Mahābhārata · Adhyāya 13.209
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.209.1
भगवन्देवदेवेश त्रिपुरान्तक शङ्कर ।
अयं त्वृषिगणो देव तपस्तप इति प्रभो ॥ १३.२०९.१ ॥
O gesegneter Herr, Gott der Götter, Vernichter von Tripura, Śaṅkara! O Gott, o Herr, diese Schar von Weisen übt Askese, Askese.
13.209.2
तपसा कर्शितो नित्यं तपोऽर्जनपरायणः ।
अस्य किंलक्षणो धर्मः कीदृशश्चागमस्तथा।
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं तन्मे वद वरप्रद ॥ १३.२०९.२ ॥
Ständig durch Askese abgemagert, ganz dem Asketentum und dem Erwerb ergeben: Welches Merkmal hat ihr Dharma, und wie beschaffen ist ihre Überlieferung? Dies möchte ich hören; sag es mir, o Gewährer von Gaben.
13.209.3
एवं ब्रुवन्त्यां रुद्राण्यामृषयः साधुसाध्विति ।
अब्रुवन्हृष्टमनसः सर्वे तद्गतमानसाः ॥ १३.२०९.३ ॥
Als Rudrāṇī so sprach, riefen alle Weisen mit freudigem Herzen: »Gut gesagt, gut gesagt!«, ihr Sinn ganz darauf gerichtet.
13.209.4
शृण्वन्तीमृषिधर्मांस्तु ऋषयश्चाभ्यपूजयन् ॥ १३.२०९.४ ॥
Während sie den Pflichten der Weisen lauschte, ehrten die Weisen sie ihrerseits.
13.209.5
त्वत्प्रसादद्वयं देवि श्रोष्यामः परमं हितम् ।
धन्याः खलु वयं सर्वे पादमूलं तवाश्रिताः।
इति सर्वे तदा देवीं वाचा समभिपूजयन् ॥ १३.२०९.५ ॥
O Göttin, durch deine beiden Gnaden werden wir das höchst Heilsame hören; wahrlich, wir alle sind gesegnet, da wir zu deinen Füßen Zuflucht genommen haben. So ehrten sie alle die Göttin damals mit ihren Worten voll.
13.209.6
न्यायतस्त्वं महाभागे श्रोतुकामा मनस्विनि ।
हन्त ते कथयिष्यामि मुनिधर्मं शुचिस्मिते ॥ १३.२०९.६ ॥
O du Hochbeglückte, Hochgesinnte, zu Recht begehrst du zu hören. Wohlan, o du mit reinem Lächeln, ich will dir die Pflicht der Weisen verkünden.
13.209.7
वानप्रस्थं समाश्रित्य क्रियते बहुधा नरैः ।
बहुशाखो बहुविधो ऋषिधर्मः सनातनः ॥ १३.२०९.७ ॥
Nachdem sie den Waldeinsiedler-Lebensabschnitt (vānaprastha) angenommen haben, üben Menschen ihn auf vielerlei Weise aus; das ewige Dharma der Weisen hat viele Zweige und viele Formen.
13.209.8
प्रायशः सर्वभोगार्थमृषिभिः क्रियते तपः ।
तथा सञ्चरतां तेषां देवि धर्मविधिं शृणु ॥ १३.२०९.८ ॥
Meist üben die Weisen Askese um aller Genüsse willen. So höre, o Göttin, die Vorschrift der Pflicht derer, die so umherziehen.
13.209.9
भूत्वा पूर्वं गृहस्थस्तु पुत्रानृण्यमवाप्य च ।
कलत्रकार्यं संस्थाप्य कारणात्संत्यजेद्गृहम् ॥ १३.२०९.९ ॥
Nachdem er zuerst Haushälter gewesen ist, von der Schuld gegenüber den Söhnen befreit und die Pflichten von Gattin und Haus geordnet hat, soll er aus einem Grund das Haus verlassen.
13.209.10
अवस्थाप्य मनो धृत्या व्यवसायपुरःसरः ।
निर्दारो वा सदारो वा वनवासाय संव्रजेत् ॥ १३.२०९.१० ॥
Nachdem er den Geist durch Standhaftigkeit gefestigt hat, mit fester Entschlossenheit voran, ob ohne Gattin oder mit Gattin, soll er zum Leben im Wald aufbrechen.
