ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 13.209
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.209.1
भगवन्देवदेवेश त्रिपुरान्तक शङ्कर ।
अयं त्वृषिगणो देव तपस्तप इति प्रभो ॥ १३.२०९.१ ॥
ହେ ଭଗବାନ, ଦେବଦେବ, ତ୍ରିପୁରାନ୍ତକ ଶଙ୍କର! ହେ ଦେବ, ହେ ପ୍ରଭୋ, ଏହି ଋଷିଗଣ ତପ ତପ ବୋଲି ତପସ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି।
13.209.2
तपसा कर्शितो नित्यं तपोऽर्जनपरायणः ।
अस्य किंलक्षणो धर्मः कीदृशश्चागमस्तथा।
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं तन्मे वद वरप्रद ॥ १३.२०९.२ ॥
ତପସ୍ୟାରେ ନିତ୍ୟ କୃଶ ହୋଇ, ତପସ୍ୟା ଓ ଅର୍ଜନରେ ନିରତ ଯେଉଁମାନେ, ସେମାନଙ୍କ ଧର୍ମର ଲକ୍ଷଣ କ'ଣ ଓ ଆଗମ କେମିତି? ଏହା ମୁଁ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ; ତାହା ମୋତେ କୁହ, ହେ ବରପ୍ରଦ।
13.209.3
एवं ब्रुवन्त्यां रुद्राण्यामृषयः साधुसाध्विति ।
अब्रुवन्हृष्टमनसः सर्वे तद्गतमानसाः ॥ १३.२०९.३ ॥
ରୁଦ୍ରାଣୀ ଏହିପରି କହୁଥିବାବେଳେ ଋଷିମାନେ ହୃଷ୍ଟ ମନରେ 'ସାଧୁ, ସାଧୁ' କହିଲେ; ସମସ୍ତଙ୍କ ମନ ତାହାରିଂ ଲାଗି ରହିଥିଲା।
13.209.4
शृण्वन्तीमृषिधर्मांस्तु ऋषयश्चाभ्यपूजयन् ॥ १३.२०९.४ ॥
ଋଷିଧର୍ମ ଶୁଣୁଥିବା ସମୟରେ ଋଷିମାନେ ତାହାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
13.209.5
त्वत्प्रसादद्वयं देवि श्रोष्यामः परमं हितम् ।
धन्याः खलु वयं सर्वे पादमूलं तवाश्रिताः।
इति सर्वे तदा देवीं वाचा समभिपूजयन् ॥ १३.२०९.५ ॥
ହେ ଦେବୀ, ତୁମର ଦୁଇ ଅନୁଗ୍ରହରେ ଆମେ ପରମ ହିତ ଶୁଣିବୁ। ତୁମ ପାଦମୂଳ ଆଶ୍ରୟ କରିଥିବା ଆମେ ସମସ୍ତେ ସତରେ ଧନ୍ୟ। ଏହିପରି ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ସେତେବେଳେ ବାଣୀରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଭଲ ଭାବେ ପୂଜା କଲେ।
13.209.6
न्यायतस्त्वं महाभागे श्रोतुकामा मनस्विनि ।
हन्त ते कथयिष्यामि मुनिधर्मं शुचिस्मिते ॥ १३.२०९.६ ॥
ହେ ମହାଭାଗେ, ମନସ୍ୱିନୀ, ତୁମେ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିବା ନ୍ୟାୟ। ଭଲ, ହେ ଶୁଚିସ୍ମିତେ, ତୁମକୁ ମୁନିଧର୍ମ କହିବି।
13.209.7
वानप्रस्थं समाश्रित्य क्रियते बहुधा नरैः ।
बहुशाखो बहुविधो ऋषिधर्मः सनातनः ॥ १३.२०९.७ ॥
ବାନପ୍ରସ୍ଥ ଆଶ୍ରମ ଗ୍ରହଣ କରି ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଅନେକ ପ୍ରକାରେ ତାହା ପାଳନ କରନ୍ତି। ଋଷିମାନଙ୍କର ସନାତନ ଧର୍ମ ଅନେକ ଶାଖା ଓ ଅନେକ ପ୍ରକାରର ଅଟେ।
13.209.8
प्रायशः सर्वभोगार्थमृषिभिः क्रियते तपः ।
