Mahābhārata · Adhyāya 13.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.2.1
पितामह महाप्राज्ञ सर्वशास्त्रविशारद ।
श्रुतं मे महदाख्यानमिदं मतिमतांवर ॥ १३.२.१ ॥
Avô, grande sábio, perito em todas as ciências, o melhor dos sábios: ouvi esta grande narrativa.
13.2.2
भूयस्तु श्रोतुमिच्छामि धर्मार्थसहितं नृप ।
कथ्यमानं त्वया किञ्चित्तन्मे व्याख्यातुमर्हसि ॥ १३.२.२ ॥
Rei, desejo ouvir de novo o que disseste, junto com o dharma e a riqueza; deverias explicar-mo.
13.2.3
केन मृत्युर्गृहस्थेन धर्ममाश्रित्य निर्जितः ।
इत्येतद्धर्ममाचक्ष्व तत्त्वेनापि च पार्थिव ॥ १३.२.३ ॥
Por qual chefe de família a morte foi vencida, apoiando-se no dharma? Explica-me este dharma verdadeiramente, ó rei.
13.2.4
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
यथा मृत्यर्गृहस्थेन धर्ममाश्रित्य निर्जितः ॥ १३.२.४ ॥
A este respeito, citam também esta antiga história, de como um chefe de família venceu a morte apoiando-se no dharma.
13.2.5
मनोः प्रजापते राजन्निक्ष्वाकुरभवत्सुतः ।
तस्य पुत्रशतं जज्ञे नृपतेः सूर्यवर्चसः ॥ १३.२.५ ॥
Ó rei, de Manu, senhor das criaturas, nasceu Ikṣvāku como filho; àquele rei resplandecente como o sol nasceram cem filhos.
13.2.6
दशमस्तस्य पुत्रस्तु दशाश्वो नाम भारत ।
माहिष्मत्यामभूद्राजा धर्मात्मा सत्यविक्रमः ॥ १३.२.६ ॥
Ó Bhārata, o seu décimo filho chamava-se Daśāśva; aquele rei de alma justa e verdadeiro valor tornou-se soberano em Māhiṣmatī.
13.2.7
दशाश्वस्य सुतस्त्वासीद्राजा परमधार्मिकः ।
सत्ये तपसि दाने च यस्य नित्यं रतं मनः ॥ १३.२.७ ॥
O filho de Daśāśva foi um rei de suprema retidão, cuja mente sempre se deleitava na verdade, na austeridade e na doação.
13.2.8
मदिराश्व इति ख्यातः पृथिव्यां पृथिवीपतिः ।
धनुर्वेदे च वेदे च निरतो योऽभवत्सदा ॥ १३.२.८ ॥
Aquele senhor da terra, conhecido como Madirāśva, dedicava-se sempre à ciência do arco e aos Vedas.
13.2.9
मदिराश्वस्य पुत्रस्तु द्युतिमान्नाम पार्थिवः ।
महाभागो महातेजा महासत्वो महाबलः ॥ १३.२.९ ॥
O filho de Madirāśva foi um rei chamado Dyutimān, de grande fortuna, grande esplendor, grande força de ânimo e grande poder.
13.2.10
पुत्रो द्युतिमतस्त्वासीद्राजा परमधार्मिकः ।
सर्वलोकेषु विख्यातः सुवीरो नाम नामतः।
धर्मात्मा कोशवांश्चापि देवराज इवापरः ॥ १३.२.१० ॥
O filho de Dyutimat foi um rei de suprema retidão chamado Suvīra, renomado em todos os mundos, de alma justa e rico em tesouros, como outro Indra, senhor dos deuses.
13.2.11
सुवीरस्य तु पुत्रोऽभूत्सर्वसङ्ग्रामदुर्जयः ।
दुर्जयो नाम विख्यातः सर्वशस्त्रभृतांवर ॥ १३.२.११ ॥
Durjaya foi o filho de Suvīra, invencível em todas as batalhas; renomado pelo nome de Durjaya, era o melhor de todos os portadores de armas.
13.2.12
दुर्जयस्येन्द्रवपुषः पुत्रोऽग्निसदृशद्युतिः ।
दुर्योधनो नाम महान्राजा राजर्षिसत्तमः ॥ १३.२.१२ ॥
O filho de Durjaya, de corpo semelhante ao de Indra, foi o grande rei Duryodhana, de esplendor como o fogo, o melhor dos reis-sábios.
13.2.13
तस्येन्द्रसमवीर्यस्य सङ्ग्रामेष्वनिवर्तिनः ।
विषये वासवस्तस्य सम्यगेव प्रवर्षति ॥ १३.२.१३ ॥
No reino daquele rei, igual em valor a Indra e que nunca recuava na batalha, Vāsava (Indra) fazia chover abundantemente.
13.2.14
रत्नैर्धनैश्च पशुभिः सस्यैश्चापि पृथग्विधैः ।
नगरं विषयश्चास्य प्रतिपूर्णस्तदाऽभवत् ॥ १३.२.१४ ॥
Então sua cidade e seu reino estavam cheios de joias, riquezas, gado e colheitas de toda espécie.
13.2.15
न तस्य विषये चाभूत्कृपणो नापि दुर्गतः ।
व्याधितो वा कृशो वाऽपरि तस्मिन्नाभून्नरः क्वचित् ॥ १३.२.१५ ॥
Em seu reino não havia nenhum avarento, nenhum desgraçado, nenhum doente nem nenhum esquelético; em nenhum lugar daquele reino havia tal homem.
13.2.16
सुदक्षिणो मधुरवागनसूयुर्जितेन्द्रियः ।
धर्मात्मा चानृशंसश्च विक्रान्तोऽथाविकत्थनः ॥ १३.२.१६ ॥
Era generoso em suas doações, de fala doce, livre de inveja, senhor de seus sentidos, de natureza justa, não cruel, valente e não jactancioso.
13.2.17
यज्वा च दान्तो मेधावी ब्रह्मण्यः सत्यसङ्गरः ।
न चावमन्ता दाता च वेदवेदाङ्गपारगः ॥ १३.२.१७ ॥
Realizava sacrifícios, era dominado e sábio, devoto dos brâmanes, firme em seus votos, não desprezava ninguém, era doador e dominava os Vedas e seus membros.
13.2.18
तं नर्मदा देवनदी पुण्या शीतजला शिवा ।
चकमे पुरुषव्याघ्रं स्वेन भावेन भारत ॥ १३.२.१८ ॥
Ó Bhārata, o sagrado rio divino Narmadā, de águas frescas e auspicioso, desejou aquele tigre entre os homens por inclinação própria.
13.2.19
तस्यां जज्ञे तदा नद्यां कन्या राजीवलोचना ।
नाम्ना सुदर्शना राजन्रूपेण च सुदर्शना ॥ १३.२.१९ ॥
Então, naquele rio, nasceu uma donzela de olhos de lótus, chamada Sudarśanā, ó rei, e Sudarśanā também pela beleza.
13.2.20
तादृग्रूपा न नारीषु भूतपूर्वा युधिष्ठिर ।
दुर्योधनसुता यादृगभवद्वरवर्णिनी ॥ १३.२.२० ॥
Ó Yudhiṣṭhira, nunca antes houve entre as mulheres alguma de tal forma como a filha de Duryodhana, a de bela tez.
13.2.21
तामग्निश्चकमे साक्षाद्राजकन्यां सुदर्शनाम् ।
स्वरूपं दीप्तिमत्कृत्वा शरदर्कसमद्युति ॥ १३.२.२१ ॥
O próprio Agni desejou aquela donzela real Sudarśanā, tendo tornado radiante a sua forma, com o brilho do sol de outono.
13.2.22
सा चाग्निशरणे राज्ञः शुश्रूषाकृतनिश्चया ।
नियुक्ता पितृसन्देशादारिराधयिषुः शिखिम् ॥ १३.२.२२ ॥
E ela, resolvida a servir, designada pela mensagem de seu pai, desejosa de propiciar a chama, permaneceu no abrigo de fogo do rei.
13.2.23
तस्या मनोहरं रूपं दृष्ट्वा देवो हुताशनः ।
मन्मथेन समादिष्टः पत्नीत्वे यतते मिथः ॥ १३.२.२३ ॥
Ao ver a sua forma encantadora, o deus Hutāśana, impelido por Manmatha, esforçou-se para que ela se tornasse sua esposa.
13.2.24
भज मामनवद्याङ्गि कामात्कमललोचने ।
रम्भोरु मृगशावाक्षि पूर्णचन्द्रनिभानने ॥ १३.२.२४ ॥
Ó tu de membros sem defeito, ó de olhos de lótus, ó de coxas como troncos de bananeira, ó de olhos de cervo, ó de rosto de lua cheia, por desejo, aceita-me.
13.2.25
भ्रूलताललितं कान्तमनङ्गो बाधते हि माम् ॥ १३.२.२५ ॥
Graciosa como a trepadeira de tuas sobrancelhas, Anaṅga de fato me atormenta.
13.2.26
ललाटं चन्द्ररेखाभं शिरोरुहविभूषितम् ।
दृष्ट्वा ते पत्रलेखान्तमनङ्गो बाधते भृशम् ॥ १३.२.२६ ॥
Tua fronte, semelhante a uma linha da lua e adornada de cabelos, vista até o fim da linha de folha, Anaṅga me atormenta muito.
13.2.27
बालातपेन तुलितं सस्वेदपुलकोद्गमम् ।
बिम्बाधरोष्ठवदनं विबुद्धमिव पङ्कजम्।
अतीव चारुविभ्रान्तं मदमावहते मम ॥ १३.२.२७ ॥
Igualado ao sol nascente, com suor e arrepios, rosto de lábios como fruto bimba, semelhante a um lótus desperto, sumamente belo e perturbado; traz-me embriaguez.
13.2.28
दन्तप्रकाशनियता वाणी तव सुरक्षिता ।
ताम्रपल्लवसंकाशा जिह्वेयं मे मनोहरा ॥ १३.२.२८ ॥
Tua fala, contida pelo brilho dos dentes, está bem guardada; esta língua, como um broto vermelho, me é encantadora.
13.2.29
समाः स्निग्धाः सुजाताश्च सहिताश्च द्विजास्तव ।
द्विजप्रिये प्रसीदस्व भज मां सुभगा ह्यसि ॥ १३.२.२९ ॥
Teus dentes são iguais, lisos, bem formados e juntos. Ó querida dos dvijas, sê propícia e vem a mim; de fato és afortunada.
13.2.30
मनोज्ञं सुकृतापाङ्गं मुखं तव मनोहरम् ।
स्तनौ ते संहतौ भीरु हाराभरणभूषितौ ॥ १३.२.३० ॥
Teu rosto é agradável e encantador, com os cantos dos olhos bem formados; ó tímida, teus seios, adornados com colares e joias, estão juntos.
13.2.31
पक्वबिल्वप्रतीकाशौ कर्कशौ सङ्गमक्षमौ ।
गम्भीरनाभिसुभगे भज मां वरवर्णिनि ॥ १३.२.३१ ॥
Como frutos de bilva maduros, firmes e aptos à união, formosa de umbigo profundo, ó mulher de excelente tez, aceita-me.
13.2.32
सैवमुक्ता विरहिते पावकेन महात्मना ।
ईषदाकम्पहृदया व्रीडिता वाक्यमब्रवीत् ॥ १३.२.३२ ॥
Assim interpelada pelo grande Agni, ela, com o coração um pouco trêmulo e envergonhada, proferiu estas palavras.
13.2.33
नलु नाम कुलीनानां कन्यकानां विशेषतः ।
माता पिता प्रभवतः प्रदाने बान्धवाश्च ये ॥ १३.२.३३ ॥
Certamente, no caso das donzelas de boa família sobretudo, a mãe, o pai e os parentes que têm autoridade para as dar é que decidem.
13.2.34
पाणिग्रहणमन्त्रैश्च हुते चैव विभावसौ ।
सतां मध्ये निविष्टायाः कन्यायाः शरणं पतिः ॥ १३.२.३४ ॥
Pelos mantras da tomada da mão e depois de a oblação ser oferecida ao fogo, o marido é o refúgio da donzela sentada entre os justos.
13.2.35
साऽहं नात्मवशा देव पितरं वरयस्व मे। ॥ १३.२.३५ ॥
Não sou dona de mim mesma, ó deus; pede-me ao meu pai.
13.2.36
अथ नातिचिराद्राजा कालाद्दुर्योधनस्तदा ।
यज्ञसम्भारनिपुणान्मन्त्रीनाहूय चोक्तवान्।
यज्ञं यक्ष्येऽहमिति वै सम्भारान्सम्भ्रियन्तु मे ॥ १३.२.३६ ॥
Então, pouco depois, o rei Duryodhana convocou os seus ministros, peritos nos materiais do sacrifício, e disse: "Vou realizar um sacrifício; que se reúnam os materiais para mim."
13.2.37
ततः समाहिते तस्य यज्ञे ब्राह्मणसत्तमैः ।
विप्ररूपी हुतवहो नृपं कन्यामयाचत ॥ १३.२.३७ ॥
Então, quando seu sacrifício foi preparado pelos melhores brâmanes, Hutavaha, sob a forma de um brâmane, pediu ao rei uma donzela.
13.2.38
न तु राजा प्रदानाय तस्मै भावमकल्पयत् ।
दरिद्रश्चासवर्णश्च ममायमिति पार्थिवः। ॥ १३.२.३८ ॥
Mas o rei não teve intenção de dá-la a ele, pensando: 'Este é pobre e não é da minha casta.'
13.2.39
इति तस्मै न वै कन्यां दित्सां चक्रे नराधिपः ।
अथ दीक्षामुपेतस्य यज्ञे तस्य महात्मनः।
आहितो हवनार्थाय वेद्यामग्निः प्रणश्यत ॥ १३.२.३९ ॥
Assim, o rei não teve intenção de dar-lhe a donzela. Então, no sacrifício daquele magnânimo que havia recebido a iniciação, o fogo acendido no altar para a oferenda desapareceu.
13.2.40
ततः स भीतो नृपतिर्भृशं प्रव्यथितेन्द्रियः ।
मन्त्रिणो ब्राह्मणांश्चैव पप्रच्छ किमिदं भवेत्।
यज्ञे समिद्धो भगवान्नष्टो मे हव्यवाहनः ॥ १३.२.४० ॥
Então o rei, muito assustado e com os sentidos profundamente perturbados, perguntou aos ministros e aos brâmanes: 'O que pode ser isto? O venerável deus do fogo, aceso no meu sacrifício, desapareceu!'
13.2.41
सम्मन्त्रकुशलैस्तैस्तैर्ब्राह्मणैर्वेदपारगैः ।
ऋत्विग्भिर्मन्त्रकुशलैर्यज्यतां वा हुताशनः ॥ १३.२.४१ ॥
Que o fogo seja venerado por aqueles brâmanes, mestres dos mantras e conhecedores dos Vedas, e pelos sacerdotes hábeis nos mantras.
13.2.42
अथ ऋक्सामयजुषां ब्राह्मणैर्वेदपारगैः ।
वेदतत्वार्थकुशलैस्ततः सोमपुरस्करैः ॥ १३.२.४२ ॥
Então, por brâmanes que dominavam os Vedas Ṛg, Sāma e Yajur, versados no verdadeiro sentido dos Vedas, e que colocavam o Soma à frente.
13.2.43
गुह्यैश्च नामभिः सर्वैराहूतो हव्यवाहनः ।
स्वरूपं दीप्तिमत्कृत्वा शरदर्कसमद्युतिः ॥ १३.२.४३ ॥
Invocado por todos os seus nomes secretos, Havyavāhana (Agni) tornou sua forma radiante, com um brilho igual ao do sol de outono.
13.2.44
ततो महात्मा तानाह दहनो ब्राह्मणर्षभान् ।
वरयाम्यात्मनोऽर्थाय दुर्योधनसुतामिति ॥ १३.२.४४ ॥
Então o magnânimo Dahana (Agni) disse àqueles touros entre os brâmanes: "Escolho para mim a filha de Duryodhana."
13.2.45
ततस्ते कल्यमुत्थाय तस्मै राज्ञे न्यवेदयन् ।
ब्राह्मणा विस्मिताः सर्वे यदुक्तं चित्रभानुना ॥ १३.२.४५ ॥
Então todos os brâmanes, espantados, levantaram-se ao amanhecer e relataram ao rei o que Citrabhānu (Agni) dissera.
13.2.46
ततः स राजा तच्छ्रुत्वा वचनं ब्रह्मवादिनाम् ।
अवाप्य परमं हर्षं तथेति प्राह बुद्धिमान् ॥ १३.२.४६ ॥
Então aquele rei sábio, tendo ouvido as palavras dos brâmanes que falam o Veda, alcançou suprema alegria e disse: "Assim seja."
13.2.47
अयाचत च तं शुल्कं भगवन्तं विभावसुम् ।
नित्यं सान्निध्यमिह ते चित्रभानो भवेदिति ॥ १३.२.४७ ॥
E pediu ao bem-aventurado Vibhāvasu (Agni) como dote: "Ó Citrabhānu, que a tua presença constante esteja aqui."
13.2.48
तमाह भगवानग्निरेवमस्त्विति पार्थिवम् ।
ततः सान्निध्यमद्यापि माहिष्मत्यां विभावसोः
दृष्टं हि सहदेवेन दिशं विजयता च तत्। ॥ १३.२.४८ ॥
O bem-aventurado Agni disse àquele rei: "Assim seja." E assim, até hoje em Māhiṣmatī vê-se aquela presença de Vibhāvasu, que Sahadeva viu ao conquistar as direções.
13.2.49
ततस्तां समलङ्कृत्य कन्यामहतवाससम् ।
ददौ दुर्योधनो राजा पावकाय महात्मने ॥ १३.२.४९ ॥
Então o rei Duryodhana, tendo adornado a donzela e vestido-a com roupas novas, deu-a ao magnânimo Pāvaka (Agni).
13.2.50
प्रतिजग्राह चाग्निस्तु राजकन्यां सुदर्शनाम् ।
विधिना वेददृष्टेन वसोर्धारामिवाध्वरे ॥ १३.२.५० ॥
E Agni aceitou a filha do rei, Sudarśanā, segundo o rito prescrito pelo Veda, como uma corrente da oferenda de Vasu num sacrifício.
13.2.51
तस्या रूपेण शीलेन कुलेन वपुषा श्रिया ।
अभवत्प्रीतिमानग्निर्गर्भं चास्यां समादधे ॥ १३.२.५१ ॥
Satisfeito com sua beleza, caráter, linhagem, forma e esplendor, Agni depositou nela um embrião.
13.2.52
तस्याः समभवत्पुत्रो नाम्नाऽग्नेयः सुदर्शनः ॥ १३.२.५२ ॥
Dela nasceu um filho chamado Sudarśana, chamado Āgneya (filho do fogo).
13.2.53
सुदर्शनस्तु रूपेण पूर्णेन्दुसदृशोपमः ।
शिशुरेवाध्यगात्सर्वं परं ब्रह्म सनातनम् ॥ १३.२.५३ ॥
Sudarśana, de beleza semelhante à lua cheia, ainda criança dominou todo o Brahman supremo e eterno.
13.2.54
अथौघवान्नाम नृपो नृगस्यासीत्पितामहः ।
तस्याप्योघवती कन्या पुत्रश्चौघरथोऽभवत् ॥ १३.२.५४ ॥
Ora, Aughavān era rei e avô de Nṛga; teve uma filha, Aughavatī, e um filho, Augharatha.
13.2.55
तामोघवान्ददौ तस्मै स्वयमोघवतीं सुताम् ।
सुदर्शनाय विदुषे भार्यार्थे देवरूपिणीम् ॥ १३.२.५५ ॥
O próprio Oghavān deu sua filha Oghavatī, de forma divina, ao sábio Sudarśana como esposa.
13.2.56
स गृहस्थाश्रमरतस्तया सह सुदर्शनः ।
कुरुक्षेत्रेऽवसद्राजन्नोघवत्या समन्वितः ॥ १३.२.५६ ॥
Sudarśana, deleitando-se na vida de chefe de família, morou em Kurukṣetra com Oghavatī, ó rei.
