Mahābhārata · Adhyāya 13.206
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.206.1
क्षणज्ञा देवदेवस्य श्रोतुकामा प्रियं हितम् ।
उमादेवी महादेवमपृच्छत्पुनरेव तु ॥ १३.२०६.१ ॥
Umā, conhecedora do momento oportuno junto ao deus dos deuses, desejando ouvir o que é agradável e benéfico, perguntou novamente a Mahādeva.
13.206.2
भगवन्देवदेवेश सर्वदेवनमस्कृत ।
चतुर्मुखो वै भगवानभवत्केन हेतुना ॥ १३.२०६.२ ॥
Ó bem-aventurado, senhor dos deuses, reverenciado por todos os deuses! Por que motivo surgiu o bem-aventurado de quatro faces?
13.206.3
भगवन्केन ते वक्त्रमैन्द्रमद्भुतदर्शनम् ।
उत्तरं चापि भगवन्पश्चिमं शुभदर्शनम्।
दक्षिणं च मुखं रौद्रं केनोर्ध्वं जटिलावृतम् ॥ १३.२०६.३ ॥
Ó bem-aventurado, por que o teu rosto oriental é de aparência maravilhosa? Ó bem-aventurado, os teus rostos norte e oeste são de aparência auspiciosa; o rosto sul é feroz, e o superior está coberto de madeixas emaranhadas — por que causa?
13.206.4
यथादृशं महाभाग श्रोतुमिच्छामि कारणम् ।
एष मे संशयो देव तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२०६.४ ॥
Ó grandemente afortunado, desejo ouvir a causa tal como aparece. Ó deus, esta é a minha dúvida; tu és digno de a declarar a mim.
13.206.5
तदहं ते प्रवक्ष्यामि यत्त्वमिच्छसि भामिनि ।
पुराऽसुरो महाघोरौ लोकोद्वेगकरौ भृशम् ॥ १३.२०६.५ ॥
Portanto, ó bela, dir-te-ei o que desejas. Outrora existiam dois asuras extremamente terríveis, que causavam grande aflição aos mundos.
13.206.6
सुन्दोपसुन्दनामानावासतुर्बलगर्वितौ ।
अशस्त्रवध्यौ बलिनौ परस्परहितैषिणौ ॥ १३.२०६.६ ॥
Os dois, chamados Sunda e Upasunda, orgulhavam-se da sua força; não podiam ser mortos por armas, eram poderosos e cada um desejava o bem do outro.
13.206.7
तयोरेव विनाशाय निर्मिता विश्वकर्मणा ।
सर्वतः सारमुद्धृत्य तिलशो लोकपूजिता।
तिलोत्तमेति विख्याता अप्सराः सा बभूव ह ॥ १३.२०६.७ ॥
Viśvakarman a criou exatamente para a destruição dos dois. Extraindo a essência de todos os lados, grão a grão, tornou-se a apsaras renomada como Tilottamā, honrada pelos mundos.
13.206.8
देवकार्यं करिष्यन्ती हासभावसमन्विता ।
सा तपस्यन्तमागम्य रूपेणाप्रतिमा भुवि ॥ १३.२०६.८ ॥
Prestes a cumprir a obra dos deuses, cheia de disposição risonha, ela se aproximou de mim, que praticava austeridades, incomparável em beleza sobre a terra.
13.206.9
मया बहुमता चेयं देवकार्यं करिष्यति ।
इति मत्वा तदा चाहं कुर्वन्तीं मां प्रदक्षिणम्।
तथैव तां दिदृक्षुश्च चतुर्वक्त्रोऽभवं प्रिये ॥ १३.२०६.९ ॥
Tive-a em grande estima, pensando que ela realizaria a obra dos deuses; e enquanto ela me circundava com reverência, desejando vê-la, ó amada, tornei-me quadricéfalo.
13.206.10
ऐन्द्रं मुखमिदं पूर्वं तपश्चर्यापरं सदा ।
दक्षिणं मे मुखं दिव्यं रौद्रं संहरति प्रजाः ॥ १३.२०६.१० ॥
Este rosto oriental, de Indra, está sempre voltado à austeridade. Meu rosto meridional é divino e feroz, e destrói as criaturas.
13.206.11
लोककार्यपरं नित्यं पश्चिमं मे मुखं प्रिये ।
वेदानधीते सततमद्भुतं चोत्तरं मुखम्।
एतत्ते सर्वमाख्यातं किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.२०६.११ ॥
Meu rosto ocidental, ó amada, está sempre dedicado à obra do mundo. E meu admirável rosto setentrional recita continuamente os Vedas. Tudo isso te foi dito; o que mais desejas ouvir?
