Mahābhārata · Adhyāya 13.205
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.205.1
भगवंस्तीर्थयात्रार्थं तथैव चरता मया ।
दिव्यमद्भुतसङ्काशं दृष्टं हैमवतं वनम् ॥ १३.२०५.१ ॥
O Erhabener, auf meiner Pilgerreise zu den heiligen Stätten sah ich den göttlichen und wundersamen Wald des Himālaya.
13.205.2
नानावृक्षसमायुक्तं नानापक्षिगणैर्वृतम् ।
नानरत्नगणाकीर्णं नानाभावसमन्वितम् ॥ १३.२०५.२ ॥
Er war reich an vielerlei Bäumen, umgeben von Scharen vielerlei Vögel, übersät mit Haufen vielerlei Edelsteine und von vielfältiger Schönheit erfüllt.
13.205.3
दिव्यचन्दनसंयुक्तं दिव्यधूपेन धूपितम् ।
दिव्यपुष्पसमाकीर्णं दिव्यगन्धेन वासितम् ॥ १३.२०५.३ ॥
Es war mit göttlichem Sandelholz durchdrungen, mit göttlichem Weihrauch geräuchert, übersät mit göttlichen Blumen und von göttlichem Duft erfüllt.
13.205.4
सिद्धचारणसंघातैर्भूतसङ्घैर्निषेवितम् ।
वरिष्ठाप्सरसाकीर्णं नागगन्धर्वसङ्कुलम् ॥ १३.२०५.४ ॥
Es wurde von Scharen von Siddhas und Cāraṇas und von Heeren der Geister aufgesucht, war voll der edelsten Apsarasen und von Nāgas und Gandharvas bevölkert.
13.205.5
मृदङ्गमुरजोद्धुष्टं शङ्खवीणाभिनादितम् ।
नृत्यद्भिर्भूतसङ्घैश्च सर्वतस्त्वभिशोभितम् ॥ १३.२०५.५ ॥
Es hallte wider vom Klang der Trommeln mṛdaṅga und muraja, erfüllt vom Ton der Muscheln und Vīṇās, und war auf allen Seiten prächtig geschmückt von tanzenden Geisterscharen.
13.205.6
नानारूपैर्विरूपैश्च भीमरूपैर्भयानकैः ।
सिंहव्याघ्रोरगमृगैर्बिडालवदनैस्तथा ॥ १३.२०५.६ ॥
Es war erfüllt von Wesen vielerlei Gestalt, missgestaltet und von schrecklicher Erscheinung, furchterregend, mit Löwen, Tigern, Schlangen und Hirschen und mit Wesen mit Katzengesichtern.
13.205.7
स्वरोष्ट्रद्वीपिवदनैर्गजवक्त्रैस्तथैव च ।
उलूकश्येनवदनैः काकगृध्रमुखैस्तथा ॥ १३.२०५.७ ॥
Mit Gesichtern von Eseln, Kamelen und Leoparden, ebenso mit Elefantengesichtern, mit Eulen- und Habichtsgesichtern und mit Krähen- und Geiergesichtern.
13.205.8
एवं बहुविधाकारैर्भूतसङ्घैर्भृशाकुलम् ।
नानद्यमानं बहुधा हरपारिषदैर्भृशम् ॥ १३.२०५.८ ॥
So, sehr überfüllt von Scharen von Geistern vielerlei Gestalt, vielfach widerhallend von den Gefährten Haras.
13.205.9
घोररूपं सुदुर्दर्शं रक्षोगणशतैर्वृतम् ।
समाजं तद्वने दृष्टं मया भूतपतेः पुरा ॥ १३.२०५.९ ॥
Diese Versammlung von schrecklicher Gestalt und schwer zu erblicken, umgeben von hunderten Scharen von Dämonen, sah ich einst in jenem Wald, die des Herrn der Wesen.
