மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.206
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.206.1
क्षणज्ञा देवदेवस्य श्रोतुकामा प्रियं हितम् ।
उमादेवी महादेवमपृच्छत्पुनरेव तु ॥ १३.२०६.१ ॥
தேவதேவனிடம் தருணத்தை அறிந்த உமாதேவி, இனிமையும் நலமும் தருவதைக் கேட்க விரும்பி, மீண்டும் மகாதேவரிடம் கேட்டாள்.
13.206.2
भगवन्देवदेवेश सर्वदेवनमस्कृत ।
चतुर्मुखो वै भगवानभवत्केन हेतुना ॥ १३.२०६.२ ॥
பகவானே, தேவதேவேசனே, அனைத்துத் தேவர்களாலும் வணங்கப்படுபவரே! நான்முகப் பகவான் எந்தக் காரணத்தால் தோன்றினார்?
13.206.3
भगवन्केन ते वक्त्रमैन्द्रमद्भुतदर्शनम् ।
उत्तरं चापि भगवन्पश्चिमं शुभदर्शनम्।
दक्षिणं च मुखं रौद्रं केनोर्ध्वं जटिलावृतम् ॥ १३.२०६.३ ॥
பகவானே, உமது கிழக்கு முகம் அற்புதக் காட்சியுடையது; பகவானே, வடக்கும் மேற்கும் நல்ல தோற்றமுடையவை; தெற்கு முகம் கடுமையானது, மேல் முகம் சடைமுடியால் மூடப்பட்டது — இது எதனால்?
13.206.4
यथादृशं महाभाग श्रोतुमिच्छामि कारणम् ।
एष मे संशयो देव तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२०६.४ ॥
மகாபாகனே, கண்ட வண்ணமே அதற்கான காரணத்தைக் கேட்க விரும்புகிறேன். தேவனே, இதுவே எனது ஐயம்; அதை எனக்குச் சொல்லத் தகுந்தவர் நீரே.
13.206.5
तदहं ते प्रवक्ष्यामि यत्त्वमिच्छसि भामिनि ।
पुराऽसुरो महाघोरौ लोकोद्वेगकरौ भृशम् ॥ १३.२०६.५ ॥
ஆகவே, அழகியே, நீ விரும்புவதை உனக்குச் சொல்வேன். முன்பு உலகங்களுக்குப் பெருந்துன்பம் தந்த மிகக் கொடிய இரு அசுரர்கள் இருந்தனர்.
13.206.6
सुन्दोपसुन्दनामानावासतुर्बलगर्वितौ ।
अशस्त्रवध्यौ बलिनौ परस्परहितैषिणौ ॥ १३.२०६.६ ॥
சுந்தன், உபசுந்தன் என்ற பெயருடைய அவ்விருவரும் வலிமைச் செருக்குடையவர்களாய் இருந்தனர்; ஆயுதங்களால் கொல்லப்பட முடியாதவர்கள், வலிமையுள்ளவர்கள், ஒருவருக்கொருவர் நலனை விரும்புபவர்கள்.
13.206.7
तयोरेव विनाशाय निर्मिता विश्वकर्मणा ।
सर्वतः सारमुद्धृत्य तिलशो लोकपूजिता।
तिलोत्तमेति विख्याता अप्सराः सा बभूव ह ॥ १३.२०६.७ ॥
அவர்கள் இருவரின் அழிவுக்கென்றே விஸ்வகர்மா அவளைப் படைத்தார். எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் சாரத்தை எடுத்து, துகள் துகளாகச் சேர்த்து, உலகோரால் போற்றப்பட்ட திலோத்தமை என்ற பெயர் பெற்ற அப்சரஸ் ஆனாள்.
13.206.8
देवकार्यं करिष्यन्ती हासभावसमन्विता ।
सा तपस्यन्तमागम्य रूपेणाप्रतिमा भुवि ॥ १३.२०६.८ ॥
தேவர்களின் காரியத்தைச் செய்யவிருந்தவளாய், சிரிப்பு மனநிலையுடன் கூடியவளாய், தவம் செய்துகொண்டிருந்தவனை அவள் அணுகினாள்; பூமியில் அழகில் ஒப்பற்றவளாய்.