तथा सञ्चरतां तेषां देवि धर्मविधिं शृणु ॥ १३.२०९.८ ॥
ଋଷିମାନେ ପ୍ରାୟଶଃ ସମସ୍ତ ଭୋଗ ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କରନ୍ତି। ହେ ଦେବୀ, ସେମିତି ବିଚରଣ କରୁଥିବା ସେମାନଙ୍କ ଧର୍ମବିଧି ଶୁଣ।
13.209.9
भूत्वा पूर्वं गृहस्थस्तु पुत्रानृण्यमवाप्य च ।
कलत्रकार्यं संस्थाप्य कारणात्संत्यजेद्गृहम् ॥ १३.२०९.९ ॥
ପ୍ରଥମେ ଗୃହସ୍ଥ ହୋଇ, ପୁତ୍ରଋଣରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଏବଂ ପତ୍ନୀର କାର୍ଯ୍ୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରି, କୌଣସି କାରଣରୁ ଘର ତ୍ୟାଗ କରିବ।
13.209.10
अवस्थाप्य मनो धृत्या व्यवसायपुरःसरः ।
निर्दारो वा सदारो वा वनवासाय संव्रजेत् ॥ १३.२०९.१० ॥
ଧୈର୍ଯ୍ୟରେ ମନକୁ ସ୍ଥିର କରି, ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ଆଗରେ ରଖି, ପତ୍ନୀ ସହ ବା ପତ୍ନୀ ବିନା ବନବାସ ପାଇଁ ଯିବ।
13.209.11
देशाः परमपुण्या ये नदीवनसमन्विताः ।
अबोधमुक्ताः प्रायेण तीर्थायतनसंयुताः ॥ १३.२०९.११ ॥
ନଦୀ ଓ ବନରେ ଯୁକ୍ତ, ପ୍ରାୟଶଃ ଅଜ୍ଞାନମୁକ୍ତ, ତୀର୍ଥ ଓ ଆୟତନରେ ସଂଯୁକ୍ତ ଯେଉଁ ଦେଶ, ସେମାନେ ଅତି ପୁଣ୍ୟମୟ।
13.209.12
तत्र गत्वा विधिं ज्ञात्वा दीक्षां कुर्याद्यथागमम् ।
दीक्षित्वैकमना भूत्वा परिचर्यां समाचरेत् ॥ १३.२०९.१२ ॥
ସେଠାକୁ ଯାଇ ବିଧି ଜାଣି, ଆଗମ ଅନୁସାରେ ଦୀକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରିବ। ଦୀକ୍ଷିତ ହୋଇ ଏକାଗ୍ର ମନରେ ପରିଚର୍ଯ୍ୟା ଆଚରଣ କରିବ।
13.209.13
काल्योत्थानं च शौचं च सर्वदेवप्रणामनम् ।
सकृदालेपनं काये त्यक्तदोषोऽप्रमादिता ॥ १३.२०९.१३ ॥
ଅତିଶୀଘ୍ର ଉଠିବା, ଶୌଚ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ, ଶରୀରରେ ଥରେ ଲେପନ, ଦୋଷତ୍ୟାଗ ଓ ଅପ୍ରମାଦିତା।
13.209.14
सायंप्रातश्चाभिषेकं चाग्निहोत्रं यथाविधि ।
काले शौचं च कार्यं च जटावल्कलधारणम् ॥ १३.२०९.१४ ॥
ପ୍ରାତଃ ଓ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ବିଧିମତେ ସ୍ନାନ ଓ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର, ଉଚିତ ସମୟରେ ଶୌଚ ଓ ଜଟା ଓ ବଲ୍କଳ ଧାରଣ।
13.209.15
सततं वनचर्या च समित्कुसुमकारणात् ।
नीवाराग्रयणं काले शाकमूलोपचायनम् ॥ १३.२०९.१५ ॥
ସର୍ବଦା ବନରେ ବିଚରଣ, ସମିଧ ଓ ଫୁଲ ପାଇଁ, ଉଚିତ ସମୟରେ ନୀବାରର ପ୍ରଥମ ଫଳ, ଶାକ ଓ ମୂଳ ସଂଗ୍ରହ।
13.209.16
सदायतनशौचं च तस्य धर्माय चेष्यते ।
अतिथीनामाभिमुख्यं तत्परत्वं च सर्वदा ॥ १३.२०९.१६ ॥
