Mahābhārata · Adhyāya 13.210
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.210.1
भगवन्देवदेवेश तेषां कर्मफलं प्रभो ।
श्रोतुमिच्छाम्यहं देव प्रसादात्ते वरप्रद ॥ १३.२१०.१ ॥
Ó bem-aventurado, deus dos deuses, ó senhor, desejo ouvir o fruto das suas ações. Ó deus, concedente de dádivas, pela tua graça.
13.210.2
वानप्रस्थगतं सर्वं फलपाकं शृणु प्रिये ॥ १३.२१०.२ ॥
Ouve, amada, o fruto maduro completo de tudo o que pertence ao estado do morador da floresta.
13.210.3
अग्नियोगं व्रजन्ग्रीष्मे ततो द्वादशवार्षिकम् ।
रुद्रलोकेऽभिजायेत विधिदृष्टेन कर्मणा ॥ १३.२१०.३ ॥
Praticando a disciplina do fogo no verão, e depois durante doze anos, pela ação realizada conforme prescrito, nasce-se no mundo de Rudra.
13.210.4
उपवासव्रतं कुर्वन्वर्षाकाले दृढव्रतः ।
सोमलोकेऽभिजायेत नरो द्वादशवार्षिकम् ॥ १३.२१०.४ ॥
Observando o voto de jejum na estação das chuvas, um homem firme no seu voto nasce no mundo de Soma por doze anos.
13.210.5
काष्ठवन्मौनमास्थाय नरो द्वादशवार्षिकम् ।
मरुतां लोकमास्थाय तत्र भोगैश्च युज्यते ॥ १३.२१०.५ ॥
Adotando o silêncio como um tronco de madeira, um homem por doze anos alcança o mundo dos Maruts e ali se une aos prazeres.
13.210.6
कुशशर्करसंयुक्ते स्थण्डिले संविशन्मुनिः ।
यक्षलोकेऽभिजायेत सहस्राणि चतुर्दश ॥ १३.२१०.६ ॥
Um sábio que se deita sobre o solo nu misturado com erva kuśa e cascalho nasce no mundo dos Yakṣas por catorze mil anos.
13.210.7
वर्षाणां भोगसंयुक्तो नरो द्वादशवार्षिकम् ।
वीरासनगतो यस्तु कण्टकाफलकाश्रितः।
गन्धर्वेष्वभिजायेत नरो द्वादशवार्षिकम् ॥ १३.२१०.७ ॥
Um homem que, durante doze anos, dotado de prazeres, permaneça sentado na postura heroica e repouse sobre uma tábua de espinhos, nascerá entre os Gandharvas.
13.210.8
वीरस्थायी चोर्ध्वबाहुर्नरो द्वादशवार्षिकम् ।
देवलोकेऽभिजायेत दिव्यभोगसमन्वितः ॥ १३.२१०.८ ॥
Um homem que, durante doze anos, permaneça de pé na postura heroica com os braços erguidos, nascerá no mundo dos deuses, dotado de prazeres divinos.
13.210.9
पादाङ्गुष्ठेन यस्तिष्ठेदूर्ध्वबाहुर्जितेन्द्रियः ।
इन्द्रलोकेऽभिजायेत सहस्राणि चतुर्दश। ॥ १३.२१०.९ ॥
Um homem que, com os sentidos dominados, permaneça de pé sobre o dedão do pé com os braços erguidos, nascerá no mundo de Indra por catorze mil anos.
13.210.10
आहारनियमं कृत्वा मुनिर्द्वादशवार्षिकम् ।
नागलोकेऽभिजायेत संवत्सरगणान्बहून् ॥ १३.२१०.१० ॥
Um sábio que, tendo assumido a disciplina alimentar, permaneça doze anos, nascerá no mundo dos Nāgas por muitos anos.
13.210.11
एवं दृढव्रता देवि वानप्रस्थाश्च कर्मभिः ।
स्थानेषु तत्र तिष्ठन्ति तत्तद्भोगसमन्विताः ॥ १३.२१०.११ ॥
Assim, ó deusa, os moradores da floresta, firmes em seus votos, pelas suas ações, habitam ali em suas respectivas moradas, dotados de seus respectivos prazeres.
13.210.12
तेभ्यो भ्रष्टाः पुनर्देवि जायन्ते नृषु भोगिनः ।
वर्णोत्तमकुलेष्वेव धनधान्यसमन्विताः ॥ १३.२१०.१२ ॥
Ó deusa, os que caem desses mundos renascem entre os homens como gozadores, nas famílias das ordens sociais mais elevadas, dotados de riqueza e grãos.
13.210.13
एतत्ते कथितं देवि किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.२१०.१३ ॥
Ó deusa, isto te foi contado. O que mais desejas ouvir?
13.210.14
एषां यथा वराणां तु धर्ममिच्छामि मानद ।
कृपया परयाऽऽविष्टस्तन्मे ब्रूहि महेश्वर ॥ १३.२१०.१४ ॥
Ó doador de honra, desejo conhecer o dever destes melhores. Movida por suprema compaixão, dize-me isso, ó grande senhor.
13.210.15
धर्मं यथा वराणां त्वं शृणु भामिनि तत्परा ॥ १३.२१०.१५ ॥
Ó formosa, ouve com atenção o dever destes melhores.
13.210.16
व्रतोपवासशुद्धाङ्गास्तीर्थस्नानपरायणाः ।
धृतिमन्तःक क्षमायुक्ताः सत्यव्रतपरायणाः ॥ १३.२१०.१६ ॥
Com os corpos purificados por votos e jejuns, dedicados aos banhos nos vaus sagrados, firmes, dotados de paciência e devotados ao voto da verdade.