13.206.12
भगवञ्श्रोतुमिच्छामि शूलपाणे वरप्रद ।
किमर्थं नीलता कण्ठे भाति बर्हिनिभा तव ॥ १३.२०६.१२ ॥
Bendito senhor, portador do tridente, concedente de dádivas, desejo ouvir: por que motivo esta negrura brilha em tua garganta como a plumagem do pavão?
13.206.13
एतत्ते कथयिष्यामि शृणु देवि समाहिता ॥ १३.२०६.१३ ॥
Deusa, ouve com a mente recolhida; eu te direi isto.
13.206.14
पुरा युगान्तरे यत्नादमृतार्थं सुरासुरैः ।
बलवद्भिर्विमथितश्चिरकालं महोदधिः ॥ १३.२०६.१४ ॥
Outrora, em outra era, deuses e demônios, poderosos e empenhados no néctar da imortalidade, agitaram por longo tempo o grande oceano.
13.206.15
रज्जुना नागराजेन मथ्यमाने महोदधौ ।
विषं तत्र समुद्भूतं सर्वलोकविनाशनम् ॥ १३.२०६.१५ ॥
Enquanto o grande oceano era agitado usando o rei das serpentes como corda, surgiu um veneno que destrói todos os mundos.
13.206.16
तद्दृष्ट्वा विबुधाः सर्वे तदा विमनसोऽभवन् ।
ग्रस्तं हि तन्मया देवि लोकानां हितकारणात् ॥ १३.२०६.१६ ॥
Ao vê-lo, todos os deuses ficaram consternados. Deusa, eu o engoli pelo bem dos mundos.
13.206.17
तत्कृता नीलता चासीत्कण्ठे बर्हिनिभा शुभे ।
तदाप्रभृति चैवाहं नीलकण्ठ इति स्मृतः।
एतत्ते सर्वमाख्यातं किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.२०६.१७ ॥
Disso surgiu em minha garganta a azulidão como pena de pavão, ó auspiciosa; e desde então sou lembrado como Nīlakaṇṭha, o de garganta azul. Tudo isto te contei. O que mais desejas ouvir?
13.206.18
नीलकण्ठ नमस्तेऽस्तु सर्वलोकसुखावह ।
बहूनामायुधानां त्वं पिनाकं धर्मुमिच्छसि।
किमर्थं देवदेवेश तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२०६.१८ ॥
Saudações a ti, Nīlakaṇṭha, doador de felicidade a todos os mundos. Entre muitas armas, desejas o arco Pināka. Senhor dos senhores dos deuses, deverias dizer-me por quê.
13.206.19
शस्त्रागमं ते वक्ष्यामि शृणु धर्म्यं शुचिस्मिते ।
युगान्तरे महादेवि कण्वो नाम महामुनिः ॥ १३.२०६.१९ ॥
Ó tu, de sorriso puro, ó grande deusa, vou contar-te a origem justa das armas; escuta. Noutra era viveu um grande sábio chamado Kaṇva.
13.206.20
स हि दिव्यां तपश्चर्यां कर्तुमेवोपचक्रमे ।
तथा तस्य तपो घोरं चरतः कालपर्ययात्।
वल्मीकं पुनरुद्भूतं तस्यैव शिरसि प्रिये ॥ १३.२०६.२० ॥
Ele começou a praticar austeridades divinas. Enquanto cumpria a sua feroz penitência e o tempo passava, amada, um formigueiro voltou a erguer-se sobre a sua própria cabeça.
13.206.21
वेणुर्वल्मीकसंयोगान्मूर्ध्नि तस्य बभूव ह ।
धरमाणश्च तत्सर्वं तपश्चर्यां तथाऽकरोत् ॥ १३.२०६.२१ ॥
Pela união com o formigueiro, um bambu veio a crescer na sua cabeça. Trazendo-o, cumpriu toda a sua austeridade desta maneira.
13.206.22
तस्मै ब्रह्मा वरं दातुं जगाम तपसार्चितः ।
दत्त्वा तस्मै वरं देवो वेणुं दृष्ट्वा त्वचिन्तयत् ॥ १३.२०६.२२ ॥
Brahmā, honrado pela sua austeridade, foi conceder-lhe uma dádiva. Tendo-lhe concedido a dádiva, o deus viu o bambu e pôs-se a refletir.
13.206.23
लोककार्यं समुद्दिश्य वेणुनाऽनेन भामिनि ।
चिन्तयित्वा तमादाय कार्मुकार्थे न्ययोजयत् ॥ १३.२०६.२३ ॥
Ó formosa, tendo em vista o bem do mundo e refletindo sobre este bambu, tomou-o e aplicou-o à feitura de um arco.
