Mahābhārata · Adhyāya 13.206
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.206.1
क्षणज्ञा देवदेवस्य श्रोतुकामा प्रियं हितम् ।
उमादेवी महादेवमपृच्छत्पुनरेव तु ॥ १३.२०६.१ ॥
Umā, die den rechten Augenblick beim Gott der Götter kannte und Angenehmes und Heilsames hören wollte, fragte Mahādeva erneut.
13.206.2
भगवन्देवदेवेश सर्वदेवनमस्कृत ।
चतुर्मुखो वै भगवानभवत्केन हेतुना ॥ १३.२०६.२ ॥
O Gesegneter, Herr der Götter, von allen Göttern verehrt! Aus welchem Grund entstand der Gesegnete mit den vier Gesichtern?
13.206.3
भगवन्केन ते वक्त्रमैन्द्रमद्भुतदर्शनम् ।
उत्तरं चापि भगवन्पश्चिमं शुभदर्शनम्।
दक्षिणं च मुखं रौद्रं केनोर्ध्वं जटिलावृतम् ॥ १३.२०६.३ ॥
O Gesegneter, warum ist dein östliches Gesicht von wundersamer Gestalt? O Gesegneter, deine nördlichen und westlichen Gesichter sind von verheißungsvoller Gestalt; das südliche Gesicht ist wild, und das obere ist von Haarflechten bedeckt — aus welchem Grund?
13.206.4
यथादृशं महाभाग श्रोतुमिच्छामि कारणम् ।
एष मे संशयो देव तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२०६.४ ॥
O Hochbegnadeter, ich möchte die Ursache hören, so wie sie erscheint. O Gott, dies ist mein Zweifel; du bist würdig, es mir zu erklären.
13.206.5
तदहं ते प्रवक्ष्यामि यत्त्वमिच्छसि भामिनि ।
पुराऽसुरो महाघोरौ लोकोद्वेगकरौ भृशम् ॥ १३.२०६.५ ॥
Darum, o Schöne, will ich dir sagen, was du wünschst. Vor langer Zeit gab es zwei überaus schreckliche Asuras, die die Welten in große Unruhe versetzten.
13.206.6
सुन्दोपसुन्दनामानावासतुर्बलगर्वितौ ।
अशस्त्रवध्यौ बलिनौ परस्परहितैषिणौ ॥ १३.२०६.६ ॥
Die beiden, Sunda und Upasunda genannt, waren stolz auf ihre Stärke; sie konnten nicht durch Waffen erschlagen werden, waren mächtig, und jeder wünschte dem anderen das Wohl.
13.206.7
तयोरेव विनाशाय निर्मिता विश्वकर्मणा ।
सर्वतः सारमुद्धृत्य तिलशो लोकपूजिता।
तिलोत्तमेति विख्याता अप्सराः सा बभूव ह ॥ १३.२०६.७ ॥
Viśvakarman erschuf sie eben zur Vernichtung jener beiden. Aus allen Richtungen den Kern sammelnd, Korn für Korn, wurde sie die Apsaras namens Tilottamā, von den Welten verehrt.
13.206.8
देवकार्यं करिष्यन्ती हासभावसमन्विता ।
सा तपस्यन्तमागम्य रूपेणाप्रतिमा भुवि ॥ १३.२०६.८ ॥
Die das Werk der Götter vollbringen wollte, mit heiterem Sinn erfüllt, kam sie zu mir, der ich Askese übte — auf Erden an Schönheit unvergleichlich.
13.206.9
मया बहुमता चेयं देवकार्यं करिष्यति ।
इति मत्वा तदा चाहं कुर्वन्तीं मां प्रदक्षिणम्।
तथैव तां दिदृक्षुश्च चतुर्वक्त्रोऽभवं प्रिये ॥ १३.२०६.९ ॥
Ich hielt sie in hohen Ehren, in der Annahme, sie werde das Werk der Götter vollbringen; und als sie mich ehrfurchtsvoll umkreiste, begehrte ich, sie zu sehen, o Geliebte, und wurde vierköpfig.
13.206.10
ऐन्द्रं मुखमिदं पूर्वं तपश्चर्यापरं सदा ।
दक्षिणं मे मुखं दिव्यं रौद्रं संहरति प्रजाः ॥ १३.२०६.१० ॥
Dieses östliche Antlitz, dem Indra gehörig, ist stets der Askese ergeben. Mein südliches Antlitz ist göttlich und wild; es vernichtet die Geschöpfe.
13.206.11
लोककार्यपरं नित्यं पश्चिमं मे मुखं प्रिये ।
वेदानधीते सततमद्भुतं चोत्तरं मुखम्।
एतत्ते सर्वमाख्यातं किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.२०६.११ ॥
Mein westliches Antlitz, o Geliebte, ist stets dem Werk der Welt ergeben. Und mein wundersames nördliches Antlitz rezitiert unablässig die Veden. All dies ist dir gesagt; was willst du noch hören?
13.206.12
भगवञ्श्रोतुमिच्छामि शूलपाणे वरप्रद ।
किमर्थं नीलता कण्ठे भाति बर्हिनिभा तव ॥ १३.२०६.१२ ॥
Gesegneter Herr, Träger des Dreizacks, Gewährer von Gaben, ich möchte hören: Aus welchem Grund leuchtet dieses Blau in deiner Kehle, wie das Gefieder eines Pfaus?
13.206.13
एतत्ते कथयिष्यामि शृणु देवि समाहिता ॥ १३.२०६.१३ ॥
Göttin, höre mit gesammeltem Geist; dies werde ich dir erzählen.
13.206.14
पुरा युगान्तरे यत्नादमृतार्थं सुरासुरैः ।
बलवद्भिर्विमथितश्चिरकालं महोदधिः ॥ १३.२०६.१४ ॥
Vor langer Zeit, in einem anderen Weltalter, quirlten Götter und Dämonen, mächtig und um den Nektar der Unsterblichkeit bemüht, lange den großen Ozean.
13.206.15
रज्जुना नागराजेन मथ्यमाने महोदधौ ।
विषं तत्र समुद्भूतं सर्वलोकविनाशनम् ॥ १३.२०६.१५ ॥
Als der große Ozean mit dem Schlangenkönig als Seil gequirlt wurde, entstand dort ein Gift, das alle Welten vernichtet.
13.206.16
तद्दृष्ट्वा विबुधाः सर्वे तदा विमनसोऽभवन् ।
ग्रस्तं हि तन्मया देवि लोकानां हितकारणात् ॥ १३.२०६.१६ ॥
Als alle Götter es sahen, wurden sie betrübt. Göttin, ich verschluckte es um des Wohles der Welten willen.
13.206.17
तत्कृता नीलता चासीत्कण्ठे बर्हिनिभा शुभे ।
तदाप्रभृति चैवाहं नीलकण्ठ इति स्मृतः।
एतत्ते सर्वमाख्यातं किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.२०६.१७ ॥
Daher entstand in meiner Kehle das Blau wie eine Pfauenfeder, o Glückverheißende; und seitdem werde ich als Nīlakaṇṭha, der Blauhalsige, erinnert. All dies habe ich dir erzählt. Was willst du noch hören?
13.206.18
नीलकण्ठ नमस्तेऽस्तु सर्वलोकसुखावह ।
बहूनामायुधानां त्वं पिनाकं धर्मुमिच्छसि।
किमर्थं देवदेवेश तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२०६.१८ ॥
Gruß dir, Nīlakaṇṭha, Spender des Glücks aller Welten. Unter vielen Waffen begehrst du den Bogen Pināka. Herr der Götter-Herren, du solltest mir sagen, warum.
13.206.19
शस्त्रागमं ते वक्ष्यामि शृणु धर्म्यं शुचिस्मिते ।
युगान्तरे महादेवि कण्वो नाम महामुनिः ॥ १३.२०६.१९ ॥
O du mit reinem Lächeln, o große Göttin, ich werde dir den rechtmäßigen Ursprung der Waffen erzählen; höre. In einem anderen Zeitalter lebte ein großer Weiser namens Kaṇva.
13.206.20
स हि दिव्यां तपश्चर्यां कर्तुमेवोपचक्रमे ।
तथा तस्य तपो घोरं चरतः कालपर्ययात्।
वल्मीकं पुनरुद्भूतं तस्यैव शिरसि प्रिये ॥ १३.२०६.२० ॥
Er begann, göttliche Askese zu üben. Während er seine harte Buße vollzog und die Zeit verstrich, geliebte, wuchs ihm auf dem Haupt wieder ein Ameisenhügel.
13.206.21
वेणुर्वल्मीकसंयोगान्मूर्ध्नि तस्य बभूव ह ।
धरमाणश्च तत्सर्वं तपश्चर्यां तथाऽकरोत् ॥ १३.२०६.२१ ॥
Durch die Verbindung mit dem Ameisenhügel wuchs ihm ein Bambus auf dem Haupt. Ihn tragend, vollzog er seine ganze Askese auf diese Weise.
13.206.22
तस्मै ब्रह्मा वरं दातुं जगाम तपसार्चितः ।
दत्त्वा तस्मै वरं देवो वेणुं दृष्ट्वा त्वचिन्तयत् ॥ १३.२०६.२२ ॥
Brahmā, durch seine Askese geehrt, ging, um ihm eine Gabe zu gewähren. Nachdem der Gott ihm die Gabe verliehen hatte, sah er den Bambus und begann nachzudenken.
13.206.23
लोककार्यं समुद्दिश्य वेणुनाऽनेन भामिनि ।
चिन्तयित्वा तमादाय कार्मुकार्थे न्ययोजयत् ॥ १३.२०६.२३ ॥
O Schöne, im Blick auf das Wohl der Welt nahm er, nachdem er über diesen Bambus nachgedacht hatte, ihn und verwendete ihn für einen Bogen.
13.206.24
विष्णोर्मम च सामर्थ्यं ज्ञात्वा लोकपितामहः ।
धनुषी द्वे तदा प्रादाद्विष्णवे च ममैव च ॥ १३.२०६.२४ ॥
Da der Urahn der Welten die Macht Viṣṇus und meine kannte, fertigte er damals zwei Bogen und gab sie Viṣṇu und mir.
13.206.25
पिनाकं नाम मे चापं शार्ङ्गं नाम हरेर्धनुः ।
तृतीयमवशेषेण गाण्डीवमभवद्धनुः ॥ १३.२०६.२५ ॥
Mein Bogen heißt Pināka, und der Bogen Haris heißt Śārṅga. Der dritte, der übrig blieb, wurde zum Bogen Gāṇḍīva.
13.206.26
तच्च सोमाय निर्दिश्य ब्रह्मा लोकं गतः पुनः ।
एतत्ते सर्वमाख्यातं शस्त्रागममनिन्दिते ॥ १३.२०६.२६ ॥
Nachdem er es Soma übergeben hatte, kehrte Brahmā wieder in seine Welt zurück. O Makellose, diese ganze Überlieferung der Waffen ist dir nun dargelegt worden.
13.206.27
भगवन्देवदेवेश पिनाकपरमप्रिय ।
वाहनेषु तथाऽन्येषु सत्सु भूतपते तव ॥ १३.२०६.२७ ॥
O Erhabener, Gott der Götter, Liebster Pinākas, Herr der Wesen, obwohl deine anderen Fahrzeuge vorhanden sind,
13.206.28
अयं तु वृषभः कस्माद्वाहनं स यथाऽभवत् ।
एष मे सशयो देव तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२०६.२८ ॥
Aber warum und wie wurde dieser Stier dein Fahrzeug? O Gott, das ist mein Zweifel; du solltest ihn mir erklären.
13.206.29
तदहं ते प्रवक्ष्यामि वाहनं स यथाऽभवत् ॥ १३.२०६.२९ ॥
Deshalb werde ich dir erzählen, wie er zum Fahrzeug wurde.
13.206.30
आदिसर्गे पुरा गावः श्वेतवर्णाः शुचिस्मिते ।
बलसंहनना गावो दर्पयुक्ताश्चरन्ति ताः ॥ १३.२०६.३० ॥
In der ersten Schöpfung, o du mit dem reinen Lächeln, gab es weiße Kühe von kräftigem Bau, und sie zogen stolz umher.
13.206.31
अहं तु तप आतिष्ठं तस्मिन्काले शुभानने ।
एकपादश्चोर्ध्वबाहुर्लोकार्थं हिमवद्गिरौ ॥ १३.२०६.३१ ॥
O du mit dem glückverheißenden Antlitz, damals unternahm ich, zum Wohl der Welten, auf dem Himālaya-Gebirge Askese, auf einem Bein stehend, die Arme erhoben.
13.206.32
गावो मे पार्श्वमागम्य दर्पोत्सिक्ताः समन्ततः ।
स्थानभ्रंशं तदा देवि चक्रिरे बहुशस्तदा ॥ १३.२०६.३२ ॥
O Göttin, da kamen meine Kühe, von Stolz berauscht, von allen Seiten zu meiner Seite und brachten mich viele Male von meinem Platz.
13.206.33
अपचारेण वै तासां मनःक्षोभोऽभवन्मम ।
तस्माद्दग्धा यदा गावो रोषाविष्टेन चेतसा ॥ १३.२०६.३३ ॥
Durch ihre Übertretung wurde mein Geist erregt; deshalb, als ich mit zornerfülltem Herzen die Kühe verbrannte,
13.206.34
तस्मिंस्तु व्यसने घोरे वर्तमाने पशून्प्रति ।
अनेन वृषभेणाहं शमितः सम्प्रसादनैः ॥ १३.२०६.३४ ॥
Während jenes schreckliche Unheil über das Vieh hereinbrach, wurde ich durch diesen Stier mit beschwichtigenden Bitten besänftigt.
13.206.35
तदाप्रभृति शान्ताश्च वर्णभेदत्वमागताः ।
श्वेतोऽयं वृषभो देवि पूर्वसंस्कारसंयुतः।
वाहनत्वे ध्वजत्वे मे तदाप्रभृति योजितः ॥ १३.२०६.३५ ॥
Von da an wurden sie ruhig und erhielten unterschiedliche Farben. O Göttin, dieser weiße Stier, mit früheren Eindrücken begabt, wurde von da an als mein Fahrzeug und mein Banner bestimmt.
13.206.36
तस्मान्मे गोपतित्वं च देवैर्गोभिश्च कल्पितम् ।
प्रसन्नश्चाभवं देवि तदा गोपतितां गतः ॥ १३.२०६.३६ ॥
Darum setzten die Götter und die Kühe mich zum Herrn der Kühe ein. O Göttin, da wurde ich erfreut und erlangte den Stand des Herrn der Kühe.