ସର୍ବଦା ଗୃହର ଶୌଚ; ତାଙ୍କ ଧର୍ମ ପାଇଁ ଏହା ବିହିତ; ଅତିଥିମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବା ଓ ସର୍ବଦା ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ତତ୍ପର ରହିବା।
13.209.17
पाद्यासनाभ्यां सम्पूज्य तथाऽऽहारनिमन्त्रणम् ।
अग्राम्यपचनं काले पितृदेवार्चनं तथा ॥ १३.२०९.१७ ॥
ପାଦ୍ୟ ଓ ଆସନରେ ସମ୍ମାନ, ସେହିପରି ଭୋଜନ ପାଇଁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ, ଉଚିତ ସମୟରେ ଲୌକିକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରହିତ ରନ୍ଧନ, ପିତୃ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ଅର୍ଚ୍ଚନା।
13.209.18
पश्चादतिथिसत्कारस्तस्य धर्मः सनातनः ।
शिष्टैर्धर्मासने चैव धर्मार्थसहिताः कथाः ॥ १३.२०९.१८ ॥
ପରେ ଅତିଥି-ସତ୍କାର ତାଙ୍କର ସନାତନ ଧର୍ମ; ଆଉ ଶିଷ୍ଟମାନେ ଧର୍ମାସନରେ ବସି ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥସହିତ କଥା କହିବେ।
13.209.19
प्रतिश्रयविभागश्च भूमिशय्या शिलासु वा ।
व्रतोपवासयोगश्च क्षमा चेन्द्रियनिग्रहः ॥ १३.२०९.१९ ॥
ଆଶ୍ରୟର ବିଭାଗ, ଭୂମି କିମ୍ବା ପଥର ଉପରେ ଶୟନ, ବ୍ରତ ଓ ଉପବାସର ଯୋଗ, କ୍ଷମା ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ।
13.209.20
दिवारात्रं यथायोगं शौचं धर्मस्य चिन्तनम् ।
एवं धर्माः पुरा दृष्टाः सामान्या वनवासिनाम् ॥ १३.२०९.२० ॥
ଦିନରାତି ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଶୌଚ ଓ ଧର୍ମଚିନ୍ତନ। ଏହିପରି ପୂର୍ବକାଳରେ ବନବାସୀମାନଙ୍କ ସାଧାରଣ ଧର୍ମ ଦେଖାଯାଇଥିଲା।
13.209.21
एवं वै यतमानस्य कालधर्मो यथा भवेत् ।
तथैव सोऽभिजयति स्वर्गलोकं शुचिस्मिते ॥ १३.२०९.२१ ॥
ଏହିପରି ଯତ୍ନ କରୁଥିବା ଲୋକର କାଳଧର୍ମ ଯେମିତି ହେଉ, ସେ ସେହିପରି ସ୍ୱର୍ଗଲୋକ ଜିତେ। ହେ ଶୁଚିସ୍ମିତେ!
13.209.22
तत्र संविदिता भोगाः स्वर्गस्त्रीभिरनिन्दिते ।
परिभ्रष्टो यथा स्वर्गाद्विशिष्टस्तु भवेन्नृषु ॥ १३.२०९.२२ ॥
ସେଠାରେ ସ୍ୱର୍ଗସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଭୋଗ ପରିଚିତ, ହେ ଅନିନ୍ଦିତେ! ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପତିତ ବ୍ୟକ୍ତି ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୁଏ।
13.209.23
एवं धर्मस्तथा देवि सर्वेषां वनवासिनाम् ।
एतत्ते कथितं सर्वं किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.२०९.२३ ॥
ଏହିପରି, ହେ ଦେବୀ, ସମସ୍ତ ବନବାସୀଙ୍କ ଧର୍ମ। ଏସବୁ ତୁମକୁ କୁହାଯାଇଛି; ଏବେ ଆଉ କ'ଣ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛ?
