Mahābhārata · Adhyāya 13.204
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.204.1
भवतां दर्शनादेव प्रीतिरभ्यधिका मम ।
भवन्तस्तु तपःसिद्धा भवन्तो दिव्यदर्शनाः ॥ १३.२०४.१ ॥
Schon allein der Anblick von euch erfüllt mich mit größerer Freude. Ihr seid durch Askese vollendet und besitzt göttliche Sicht.
13.204.2
सर्वत्र गतिमन्तश्च ज्ञानविज्ञानभाविताः ।
गत्यागतिज्ञा लोकानां सर्वे निर्दूतकल्मषाः ॥ १३.२०४.२ ॥
Ihr wandert überall umher, seid von Wissen und Einsicht durchdrungen, kennt das Kommen und Gehen der Welten, und ihr alle seid von allem Makel befreit.
13.204.3
तस्माद्भवद्भिर्यत्किंचिदृष्टं वाऽप्यथवा श्रुतम् ।
आश्चर्यभूतं लोकेषु तद्भवन्तो ब्रुवन्तु मे ॥ १३.२०४.३ ॥
Daher möget ihr mir berichten, was immer ihr an Wunderbarem in den Welten gesehen oder gehört habt.
13.204.4
युष्माभिः कथितं यत्स्यात्तपसा भावितात्मभिः ।
तस्यादमृतसंकाशं वाङ्मधुश्रवणे स्पृहा ॥ १३.२०४.४ ॥
Was immer von euch gesprochen wird, die ihr durch Askese geläuterte Seelen seid, gleicht dem Nektar; ich verlange danach, den Honig eurer Rede zu hören.
13.204.5
रागद्वेषवियुक्तानां सततं सत्यवादिनाम् ।
श्रद्धेयं श्रवणीयं च वचनं हि सतां भवेत् ॥ १३.२०४.५ ॥
Die Worte der Guten, die stets wahrhaftig und frei von Anhaftung und Abneigung sind, sind in der Tat vertrauenswürdig und hörenswert.
13.204.6
तत्संयोगं हितं मेऽस्तु न वृथा कर्तुमर्हथ ।
भवतां दर्शनं तस्मात्सफलं तु भवेन्मम ॥ १३.२०४.६ ॥
Möge diese Verbindung mir zum Nutzen sein; ihr sollt sie nicht vergeblich machen. Daher möge euer Anblick für mich fruchtbar sein.
13.204.7
तदहं सज्जनमुखान्निःसृतं जनसंसदि ।
कथयिष्याम्यहं बुद्ध्या बुद्धिदीपकरं नृणाम् ॥ १३.२०४.७ ॥
Darum werde ich das, was aus den Mündern der Guten hervorging, verständig vor der Versammlung der Menschen verkünden, das das Licht der Einsicht in den Menschen entzündet.
13.204.8
तदन्ये वर्धयिष्यन्ति पूजयिष्यन्ति चापरे ।
वात्सल्यविगताश्चान्ये प्रशंसन्ति पुरातनाः ॥ १३.२०४.८ ॥
Dann werden andere es mehren, andere es ehren, und wieder andere, die Alten ohne Zuneigung, werden es preisen.
13.204.9
एवं ब्रुवति गोविन्दे श्रवणार्थं महर्षयः ।
वाग्भिः साञ्जलिमालाभिरिदमूचुर्जनार्दनम् ॥ १३.२०४.९ ॥
Als Govinda so sprach, sagten die großen Weisen, um zuzuhören, mit gefalteten Händen und Girlanden aus Worten, dies zu Janārdana.
13.204.10
अयुक्तमस्मानेवं त्वं वाचा वरद भाषितुम् ।
त्वच्छासनमुखाः सर्वे त्वदधीनपरिश्रमाः ॥ १३.२०४.१० ॥
Es ziemt sich nicht, dass du so zu uns sprichst, o Gewährer von Gaben; wir alle haben deinen Befehl als den höchsten, und unsere Mühe hängt von dir ab.
13.204.11
एवं पूजयितुं चास्मान्न चैवार्हसि केशव ।
त्वत्तस्त्वन्यं न पश्यामो यल्लोके ते न विद्यते।
दिवि वा भुवि वा किञ्चित्तत्सर्वं हि त्वया ततम् ॥ १३.२०४.११ ॥
O Keśava, es ziemt sich nicht für dich, uns so zu ehren; wir sehen niemanden außer dir, und es gibt nichts in der Welt, das nicht dein wäre. Alles, was im Himmel oder auf Erden ist, ist von dir durchdrungen.
13.204.12
न विद्महे वयं देव कथ्यमानं तवान्तिके ।
एवमुक्तो हृषीकेशः सस्मितं चेदमब्रवीत् ॥ १३.२०४.१२ ॥
O Gott, wir wissen nicht, was in deiner Gegenwart gesagt wird. So angesprochen, antwortete Hṛṣīkeśa lächelnd.
13.204.13
अहं मानुषयोनिस्थः साम्प्रतं मुनिपुङ्गवाः ।
तस्मान्मानुषवद्वीर्यं मम जानीत सुव्रताः।
भवद्भिः कथ्यमानं च अपूर्वमिव तद्भवेत् ॥ १३.२०४.१३ ॥
Ich weile jetzt in menschlicher Geburt, ihr Besten der Weisen. Darum erkennt meine Kraft als die eines Menschen, ihr Gelübdetreuen; von euch erzählt, wäre sie beispiellos.
13.204.14
एवं संचोदिताः सर्वे केशवेन महात्मना ।
ऋषयश्चानुवर्तन्ते वासुदेवस्य शासनम् ॥ १३.२०४.१४ ॥
So angespornt von dem großmütigen Keśava, folgen alle Weisen dem Befehl Vāsudevas.
13.204.15
ततस्त्वृषिगणाः सर्वे नारदं देवदर्शनम् ।
अमन्यन्त बुधा बुद्ध्या समर्थं तन्निबोधने ॥ १३.२०४.१५ ॥
Da hielten alle Schar der Weisen, als Kluge, Nārada, den Gottesseher, für fähig, jenes zu erfassen.
13.204.16
ऋषिरुग्रतपाश्चायं केशवस्य प्रियोऽधिकम् ।
पुराणज्ञश्च वाग्मी च कारणैस्तं च मेनिरे ॥ १३.२०४.१६ ॥
Dieser Weise strenger Askese ist Keśava über alles lieb, Kenner der Purāṇas und redegewandt; aus diesen Gründen achteten sie ihn.
13.204.17
सर्वे तदर्हणं कृत्वा नारदं वाक्यमब्रुवन् ॥ १३.२०४.१७ ॥
Nachdem sie ihm diese Ehre erwiesen hatten, sprachen sie alle diese Worte zu Nārada.
13.204.18
भवता तीर्थयात्रार्थं चरता हिमवद्गिरौ ।
दृष्टं वै यत्तदाश्चर्यं श्रोतॄणां परमं प्रियम् ॥ १३.२०४.१८ ॥
Das Wunder, das du auf deiner Pilgerfahrt im Himālaya-Gebirge sahst, ist den Zuhörern über alles lieb.
13.204.19
अतस्त्वमविशेषेण हितार्थं सर्वमादितः ।
प्रियार्थं केशवस्यास्य स भवान्वक्तुमर्हति ॥ १३.२०४.१९ ॥
Daher sollt Ihr ohne Unterschied, zum Wohl, alles von Anfang an erzählen, um diesem Keśava zu gefallen.
13.204.20
तदा संयोजितः सर्वैर्ऋषिभिर्नारदस्तदा ।
प्रणम्य शिरसा विष्णुं सर्वलोकहिते रतम्।
समुद्वीक्ष्य हृषीकेशं वक्तुमेवोपचक्रमे ॥ १३.२०४.२० ॥
Da verneigte sich Nārada, von allen Weisen versammelt, das Haupt vor Viṣṇu, der dem Wohl aller Welten ergeben ist, und blickte auf Hṛṣīkeśa und begann zu sprechen.
13.204.21
ततो नारायणसुहृन्नारदो वदतांवरः ।
शङ्करस्योमया सार्धं संवादमनुभाषत ॥ १३.२०४.२१ ॥
Dann berichtete Nārada, der Freund Nārāyaṇas, der beste der Redner, den Dialog zwischen Śaṅkara und Umā.