13.206.24
विष्णोर्मम च सामर्थ्यं ज्ञात्वा लोकपितामहः ।
धनुषी द्वे तदा प्रादाद्विष्णवे च ममैव च ॥ १३.२०६.२४ ॥
Conhecendo o poder de Viṣṇu e o meu, o avô dos mundos então fez dois arcos e deu-os a Viṣṇu e a mim.
13.206.25
पिनाकं नाम मे चापं शार्ङ्गं नाम हरेर्धनुः ।
तृतीयमवशेषेण गाण्डीवमभवद्धनुः ॥ १३.२०६.२५ ॥
Meu arco se chama Pināka, e o arco de Hari se chama Śārṅga. O terceiro, que sobrou, tornou-se o arco Gāṇḍīva.
13.206.26
तच्च सोमाय निर्दिश्य ब्रह्मा लोकं गतः पुनः ।
एतत्ते सर्वमाख्यातं शस्त्रागममनिन्दिते ॥ १३.२०६.२६ ॥
Tendo-o confiado a Soma, Brahmā voltou novamente ao seu mundo. Ó irrepreensível, toda esta tradição das armas foi-te relatada.
13.206.27
भगवन्देवदेवेश पिनाकपरमप्रिय ।
वाहनेषु तथाऽन्येषु सत्सु भूतपते तव ॥ १३.२०६.२७ ॥
Ó bem-aventurado, deus dos deuses, o mais querido de Pināka, senhor dos seres, existindo os teus outros veículos,
13.206.28
अयं तु वृषभः कस्माद्वाहनं स यथाऽभवत् ।
एष मे सशयो देव तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२०६.२८ ॥
Mas por que e como este touro se tornou o teu veículo? Ó deus, esta é a minha dúvida; deverias declará-la a mim.
13.206.29
तदहं ते प्रवक्ष्यामि वाहनं स यथाऽभवत् ॥ १३.२०६.२९ ॥
Por isso, dir-te-ei como ele se tornou o veículo.
13.206.30
आदिसर्गे पुरा गावः श्वेतवर्णाः शुचिस्मिते ।
बलसंहनना गावो दर्पयुक्ताश्चरन्ति ताः ॥ १३.२०६.३० ॥
Na primeira criação, ó de sorriso puro, havia vacas brancas, de corpo robusto, e elas vagueavam cheias de orgulho.
13.206.31
अहं तु तप आतिष्ठं तस्मिन्काले शुभानने ।
एकपादश्चोर्ध्वबाहुर्लोकार्थं हिमवद्गिरौ ॥ १३.२०६.३१ ॥
Ó tu, de rosto auspicioso, naquele tempo, pelo bem dos mundos, empreendi austeridade na montanha do Himālaya, de pé sobre uma perna e com os braços erguidos.
13.206.32
गावो मे पार्श्वमागम्य दर्पोत्सिक्ताः समन्ततः ।
स्थानभ्रंशं तदा देवि चक्रिरे बहुशस्तदा ॥ १३.२०६.३२ ॥
Ó deusa, então minhas vacas, inchadas de orgulho, vieram ao meu lado de todos os lados e muitas vezes me deslocaram do meu lugar.
13.206.33
अपचारेण वै तासां मनःक्षोभोऽभवन्मम ।
तस्माद्दग्धा यदा गावो रोषाविष्टेन चेतसा ॥ १३.२०६.३३ ॥
Pela ofensa deles minha mente se perturbou; por isso, quando, com o coração cheio de ira, queimei as vacas,
13.206.34
तस्मिंस्तु व्यसने घोरे वर्तमाने पशून्प्रति ।
अनेन वृषभेणाहं शमितः सम्प्रसादनैः ॥ १३.२०६.३४ ॥
Enquanto aquela terrível calamidade recaía sobre o gado, este touro me acalmou com súplicas conciliadoras.
13.206.35
तदाप्रभृति शान्ताश्च वर्णभेदत्वमागताः ।
श्वेतोऽयं वृषभो देवि पूर्वसंस्कारसंयुतः।
वाहनत्वे ध्वजत्वे मे तदाप्रभृति योजितः ॥ १३.२०६.३५ ॥
Desde então acalmaram-se e passaram a ter diferenças de cor. Ó deusa, este touro branco, dotado de impressões anteriores, foi desde então designado como minha montaria e meu estandarte.
13.206.36
तस्मान्मे गोपतित्वं च देवैर्गोभिश्च कल्पितम् ।
प्रसन्नश्चाभवं देवि तदा गोपतितां गतः ॥ १३.२०६.३६ ॥
Por isso os deuses e as vacas me ordenaram o senhorio das vacas. Ó deusa, então fiquei satisfeito e alcancei o estado de senhor das vacas.