13.209.24
भगवन्देवदेवेश ऋषीणां चरितं शुभम् ।
विशेषधर्मानिच्छामि श्रोतुं कौतूहलं हि मे ॥ १३.२०९.२४ ॥
ଭଗବନ୍, ଦେବଦେବେଶ, ଋଷିମାନଙ୍କର ଶୁଭ ଚରିତ୍ର — ବିଶେଷ ଧର୍ମ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ; ମୋ ମନରେ କୌତୂହଳ ଅଛି।
13.209.25
तदहं ते प्रवक्ष्यामि शृणु देवि समाहिता ॥ १३.२०९.२५ ॥
ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି; ହେ ଦେବୀ, ଏକାଗ୍ରଚିତ୍ତରେ ଶୁଣ।
13.209.26
वननित्यैर्वनरतैर्वानप्रस्थैर्महर्षिभिः ।
वनं गुरुमिवालम्ब्य वस्तुव्यमिति निश्चयः ॥ १३.२०९.२६ ॥
ବନରେ ନିତ୍ୟ ରହୁଥିବା, ବନରେ ଆନନ୍ଦିତ ବାନପ୍ରସ୍ଥ ମହର୍ଷିମାନେ ବନକୁ ଗୁରୁ ପରି ଆଶ୍ରୟ କରି ସେଠାରେ ବାସ କରିବାର ନିଶ୍ଚୟ କରନ୍ତି।
13.209.27
वीरशय्यामुपासद्भिर्वारस्थानोपसेविभिः ।
व्रतोपवासैर्बहुलैर्ग्रीष्मे पञ्चतपैस्तथा ॥ १३.२०९.२७ ॥
ବୀରଶଯ୍ୟାକୁ ଆଶ୍ରୟ କରୁଥିବା, ବୀରାସନରେ ସ୍ଥିର ରହୁଥିବା, ବ୍ରତ ଓ ଉପବାସରେ ଅତ୍ୟଧିକ ନିରତ, ଗ୍ରୀଷ୍ମରେ ପଞ୍ଚାଗ୍ନି ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ।
13.209.28
पञ्चयज्ञपरैर्नित्यं पौर्णमास्यापरायणैः ।
मण्डूकशायैर्हेमन्ते शैवालाङ्कुरभोजनैः ॥ १३.२०९.२८ ॥
ନିତ୍ୟ ପଞ୍ଚଯଜ୍ଞରେ ନିରତ, ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ବ୍ରତରେ ତତ୍ପର, ହେମନ୍ତରେ ବେଙ୍ଗ ପରି ଶୋଇବା, ଶେଓଳର ଅଙ୍କୁର ଖାଉଥିବା ଲୋକମାନେ।
13.209.29
चीरवल्कलसंवीतैर्मृगाजिनधरैस्तथा ।
चातुर्मास्यपरैः कैश्चिद्देवधर्मपरायणैः ॥ १३.२०९.२९ ॥
ଚୀର ଓ ବଲ୍କଳ ବସ୍ତ୍ର ପରିହିତ, ମୃଗଚର୍ମ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଚାତୁର୍ମାସ୍ୟ ବ୍ରତରେ ନିରତ କେତେକ, ଦେବଧର୍ମରେ ତତ୍ପର ଲୋକମାନେ।
13.209.30
एवंविधैर्वनेवासैस्तप्यते सुमहत्तपः ।
एवं कृत्वा शुभं कर्म पश्चाद्याति त्रिविष्टपम् ॥ १३.२०९.३० ॥
ଏପରି ବନବାସ ଦ୍ୱାରା ମହାନ ତପସ୍ୟା କରାଯାଏ। ଏହିପରି ଶୁଭ କର୍ମ କରି ସେମାନେ ପରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି।
13.209.31
तत्रापि सुमहत्कालं संविहृत्यि यथासुखम् ।
जायते मानुषे लोके दानभोगसमन्वितः ॥ १३.२०९.३१ ॥
ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ବହୁକାଳ ସୁଖରେ ବିହାର କରି ସେ ଦାନ ଓ ଭୋଗରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ ମନୁଷ୍ୟଲୋକରେ ଜନ୍ମ ନିଏ।
13.209.32
तपोविशेषसंयुक्ताः कथितास्ते शुचिस्मिते ॥ १३.२०९.३२ ॥
ହେ ଶୁଚିସ୍ମିତା, ବିଶେଷ ତପସ୍ୟାରେ ଯୁକ୍ତ ଏମାନେ କଥିତ ହୋଇଛନ୍ତି।
13.209.33
भगवन्देवदेवेश तेषु ये दारसंयुताः ।
कीदृशं चरितं तेषां तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२०९.३३ ॥
ହେ ଭଗବନ୍, ହେ ଦେବଦେବେଶ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁମାନେ ପତ୍ନୀ ସହିତ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଆଚରଣ କିପରି? ତାହା ମୋତେ କହିବାକୁ ଆପଣ ଯୋଗ୍ୟ।
13.209.34
य एकपत्नीधर्माणश्चरन्ति विपुलं तपः ।
विंध्यपादेषु ये केचिद्ये च नैमिशवासिनः ॥ १३.२०९.३४ ॥
