அப்படியே ஆகட்டும்" என்றார். அதனால் இன்றும் மாகிஷ்மதியில் விபாவசுவின் அந்த இருப்பு காணப்படுகிறது; திசைகளை வென்றபோது சகதேவன் அதைக் கண்டான்.
13.2.49
ततस्तां समलङ्कृत्य कन्यामहतवाससम् ।
ददौ दुर्योधनो राजा पावकाय महात्मने ॥ १३.२.४९ ॥
பின்னர் மன்னன் துரியோதனன் புதிய ஆடைகள் அணிவித்து அந்தக் கன்னியை மகாத்மாவான பாவகனுக்கு (அக்னிக்கு) அளித்தான்.
13.2.50
प्रतिजग्राह चाग्निस्तु राजकन्यां सुदर्शनाम् ।
विधिना वेददृष्टेन वसोर्धारामिवाध्वरे ॥ १३.२.५० ॥
அக்னி அரசகுமாரி சுதர்சனையை வேதம் விதித்த முறைப்படி ஏற்றுக்கொண்டான்; அது யாகத்தில் வசுவின் தாரையைப் போலிருந்தது.
13.2.51
तस्या रूपेण शीलेन कुलेन वपुषा श्रिया ।
अभवत्प्रीतिमानग्निर्गर्भं चास्यां समादधे ॥ १३.२.५१ ॥
அவளுடைய அழகு, நற்குணம், குலம், உடல், பொலிவு ஆகியவற்றால் மகிழ்ச்சியடைந்த அக்னி அவளில் கர்ப்பத்தை நிறுவினான்.
13.2.52
तस्याः समभवत्पुत्रो नाम्नाऽग्नेयः सुदर्शनः ॥ १३.२.५२ ॥
அவளுக்கு அக்னேயன் என்ற பெயருடைய சுதர்சனன் என்ற மகன் பிறந்தான்.
13.2.53
सुदर्शनस्तु रूपेण पूर्णेन्दुसदृशोपमः ।
शिशुरेवाध्यगात्सर्वं परं ब्रह्म सनातनम् ॥ १३.२.५३ ॥
சுதர்சனன் அழகில் முழுமதியைப் போன்றவன்; சிறுவனாக இருந்தபோதே அவன் நித்தியமான பரப்பிரம்மம் அனைத்தையும் கற்றுத் தேர்ந்தான்.
13.2.54
अथौघवान्नाम नृपो नृगस्यासीत्पितामहः ।
तस्याप्योघवती कन्या पुत्रश्चौघरथोऽभवत् ॥ १३.२.५४ ॥
இப்போது, நிருகனுக்கு பாட்டனாக இருந்தவன் ஔகவான் என்ற அரசன்; அவனுக்கு ஔகவதி என்ற மகளும், ஔகரதன் என்ற மகனும் இருந்தனர்.
13.2.55
तामोघवान्ददौ तस्मै स्वयमोघवतीं सुताम् ।
सुदर्शनाय विदुषे भार्यार्थे देवरूपिणीम् ॥ १३.२.५५ ॥
ஓகவான் தானே தன் மகள் ஓகவதியை, தேவரூபம் கொண்டவளை, கற்ற சுதர்சனனுக்கு மனைவியாக அளித்தார்.
13.2.56
स गृहस्थाश्रमरतस्तया सह सुदर्शनः ।
कुरुक्षेत्रेऽवसद्राजन्नोघवत्या समन्वितः ॥ १३.२.५६ ॥
இல்லறத்தில் மகிழ்ந்த சுதர்சனன் அவளுடனும் ஓகவதியுடனும் குருக்ஷேத்திரத்தில் வாழ்ந்தான், ஓ அரசே.
