Mahābhārata · Adhyāya 13.210
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.210.1
भगवन्देवदेवेश तेषां कर्मफलं प्रभो ।
श्रोतुमिच्छाम्यहं देव प्रसादात्ते वरप्रद ॥ १३.२१०.१ ॥
O Gesegneter, Gott der Götter, o Herr, ich wünsche die Frucht ihrer Taten zu hören. O Gott, Gewährer von Gaben, durch deine Gnade.
13.210.2
वानप्रस्थगतं सर्वं फलपाकं शृणु प्रिये ॥ १३.२१०.२ ॥
Höre, Geliebte, die volle reife Frucht von allem, was den Waldeinsiedler-Stand betrifft.
13.210.3
अग्नियोगं व्रजन्ग्रीष्मे ततो द्वादशवार्षिकम् ।
रुद्रलोकेऽभिजायेत विधिदृष्टेन कर्मणा ॥ १३.२१०.३ ॥
Wer im Sommer die Feuerdisziplin übt und danach zwölf Jahre lang durch die vorschriftsmäßig vollzogene Handlung, wird in der Welt Rudras geboren.
13.210.4
उपवासव्रतं कुर्वन्वर्षाकाले दृढव्रतः ।
सोमलोकेऽभिजायेत नरो द्वादशवार्षिकम् ॥ १३.२१०.४ ॥
Wer in der Regenzeit das Fastengelübde hält, ein im Gelübde fester Mensch, wird zwölf Jahre lang in der Welt des Soma geboren.
13.210.5
काष्ठवन्मौनमास्थाय नरो द्वादशवार्षिकम् ।
मरुतां लोकमास्थाय तत्र भोगैश्च युज्यते ॥ १३.२१०.५ ॥
Wer wie ein Holzstück Schweigen bewahrt, erreicht zwölf Jahre lang die Welt der Maruts und wird dort mit Genüssen vereint.
13.210.6
कुशशर्करसंयुक्ते स्थण्डिले संविशन्मुनिः ।
यक्षलोकेऽभिजायेत सहस्राणि चतुर्दश ॥ १३.२१०.६ ॥
Ein Weiser, der sich auf nackten, mit Kuśa-Gras und Kies vermischten Boden legt, wird vierzehntausend Jahre lang in der Welt der Yakṣas geboren.
13.210.7
वर्षाणां भोगसंयुक्तो नरो द्वादशवार्षिकम् ।
वीरासनगतो यस्तु कण्टकाफलकाश्रितः।
गन्धर्वेष्वभिजायेत नरो द्वादशवार्षिकम् ॥ १३.२१०.७ ॥
Ein Mensch, der zwölf Jahre lang, mit Genüssen ausgestattet, in der Heldenhaltung sitzt und auf einem Dornenbrett ruht, wird unter den Gandharvas geboren werden.
13.210.8
वीरस्थायी चोर्ध्वबाहुर्नरो द्वादशवार्षिकम् ।
देवलोकेऽभिजायेत दिव्यभोगसमन्वितः ॥ १३.२१०.८ ॥
Ein Mensch, der zwölf Jahre lang in der Heldenhaltung steht, die Arme erhoben, wird in der Welt der Götter geboren werden, mit göttlichen Genüssen ausgestattet.
13.210.9
पादाङ्गुष्ठेन यस्तिष्ठेदूर्ध्वबाहुर्जितेन्द्रियः ।
इन्द्रलोकेऽभिजायेत सहस्राणि चतुर्दश। ॥ १३.२१०.९ ॥
Ein Mensch, der seine Sinne beherrscht und auf dem großen Zeh steht, die Arme erhoben, wird vierzehntausend Jahre in der Welt Indras geboren werden.
13.210.10
आहारनियमं कृत्वा मुनिर्द्वादशवार्षिकम् ।
नागलोकेऽभिजायेत संवत्सरगणान्बहून् ॥ १३.२१०.१० ॥
Ein Weiser, der sich der Enthaltsamkeit in der Nahrung verpflichtet und zwölf Jahre verharrt, wird in der Welt der Nāgas viele Jahre lang geboren werden.
13.210.11
एवं दृढव्रता देवि वानप्रस्थाश्च कर्मभिः ।
स्थानेषु तत्र तिष्ठन्ति तत्तद्भोगसमन्विताः ॥ १३.२१०.११ ॥
So, o Göttin, verweilen die Waldbewohner, fest in ihren Gelübden, durch ihre Taten dort in ihren jeweiligen Wohnstätten, mit ihren jeweiligen Genüssen ausgestattet.
13.210.12
तेभ्यो भ्रष्टाः पुनर्देवि जायन्ते नृषु भोगिनः ।
वर्णोत्तमकुलेष्वेव धनधान्यसमन्विताः ॥ १३.२१०.१२ ॥
O Göttin, die von jenen Welten Gefallenen werden wieder unter den Menschen geboren, als Genießende, in den Familien der höchsten Stände, mit Reichtum und Getreide ausgestattet.
13.210.13
एतत्ते कथितं देवि किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.२१०.१३ ॥
O Göttin, dies wurde dir erzählt. Was willst du noch weiter hören?
13.210.14
एषां यथा वराणां तु धर्ममिच्छामि मानद ।
कृपया परयाऽऽविष्टस्तन्मे ब्रूहि महेश्वर ॥ १३.२१०.१४ ॥
O Spender der Ehre, ich möchte die Pflicht dieser Besten kennen. Von höchstem Mitgefühl bewegt, sprich zu mir, o großer Herr.
13.210.15
धर्मं यथा वराणां त्वं शृणु भामिनि तत्परा ॥ १३.२१०.१५ ॥
O Schöne, höre aufmerksam auf die Pflicht dieser Besten.
13.210.16
व्रतोपवासशुद्धाङ्गास्तीर्थस्नानपरायणाः ।
धृतिमन्तःक क्षमायुक्ताः सत्यव्रतपरायणाः ॥ १३.२१०.१६ ॥
Mit durch Gelübde und Fasten gereinigten Leibern, hingegeben an das Baden an heiligen Furten, standhaft, mit Geduld begabt und dem Gelübde der Wahrheit ergeben.
13.210.17
पक्षमासोपवासैश्च कर्शिता धर्मदर्शिनः ।
वर्षैः शीतातपैश्चैव कुर्वन्तः परमं तपः ॥ १३.२१०.१७ ॥
Von Fasten über Halbmonate und Monate abgemagert, sind sie Seher des Dharma und vollziehen jahrelang die höchste Askese, Kälte und Hitze ertragend.
13.210.18
कालयोगेन गच्छन्ति शक्रलोकं शुचिस्मिते ।
तत्र ते भोगसंयुक्ता दिव्यगन्धसमन्विताः ॥ १३.२१०.१८ ॥
O Reinlächelnde, im Lauf der Zeit gehen sie in die Welt Indras, und dort sind sie mit Genüssen begabt und von göttlichen Düften umgeben.
13.210.19
दिव्यभूषणसंयुक्ता विमानवरसंयुताः ।
विचरन्ति यथाकामं दिव्यस्त्रीगणसंयुताः।
एतत्ते कथितं देवि किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.२१०.१९ ॥
Mit göttlichem Schmuck geschmückt und mit herrlichen himmlischen Wagen verbunden, ziehen sie, von Scharen göttlicher Frauen begleitet, umher, wie es ihnen gefällt. Dies ist dir gesagt worden, Göttin. Was willst du noch hören?
13.210.20
तेषां चक्रचराणां च धर्ममिच्छामि वै प्रभो ॥ १३.२१०.२० ॥
Herr, ich wünsche wahrhaftig, das Dharma jener Radwanderer zu kennen.
13.210.21
हन्त ते कथयिष्यामि शृणु शाकटिकं शुभे ॥ १३.२१०.२१ ॥
Nun, ich werde es dir sagen. Höre, Glückverheißende, das Dharma der Wagenleute.
13.210.22
संवहन्तो धुरं दानैः शकटानां तु सर्वदा ।
प्रार्थयन्ते यथाकालं शकटैर्भैक्षचर्यया ॥ १३.२१०.२२ ॥
Stets das Joch der Wagen durch Gaben tragend, betteln sie zur rechten Zeit mit ihren Wagen, durch die Praxis der Bettelschaft.
13.210.23
तपोर्जनपरा धीरास्तपसा क्षीणकल्मषाः ।
पर्यटन्तो दिशः सर्वाः कामक्रोधविवर्जिताः ॥ १३.२१०.२३ ॥
Dem Erwerb von Verdienst durch Askese ergeben, standhaft, durch Askese von ihren Makeln befreit, in alle Richtungen umherziehend, frei von Begierde und Zorn.
13.210.24
तेनैव कालयोगेन त्रिदिवं यान्ति शोभने ।
तत्र प्रमुदिता भोगैर्विचरन्ति यथासुखम् ॥ १३.२१०.२४ ॥
Im selben Lauf der Zeit, Strahlende, gehen sie zum Himmel, und dort, von Freude an den Genüssen erfüllt, ziehen sie umher, wie es ihnen behagt.
13.210.25
एतत्ते कथितं देवि किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.२१०.२५ ॥
O Göttin, dies wurde dir erzählt. Was willst du noch hören?
13.210.26
वैखानसानां वै धर्मं श्रोतुमिच्छाम्यहं प्रभो ॥ १३.२१०.२६ ॥
O Herr, ich möchte den Dharma der Vaikhānasas hören.
13.210.27
ते वै वैखानसा नाम वानप्रस्थाः शुभेक्षणे ।
तीव्रेण तपसा युक्ता दीप्तिमन्तः स्वतेजसा।
सत्यव्रतपरा धीरास्तेषां निष्कल्मषं तपः ॥ १३.२१०.२७ ॥
Sie sind die Waldbewohner namens Vaikhānasas, o Schöne mit den schönen Augen, mit strenger Askese begabt, durch ihren eigenen Glanz leuchtend, dem Gelübde der Wahrheit ergeben und standhaft; ihre Askese ist makellos.
13.210.28
अश्मकुट्टास्तथाऽन्ये च दन्तोलूखलिनस्तथा ।
शीर्णपर्णाशिनश्चान्ये उञ्छवृत्तास्तथा परे ॥ १३.२१०.२८ ॥
Manche zerstoßen mit Steinen, andere benutzen ihre Zähne als Mörser; ebenso essen manche gefallene Blätter, und andere leben vom Ährenlesen.
13.210.29
कपोतवृत्तयश्चान्ये कापोतीं वृत्तिमाश्रिताः ।
पशुप्रचारनिरताः फेनपाश्च तथा परे ॥ १३.२१०.२९ ॥
Manche leben wie Tauben, andere haben die Lebensweise der Taube angenommen; manche sind mit dem Hüten des Viehs beschäftigt, und andere trinken Schaum.
13.210.30
मृगवन्मृगचर्यायां सञ्चरन्ति तथा परे ।
अब्भक्षा वायुभक्षाश्च निराहारास्तथैव च ॥ १३.२१०.३० ॥
Manche wandern wie Hirsche und führen das Leben der Hirsche; ebenso sind andere Wasseresser, Luftesser und Fastende.
13.210.31
केचिच्चरन्ति सद्विष्णोः पादपूजनमुत्तमम् ।
सञ्चरन्ति तपो घोरं व्याधिमृत्युविवर्जिताः।
स्ववशादेव ते मृत्युं भीषयन्ति च नित्यशः ॥ १३.२१०.३१ ॥
Manche üben die höchste Verehrung der Füße des wahren Viṣṇu und, frei von Krankheit und Tod, vollziehen sie strenge Askese. Aus eigenem Willen schrecken sie ständig den Tod selbst.
13.210.32
इन्द्रलोके तथा तेषां निर्मिता भोगसञ्चयाः ।
अमरैः समतां यान्ति देववद्भोगसंयुताः ॥ १३.२१०.३२ ॥
Auch in Indras Welt werden ihnen Vorräte an Genüssen geschaffen; mit Freuden ausgestattet, gleichen sie den Göttern und erlangen Gleichheit mit den Unsterblichen.
13.210.33
वराप्सरोभिः संयुक्ताश्चिरकालमनिन्दिते ।
एतत्ते कथितं देवि भूयः श्रोतुं किमिच्छसि ॥ १३.२१०.३३ ॥
Mit trefflichen Apsarās vereint, verweilen sie lange Zeit. Dies wurde dir erzählt, o makellose Göttin. Was möchtest du noch hören?
13.210.34
भगवञ्श्रोतुमिच्छामि वालखिल्यांस्तपोधनान् ॥ १३.२१०.३४ ॥
O verehrter Herr, ich möchte von den Vālakhilyas hören, deren Reichtum die Askese ist.
13.210.35
धर्मचर्यां तथा देवि वालखिल्यगतां शृणु ॥ १३.२१०.३५ ॥
O Göttin, höre auch die Dharma-Übung der Vālakhilyas.
13.210.36
मृगनिर्मोकवसना निर्द्वन्द्वास्ते तपोधनाः ।
अङ्गुष्ठमात्राः सुश्रोणि तेष्वेवाङ्गेषु संश्रिताः ॥ १३.२१०.३६ ॥
In Hirschfelle gekleidet, frei von den Gegensatzpaaren, deren Reichtum die Askese ist, sind sie daumengroß, o Schönhüftige, und wohnen in eben diesen Gliedern.
13.210.37
उद्यन्तं सततं सूर्यं स्तुवन्तो विविधैः स्तवैः ।
भास्करस्येव किरणैः सहसा यान्ति नित्यदा।
द्योतयन्तो दिशः सर्वा धर्मज्ञाः सत्यवादिनः ॥ १३.२१०.३७ ॥
Stets den aufgehenden Sonnen mit mannigfachen Lobliedern preisend, ziehen sie plötzlich dahin und erhellen alle Richtungen wie die Strahlen der Sonne. Sie sind Kenner des Dharma und Wahrredner.
13.210.38
तेष्वेव निर्मलं सत्यं लोकार्थं तु प्रतिष्ठितम् ।
लोकोऽयं धार्यते देवि तेषामेव तपोबलात् ॥ १३.२१०.३८ ॥
Nur in ihnen ist die makellose Wahrheit zum Wohl der Welt gegründet. O Göttin, diese Welt wird allein durch die Kraft ihrer Askese getragen.
13.210.39
महात्मनां तु तपसा सत्येन च शुचिस्मिते ।
क्षमया च महाभागे भूतानां संस्थितिं विदुः ॥ १३.२१०.३९ ॥
O du Reinlächelnde, durch Askese, Wahrheit und Geduld der großen Seelen erkennt man den Bestand der Wesen. O du hochbeglückte.
13.210.40
प्रजार्थमपि लोकार्थं महद्भिः क्रियते तपः ।
तपसा प्राप्यते सर्वं तपसा प्राप्यते फलम्।
दुष्प्रापमपि यल्लोके तपसा प्राप्यते हि तत् ॥ १३.२१०.४० ॥
Um der Nachkommen und der Welt willen üben die Großen Askese. Durch Askese wird alles erlangt, durch Askese wird die Frucht erlangt. Was in der Welt schwer zu erreichen ist, wird durch Askese erreicht.
13.210.41
पञ्चभूतार्थतत्वे च लोकसृष्टिविर्धनम् ।
एतत्सर्वं समासेन तपोयोगाद्विनिर्मितम् ॥ १३.२१०.४१ ॥
Im Wesen und Zweck der fünf Elemente und in der Schöpfung und Erhaltung der Welt – all dies ist kurz gesagt durch die Verbindung mit Askese geformt worden.
13.210.42
तस्मादयं त्वृषिगणस्तपस्तप इति प्रिये ।
धर्मान्वेषी तपः कर्तुं यतते सततं प्रिये ॥ १३.२१०.४२ ॥
Darum strebt diese Schar der Weisen, »Askese, Askese« sprechend, Liebste, das Dharma suchend, unablässig danach, Askese zu üben. Liebste.
13.210.43
अमरत्वं शिवत्वं च तपसा प्रापयेत्सदा ।
एतत्ते कथितं सर्वं शृण्वन्त्यास्ते श्रुतं प्रिये।
प्रियार्थमृषिसङ्घस्य प्रजानां हितकाम्यया ॥ १३.२१०.४३ ॥
Durch Askese erlangt man stets Unsterblichkeit und den Zustand Śivas. Geliebte, ich habe dir all dies erzählt, was du gehört hast, aus Verlangen, die Schar der Weisen zu erfreuen und den Wohlergehen der Wesen zu dienen.
13.210.44
एवं ब्रुवन्तं देवेशमृषयश्चापि तुष्टुवुः ।
भूयः परतरं यत्तु तदाप्रभृति चक्रिरे ॥ १३.२१०.४४ ॥
Als der Herr der Götter so sprach, priesen ihn auch die Weisen; und von jener Zeit an unternahmen sie etwas noch Größeres.