13.206.9
मया बहुमता चेयं देवकार्यं करिष्यति ।
इति मत्वा तदा चाहं कुर्वन्तीं मां प्रदक्षिणम्।
तथैव तां दिदृक्षुश्च चतुर्वक्त्रोऽभवं प्रिये ॥ १३.२०६.९ ॥
நான் இவளை மிகவும் மதித்தேன்; இவள் தேவர்களின் காரியத்தைச் செய்வாள் என்று எண்ணி, அவள் என்னைப் பிரதட்சிணம் செய்தபோது, அவளைக் காண விரும்பி, அன்பே, நான் நான்முகனானேன்.
13.206.10
ऐन्द्रं मुखमिदं पूर्वं तपश्चर्यापरं सदा ।
दक्षिणं मे मुखं दिव्यं रौद्रं संहरति प्रजाः ॥ १३.२०६.१० ॥
இந்திரனுக்குரிய இந்தக் கிழக்கு முகம் எப்போதும் தவச்செயலில் ஈடுபட்டிருக்கும். என் தெற்கு முகம் தெய்வீகமும் உக்கிரமுமானது; அது உயிர்களை அழிக்கிறது.
13.206.11
लोककार्यपरं नित्यं पश्चिमं मे मुखं प्रिये ।
वेदानधीते सततमद्भुतं चोत्तरं मुखम्।
एतत्ते सर्वमाख्यातं किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.२०६.११ ॥
என் மேற்கு முகம், அன்பே, எப்போதும் உலகக் காரியத்தில் ஈடுபட்டிருக்கும். அற்புதமான வடக்கு முகம் இடையறாது வேதங்களை ஓதுகிறது. இவை அனைத்தும் உனக்குச் சொல்லப்பட்டன; இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?
13.206.12
भगवञ्श्रोतुमिच्छामि शूलपाणे वरप्रद ।
किमर्थं नीलता कण्ठे भाति बर्हिनिभा तव ॥ १३.२०६.१२ ॥
பகவானே, சூலபாணியே, வரம் அளிப்பவரே, கேட்க விரும்புகிறேன் — உங்கள் கழுத்தில் மயிலிறகு போன்ற இந்த நீலநிறம் எதற்காக விளங்குகிறது?
13.206.13
एतत्ते कथयिष्यामि शृणु देवि समाहिता ॥ १३.२०६.१३ ॥
தேவியே, ஒருமனதுடன் கேள், இதை உனக்குச் சொல்லுவேன்.
13.206.14
पुरा युगान्तरे यत्नादमृतार्थं सुरासुरैः ।
बलवद्भिर्विमथितश्चिरकालं महोदधिः ॥ १३.२०६.१४ ॥
முன்னொரு யுகத்தில், அமுதத்திற்காக தேவர்களும் அசுரர்களும் முயன்று வலிமையுடன் பெருங்கடலை நீண்டகாலம் கடைந்தனர்.
13.206.15
रज्जुना नागराजेन मथ्यमाने महोदधौ ।
विषं तत्र समुद्भूतं सर्वलोकविनाशनम् ॥ १३.२०६.१५ ॥
நாகராஜனைக் கயிறாகக் கொண்டு பெருங்கடல் கடையப்பட்டபோது, அங்கே எல்லா உலகங்களையும் அழிக்கும் விஷம் தோன்றியது.
13.206.16
तद्दृष्ट्वा विबुधाः सर्वे तदा विमनसोऽभवन् ।
ग्रस्तं हि तन्मया देवि लोकानां हितकारणात् ॥ १३.२०६.१६ ॥
அதைக் கண்டு எல்லா தேவர்களும் அப்போது மனம் வருந்தினர். தேவியே, உலகங்களின் நன்மைக்காக நான் அதை விழுங்கினேன்.
13.206.17
तत्कृता नीलता चासीत्कण्ठे बर्हिनिभा शुभे ।
तदाप्रभृति चैवाहं नीलकण्ठ इति स्मृतः।
एतत्ते सर्वमाख्यातं किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.२०६.१७ ॥
அதனால்தான் என் கழுத்தில் மயில் இறகு போன்ற நீல நிறம் உண்டானது. சுபையே, அன்று முதல் நான் 'நீலகண்டன்' என்று நினைவுகூரப்படுகிறேன். இவை அனைத்தையும் உனக்குச் சொல்லிவிட்டேன். இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?
13.206.18
नीलकण्ठ नमस्तेऽस्तु सर्वलोकसुखावह ।
बहूनामायुधानां त्वं पिनाकं धर्मुमिच्छसि।
किमर्थं देवदेवेश तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२०६.१८ ॥
நீலகண்டா, உமக்கு வணக்கம்; எல்லா உலகங்களுக்கும் இன்பம் தருபவரே. பல ஆயுதங்களுள் நீர் பினாகம் என்ற வில்லை விரும்புகிறீர். தேவதேவேசா, அது ஏன் என்று எனக்குச் சொல்லத் தகும்.
13.206.19
शस्त्रागमं ते वक्ष्यामि शृणु धर्म्यं शुचिस्मिते ।
युगान्तरे महादेवि कण्वो नाम महामुनिः ॥ १३.२०६.१९ ॥
தூய புன்னகை கொண்டவளே, மகாதேவியே, ஆயுதங்களின் தர்மபூர்வமான தோற்றத்தை உனக்குச் சொல்வேன், கேள். வேறொரு யுகத்தில் கண்வர் என்ற பெரிய முனிவர் இருந்தார்.
13.206.20
स हि दिव्यां तपश्चर्यां कर्तुमेवोपचक्रमे ।
तथा तस्य तपो घोरं चरतः कालपर्ययात्।
वल्मीकं पुनरुद्भूतं तस्यैव शिरसि प्रिये ॥ १३.२०६.२० ॥
அவர் தெய்வீக தவத்தைச் செய்யத் தொடங்கினார். அவர் கடுமையாகத் தவம் செய்துகொண்டிருக்கையில் காலம் கடந்தபோது, அன்பே, அவருடைய தலையிலேயே ஒரு புற்று மீண்டும் தோன்றியது.
13.206.21
वेणुर्वल्मीकसंयोगान्मूर्ध्नि तस्य बभूव ह ।
धरमाणश्च तत्सर्वं तपश्चर्यां तथाऽकरोत् ॥ १३.२०६.२१ ॥
புற்றுடன் சேர்ந்து அவர் தலையில் ஒரு மூங்கில் தோன்றியது. அதையே தாங்கியபடி அவர் அந்த முழுத் தவத்தையும் அவ்வாறே செய்தார்.
13.206.22
तस्मै ब्रह्मा वरं दातुं जगाम तपसार्चितः ।
दत्त्वा तस्मै वरं देवो वेणुं दृष्ट्वा त्वचिन्तयत् ॥ १३.२०६.२२ ॥
தவத்தால் போற்றப்பட்ட பிரம்மா அவருக்கு வரம் அளிக்கச் சென்றார். அந்தத் தேவன் அவருக்கு வரத்தைக் கொடுத்தபின் மூங்கிலைக் கண்டு சிந்திக்கலானார்.
13.206.23
लोककार्यं समुद्दिश्य वेणुनाऽनेन भामिनि ।
चिन्तयित्वा तमादाय कार्मुकार्थे न्ययोजयत् ॥ १३.२०६.२३ ॥
அழகியே, உலக நன்மையை நோக்கி இந்த மூங்கிலைப் பற்றி யோசித்து, அதை எடுத்து வில்லுக்காகப் பயன்படுத்தினார்.
13.206.24
विष्णोर्मम च सामर्थ्यं ज्ञात्वा लोकपितामहः ।
धनुषी द्वे तदा प्रादाद्विष्णवे च ममैव च ॥ १३.२०६.२४ ॥
விஷ்ணுவின் மற்றும் என் ஆற்றலை அறிந்த உலகப் பிதாமகர் அப்போது இரண்டு வில்லை உருவாக்கி, விஷ்ணுவுக்கும் எனக்கும் கொடுத்தார்.
13.206.25
पिनाकं नाम मे चापं शार्ङ्गं नाम हरेर्धनुः ।
तृतीयमवशेषेण गाण्डीवमभवद्धनुः ॥ १३.२०६.२५ ॥
என் வில்லின் பெயர் பினாகம்; ஹரியின் வில்லின் பெயர் சார்ங்கம். மீதமாக இருந்த மூன்றாவது வில் காண்டீவம் ஆனது.
13.206.26
तच्च सोमाय निर्दिश्य ब्रह्मा लोकं गतः पुनः ।
एतत्ते सर्वमाख्यातं शस्त्रागममनिन्दिते ॥ १३.२०६.२६ ॥
அதை சோமனுக்கு ஒப்படைத்துவிட்டு பிரம்மா மீண்டும் தம் உலகுக்குச் சென்றார். குற்றமற்றவளே, இவ்வாறு ஆயுத மரபு முழுவதும் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது.
13.206.27
भगवन्देवदेवेश पिनाकपरमप्रिय ।
वाहनेषु तथाऽन्येषु सत्सु भूतपते तव ॥ १३.२०६.२७ ॥
பகவானே, தேவர்களின் தேவனே, பினாகத்தின் மிக்க அன்பிற்குரியவரே, பூதபதியே, உம்முடைய பிற வாகனங்கள் இருக்க.
13.206.28
अयं तु वृषभः कस्माद्वाहनं स यथाऽभवत् ।
एष मे सशयो देव तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२०६.२८ ॥
ஆனால் இந்த காளை ஏன், எப்படி உம் வாகனமானது? தேவனே, இதுவே என் ஐயம்; அதை எனக்குச் சொல்லுவது தகும்.
13.206.29
तदहं ते प्रवक्ष्यामि वाहनं स यथाऽभवत् ॥ १३.२०६.२९ ॥
ஆகவே அது உனக்குச் சொல்வேன்; அவன் எவ்வாறு வாகனமானான் என்பதை.
13.206.30
आदिसर्गे पुरा गावः श्वेतवर्णाः शुचिस्मिते ।
बलसंहनना गावो दर्पयुक्ताश्चरन्ति ताः ॥ १३.२०६.३० ॥
ஆதி படைப்பில், தூய புன்னகையுடையவளே, முன்பு வெண்ணிற பசுக்கள் இருந்தன; வலிமையான உடலமைப்புடையவை. அவை செருக்குடன் திரிந்தன.
13.206.31
अहं तु तप आतिष्ठं तस्मिन्काले शुभानने ।
एकपादश्चोर्ध्वबाहुर्लोकार्थं हिमवद्गिरौ ॥ १३.२०६.३१ ॥
அழகிய முகம் கொண்டவளே, அக்காலத்தில் உலகநன்மைக்காக நான் இமய மலையில் ஒற்றைக் காலில் நின்று, கைகளை உயர்த்தித் தவம் செய்தேன்.
13.206.32
गावो मे पार्श्वमागम्य दर्पोत्सिक्ताः समन्ततः ।
स्थानभ्रंशं तदा देवि चक्रिरे बहुशस्तदा ॥ १३.२०६.३२ ॥
தேவியே, அப்போது என் பசுக்கள் செருக்கால் நிறைந்து என் பக்கத்தில் நாலாபக்கமும் வந்து, பலமுறை என் இடத்திலிருந்து என்னை நகர்த்தின.
13.206.33
अपचारेण वै तासां मनःक्षोभोऽभवन्मम ।
तस्माद्दग्धा यदा गावो रोषाविष्टेन चेतसा ॥ १३.२०६.३३ ॥
அவற்றின் அவமரியாதையால் என் மனம் கலங்கியது; ஆகையால், சினம் நிறைந்த மனத்துடன் அப்பசுக்களை எரித்தபோது,
13.206.34
तस्मिंस्तु व्यसने घोरे वर्तमाने पशून्प्रति ।
अनेन वृषभेणाहं शमितः सम्प्रसादनैः ॥ १३.२०६.३४ ॥
அந்தக் கொடிய துன்பம் பசுக்களின் மேல் நிகழ்ந்தபோது, இந்த காளையினால் இனிய சமாதானச் சொற்களால் நான் சாந்தமடைந்தேன்.
13.206.35
तदाप्रभृति शान्ताश्च वर्णभेदत्वमागताः ।
श्वेतोऽयं वृषभो देवि पूर्वसंस्कारसंयुतः।
वाहनत्वे ध्वजत्वे मे तदाप्रभृति योजितः ॥ १३.२०६.३५ ॥
அதுமுதல் அவை சாந்தமடைந்து வெவ்வேறு நிறங்களை அடைந்தன. தேவியே, இந்த வெண்ணிறக் காளை முன்பிறப்புப் பதிவுகளுடன் கூடியது; அதுமுதல் அது என் வாகனமாகவும் கொடியாகவும் நியமிக்கப்பட்டது.
13.206.36
तस्मान्मे गोपतित्वं च देवैर्गोभिश्च कल्पितम् ।
प्रसन्नश्चाभवं देवि तदा गोपतितां गतः ॥ १३.२०६.३६ ॥
ஆகையால் தேவர்களும் பசுக்களும் எனக்கு பசுக்களின் தலைவன் என்ற பதவியை நியமித்தனர். தேவியே, அப்போது நான் மகிழ்ந்து பசுக்களின் தலைவன் நிலையை அடைந்தேன்.