13.205.10
प्रनृत्ताप्सरसं दिव्यं देवगन्धर्वनादितम् ।
प्रथमे वर्षरात्रे तु मेघसङ्घनिनादितम् ॥ १३.२०५.१० ॥
Göttlich, mit tanzenden Apsaras, widerhallend vom Gesang der Götter und Gandharvas, in der ersten Regennacht widerhallend vom Donner der Wolkenscharen.
13.205.11
नानाबर्हिणसंघुष्टं गजयूथसमाकुलम् ।
षट्पदैरुपगीतं च प्रथमे मासि माधवे ॥ १३.२०५.११ ॥
Widerhallend vom Ruf vieler Pfauen, überfüllt von Elefantenherden, besungen von Bienen, im ersten Monat des Frühlings, Mādhava.
13.205.12
उत्क्रोशत्क्रौञ्चकुररैः सारसैर्जीवजीवकैः ।
मत्ताभिः परपुष्टाभिः कूजन्तीभिः समाकुलम् ॥ १३.२०५.१२ ॥
Mit schreienden Kranichen und Fischadlern, mit Sarus-Kranichen und Jīvajīvaka-Vögeln, mit berauschten Kuckucken, die riefen, war es überfüllt.
13.205.13
उत्तमावाससङ्काशं भीमरूपतरं ततः ।
द्रष्टुं भवति धर्मस्य धर्मभागिजनस्य च ॥ १३.२०५.१३ ॥
Er glich einer erhabenen Wohnstätte und war von überaus schrecklicher Gestalt; dann wird er sichtbar für das Dharma und für jene, die am Dharma teilhaben.
13.205.14
ये चोध्वरेतसः सिद्धास्तत्रतत्र समागताः ।
मार्ताण्डरश्मिसञ्चारा विश्वेदेवगणास्तथा ॥ १३.२०५.१४ ॥
Die Siddhas, deren Samen nach oben gerichtet ist, haben sich hier und dort versammelt, und ebenso die Scharen der Viśvedevas, die auf den Strahlen der Sonne wandeln.
13.205.15
तथा नागास्तथा दिव्या लोकपाला हुताशनाः ।
वाताश्च सर्वे चायान्ति दिव्यपुष्पसमाकुलाः ॥ १३.२०५.१५ ॥
Ebenso kommen die Schlangen, die göttlichen Weltenhüter, die Feuergötter und alle Winde, erfüllt von göttlichen Blumen.
13.205.16
किरन्तः सर्वपुष्पाणि किरन्तोऽद्भुतदर्शनाः ।
ओषध्यः प्रज्वलन्त्यश्च द्योतयन्त्यो दिशो दश ॥ १३.२०५.१६ ॥
Sie streuen allerlei Blumen, wunderbar anzuschauen, und die leuchtenden Kräuter erhellen die zehn Himmelsrichtungen.
13.205.17
विहगाश्च मुदा युक्ता नृत्यन्ति च नदन्ति च ।
ततः समन्ततस्तत्र दिव्या दिव्यजनप्रियाः ॥ १३.२०५.१७ ॥
Die Vögel, von Freude erfüllt, tanzen und rufen; dann sind ringsum göttliche Wesen, den göttlichen Menschen lieb.
13.205.18
तत्र देवो गिरितटे हेमधातुविभूषिते ।
पर्यङ्क इव बभ्राज उपविष्टो महाद्युतिः ॥ १३.२०५.१८ ॥
Dort, am mit goldenen Erzen geschmückten Bergabhang, strahlte der Gott von großer Glanzkraft wie ein Ruhelager, sitzend.
13.205.19
व्याघ्रचर्मपरीधानो गजचर्मोत्तरच्छदः ।
व्यालयज्ञोपवीतश्च लोहितान्त्रविभूषितः ॥ १३.२०५.१९ ॥
In ein Tigerfell gekleidet, mit einer Elefantenhaut als oberem Gewand, eine Schlange als heiligen Faden tragend und mit roten Eingeweiden geschmückt.
13.205.20
हरिश्मश्रुजटो भीमो भयकर्ताऽमरद्विषाम् ।
भयहेतुरभक्तानां भक्तानामभयङ्करः ॥ १३.२०५.२० ॥
Schrecklich, mit gelbbrauner Bart und verfilzten Locken, Furcht erregend für die Feinde der Götter, Ursache der Furcht für die Ungläubigen und Spender der Furchtlosigkeit für die Hingebungsvollen.
13.205.21
किन्नरैर्देवगन्धर्वैः स्तूयमानस्ततस्ततः ।
ऋषिभिश्चाप्सरोभिश्च सर्वतश्चैव शोभितः ॥ १३.२०५.२१ ॥
Hier und dort von den Kinnaras, Göttern und Gandharvas gepriesen und von allen Seiten von Weisen und Apsaras geschmückt.
13.205.22
तत्र भूतपतेः स्थानं देवदानवसङ्कुलम् ।
सर्वतेजोमयं भूम्ना लोकपालनिषेवितम् ॥ १३.२०५.२२ ॥
Dort war die Wohnstätte des Herrn der Wesen, voller Götter und Dānavas, ganz aus Glanz gemacht und reichlich von den Weltenhütern bedient.
13.205.23
महोरगसमाकीर्णं सर्वेषां रोमहर्षणम् ।
भीमरूपमनिर्देश्यमप्रधृष्यतमं विभोः ॥ १३.२०५.२३ ॥
Von großen Schlangen durchzogen, allen das Haar zu Berge stehen lassend, von schrecklicher Gestalt, unbeschreiblich und für den Herrn das Unangreifbarste.
13.205.24
तत्र भूतपतिं देवमासीनं शिखरोत्तमे ।
ऋषयो भूतसङ्घाश्च प्रणम्य शिरसा हरम्।
गीर्भिः परमशुद्धाभिस्तुष्टुवुस्च मनोहरम् ॥ १३.२०५.२४ ॥
Dort verneigten sich die Weisen und Scharen der Wesen mit gesenkten Häuptern vor dem Gott, dem Herrn der Wesen, der auf dem höchsten Gipfel saß, und priesen den entzückenden Hara mit reinsten Worten.
13.205.25
विमुक्ताश्चैव पापेभ्यो बभूवुर्विगतज्वराः ।
ऋषयो बालकिल्याश्च तथा विप्रर्षयश्च ये ॥ १३.२०५.२५ ॥
Von Sünden befreit und frei vom Fieber wurden so die Weisen, die Bālakhilyas und die brahmanischen Seher.
13.205.26
अयोनिजा योनिजाश्च तपःसिद्धा महर्षयः ।
ततस्तं देवदेवेशं भगवन्तमुपासते। ॥ १३.२०५.२६ ॥
Die Weisen, ohne Mutterschoß geboren und aus dem Schoß geboren, die großen Seher, durch Askese vollendet, verehren dann jenen Gesegneten, Herrn der Götter-Herren.
13.205.27
ततस्तस्मिन्क्षणे देवी भूतस्त्रीगणसंवृता ।
हरतुल्याम्बरधरा समानव्रतचारिणी ॥ १३.२०५.२७ ॥
In diesem Augenblick kam die Göttin, von einer Schar von Geistfrauen umgeben, in Gewändern wie Hara, dasselbe Gelübde haltend.
13.205.28
काञ्चनं कलशं गृह्य सर्वतीर्थाम्बुपूरितम् ।
पुष्पवृष्ट्याऽभिवर्षन्ती दिव्यगन्धसमावृता ॥ १३.२०५.२८ ॥
Einen goldenen Krug mit dem Wasser aller heiligen Stätten tragend, mit einem Blütenregen überschüttend, von göttlichem Duft umhüllt.
13.205.29
सरिद्वराभिः सर्वाभिः पृष्ठतोऽनुगता वरा ।
सेवितुं भगवत्पार्श्वमाजगाम शुचिस्मिता ॥ १३.२०५.२९ ॥
Von allen besten Flüssen von hinten begleitet, kam die Vortreffliche mit reinem Lächeln, um dem Gesegneten an der Seite zu dienen.
13.205.30
आगम्य तु गिरेः पुत्री देवदेवस्य चान्तिकम् ।
मनःप्रियं चिकीर्षन्ती क्रीडार्थं शङ्करान्तिके ॥ १३.२०५.३० ॥
Die Tochter des Berges, zum Gott der Götter gekommen, den Wunsch hegend, das dem Herzen Liebe zu tun, nahe bei Śaṅkara zum Spiel.
13.205.31
मनोहराभ्यां पाणिभ्यां हरनेत्रे पिधाय तु ।
अवेक्ष्य हृष्टा स्वगणान्स्मयन्ती पृष्ठतः स्थिता ॥ १३.२०५.३१ ॥
Mit ihren beiden reizenden Händen Haras beide Augen bedeckend, erfreut ihre eigenen Gaṇas anblickend und lächelnd, stand sie hinter ihm.
13.205.32
देव्या चान्धीकृते देवे कश्मलं समपद्यत ।
निमीलिते भूतपतौ नष्टचन्द्रार्कतारकम् ॥ १३.२०५.३२ ॥
Als die Göttin den Gott blendete, entstand Verwirrung; als die Augen des Herrn der Wesen geschlossen waren, verschwanden Mond, Sonne und Sterne.
13.205.33
निःस्वाध्यायवषट्कारं तमसा चाभिसंवृतम् ।
विषण्णं भयवित्रस्तं जगदासीद्भयाकुलम् ॥ १३.२०५.३३ ॥
Die Welt, ohne Rezitation und Opfer, von Finsternis umhüllt, niedergeschlagen und vor Schrecken zitternd, geriet in Angst.
13.205.34
हाहाकारमृषीणां च लोकानामभवत्तदा ।
तमोभिभूते सम्भ्रान्ते लोके जीवनसंक्षये ॥ १३.२०५.३४ ॥
Da erhob sich Wehklagen unter den Weisen und in den Welten; in einer von Finsternis überwältigten, verwirrten Welt schwand das Leben.
13.205.35
तृतीयं चास्य सम्भूतं ललाटे नेत्रमायतम् ।
द्वादशादित्यसङ्काशं लोकान्भासाऽवभासयत् ॥ १३.२०५.३५ ॥
Und auf seiner Stirn erschien ein drittes großes Auge, gleich zwölf Sonnen, das die Welten mit seinem Glanz erleuchtete.
13.205.36
तत्रक तेनाग्निना तेन युगान्ताग्निनिभेन वै ।
अदह्यत गिरिः सर्वो हिमवानग्रतः स्थितः ॥ १३.२०५.३६ ॥
Durch jenes Feuer, gleich dem Feuer am Ende eines Weltzeitalters, verbrannte der ganze Berg Himavat, der vorn stand.
13.205.37
दह्यमाने गिरौ तस्मिन्मृगपक्षिसमाकुले ।
सविद्याधरगन्धर्वे दिव्यौषधसमाकुले ॥ १३.२०५.३७ ॥
Während jener Berg, voller Hirsche und Vögel, zusammen mit den Vidyādhara und Gandharva, voller göttlicher Kräuter, brannte,
13.205.38
ततो गिरिसुता चापि विस्मयोत्फुल्ललोचना ।
बभूव च जगत्सर्वं तथा विस्मयसंयुतम् ॥ १३.२०५.३८ ॥
Da wurde auch die Tochter des Berges, die Augen weit vor Staunen, und die ganze Welt ebenso von Staunen erfüllt.
13.205.39
पश्यतामेव सर्वेषां देवदानवरक्षसाम् ।
नेत्रजेनाग्निना तेन दग्ध एव नगोत्तमः ॥ १३.२०५.३९ ॥
Während alle Götter, Dānava und Rākṣasa zusahen, wurde jener beste der Berge in der Tat von jenem aus dem Auge geborenen Feuer verbrannt.
13.205.40
तं दृष्ट्वा मथितं शैलं शैलपुत्री सविक्लवा ।
पितुः सम्मानमिच्छन्ती पपात भुवि पादूयोः ॥ १३.२०५.४० ॥
Als sie den versengten Berg sah, fiel die Tochter des Berges, bestürzt und den Ruhm ihres Vaters wünschend, zu Boden, ihm zu Füßen.
13.205.41
तं दृष्ट्वा देवदेवेशो देव्या दुःखमनुत्तमम् ।
हैमवत्याः प्रियार्थं च गिरिं पुनरवैक्षत ॥ १३.२०५.४१ ॥
Als er dies sah, und den höchsten Kummer der Göttin erblickte, blickte der Herr der Götter um der Geliebten Haimavatī willen erneut auf den Berg.
13.205.42
दृष्टमात्रे भगवता सौम्ययुक्तेन चेतसा ।
क्षणेन हिमवाञ्शैलः प्रकृतिस्थोऽभवत्पुनः ॥ १३.२०५.४२ ॥
Kaum hatte der Erhabene ihn mit gütigem Sinn angeblickt, da kehrte der Berg Himavat im Nu wieder in seinen natürlichen Zustand zurück.
13.205.43
हृष्टपुष्टविहङ्गैश्च प्रफुल्लद्रुमकाननः ।
सिद्धचारणसङ्घैश्च प्रीतियुक्तैः समाकुलः ॥ १३.२०५.४३ ॥
Der Berg füllte sich mit fröhlichen, wohlgenährten Vögeln, Wäldern blühender Bäume und Scharen von Siddhas und Cāraṇas voller Freude.
13.205.44
पितरं प्रकृतिस्थं च दृष्ट्वा हैमवती भृशम् ।
अभवत्प्रीतिसंयुक्ता मुदितात्र पिनाकिनम् ॥ १३.२०५.४४ ॥
Als sie ihren Vater wieder in seinem natürlichen Zustand sah, war Haimavatī von großer Zuneigung erfüllt und freute sich über Śiva, den Träger des Pināka-Bogens.
13.205.45
देवी विस्मयसंयुक्ता प्रष्टुकामा महेश्वरम् ।
हितार्तं सर्वलोकानां प्रजानां हितकाम्यया।
देवदेवं महादेवी बभाषेदं वचोऽर्थवत् ॥ १३.२०५.४५ ॥
Voller Staunen und begierig, Maheśvara zu fragen, sprach die große Göttin zum Gott der Götter aus Sorge um das Wohl aller Welten und Geschöpfe diese bedeutungsvollen Worte.
13.205.46
भगवन्देवदेवेश शूलपाणे महाद्युते ।
विस्मयो मे महाञ्जातस्तस्मिन्नेत्राग्निसम्भवे ॥ १३.२०५.४६ ॥
O gesegneter Herr, Herr der Götter, Träger des Dreizacks, von großem Glanz! Ein großes Staunen hat mich ergriffen über das, was aus dem Feuer des Auges entstand.
13.205.47
किमर्थं देवदेवेश ललाटेऽस्मिन्प्रकाशते ।
अतिसूर्याग्निसङ्काशं तृतीयं नेत्रमायतम् ॥ १३.२०५.४७ ॥
O Herr der Götter, warum leuchtet dieses dritte, ausgedehnte Auge auf dieser Stirn, dem Feuer einer überaus hellen Sonne gleich?