13.2.57
गृहस्थश्चावजेष्यामि मृत्युमित्येव स प्रभो ।
प्रतिज्ञामकरोद्धीमान्दीप्ततेजा विशाम्पते ॥ १३.२.५७ ॥
'Mesmo como chefe de família vencerei a morte' — assim, ó senhor, fez voto aquele sábio de brilho ardente, ó senhor dos povos.
13.2.58
तामेवौघवतीं राजन्स पावकसुतोऽब्रवीत् ।
अतिथेः प्रतिकूलं ते न कर्तव्यं कथञ्चन ॥ १३.२.५८ ॥
A ela, ó rei, aquele filho de Pāvaka disse: 'Jamais, de modo algum, deves agir contra o hóspede.'
13.2.59
येनयेन च तुष्येत नित्यमेव त्वयाऽतिथिः ।
अप्यात्मनः प्रदानेन न ते कार्या विचारणा ॥ १३.२.५९ ॥
Por qualquer meio com que o hóspede esteja sempre satisfeito por ti, mesmo dando-te a ti mesmo, não deve haver hesitação da tua parte.
13.2.60
एतद्व्रतं मम सदा हृदि सम्परिवर्तते ।
गृहस्थानां च सुश्रोणि नातिथेर्विद्यते परम् ॥ १३.२.६० ॥
Este meu voto sempre gira no meu coração, ó de belos quadris: para os chefes de família não há nada superior ao hóspede.
13.2.61
प्रमाणं यदि वामोरु वचस्ते मम शोभने ।
इदं वचनमव्यग्रा हृदि त्वं धारयेः सदा ॥ १३.२.६१ ॥
Ó tu de belas coxas, ó radiante, se a minha palavra é autoridade para ti, guarda sempre esta palavra no coração, sem distração.
13.2.62
निष्क्रान्ते मयि कल्याणि तथा सन्निहितेऽनघे ।
नातिथिस्तेऽवमन्तव्यः प्रमाणं यद्यहं तव ॥ १३.२.६२ ॥
Ó auspiciosa, ó irrepreensível, quando eu tiver saído e tu não estiveres perto, não deves desprezar um hóspede, se a minha palavra é autoridade para ti.
13.2.63
तमब्रवीदोघवती तथा मूर्ध्नि कृताञ्जलिः ।
न मे त्वद्वचनात्किञ्चिन्न कर्तव्यं कथञ्चन ॥ १३.२.६३ ॥
Oghavatī, com as palmas unidas sobre a cabeça, disse-lhe assim: «Pela tua palavra não devo fazer nada, de modo algum.»
13.2.64
जिगीषमाणस्तु गृहे तदा मृत्युः सुदर्शनम् ।
पृष्ठतोऽन्वगमद्राजन्रन्ध्रान्वेषी तदा सदा ॥ १३.२.६४ ॥
Ó rei, então a Morte, desejando vencer Sudarśana, seguiu-o por trás na casa, procurando uma brecha, então e sempre.
13.2.65
इध्मार्थं तु गते तस्मिन्नग्रिपुत्रे सुदर्शने ।
अतिधिर्ब्राह्मणः श्रीमांस्तामाहौघवतीं तदा ॥ १३.२.६५ ॥
Quando Sudarśana, filho de Agni, saiu para buscar lenha, um glorioso hóspede brâmane falou então a Oghavatī.
13.2.66
आतिथ्यं कृतमिच्छामि त्वयाऽद्य वरवर्णिनि ।
प्रमाणं यदि धर्मस्ते गृहस्थाश्रमसम्मतः ॥ १३.२.६६ ॥
Ó mulher de excelente tez, desejo hoje receber hospitalidade de ti, se o teu dharma, aprovado para o estado de chefe de família, é a tua autoridade.
13.2.67
इत्युक्ता तेन विप्रेणि राजपुत्री यशस्विनी ।
विधिना प्रतिजग्राह वेदोक्तेन विशांपते ॥ १३.२.६७ ॥
Quando o brâmane assim falou, a gloriosa princesa o aceitou segundo o rito prescrito nos Vedas, ó senhor do povo.
13.2.68
आसनं चैव पाद्यं च तस्मै दत्त्वा द्विजातये ।
प्रोवाचौघवती विप्रं केनार्थः किं ददामि ते ॥ १३.२.६८ ॥
Tendo oferecido assento e água para os pés ao dvija, Aughavatī disse ao brâmane: 'Qual é o teu propósito? Que te devo dar?'
13.2.69
तामब्रवीत्ततो विप्रो राजपुत्रीं सुदर्शनाम् ।
त्वया ममार्थः कल्याणि निर्विशङ्कैतदाचर ॥ १३.२.६९ ॥
Então o brâmane disse à princesa Sudarśanā: 'Ó auspiciosa, tenho um propósito contigo; faze isto sem hesitação.'
13.2.70
यदि प्रमाणं धर्मस्ते गृहस्थाश्रमसम्मतः ।
प्रदानेनात्मनो राज्ञि कर्तुमर्हसि मे प्रियम् ॥ १३.२.७० ॥
Se o dharma aprovado na vida de chefe de família é a tua autoridade, ó rainha, deves satisfazer-me dando-te a ti mesma.