13.209.11
देशाः परमपुण्या ये नदीवनसमन्विताः ।
अबोधमुक्ताः प्रायेण तीर्थायतनसंयुताः ॥ १३.२०९.११ ॥
Jene überaus verdienstvollen Gegenden, reich an Flüssen und Wäldern, meist frei von Unwissenheit und verbunden mit heiligen Furten und Heiligtümern.
13.209.12
तत्र गत्वा विधिं ज्ञात्वा दीक्षां कुर्याद्यथागमम् ।
दीक्षित्वैकमना भूत्वा परिचर्यां समाचरेत् ॥ १३.२०९.१२ ॥
Nachdem er dorthin gegangen ist und die Vorschrift erfahren hat, soll er die Weihe gemäß den Schriften empfangen. Geweiht, mit ungeteiltem Sinn, soll er den Dienst verrichten.
13.209.13
काल्योत्थानं च शौचं च सर्वदेवप्रणामनम् ।
सकृदालेपनं काये त्यक्तदोषोऽप्रमादिता ॥ १३.२०९.१३ ॥
Früh aufstehen, Reinheit, alle Götter ehren, den Körper einmal salben, Fehler ablegen und Achtsamkeit.
13.209.14
सायंप्रातश्चाभिषेकं चाग्निहोत्रं यथाविधि ।
काले शौचं च कार्यं च जटावल्कलधारणम् ॥ १३.२०९.१४ ॥
Morgens und abends nach Vorschrift baden, das Feueropfer, zur rechten Zeit Reinheit wahren und Haarflechten sowie Rindengewänder tragen.
13.209.15
सततं वनचर्या च समित्कुसुमकारणात् ।
नीवाराग्रयणं काले शाकमूलोपचायनम् ॥ १३.२०९.१५ ॥
Beständig im Wald umherziehen, um Brennholz und Blumen zu holen, zur rechten Zeit die Erstlinge des Wildreises nehmen und Gemüse und Wurzeln sammeln.
13.209.16
सदायतनशौचं च तस्य धर्माय चेष्यते ।
अतिथीनामाभिमुख्यं तत्परत्वं च सर्वदा ॥ १३.२०९.१६ ॥
Beständige Reinheit der Wohnstätte ist für seinen Dharma vorgeschrieben, ebenso die Bereitschaft, Gästen entgegenzutreten, und die Hingabe an sie zu jeder Zeit.
13.209.17
पाद्यासनाभ्यां सम्पूज्य तथाऽऽहारनिमन्त्रणम् ।
अग्राम्यपचनं काले पितृदेवार्चनं तथा ॥ १३.२०९.१७ ॥
Gäste mit Fußwasser und einem Sitz ehren, ebenso sie zu einer Mahlzeit einladen, zur rechten Zeit ohne weltliche Absicht kochen und die Ahnen und Götter verehren.
13.209.18
पश्चादतिथिसत्कारस्तस्य धर्मः सनातनः ।
शिष्टैर्धर्मासने चैव धर्मार्थसहिताः कथाः ॥ १३.२०९.१८ ॥
Danach ist die Ehrung der Gäste sein ewiger Dharma; und die Gelehrten sollen, auf dem Sitz des Dharma sitzend, Reden vortragen, die mit Dharma und Reichtum verbunden sind.
13.209.19
प्रतिश्रयविभागश्च भूमिशय्या शिलासु वा ।
व्रतोपवासयोगश्च क्षमा चेन्द्रियनिग्रहः ॥ १३.२०९.१९ ॥
Die Verteilung der Unterkünfte, das Schlafen auf dem Boden oder auf Steinen, die Übung von Gelübden und Fasten, Geduld und Zügelung der Sinne.
13.209.20
दिवारात्रं यथायोगं शौचं धर्मस्य चिन्तनम् ।
एवं धर्माः पुरा दृष्टाः सामान्या वनवासिनाम् ॥ १३.२०९.२० ॥
Reinheit bei Tag und Nacht, wie es sich geziemt, und die Betrachtung des Dharma. So wurden in früheren Zeiten die gemeinsamen Pflichten der Waldbewohner beobachtet.
13.209.21
एवं वै यतमानस्य कालधर्मो यथा भवेत् ।
तथैव सोऽभिजयति स्वर्गलोकं शुचिस्मिते ॥ १३.२०९.२१ ॥
Wer sich so bemüht, wie auch immer der Lauf der Zeit sein mag, auf eben diese Weise erringt er die Himmelswelt, o du mit dem reinen Lächeln.
13.209.22
तत्र संविदिता भोगाः स्वर्गस्त्रीभिरनिन्दिते ।
परिभ्रष्टो यथा स्वर्गाद्विशिष्टस्तु भवेन्नृषु ॥ १३.२०९.२२ ॥
Dort sind die Genüsse mit den himmlischen Frauen bekannt, o Makellose; doch wer vom Himmel gefallen ist, wird unter den Menschen hervorragend.
13.209.23
एवं धर्मस्तथा देवि सर्वेषां वनवासिनाम् ।
एतत्ते कथितं सर्वं किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.२०९.२३ ॥
So, o Göttin, ist das Dharma aller Waldbewohner. All dies wurde dir erzählt; was möchtest du noch hören?
13.209.24
भगवन्देवदेवेश ऋषीणां चरितं शुभम् ।
विशेषधर्मानिच्छामि श्रोतुं कौतूहलं हि मे ॥ १३.२०९.२४ ॥
Verehrter, Herr der Götter-Herren, ich möchte das heilsame Verhalten der Weisen und ihre besonderen Pflichten hören; meine Neugier ist wahrlich groß.
13.209.25
तदहं ते प्रवक्ष्यामि शृणु देवि समाहिता ॥ १३.२०९.२५ ॥
Darum will ich es dir sagen; höre, o Göttin, mit gesammeltem Geist.
13.209.26
वननित्यैर्वनरतैर्वानप्रस्थैर्महर्षिभिः ।
वनं गुरुमिवालम्ब्य वस्तुव्यमिति निश्चयः ॥ १३.२०९.२६ ॥
Die großen Weisen, die stets im Wald wohnen, sich an ihm erfreuen und Waldeinsiedler sind, nehmen den Wald wie einen Lehrer als Zuflucht und beschließen, dort zu wohnen.
13.209.27
वीरशय्यामुपासद्भिर्वारस्थानोपसेविभिः ।
व्रतोपवासैर्बहुलैर्ग्रीष्मे पञ्चतपैस्तथा ॥ १३.२०९.२७ ॥
Jene, die das Lager der Helden aufsuchen, die in den stehenden Haltungen verweilen, die sich vielen Gelübden und Fasten widmen und im Sommer die Askese der fünf Feuer üben.
13.209.28
पञ्चयज्ञपरैर्नित्यं पौर्णमास्यापरायणैः ।
मण्डूकशायैर्हेमन्ते शैवालाङ्कुरभोजनैः ॥ १३.२०९.२८ ॥
Jene, die stets den fünf Opfern ergeben sind, sich der Vollmondobservanz widmen, im Winter wie Frösche liegen und Moos-Keimlinge essen.
13.209.29
चीरवल्कलसंवीतैर्मृगाजिनधरैस्तथा ।
चातुर्मास्यपरैः कैश्चिद्देवधर्मपरायणैः ॥ १३.२०९.२९ ॥
In Rinden- und Lumpengewänder gekleidet, Hirschfelle tragend, einige dem Chāturmāsya-Gelübde ergeben und den Pflichten der Götter zugewandt.
13.209.30
एवंविधैर्वनेवासैस्तप्यते सुमहत्तपः ।
एवं कृत्वा शुभं कर्म पश्चाद्याति त्रिविष्टपम् ॥ १३.२०९.३० ॥
Durch ein solches Waldleben wird eine sehr große Askese vollbracht; nachdem sie solche glückverheißenden Taten getan haben, gehen sie danach in den Himmel.
13.209.31
तत्रापि सुमहत्कालं संविहृत्यि यथासुखम् ।
जायते मानुषे लोके दानभोगसमन्वितः ॥ १३.२०९.३१ ॥
Auch dort, nachdem er sehr lange in Freude verweilt hat, wird er in der Menschenwelt geboren, begabt mit Gabe und Genuss.
13.209.32
तपोविशेषसंयुक्ताः कथितास्ते शुचिस्मिते ॥ १३.२०९.३२ ॥
Jene, die mit besonderer Askese begabt sind, wurden dir beschrieben, o du mit dem reinen Lächeln.
13.209.33
भगवन्देवदेवेश तेषु ये दारसंयुताः ।
कीदृशं चरितं तेषां तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२०९.३३ ॥
O Erhabener, Herr der Götter-Herren, wie ist das Verhalten jener unter ihnen, die mit Gattinnen verbunden sind? Du bist würdig, es mir zu erzählen.
13.209.34
य एकपत्नीधर्माणश्चरन्ति विपुलं तपः ।
विंध्यपादेषु ये केचिद्ये च नैमिशवासिनः ॥ १३.२०९.३४ ॥
Jene, die das Gelübde einer einzigen Gattin halten und große Askese üben, jene am Fuß des Vindhya-Gebirges und jene, die in Naimiṣa wohnen.
13.209.35
पुष्करेषु च ये चान्ये नदीवनसमाश्रिताः ।
सर्वे ते विधिदृष्टेन चरन्ति विपुलं तपः ॥ १३.२०९.३५ ॥
Jene an den Gewässern von Puṣkara und andere, die an Flüssen und in Wäldern wohnen — sie alle üben große Askese nach der vorgeschriebenen Regel.
13.209.36
हिंसाद्रोहविमुक्ताश्च सर्वभूतानुकम्पिनः ।
शान्ता दान्ता जितक्रोधाः सर्वातिथ्यपरायणाः ॥ १३.२०९.३६ ॥
Frei von Gewalt und Tücke, mitfühlend gegenüber allen Wesen, friedvoll, selbstbeherrscht, den Zorn besiegt, ganz der Gastfreundschaft gegenüber allen ergeben.
13.209.37
प्राणिष्वात्मोपमा नित्यमृतुकालाभिगामिनः ।
स्वदारसहिता देवि चरन्ति व्रतमुत्तमम् ॥ १३.२०९.३७ ॥
O Göttin, jene, die alle Lebewesen stets als sich selbst betrachten, die nur zur rechten Jahreszeit zu ihrer Gattin gehen und mit ihren eigenen Gattinnen das höchste Gelübde halten.
13.209.38
वसन्ति सुखमव्यग्राः पुत्रदारसमन्विताः ।
तेषां परिच्छदारम्भाः कृतोपकरणानि च ॥ १३.२०९.३८ ॥
Sie wohnen glücklich und ohne Sorgen mit ihren Söhnen und Gattinnen; die Vorkehrungen ihrer Hausrat und die bereiteten Gerätschaften gehören ebenfalls ihnen.
13.209.39
गृहस्थवद्द्वितीयं ते यथायोगं प्रमाणतः ।
पोषणार्थं स्वदाराणामग्निकार्यार्थमेव च।
गावश्च कर्षणं चैव सर्वमेतद्विधीयते। ॥ १३.२०९.३९ ॥
Wie für Haushaltsvorstände ist für sie eine zweite (Wohnstätte) im rechten Maß vorgeschrieben; zur Ernährung ihrer Gattinnen, für die Feuerriten, für das Vieh und für den Ackerbau ist all dies vorgeschrieben.
13.209.40
एवं वनगतैर्देवि कर्तव्यं दारसङ्ग्रहैः ।
ते स्वदारैः समायान्ति पुण्याँल्लोकान्द्दढव्रताः ॥ १३.२०९.४० ॥
So sollen, o Göttin, die in den Wald Gegangenen Gattinnen zu sich nehmen; die im Gelübde Standhaften gelangen mit ihren eigenen Gattinnen zu den verdienstvollen Welten.
13.209.41
पतिभिः सह ये दाराश्चरन्ति विपुलं तपः ।
अव्यग्रभावादैकात्म्यात्ताश्च गच्छन्ति वै दिवम्।
एतत्ते कथितं देवि किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.२०९.४१ ॥
Die Gattinnen, die zusammen mit ihren Gatten große Askese üben, gelangen durch ihren ungestörten Sinn und ihre Einheit in den Himmel. O Göttin, dies ist dir gesagt worden; was willst du noch hören?