13.205.48
नेत्राग्निना तु महता निर्दग्धो हिमवानसौ ।
पुनः संदृष्टमात्रस्तु प्रकृतिस्थः पिता मम ॥ १३.२०५.४८ ॥
Durch jenes große Feuer des Auges wurde dieser Himavat verbrannt; doch sobald er wieder erblickt wurde, kehrte mein Vater in seinen natürlichen Zustand zurück.
13.205.49
एष मे संशयो देव हृदि मे सम्प्रवर्तते ।
देवदेव नमस्तुभ्यं तन्मे संसितुमर्हसि ॥ १३.२०५.४९ ॥
O Gott, dieser Zweifel erhebt sich in meinem Herzen. O Gott der Götter, dir sei Ehrerbietung; du solltest ihn für mich auflösen.
13.205.50
एवमुक्तस्तया देव्या प्रीयमाणोऽब्रवीद्भवः ।
स्थाने संशयितुं देवि धर्मज्ञे प्रियभाषिणि ॥ १३.२०५.५० ॥
So angesprochen, sprach Bhava erfreut: Es ist recht, dass du zweifelst, o Göttin, Kennerin des Dharma, Sprecherin des Lieblichen.
13.205.51
त्वदृते मां हि वै प्रष्टुं न शक्यं केन चेत्प्रिये ।
प्रकाशं यदि वा गुह्यं प्रियार्थं प्रब्रवीम्यहम् ॥ १३.२०५.५१ ॥
Außer dir, wer könnte mich fragen, Geliebte? Ob offenkundig oder verborgen, ich werde es um deiner Liebe willen sagen.
13.205.52
शृणु तत्सर्वमकिलमस्यां संसदि भामिनि ।
सर्वेषामेव लोकानां कूटस्थं विद्धि मां प्रिये ॥ १३.२०५.५२ ॥
Höre, o Dame; in dieser Versammlung sage ich dir alles vollständig. Erkenne mich, Geliebte, als den unwandelbaren Kern aller Welten.
13.205.53
मदधीनास्त्रयो लोका यथा विष्णौ तथा मयि ।
स्रष्टा विष्णुरहं गोप्ता इत्येतद्विद्धि भामिनि ॥ १३.२०५.५३ ॥
Wie die drei Welten von Viṣṇu abhängen, so hängen sie von mir ab. Viṣṇu ist der Schöpfer, und ich bin der Beschützer — wisse dies, o Dame.
13.205.54
तस्माद्यदा मां स्पृशति शुभं वा यदि वेतरत् ।
तथैवेदं जगत्सर्वं तत्तद्भवति शोभने ॥ १३.२०५.५४ ॥
Darum, wenn etwas Glückverheißendes oder Unheilvolles mich berührt, wird diese ganze Welt genau dasselbe, o Schöne.
13.205.55
एतद्गुह्यमजानन्त्या त्वया बाल्यादनिन्दिते ।
मन्नेत्रे पिहिते देवि क्रीडनार्थं दृढव्रते ॥ १३.२०५.५५ ॥
O Makellose, da du dieses Geheimnis nicht kanntest, hast du aus kindlichem Spiel meine Augen bedeckt, o Göttin, standhaft im Gelübde.
13.205.56
तत्कृते नष्टचन्द्रार्कं जगदासीद्भयाकुलम् ।
नष्टादित्ये तमोभूते लोके गिरिसुते प्रिये ॥ १३.२०५.५६ ॥
Deshalb wurden Mond und Sonne vernichtet, und die Welt war von Furcht verwirrt. O Tochter des Berges, o Geliebte, als die Sonne verschwunden war, wurde die Welt zur Finsternis.
13.205.57
तृतीयं लोचनं सृष्टं लोकं संरक्षितुं मया ।
कथितं संशयस्थानं निर्विशङ्का भव प्रिये ॥ १३.२०५.५७ ॥
Zum Schutz der Welt wurde von mir ein drittes Auge geschaffen. Es wurde als Ort des Zweifels bezeichnet; o Geliebte, sei ohne Zweifel.