13.2.57
गृहस्थश्चावजेष्यामि मृत्युमित्येव स प्रभो ।
प्रतिज्ञामकरोद्धीमान्दीप्ततेजा विशाम्पते ॥ १३.२.५७ ॥
'இல்லறத்தானாகவே நான் மரணத்தை வெல்வேன்' என்று அந்த அறிவுள்ள, ஒளிமிக்க சுதர்சனன் சபதம் செய்தான், ஓ மக்கள் தலைவனே.
13.2.58
तामेवौघवतीं राजन्स पावकसुतोऽब्रवीत् ।
अतिथेः प्रतिकूलं ते न कर्तव्यं कथञ्चन ॥ १३.२.५८ ॥
ஓ அரசே, அந்த பாவக மகன் ஓகவதியிடமே சொன்னான்: 'விருந்தினருக்கு எதிரான எதையும் நீ எவ்வகையிலும் செய்யக்கூடாது.'
13.2.59
येनयेन च तुष्येत नित्यमेव त्वयाऽतिथिः ।
अप्यात्मनः प्रदानेन न ते कार्या विचारणा ॥ १३.२.५९ ॥
எந்த வழியிலாவது உன்னால் விருந்தினர் எப்போதும் மகிழ்ச்சியடைவாரோ, அதற்காக தன்னையே அளிப்பதிலும் நீ தயங்கக்கூடாது.
13.2.60
एतद्व्रतं मम सदा हृदि सम्परिवर्तते ।
गृहस्थानां च सुश्रोणि नातिथेर्विद्यते परम् ॥ १३.२.६० ॥
அழகிய இடையுடையவளே, இந்த விரதம் எப்போதும் என் இதயத்தில் சுழல்கிறது; இல்லறத்தாருக்கு விருந்தினரை விட உயர்ந்தது வேறில்லை.
13.2.61
प्रमाणं यदि वामोरु वचस्ते मम शोभने ।
इदं वचनमव्यग्रा हृदि त्वं धारयेः सदा ॥ १३.२.६१ ॥
அழகிய தொடைகள் கொண்டவளே, அழகியவளே, என் சொல் உனக்கு ஆதாரமானால், இந்தச் சொல்லை நீ எப்போதும் கவனத்துடன் உள்ளத்தில் வைத்துக்கொள்.
13.2.62
निष्क्रान्ते मयि कल्याणि तथा सन्निहितेऽनघे ।
नातिथिस्तेऽवमन्तव्यः प्रमाणं यद्यहं तव ॥ १३.२.६२ ॥
நல்லவளே, குற்றமற்றவளே, நான் வெளியே சென்று நீ அருகில் இல்லாதிருந்தாலும், விருந்தினரை நீ அவமதிக்கக் கூடாது; என் சொல் உனக்கு ஆதாரமானால்.
13.2.63
तमब्रवीदोघवती तथा मूर्ध्नि कृताञ्जलिः ।
न मे त्वद्वचनात्किञ्चिन्न कर्तव्यं कथञ्चन ॥ १३.२.६३ ॥
ஓகவதி தலைமீது கைகூப்பி அவனிடம் இவ்வாறு சொன்னாள்: உன் சொல்லால் எனக்கு எதுவும், எந்த வகையிலும் செய்யப்படக்கூடாது.
13.2.64
जिगीषमाणस्तु गृहे तदा मृत्युः सुदर्शनम् ।
पृष्ठतोऽन्वगमद्राजन्रन्ध्रान्वेषी तदा सदा ॥ १३.२.६४ ॥
அரசே, அப்போது மரணம் சுதர்சனனை வெல்ல விரும்பி வீட்டில் அவனைப் பின்தொடர்ந்தது; இடைவெளி தேடியபடி, அப்போதும் எப்போதும்.
13.2.65
इध्मार्थं तु गते तस्मिन्नग्रिपुत्रे सुदर्शने ।
अतिधिर्ब्राह्मणः श्रीमांस्तामाहौघवतीं तदा ॥ १३.२.६५ ॥
அக்னியின் மகன் சுதர்சனன் விறகுக்காகச் சென்றபோது, ஒரு செல்வமிக்க பிராமண விருந்தினன் ஓகவதியிடம் அப்போது சொன்னான்.
13.2.66
आतिथ्यं कृतमिच्छामि त्वयाऽद्य वरवर्णिनि ।
प्रमाणं यदि धर्मस्ते गृहस्थाश्रमसम्मतः ॥ १३.२.६६ ॥
சிறந்த நிறமுடையவளே, இன்று உன்னால் விருந்தோம்பல் செய்யப்படுவதை நான் விரும்புகிறேன்; இல்லறநிலைக்கு ஏற்ற உன் தருமம் ஆதாரமானால்.
13.2.67
इत्युक्ता तेन विप्रेणि राजपुत्री यशस्विनी ।
विधिना प्रतिजग्राह वेदोक्तेन विशांपते ॥ १३.२.६७ ॥
அந்தப் பிராமணன் இவ்வாறு கூறியதும், புகழ்மிக்க அரச குமாரி, வேதத்தில் சொல்லப்பட்ட முறையின்படி அவனை ஏற்றுக்கொண்டாள், ஓ மக்கள் தலைவனே.
13.2.68
आसनं चैव पाद्यं च तस्मै दत्त्वा द्विजातये ।
प्रोवाचौघवती विप्रं केनार्थः किं ददामि ते ॥ १३.२.६८ ॥
அந்த இருபிறப்பாளனுக்கு இருக்கையும் பாத நீரும் கொடுத்து, அௌகவதீ அந்தப் பிராமணனிடம் கூறினாள்: 'உமக்கு எது வேண்டும்? நான் உமக்கு என்ன கொடுப்பேன்?'
13.2.69
तामब्रवीत्ततो विप्रो राजपुत्रीं सुदर्शनाम् ।
त्वया ममार्थः कल्याणि निर्विशङ्कैतदाचर ॥ १३.२.६९ ॥
அப்போது அந்தப் பிராமணன் அரச குமாரி சுதர்சனையிடம் கூறினான்: 'ஓ கல்யாணீ, உன்னால் எனக்கு ஒரு காரியம் ஆக வேண்டும்; ஐயமின்றி இதைச் செய்.'
13.2.70
यदि प्रमाणं धर्मस्ते गृहस्थाश्रमसम्मतः ।
प्रदानेनात्मनो राज्ञि कर्तुमर्हसि मे प्रियम् ॥ १३.२.७० ॥
இல்லறத்தால் ஏற்கப்பட்ட தர்மமே உனக்குப் பிரமாணம் என்றால், ஓ அரசியே, உன்னையே கொடுத்து எனக்கு இனியதைச் செய்ய வேண்டும்.
13.2.71
स तया छन्द्यमानोऽन्यैरीप्सितैर्नृपकन्यया ।
नान्यमात्मप्रदानात्स तस्या वव्रे परं द्विजः ॥ १३.२.७१ ॥
அரச குமாரி பிற விருப்பப் பொருட்களை வழங்குவதாக வற்புறுத்தியபோதும், அந்த இருபிறப்பாளன் அவளுடைய தன்னையே கொடுப்பதைத் தவிர வேறெதையும் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை.
13.2.72
सा तु राजसुता स्मृत्वा भर्तुर्वचनमादितः ।
तथेति लज्जमाना सा तमुवाच द्विजर्षभम् ॥ १३.२.७२ ॥
ஆனால் அந்த அரச குமாரி, தொடக்கத்திலிருந்தே கணவனின் (தந்தையின்) சொல்லை நினைவுகூர்ந்து, 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று வெட்கத்துடன் அந்த இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவனிடம் கூறினாள்.
13.2.73
ततो विहस्य विप्रर्षिः सा चैवोपविवेश ह ।
संस्मृत्य भर्तुर्वचनं गृहस्थाश्रमकाङ्क्षिणः ॥ १३.२.७३ ॥
பின்னர் அந்த விப்ரர்ஷி சிரித்துக்கொண்டு, இல்லறவாழ்வை விரும்பிய தம் கணவரின் சொல்லை நினைவுகூர்ந்து, அவளுடன் அமர்ந்தார்.
13.2.74
अथेध्मान्समुपादाय स पावकिरुपागमत् ।
मृत्युना रौद्रभावेन नित्यं बन्धुरिवान्वितः ॥ १३.२.७४ ॥
பின்னர் அந்த அக்னியின் மகன் விறகுகளை எடுத்துக்கொண்டு வந்தான்; கொடிய இயல்புடைய மரணத்தால் எப்போதும் உடன் வரும் உறவினனைப் போல சூழப்பட்டவனாய்.
13.2.75
ततस्त्वाश्रममागम्य स पावकसुतस्तदा ।
तां व्याजहारौघवतीं क्वासि यातेति चासकृत् ॥ १३.२.७५ ॥
பின்னர் அந்த அக்னியின் மகன் ஆசிரமத்திற்கு வந்து, வெள்ளம் போல் பொங்கிய அவளிடம் பலமுறை கேட்டான்: 'நீ எங்கே சென்றிருந்தாய்?'
13.2.76
तस्मै प्रतिवचः सा तु भर्त्रे न प्रददौ तदा ।
कराभ्यां तेन विप्रेण स्पृष्टा भर्तृव्रता सती ॥ १३.२.७६ ॥
அப்போது அவள் தன் கணவனுக்குப் பதில் ஏதும் சொல்லவில்லை; அந்த விப்ரன் இரு கைகளால் அவளைத் தொட்டான், கணவனுக்கு விரதமிருந்த அந்த சாத்வி தொடப்பட்டாள்.
13.2.77
उच्छिष्टाऽस्मीति मन्वाना लज्जिता भर्तुरेव च ।
तूष्णींभूताऽभवत्साध्वी विप्रकोपाच्च शङ्किता ॥ १३.२.७७ ॥
'நான் தீட்டுப்பட்டுவிட்டேன்' என்று எண்ணி அவள் வெட்கமடைந்தாள்; கணவனாலும் கூச்சமடைந்தாள்; அந்த சாத்வி மௌனமாகி, விப்ரனின் கோபத்தால் அஞ்சினாள்.
13.2.78
अथ तां किन्विति पुनः प्रोवाच स सुदर्शनः ।
क्व सा साध्वी क्व सायाता गरीय किमतो मम ॥ १३.२.७८ ॥
பின்னர் அந்த சுதர்சனன் அவளிடம் மீண்டும் கேட்டான்: 'என்ன நடந்தது? அந்த சாத்வி எங்கே? அவள் எங்கிருந்து வந்தாள்? இதைவிட எனக்கு மேலானது என்ன?'
13.2.79
पतिव्रता सत्यशीला नित्यं चैवार्जवे रता ।
कथं न प्रत्युदेत्यद्य स्मयमाना यथापुरम् ॥ १३.२.७९ ॥
அவள் கணவனுக்குப் பதிவிரதை, சத்தியசீலி, எப்போதும் நேர்மையில் மகிழ்பவள். இன்று முன்போல் புன்னகையுடன் எதிர்கொள்ள அவள் ஏன் வரவில்லை?
13.2.80
उटजस्थस्तु तं विप्रः प्रत्युवाच सुदर्शनम् ।
अतिथिं विद्धि सम्प्राप्तं ब्राह्मणं पावके च माम् ॥ १३.२.८० ॥
குடிசையில் நின்றிருந்த அந்த அந்தணர் சுதர்சனனுக்குப் பதிலளித்தார்: "வந்திருப்பவனை விருந்தினனாக அறிக; அந்தணனாகிய நான் அவன்; அக்கினியும் என்னை அறியும்."
13.2.81
अनया छन्द्यमानोऽहं भार्यया तव सत्तम ।
तैस्तैरतिथिसत्कारैर्ब्रह्मन्नेषा वृता मया ॥ १३.२.८१ ॥
சிறந்தவனே, உன் இந்த மனைவி பல்வேறு விருந்தோம்பல் வழிகளால் என்னை நெருக்கினாள்; அந்தணனே, இவளையே நான் தேர்ந்தெடுத்தேன்.
13.2.82
आत्मप्रदानविधिना मामर्चति शुभानना ।
अनूरूपं यदत्रान्यत्तद्भवान्कर्तुमर्हति ॥ १३.२.८२ ॥
சுபமான முகமுடையவள் தன்னையே அர்ப்பணிக்கும் முறையால் என்னை வழிபடுகிறாள். இதற்கு ஏற்ற வேறெதுவோ அதையே நீர் செய்யத் தகுந்தவர்.
13.2.83
कूटमुद्गरहस्तस्तु मृत्युस्तं वै समन्वगात् ।
हीनप्रतिज्ञमत्रैवं वधिष्यामीति चिन्तयन् ॥ १३.२.८३ ॥
கைகளில் வஞ்சகமான கதாயுதத்துடன் மரணம் அவனைப் பின்தொடர்ந்து வந்தது. "இங்கே இவனுடைய சபதம் தவறிவிட்டது; இவனைக் கொல்வேன்" என்று நினைத்தபடி.
13.2.84
सुदर्शनस्तु मनसा कर्मणा चक्षुषा गिरा ।
त्यक्तेर्ष्यस्त्यक्तमन्युश्च स्मयमानोऽब्रवीदिदम् ॥ १३.२.८४ ॥
ஆனால் சுதர்சனன் மனத்தாலும், செயலாலும், பார்வையாலும், சொல்லாலும் பொறாமையை விட்டான்; கோபத்தையும் விட்டான்; புன்னகையுடன் இதைச் சொன்னான்.
13.2.85
सुरतं तेऽस्तु विप्राग्र्य प्रीतिर्हि परमा मम ।
गृहस्थस्य हि धर्मोऽग्र्यः सम्प्राप्तातिथिपूजनम् ॥ १३.२.८५ ॥
அந்தணர்களில் சிறந்தவரே, உமக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி. வந்தடைந்த விருந்தினரை உபசரிப்பதே கிருஹஸ்தனின் உயர்ந்த தர்மம்.
13.2.86
अतिथिः पूजितो यस्य गृहस्थस्य तु गच्छति ।
नान्यस्तस्मात्परो धर्म इति प्राहुर्मनीषिणः ॥ १३.२.८६ ॥
எந்த கிருஹஸ்தனிடமிருந்து உபசரிக்கப்பட்ட விருந்தினர் மகிழ்வுடன் செல்கிறாரோ, அதைவிட உயர்ந்த வேறு தர்மம் இல்லை என்று ஞானிகள் கூறுவர்.
13.2.87
प्राणाश्च मम दाराश्च यच्चान्यद्विद्यते वसु ।
अतिथिभ्यो मया देयमिति मे व्रतमाहितम् ॥ १३.२.८७ ॥
என் உயிரும், என் மனைவியரும், வேறு எந்தச் செல்வம் இருந்தாலும் — அவை அனைத்தும் விருந்தினருக்குக் கொடுக்கப்பட வேண்டும் என்பது என் உறுதியான விரதம்.
13.2.88
निःसन्दिग्धं यथा वाक्यमेतन्मे समुदाहृतम् ।
तेनाहं विप्र सत्येन स्वयमात्मानमालभे ॥ १३.२.८८ ॥
நான் சொன்ன சொற்கள் ஐயமின்றி உண்மையானவை. அந்தணரே, அந்த சத்தியத்தின் மேல் ஆணையிட்டு நான் என்னையே தொடுகிறேன்.
13.2.89
पृथिवी वायुराकाशमापो ज्योतिश्च पञ्चमम् ।
बुद्धिरात्मा मनः कालो दिशश्चैव गुणा दश ॥ १३.२.८९ ॥
நிலம், காற்று, ஆகாயம், நீர், ஐந்தாவதாக ஒளி (தேஜஸ்); அறிவு, ஆன்மா, மனம், காலம், திசைகள் — இவையே பத்து குணங்கள்.
13.2.90
नित्यमेव हि पश्यन्ति देहिनां देहसंश्रिताः ।
सुकृतं दुष्कृतं चापि कर्म कर्मवतांवर ॥ १३.२.९० ॥
உடலில் வசிக்கும் (குணங்கள்) உடல் தரித்த உயிர்களின் நற்செயலையும் தீச்செயலையும் எப்போதும் காண்கின்றன. செயல்வீரர்களில் சிறந்தவரே!
13.2.91
यथैषा नानृता वाणी मयाऽद्य समुदीरिता ।
तेन सत्येन मां देवाः पालयन्तु दहन्तु वा ॥ १३.२.९१ ॥
இன்று நான் சொன்ன இந்த வாக்கு பொய்யல்ல என்றால், அந்த உண்மையால் தேவர்கள் என்னைக் காக்கட்டும், அல்லது எரிக்கட்டும்.
13.2.92
ततो नादः समभवद्दिक्षु सर्वासु भारत ।
असकृत्सत्यमित्येवं नैतन्मिथ्येति सर्वतः ॥ १३.२.९२ ॥
அப்போது, பாரதா, எல்லாத் திசைகளிலும் ஒலி எழுந்தது — 'இது உண்மை, இது பொய்யல்ல' என்று பல முறை எல்லா இடங்களிலிருந்தும்.
13.2.93
उटजात्तु ततस्तस्मान्निश्चक्राम स वै द्विजः ।
वपुषा द्यां च भूमिं च व्याप्य वायुरिवोद्यतः ॥ १३.२.९३ ॥
பின்னர் அந்தக் குடிசையிலிருந்து அந்த அந்தணர் வெளிப்பட்டார்; தம் உடலால் வானையும் பூமியையும் நிறைத்து, எழுந்த காற்றைப் போல்.
13.2.94
स्वरेण विप्रः शैक्षेण त्रींल्लोकाननुनादयन् ।
उवाच चैनं धर्मज्ञं पूर्वमामन्त्र्य नामतः ॥ १३.२.९४ ॥
தன் குரலால், கற்றறிந்த ஒலியால், மூன்று உலகங்களையும் எதிரொலிக்கச் செய்து, அந்த அந்தணர் தர்மம் அறிந்தவனை முன்பு பெயர் சொல்லி அழைத்துப் பேசினார்.
13.2.95
धर्मोऽहमस्मि भद्रं ते जिज्ञासार्थं तवानघ ।
प्राप्तः सत्यं च ते ज्ञात्वा प्रीतिर्मे परमा त्वयि ॥ १३.२.९५ ॥
நான் தர்மம்; உனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும். குற்றமற்றவனே, உன்னைச் சோதிக்கவே நான் வந்தேன். உன் உண்மையை அறிந்ததால் உன்னிடம் எனக்குப் பேரன்பு உண்டானது.
13.2.96
विजितश्च त्वया मृत्युर्योऽयं त्वामनुगच्छति ।
रन्ध्रान्वेषी तव सदा त्वया धृत्या वशीकृतः ॥ १३.२.९६ ॥
உன்னைப் பின்தொடர்ந்து, எப்போதும் உன்னில் பிளவைத் தேடும் இந்த மரணத்தை நீ வென்றுவிட்டாய்; உறுதியால் அதை அடக்கி வைத்தாய்.
13.2.97
न चास्ति शक्तिस्त्रैलोक्ये कस्य चित्पुरुषोत्तम ।
पतिव्रतामिमां साध्वीं तवोद्वीक्षितुमप्युत ॥ १३.२.९७ ॥
புருஷோத்தமா, மூவுலகிலும் யாருக்கும் இந்தப் பதிவிரதையும் நல்லொழுக்கமுள்ள பெண்ணுமான இவளை, உம்மைக் கடந்து பார்க்கவும் சக்தி இல்லை.
13.2.98
रक्षिता त्वद्गुणैरेषा पातिव्रत्यगुणैस्तथा ।
अधृष्या यदियं ब्रूयात्तथा तन्नान्यथा भवेत् ॥ १३.२.९८ ॥
உன் குணங்களாலும் தன் பதிவிரத குணங்களாலும் இவள் காக்கப்பட்டவள்; ஆகவே இவளை வெல்ல முடியாது. இவள் அப்படிச் சொன்னால், அது வேறாக ஆகாது.
13.2.99
एषा हि तपसा स्वेन संयुक्ता ब्रह्मवादिनी ।
पावनार्थं च लोकस्य सरिच्छ्रेष्ठा भविष्यति ॥ १३.२.९९ ॥
இவள் தன் சொந்த தவத்தால் கூடியவள், பிரம்மத்தைப் பேசுபவள்; உலகைத் தூய்மைப்படுத்தும் பொருட்டு இவள் சிறந்த நதியாவாள்.
13.2.100
अर्धेनौघवती नाम त्वामर्धेनानुयास्यति ।
शरीरेण महाभागा योगो ह्यस्या वशे स्थितः।
अनया सह लोकांश्च गन्ताऽसि तपसार्जितान् ॥ १३.२.१०० ॥
'ஓகவதி' என்ற பெயருடையவள் பாதி உடலால் உன்னைப் பின்தொடர்வாள். மகாபாக்கியவளே, அவளுடைய யோகம் அவள் வசத்தில் நிலைத்துள்ளது; இவளுடன் தவத்தால் ஈட்டிய உலகங்களுக்குச் செல்வாய்.
13.2.101
यत्र नावृत्तिमभ्येति शाश्वतांस्ताननुत्तमान् ।
अनेन चैव देहेन लोकांस्त्वमभिपत्स्यसे ॥ १३.२.१०१ ॥
எவ்விடத்தில் மீண்டும் திரும்பி வருதல் இல்லையோ, அந்த நிலையான மேலான உலகங்களை இதே உடலுடன் நீ அடைவாய்.
13.2.102
निर्जितश्च त्वया मृत्युरैश्वर्यं च तवोत्तमम् ।
पञ्चभूतान्यतिक्रान्तः स्ववीर्याच्च मनोजवः। ॥ १३.२.१०२ ॥
நீ மரணத்தை வென்றுவிட்டாய்; உன் ஐசுவரியம் மேலானது; உன் சொந்த வீரியத்தால் ஐம்பூதங்களைக் கடந்தவனாய், மனத்தைப் போல் வேகமுள்ளவனாய் இருக்கிறாய்.
13.2.103
गृहस्थधर्मेणानेन कामक्रोधौ च ते जितौ ।
स्नेहो रागश्च तन्द्री च मोहो द्रोहश्च केवलः।
तव शुश्रूषया राजन्राजपुत्र्या च निर्जिताः ॥ १३.२.१०३ ॥
இல்லறத் தர்மத்தின் வழியாலேயே நீ காமத்தையும் கோபத்தையும் வென்றாய். பாசம், பற்று, சோம்பல், மயக்கம், துரோகம் ஆகியவையும் முழுமையாக வெல்லப்பட்டன. அரசே, உன் சேவையாலும் அரச மகளாலும் இவை அனைத்தும் வெல்லப்பட்டன.
13.2.104
शुक्लानां तु सहस्रेण वाजिनां रथमुत्तमम् ।
युक्तं प्रगृह्य भगवान्वासवोप्याजगाम तम् ॥ १३.२.१०४ ॥
வெள்ளை நிறமுள்ள ஆயிரம் குதிரைகள் பூட்டிய உயர்ந்த தேரை எடுத்துக்கொண்டு பகவான் வாசவனும் அவனிடம் வந்தார்.
13.2.105
मृत्युरात्मा च लोकाश्च जिता भूतानि पञ्च च ।
बुद्धिः कालो मदो मोहः कामक्रोधौ तथैव च ॥ १३.२.१०५ ॥
மரணம், ஆன்மா, உலகங்கள், ஐந்து பூதங்கள், புத்தி, காலம், மதம், மயக்கம், காமம், கோபம் ஆகியவையும் வெல்லப்பட்டன.
13.2.106
तस्माद्गृहाश्रमस्थस्य नान्यद्दैवतमस्ति वै ।
ऋतेऽतिथिं नरव्याघ्र मनसैतद्विचारय ॥ १३.२.१०६ ॥
ஆகையால் இல்லற வாழ்வில் இருப்பவனுக்கு விருந்தினரைத் தவிர வேறு தெய்வம் இல்லை. ஆண்களில் சிறந்தவனே, இதை மனதால் ஆராய்ந்து பார்.
13.2.107
अतिथिः पूजितो यद्धि ध्यायते मनसा शुभम् ।
न तत्क्रतुशतेनापि तुल्यमाहुर्मनीपिण ॥ १३.२.१०७ ॥
விருந்தினர் உபசரிக்கப்பட்டு மனதால் நற்பலனை தியானிக்கப்படும்போது, அது நூறு யாகங்களுக்கும் இணையாகாது என்று ஞானிகள் கூறுவர்.
13.2.108
सुदत्तं सुकृतं वाऽपि कम्पयेदप्यनर्चितः ॥ १३.२.१०८ ॥
உபசரிக்கப்படாத விருந்தினன் நன்றாகக் கொடுத்த தானத்தையும் நன்றாகச் செய்த செயலையும் கூட அசைத்துவிடுவான்.
13.2.109
पात्रं त्वतिथिमासाद्य शीलाढ्यं यो न पूजयेत् ।
स दत्त्वा तुष्कृतं तस्मै पुण्यमादाय गच्छति ॥ १३.२.१०९ ॥
ஒழுக்கம் நிறைந்த தகுதியுள்ள விருந்தினரைக் கண்டும் எவன் அவரை உபசரிக்கவில்லையோ, அவன் அவருக்கு அற்ப தானம் அளித்தாலும் புண்ணியத்தைப் பெற்றுச் செல்கிறான்.
13.2.110
एतत्ते कथितं पुत्र मयाऽऽख्यानमनुत्तमम् ।
यथा हि विजितो मृत्युर्गृहस्थेन पुराऽभवत् ॥ १३.२.११० ॥
மகனே, முன்பொரு காலத்தில் ஒரு இல்லறத்தான் எவ்வாறு மரணத்தை வென்றான் என்ற இந்த மேன்மையான கதையை நான் உனக்குச் சொன்னேன்.
13.2.111
धन्यं यशस्यमायुष्यमिदमाख्यानमुत्तमम् ।
बुभूषताऽभिमन्तव्यं सर्वदुश्चरितापहम् ॥ १३.२.१११ ॥
இந்த மேன்மையான கதை செல்வத்தையும், புகழையும், நீண்ட ஆயுளையும் தருகிறது. செழிப்பை விரும்புபவன் இதை போற்றி நினைக்க வேண்டும்; இது எல்லாத் தீச்செயல்களையும் நீக்குகிறது.
13.2.112
इदं यः कथयेद्विद्वानहन्यहनि भारत ।
सुदर्शनस्य चरितं पुण्याँल्लोकानवाप्नुयात् ॥ १३.२.११२ ॥
பாரதா, அறிஞன் எவன் நாள்தோறும் இந்த சுதர்சனனின் சரிதையைச் சொல்கிறானோ, அவன் புண்ணிய உலகங்களை அடைவான்.