13.2.71
स तया छन्द्यमानोऽन्यैरीप्सितैर्नृपकन्यया ।
नान्यमात्मप्रदानात्स तस्या वव्रे परं द्विजः ॥ १३.२.७१ ॥
Embora a filha do rei o instasse a pedir outras coisas desejadas, o dvija não escolheu nada além do dom de si mesma.
13.2.72
सा तु राजसुता स्मृत्वा भर्तुर्वचनमादितः ।
तथेति लज्जमाना सा तमुवाच द्विजर्षभम् ॥ १३.२.७२ ॥
Mas a filha do rei, lembrando desde o início as palavras de seu esposo (pai), disse com pudor àquele melhor dos brâmanes: 'Assim seja.'
13.2.73
ततो विहस्य विप्रर्षिः सा चैवोपविवेश ह ।
संस्मृत्य भर्तुर्वचनं गृहस्थाश्रमकाङ्क्षिणः ॥ १३.२.७३ ॥
Então o sábio entre os brâmanes riu e sentou-se com ela, recordando as palavras de seu marido, que desejava a vida de chefe de família.
13.2.74
अथेध्मान्समुपादाय स पावकिरुपागमत् ।
मृत्युना रौद्रभावेन नित्यं बन्धुरिवान्वितः ॥ १३.२.७४ ॥
Então chegou o filho do Fogo, levando lenha, acompanhado pela Morte de natureza terrível, como um parente que sempre o acompanhava.
13.2.75
ततस्त्वाश्रममागम्य स पावकसुतस्तदा ।
तां व्याजहारौघवतीं क्वासि यातेति चासकृत् ॥ १३.२.७५ ॥
Então o filho do Fogo chegou ao eremitério e falou repetidamente a ela, cheia da torrente da paixão: 'Para onde você foi?'
13.2.76
तस्मै प्रतिवचः सा तु भर्त्रे न प्रददौ तदा ।
कराभ्यां तेन विप्रेण स्पृष्टा भर्तृव्रता सती ॥ १३.२.७६ ॥
Mas ela não deu resposta ao marido naquele momento; o brâmane tocou-a com ambas as mãos, e a esposa fiel, devotada ao marido, foi tocada.
13.2.77
उच्छिष्टाऽस्मीति मन्वाना लज्जिता भर्तुरेव च ।
तूष्णींभूताऽभवत्साध्वी विप्रकोपाच्च शङ्किता ॥ १३.२.७७ ॥
Pensando 'estou contaminada', ela se envergonhou, também diante do marido; a virtuosa esposa calou-se e temeu a ira do brâmane.
13.2.78
अथ तां किन्विति पुनः प्रोवाच स सुदर्शनः ।
क्व सा साध्वी क्व सायाता गरीय किमतो मम ॥ १३.२.७८ ॥
Então aquele sábio de bela aparência falou-lhe novamente: 'O que é isto? Onde está essa esposa virtuosa? De onde ela veio? O que é maior para mim do que isto?'
13.2.79
पतिव्रता सत्यशीला नित्यं चैवार्जवे रता ।
कथं न प्रत्युदेत्यद्य स्मयमाना यथापुरम् ॥ १३.२.७९ ॥
Ela é devotada ao marido, de caráter verdadeiro, sempre deleitada na retidão. Por que hoje não sai a me receber sorridente, como antes?
13.2.80
उटजस्थस्तु तं विप्रः प्रत्युवाच सुदर्शनम् ।
अतिथिं विद्धि सम्प्राप्तं ब्राह्मणं पावके च माम् ॥ १३.२.८० ॥
O brâmane que estava na cabana respondeu a Sudarśana: "Saiba que quem chegou é um hóspede; sou eu, o brâmane, e também o fogo me conhece."
13.2.81
अनया छन्द्यमानोऽहं भार्यया तव सत्तम ।
तैस्तैरतिथिसत्कारैर्ब्रह्मन्नेषा वृता मया ॥ १३.२.८१ ॥
Ó melhor dos bons, tua esposa me pressionou com várias formas de hospitalidade ao hóspede; ó brâmane, a ela eu escolhi.
13.2.82
आत्मप्रदानविधिना मामर्चति शुभानना ।
अनूरूपं यदत्रान्यत्तद्भवान्कर्तुमर्हति ॥ १३.२.८२ ॥
A de rosto formoso me honra com o rito da entrega de si mesma. O que mais aqui for adequado a isso, é isso que deveis fazer.
13.2.83
कूटमुद्गरहस्तस्तु मृत्युस्तं वै समन्वगात् ।
हीनप्रतिज्ञमत्रैवं वधिष्यामीति चिन्तयन् ॥ १३.२.८३ ॥
A Morte, com uma maça enganosa na mão, seguiu-o de perto, pensando: "Aqui o voto dele falhou; eu o matarei."
13.2.84
सुदर्शनस्तु मनसा कर्मणा चक्षुषा गिरा ।
त्यक्तेर्ष्यस्त्यक्तमन्युश्च स्मयमानोऽब्रवीदिदम् ॥ १३.२.८४ ॥
Mas Sudarśana, tendo abandonado a inveja em pensamento, ação, olhar e palavra, e tendo abandonado a ira, sorrindo, disse isto.
13.2.85
सुरतं तेऽस्तु विप्राग्र्य प्रीतिर्हि परमा मम ।
गृहस्थस्य हि धर्मोऽग्र्यः सम्प्राप्तातिथिपूजनम् ॥ १३.२.८५ ॥
Melhor dos brâmanes, que tudo corra bem para ti; a minha alegria é suprema. O dever mais elevado do chefe de família é honrar o hóspede que chegou.
13.2.86
अतिथिः पूजितो यस्य गृहस्थस्य तु गच्छति ।
नान्यस्तस्मात्परो धर्म इति प्राहुर्मनीषिणः ॥ १३.२.८६ ॥
Para o chefe de família cujo hóspede honrado parte satisfeito, dizem os sábios, não há dever mais elevado.
13.2.87
प्राणाश्च मम दाराश्च यच्चान्यद्विद्यते वसु ।
अतिथिभ्यो मया देयमिति मे व्रतमाहितम् ॥ १३.२.८७ ॥
A minha vida, as minhas esposas e toda a outra riqueza que exista devem ser dados aos hóspedes; este é o voto que firmemente assumi.
13.2.88
निःसन्दिग्धं यथा वाक्यमेतन्मे समुदाहृतम् ।
तेनाहं विप्र सत्येन स्वयमात्मानमालभे ॥ १३.२.८८ ॥
A palavra que proferi é verdadeira sem qualquer dúvida. Brâmane, por essa mesma verdade juro, tocando-me a mim mesmo.
13.2.89
पृथिवी वायुराकाशमापो ज्योतिश्च पञ्चमम् ।
बुद्धिरात्मा मनः कालो दिशश्चैव गुणा दश ॥ १३.२.८९ ॥
Terra, ar, éter, água e, como quinto, o fogo; intelecto, eu, mente, tempo e as direções: estas são as dez qualidades.
13.2.90
नित्यमेव हि पश्यन्ति देहिनां देहसंश्रिताः ।
सुकृतं दुष्कृतं चापि कर्म कर्मवतांवर ॥ १३.२.९० ॥
Os que habitam no corpo veem sempre as boas e as más ações dos seres encarnados, ó melhor dos agentes da ação.
13.2.91
यथैषा नानृता वाणी मयाऽद्य समुदीरिता ।
तेन सत्येन मां देवाः पालयन्तु दहन्तु वा ॥ १३.२.९१ ॥
Assim como esta palavra minha, proferida hoje, não é falsa, que pela verdade os deuses me protejam ou me queimem.
13.2.92
ततो नादः समभवद्दिक्षु सर्वासु भारत ।
असकृत्सत्यमित्येवं नैतन्मिथ्येति सर्वतः ॥ १३.२.९२ ॥
Então, ó Bhārata, um som surgiu em todas as direções, repetidamente de todos os lados: 'Isto é verdade, isto não é falso.'
13.2.93
उटजात्तु ततस्तस्मान्निश्चक्राम स वै द्विजः ।
वपुषा द्यां च भूमिं च व्याप्य वायुरिवोद्यतः ॥ १३.२.९३ ॥
Então aquele brâmane saiu da cabana, enchendo o céu e a terra com a sua forma, como um vento que se levantou.
13.2.94
स्वरेण विप्रः शैक्षेण त्रींल्लोकाननुनादयन् ।
उवाच चैनं धर्मज्ञं पूर्वमामन्त्र्य नामतः ॥ १३.२.९४ ॥
Com a sua voz, no tom do saber, ressoando pelos três mundos, o brâmane, chamando primeiro pelo nome o conhecedor do dharma, falou-lhe.
13.2.95
धर्मोऽहमस्मि भद्रं ते जिज्ञासार्थं तवानघ ।
प्राप्तः सत्यं च ते ज्ञात्वा प्रीतिर्मे परमा त्वयि ॥ १३.२.९५ ॥
Eu sou o Dharma; que a bênção esteja contigo. Ó sem mácula, vim para te pôr à prova. Tendo conhecido a tua verdade, o meu supremo afeto está em ti.
13.2.96
विजितश्च त्वया मृत्युर्योऽयं त्वामनुगच्छति ।
रन्ध्रान्वेषी तव सदा त्वया धृत्या वशीकृतः ॥ १३.२.९६ ॥
Esta morte que te segue e sempre procura uma brecha em ti, tu a venceste; pela firmeza a submeteste.
13.2.97
न चास्ति शक्तिस्त्रैलोक्ये कस्य चित्पुरुषोत्तम ।
पतिव्रतामिमां साध्वीं तवोद्वीक्षितुमप्युत ॥ १३.२.९७ ॥
Ó melhor dos homens, não há no três mundos poder algum em ninguém para sequer olhar para esta esposa fiel e virtuosa.
13.2.98
रक्षिता त्वद्गुणैरेषा पातिव्रत्यगुणैस्तथा ।
अधृष्या यदियं ब्रूयात्तथा तन्नान्यथा भवेत् ॥ १३.२.९८ ॥
Ela está protegida por tuas virtudes e pelas suas próprias virtudes de fidelidade conjugal, por isso é inatacável; o que ela dissesse não seria de outro modo.
13.2.99
एषा हि तपसा स्वेन संयुक्ता ब्रह्मवादिनी ।
पावनार्थं च लोकस्य सरिच्छ्रेष्ठा भविष्यति ॥ १३.२.९९ ॥
Ela, dotada de sua própria ascese, é uma falante do conhecimento sagrado, e se tornará o melhor dos rios para a purificação do mundo.
13.2.100
अर्धेनौघवती नाम त्वामर्धेनानुयास्यति ।
शरीरेण महाभागा योगो ह्यस्या वशे स्थितः।
अनया सह लोकांश्च गन्ताऽसि तपसार्जितान् ॥ १३.२.१०० ॥
Chamada Oghavatī, ela te seguirá com meio corpo. Ó muito abençoado, o seu yoga está sob o seu controle; com ela irás aos mundos conquistados pela ascese.
13.2.101
यत्र नावृत्तिमभ्येति शाश्वतांस्ताननुत्तमान् ।
अनेन चैव देहेन लोकांस्त्वमभिपत्स्यसे ॥ १३.२.१०१ ॥
Esses mundos eternos e supremos dos quais não há retorno: com este mesmo corpo os alcançarás.
13.2.102
निर्जितश्च त्वया मृत्युरैश्वर्यं च तवोत्तमम् ।
पञ्चभूतान्यतिक्रान्तः स्ववीर्याच्च मनोजवः। ॥ १३.२.१०२ ॥
Venceste a morte, e o teu domínio é supremo; pelo teu próprio poder transcendeste os cinco elementos, veloz como o pensamento.
13.2.103
गृहस्थधर्मेणानेन कामक्रोधौ च ते जितौ ।
स्नेहो रागश्च तन्द्री च मोहो द्रोहश्च केवलः।
तव शुश्रूषया राजन्राजपुत्र्या च निर्जिताः ॥ १३.२.१०३ ॥
Pelo dever do chefe de família, venceste o desejo e a ira. O afeto, o apego, a letargia, a ilusão e a malícia também foram totalmente vencidos. Ó rei, pelo teu serviço e pela filha do rei, todos foram vencidos.
13.2.104
शुक्लानां तु सहस्रेण वाजिनां रथमुत्तमम् ।
युक्तं प्रगृह्य भगवान्वासवोप्याजगाम तम् ॥ १३.२.१०४ ॥
Tomando um carro excelente atrelado a mil cavalos brancos, também veio até ele o bem-aventurado Vāsava (Indra).
13.2.105
मृत्युरात्मा च लोकाश्च जिता भूतानि पञ्च च ।
बुद्धिः कालो मदो मोहः कामक्रोधौ तथैव च ॥ १३.२.१०५ ॥
A morte, o eu, os mundos, os cinco elementos, o intelecto, o tempo, o orgulho, a ilusão, e igualmente o desejo e a ira, foram vencidos.
13.2.106
तस्माद्गृहाश्रमस्थस्य नान्यद्दैवतमस्ति वै ।
ऋतेऽतिथिं नरव्याघ्र मनसैतद्विचारय ॥ १३.२.१०६ ॥
Portanto, para quem vive na etapa de chefe de família, não há outra divindade senão o hóspede. Ó tigre entre os homens, considera isto com a tua mente.
13.2.107
अतिथिः पूजितो यद्धि ध्यायते मनसा शुभम् ।
न तत्क्रतुशतेनापि तुल्यमाहुर्मनीपिण ॥ १३.२.१०७ ॥
Quando um hóspede é honrado e se medita no auspicioso com a mente, os sábios dizem que isso não se iguala nem a cem sacrifícios.
13.2.108
सुदत्तं सुकृतं वाऽपि कम्पयेदप्यनर्चितः ॥ १३.२.१०८ ॥
Um hóspede não honrado pode abalar até uma boa dádiva e uma boa ação meritória.
13.2.109
पात्रं त्वतिथिमासाद्य शीलाढ्यं यो न पूजयेत् ।
स दत्त्वा तुष्कृतं तस्मै पुण्यमादाय गच्छति ॥ १३.२.१०९ ॥
Quem, tendo encontrado um hóspede digno e rico em boa conduta, não o honra, parte com mérito mesmo que lhe dê um presente pobre.
13.2.110
एतत्ते कथितं पुत्र मयाऽऽख्यानमनुत्तमम् ।
यथा हि विजितो मृत्युर्गृहस्थेन पुराऽभवत् ॥ १३.२.११० ॥
Filho, contei-te esta narrativa incomparável de como, em tempos antigos, um chefe de família venceu a morte.
13.2.111
धन्यं यशस्यमायुष्यमिदमाख्यानमुत्तमम् ।
बुभूषताऽभिमन्तव्यं सर्वदुश्चरितापहम् ॥ १३.२.१११ ॥
Este excelente relato traz riqueza, fama e longa vida. Quem deseja prosperidade deve tê-lo em honra, pois remove todas as más ações.
13.2.112
इदं यः कथयेद्विद्वानहन्यहनि भारत ।
सुदर्शनस्य चरितं पुण्याँल्लोकानवाप्नुयात् ॥ १३.२.११२ ॥
Ó Bhārata, o sábio que recita dia após dia a história de Sudarśana obtém mundos meritórios.