ଯେଉଁମାନେ ଏକପତ୍ନୀ ଧର୍ମ ପାଳନ କରି ବିପୁଳ ତପସ୍ୟା କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାଦଦେଶରେ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ନୈମିଷରେ ବାସ କରନ୍ତି।
13.209.35
पुष्करेषु च ये चान्ये नदीवनसमाश्रिताः ।
सर्वे ते विधिदृष्टेन चरन्ति विपुलं तपः ॥ १३.२०९.३५ ॥
ଯେଉଁମାନେ ପୁଷ୍କରରେ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ନଦୀ ଓ ବନର ଆଶ୍ରୟରେ ରହୁଥିବା ଅନ୍ୟମାନେ — ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ବିଧି ଅନୁସାରେ ବିପୁଳ ତପସ୍ୟା କରନ୍ତି।
13.209.36
हिंसाद्रोहविमुक्ताश्च सर्वभूतानुकम्पिनः ।
शान्ता दान्ता जितक्रोधाः सर्वातिथ्यपरायणाः ॥ १३.२०९.३६ ॥
ହିଂସା ଓ ଦ୍ରୋହରୁ ମୁକ୍ତ, ସର୍ବଭୂତଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୟାଳୁ, ଶାନ୍ତ, ସଂଯମୀ, କ୍ରୋଧଜୟୀ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତିଥ୍ୟରେ ନିରତ।
13.209.37
प्राणिष्वात्मोपमा नित्यमृतुकालाभिगामिनः ।
स्वदारसहिता देवि चरन्ति व्रतमुत्तमम् ॥ १३.२०९.३७ ॥
ହେ ଦେବି, ଯେଉଁମାନେ ସର୍ବଦା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ନିଜ ସମାନ ଦେଖନ୍ତି, ଋତୁକାଳରେ କେବଳ ନିଜ ପତ୍ନୀ ନିକଟକୁ ଯାଆନ୍ତି ଏବଂ ନିଜ ପତ୍ନୀ ସହିତ ଉତ୍ତମ ବ୍ରତ ପାଳନ କରନ୍ତି।
13.209.38
वसन्ति सुखमव्यग्राः पुत्रदारसमन्विताः ।
तेषां परिच्छदारम्भाः कृतोपकरणानि च ॥ १३.२०९.३८ ॥
ପୁତ୍ର ଓ ପତ୍ନୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଚିନ୍ତାରହିତ ହୋଇ ସୁଖରେ ବାସ କରନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କର ଗୃହସାମଗ୍ରୀର ଆୟୋଜନ ଏବଂ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଉପକରଣ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ଥାଏ।
13.209.39
गृहस्थवद्द्वितीयं ते यथायोगं प्रमाणतः ।
पोषणार्थं स्वदाराणामग्निकार्यार्थमेव च।
गावश्च कर्षणं चैव सर्वमेतद्विधीयते। ॥ १३.२०९.३९ ॥
ଗୃହସ୍ଥମାନଙ୍କ ପରି ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦ୍ୱିତୀୟ (ଆଶ୍ରମ) ଯଥୋଚିତ ପରିମାଣରେ ବିହିତ; ନିଜ ପତ୍ନୀମାନଙ୍କ ପୋଷଣ ପାଇଁ, ଅଗ୍ନିକାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ, ଗାଈ ପାଇଁ ଏବଂ ଚାଷ ପାଇଁ—ଏ ସବୁ ବିହିତ।
13.209.40
एवं वनगतैर्देवि कर्तव्यं दारसङ्ग्रहैः ।
ते स्वदारैः समायान्ति पुण्याँल्लोकान्द्दढव्रताः ॥ १३.२०९.४० ॥
ହେ ଦେବି, ସେହିପରି ବନକୁ ଯାଇଥିବା ଲୋକମାନେ ପତ୍ନୀମାନଙ୍କୁ ସଂଗ୍ରହ କରି ରହିବା ଉଚିତ; ଦୃଢ଼ବ୍ରତୀମାନେ ନିଜ ପତ୍ନୀମାନଙ୍କ ସହିତ ପୁଣ୍ୟଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
13.209.41
पतिभिः सह ये दाराश्चरन्ति विपुलं तपः ।
अव्यग्रभावादैकात्म्यात्ताश्च गच्छन्ति वै दिवम्।
एतत्ते कथितं देवि किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.२०९.४१ ॥
ସ୍ୱାମୀମାନଙ୍କ ସହିତ ମହାତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ପତ୍ନୀମାନେ ଅବିଚଳ ଭାବ ଓ ଏକାତ୍ମତା ଯୋଗୁଁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାନ୍ତି। ହେ ଦେବି, ଏହା ତୁମକୁ କୁହାଗଲା; ଆଉ କ'ଣ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛ?