മഹാഭാരതം · അധ്യായം 13.204
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.204.1
भवतां दर्शनादेव प्रीतिरभ्यधिका मम ।
भवन्तस्तु तपःसिद्धा भवन्तो दिव्यदर्शनाः ॥ १३.२०४.१ ॥
നിങ്ങളുടെ ദർശനം കൊണ്ടുതന്നെ എനിക്ക് വളരെ സന്തോഷം ഉണ്ടാകുന്നു. നിങ്ങൾ തപസ്സിനാൽ സിദ്ധി നേടിയവരും ദിവ്യദൃഷ്ടിയുള്ളവരുമാണ്.
13.204.2
सर्वत्र गतिमन्तश्च ज्ञानविज्ञानभाविताः ।
गत्यागतिज्ञा लोकानां सर्वे निर्दूतकल्मषाः ॥ १३.२०४.२ ॥
നിങ്ങൾ എവിടെയും സഞ്ചരിക്കുന്നവരും ജ്ഞാനവിജ്ഞാനങ്ങളാൽ പരിശീലിതരും ലോകങ്ങളുടെ ഗമനാഗമനങ്ങൾ അറിയുന്നവരും എല്ലാവരും പാപവിമുക്തരുമാണ്.
13.204.3
तस्माद्भवद्भिर्यत्किंचिदृष्टं वाऽप्यथवा श्रुतम् ।
आश्चर्यभूतं लोकेषु तद्भवन्तो ब्रुवन्तु मे ॥ १३.२०४.३ ॥
അതിനാൽ ലോകത്തിൽ നിങ്ങൾ കണ്ടതോ കേട്ടതോ ആയ ആശ്ചര്യകരമായ എന്തും എന്നോട് പറയുക.
13.204.4
युष्माभिः कथितं यत्स्यात्तपसा भावितात्मभिः ।
तस्यादमृतसंकाशं वाङ्मधुश्रवणे स्पृहा ॥ १३.२०४.४ ॥
തപസ്സിനാൽ ശുദ്ധമനസ്സുള്ള നിങ്ങൾ പറയുന്നതെന്തും അമൃതതുല്യമാണ്; നിങ്ങളുടെ വാക്കിന്റെ മധു കേൾക്കാൻ എനിക്ക് ആഗ്രഹമുണ്ട്.
13.204.5
रागद्वेषवियुक्तानां सततं सत्यवादिनाम् ।
श्रद्धेयं श्रवणीयं च वचनं हि सतां भवेत् ॥ १३.२०४.५ ॥
രാഗദ്വേഷങ്ങളിൽ നിന്ന് വിമുക്തരും എപ്പോഴും സത്യം പറയുന്നവരുമായ സജ്ജനങ്ങളുടെ വാക്കാണ് വിശ്വസിക്കാവുന്നതും കേൾക്കേണ്ടതും.
13.204.6
तत्संयोगं हितं मेऽस्तु न वृथा कर्तुमर्हथ ।
भवतां दर्शनं तस्मात्सफलं तु भवेन्मम ॥ १३.२०४.६ ॥
നിങ്ങളുടെ ഈ സംഗമം എനിക്ക് ഹിതകരമാകട്ടെ; അത് വ്യർത്ഥമാക്കരുത്. അതിനാൽ നിങ്ങളുടെ ദർശനം എനിക്ക് ഫലപ്രദമാകട്ടെ.
13.204.7
तदहं सज्जनमुखान्निःसृतं जनसंसदि ।
कथयिष्याम्यहं बुद्ध्या बुद्धिदीपकरं नृणाम् ॥ १३.२०४.७ ॥
അതുകൊണ്ട് സജ്ജനങ്ങളുടെ മുഖത്തുനിന്ന് പുറപ്പെട്ട ആ വിഷയം ജനസഭയിൽ ബുദ്ധിപൂർവ്വം ഞാൻ പറയാം; അത് മനുഷ്യരുടെ ബുദ്ധിയെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നതാണ്.
13.204.8
तदन्ये वर्धयिष्यन्ति पूजयिष्यन्ति चापरे ।
वात्सल्यविगताश्चान्ये प्रशंसन्ति पुरातनाः ॥ १३.२०४.८ ॥
അപ്പോൾ മറ്റുള്ളവർ അത് വളർത്തും, മറ്റു ചിലർ അതിനെ പൂജിക്കും; സ്നേഹമില്ലാത്ത മറ്റു പുരാതനർ അതിനെ പ്രശംസിക്കും.
13.204.9
एवं ब्रुवति गोविन्दे श्रवणार्थं महर्षयः ।
वाग्भिः साञ्जलिमालाभिरिदमूचुर्जनार्दनम् ॥ १३.२०४.९ ॥
ഗോവിന്ദൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, കേൾക്കുവാനായി മഹർഷിമാർ കൂപ്പുകൈകളോടെ വാക്കിൻ മാലകളാൽ ജനാർദ്ദനനോട് ഇതു പറഞ്ഞു.
13.204.10
अयुक्तमस्मानेवं त्वं वाचा वरद भाषितुम् ।
त्वच्छासनमुखाः सर्वे त्वदधीनपरिश्रमाः ॥ १३.२०४.१० ॥
വരദാതാവേ, നീ ഞങ്ങളോട് ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നത് ഉചിതമല്ല; ഞങ്ങളെല്ലാവരും നിന്റെ കല്പനയെ മുൻനിർത്തുന്നവരാണ്, ഞങ്ങളുടെ പ്രയത്നം നിന്നെ ആശ്രയിച്ചതാണ്.
13.204.11
एवं पूजयितुं चास्मान्न चैवार्हसि केशव ।
त्वत्तस्त्वन्यं न पश्यामो यल्लोके ते न विद्यते।
दिवि वा भुवि वा किञ्चित्तत्सर्वं हि त्वया ततम् ॥ १३.२०४.११ ॥
കേശവാ, ഇങ്ങനെ ഞങ്ങളെ പൂജിക്കുന്നതും നിനക്ക് യോഗ്യമല്ല; നിന്നെക്കൂടാതെ മറ്റൊരാളെയും ഞങ്ങൾ കാണുന്നില്ല, ലോകത്തിൽ നിനക്കില്ലാത്തതായി ഒന്നുമില്ല. സ്വർഗ്ഗത്തിലും ഭൂമിയിലുമുള്ളതെല്ലാം നിന്നാൽ വ്യാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
13.204.12
न विद्महे वयं देव कथ्यमानं तवान्तिके ।
एवमुक्तो हृषीकेशः सस्मितं चेदमब्रवीत् ॥ १३.२०४.१२ ॥
ദേവാ, നിന്റെ സന്നിധിയിൽ പറയപ്പെടുന്നത് ഞങ്ങൾ അറിയുന്നില്ല. ഇങ്ങനെ പറയപ്പെട്ടപ്പോൾ ഹൃഷീകേശൻ പുഞ്ചിരിയോടെ ഇതു പറഞ്ഞു.
13.204.13
अहं मानुषयोनिस्थः साम्प्रतं मुनिपुङ्गवाः ।
तस्मान्मानुषवद्वीर्यं मम जानीत सुव्रताः।
भवद्भिः कथ्यमानं च अपूर्वमिव तद्भवेत् ॥ १३.२०४.१३ ॥
ഞാൻ ഇപ്പോൾ മാനുഷ യോനിയിലാണ് സ്ഥിതനായിരിക്കുന്നത്, ഹേ മുനിശ്രേഷ്ഠരേ. അതിനാൽ എന്റെ വീര്യം മനുഷ്യനെപ്പോലെയെന്ന് അറിയുക, ഹേ സുവ്രതരേ. നിങ്ങൾ പറയുമ്പോൾ അത് അപൂർവമെന്നപോലെ തോന്നും.
13.204.14
एवं संचोदिताः सर्वे केशवेन महात्मना ।
ऋषयश्चानुवर्तन्ते वासुदेवस्य शासनम् ॥ १३.२०४.१४ ॥
ഇങ്ങനെ മഹാത്മാവായ കേശവനാൽ പ്രേരിതരായ എല്ലാ ഋഷിമാരും വാസുദേവന്റെ കല്പനയെ അനുസരിക്കുന്നു.
13.204.15
ततस्त्वृषिगणाः सर्वे नारदं देवदर्शनम् ।
अमन्यन्त बुधा बुद्ध्या समर्थं तन्निबोधने ॥ १३.२०४.१५ ॥
അപ്പോൾ എല്ലാ ഋഷിഗണങ്ങളും, ബുദ്ധിമാന്മാരായി, ദേവദർശിയായ നാരദനെ ആ വിഷയം ഗ്രഹിക്കാൻ കഴിവുള്ളവനെന്ന് കരുതി.
13.204.16
ऋषिरुग्रतपाश्चायं केशवस्य प्रियोऽधिकम् ।
पुराणज्ञश्च वाग्मी च कारणैस्तं च मेनिरे ॥ १३.२०४.१६ ॥
ഈ ഋഷി ഉഗ്രതപസ്വി, കേശവന് അത്യന്തം പ്രിയനാണ്, പുരാണജ്ഞനും വാക്പടുവുമാണ്; ഈ കാരണങ്ങളാൽ അവർ അദ്ദേഹത്തെ മാനിച്ചു.
13.204.17
सर्वे तदर्हणं कृत्वा नारदं वाक्यमब्रुवन् ॥ १३.२०४.१७ ॥
എല്ലാവരും നാരദനെ ആ ആദരം നൽകി ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
13.204.18
भवता तीर्थयात्रार्थं चरता हिमवद्गिरौ ।
दृष्टं वै यत्तदाश्चर्यं श्रोतॄणां परमं प्रियम् ॥ १३.२०४.१८ ॥
തീർത്ഥയാത്രയ്ക്കായി ഹിമവൽ പർവതത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾ കണ്ട ആ അദ്ഭുതം ശ്രോതാക്കൾക്ക് അത്യന്തം പ്രിയമാണ്.
13.204.19
अतस्त्वमविशेषेण हितार्थं सर्वमादितः ।
प्रियार्थं केशवस्यास्य स भवान्वक्तुमर्हति ॥ १३.२०४.१९ ॥
അതിനാൽ നിങ്ങൾ വേർതിരിവില്ലാതെ, ഹിതത്തിനായി, ആദിമുതൽ എല്ലാം, കേശവന് പ്രിയമാകേണ്ടതിന്, അതു പറയുവാൻ അർഹനാണ്.
13.204.20
तदा संयोजितः सर्वैर्ऋषिभिर्नारदस्तदा ।
प्रणम्य शिरसा विष्णुं सर्वलोकहिते रतम्।
समुद्वीक्ष्य हृषीकेशं वक्तुमेवोपचक्रमे ॥ १३.२०४.२० ॥
അപ്പോൾ എല്ലാ ഋഷിമാരാലും ഒരുമിച്ചുകൂട്ടപ്പെട്ട നാരദൻ, ശിരസ്സു നമിച്ച്, സർവലോകഹിതത്തിൽ മുഴുകിയ വിഷ്ണുവിനെ വണങ്ങി, ഹൃഷീകേശനെ നോക്കി സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
13.204.21
ततो नारायणसुहृन्नारदो वदतांवरः ।
शङ्करस्योमया सार्धं संवादमनुभाषत ॥ १३.२०४.२१ ॥
പിന്നെ നാരായണന്റെ സുഹൃത്തും പ്രഭാഷകരിൽ ശ്രേഷ്ഠനുമായ നാരദൻ ശങ്കരനും ഉമയുമായുള്ള സംവാദം വിവരിച്ചു.