13.210.17
पक्षमासोपवासैश्च कर्शिता धर्मदर्शिनः ।
वर्षैः शीतातपैश्चैव कुर्वन्तः परमं तपः ॥ १३.२१०.१७ ॥
Emagrecidos pelos jejuns de quinzenas e meses, são videntes do dharma e praticam a suprema austeridade por anos, suportando frio e calor.
13.210.18
कालयोगेन गच्छन्ति शक्रलोकं शुचिस्मिते ।
तत्र ते भोगसंयुक्ता दिव्यगन्धसमन्विताः ॥ १३.२१०.१८ ॥
Ó de sorriso puro, com o passar do tempo vão ao mundo de Indra, e lá estão dotados de deleites e envoltos em fragrâncias divinas.
13.210.19
दिव्यभूषणसंयुक्ता विमानवरसंयुताः ।
विचरन्ति यथाकामं दिव्यस्त्रीगणसंयुताः।
एतत्ते कथितं देवि किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.२१०.१९ ॥
Adornados com joias divinas e unidos a excelentes carros celestes, acompanhados por grupos de mulheres divinas, vagueiam como desejam. Isto foi-te dito, deusa. Que mais desejas ouvir?
13.210.20
तेषां चक्रचराणां च धर्ममिच्छामि वै प्रभो ॥ १३.२१०.२० ॥
Senhor, desejo de fato conhecer o dharma daqueles errantes da roda.
13.210.21
हन्त ते कथयिष्यामि शृणु शाकटिकं शुभे ॥ १३.२१०.२१ ॥
Pois bem, vou dizer-te. Ouve, ó auspiciosa, o dharma dos carroceiros.
13.210.22
संवहन्तो धुरं दानैः शकटानां तु सर्वदा ।
प्रार्थयन्ते यथाकालं शकटैर्भैक्षचर्यया ॥ १३.२१०.२२ ॥
Sempre levando o jugo dos carros pelas doações, pedem no tempo devido com seus carros, pela prática da mendicância.
13.210.23
तपोर्जनपरा धीरास्तपसा क्षीणकल्मषाः ।
पर्यटन्तो दिशः सर्वाः कामक्रोधविवर्जिताः ॥ १३.२१०.२३ ॥
Devotados a ganhar mérito pela austeridade, firmes, com suas faltas destruídas pela ascese, errando em todas as direções, livres de desejo e ira.
13.210.24
तेनैव कालयोगेन त्रिदिवं यान्ति शोभने ।
तत्र प्रमुदिता भोगैर्विचरन्ति यथासुखम् ॥ १३.२१०.२४ ॥
Pelo mesmo curso do tempo, ó radiante, vão ao céu, e lá, regozijando-se nos prazeres, vagueiam à vontade.
13.210.25
एतत्ते कथितं देवि किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.२१०.२५ ॥
Ó deusa, isto foi-te contado. O que mais desejas ouvir?
13.210.26
वैखानसानां वै धर्मं श्रोतुमिच्छाम्यहं प्रभो ॥ १३.२१०.२६ ॥
Ó senhor, desejo ouvir o dharma dos Vaikhānasas.
13.210.27
ते वै वैखानसा नाम वानप्रस्थाः शुभेक्षणे ।
तीव्रेण तपसा युक्ता दीप्तिमन्तः स्वतेजसा।
सत्यव्रतपरा धीरास्तेषां निष्कल्मषं तपः ॥ १३.२१०.२७ ॥
São os habitantes da floresta chamados Vaikhānasas, ó de belos olhos, dotados de austeridade severa, radiantes do seu próprio esplendor, devotados ao voto da verdade e firmes; a sua austeridade é imaculada.
13.210.28
अश्मकुट्टास्तथाऽन्ये च दन्तोलूखलिनस्तथा ।
शीर्णपर्णाशिनश्चान्ये उञ्छवृत्तास्तथा परे ॥ १३.२१०.२८ ॥
Uns trituram com pedras, outros usam os dentes como almofariz; igualmente uns comem folhas caídas, e outros vivem de colher espigas.
13.210.29
कपोतवृत्तयश्चान्ये कापोतीं वृत्तिमाश्रिताः ।
पशुप्रचारनिरताः फेनपाश्च तथा परे ॥ १३.२१०.२९ ॥
Uns vivem como pombas, outros adotaram o sustento da pomba; uns dedicam-se a cuidar do gado, e outros bebem espuma.
13.210.30
मृगवन्मृगचर्यायां सञ्चरन्ति तथा परे ।
अब्भक्षा वायुभक्षाश्च निराहारास्तथैव च ॥ १३.२१०.३० ॥
Uns vagueiam como veados, na vida dos veados; igualmente outros são comedores de água, comedores de ar e jejuadores.
13.210.31
केचिच्चरन्ति सद्विष्णोः पादपूजनमुत्तमम् ।
सञ्चरन्ति तपो घोरं व्याधिमृत्युविवर्जिताः।
स्ववशादेव ते मृत्युं भीषयन्ति च नित्यशः ॥ १३.२१०.३१ ॥
Alguns praticam a suprema adoração aos pés do verdadeiro Viṣṇu e, livres da doença e da morte, empreendem austeridades severas. Por própria vontade, amedrontam continuamente a própria morte.
13.210.32
इन्द्रलोके तथा तेषां निर्मिता भोगसञ्चयाः ।
अमरैः समतां यान्ति देववद्भोगसंयुताः ॥ १३.२१०.३२ ॥
Também no mundo de Indra são criados para eles acúmulos de prazeres; dotados de deleites, como os deuses, alcançam a igualdade com os imortais.
13.210.33
वराप्सरोभिः संयुक्ताश्चिरकालमनिन्दिते ।
एतत्ते कथितं देवि भूयः श्रोतुं किमिच्छसि ॥ १३.२१०.३३ ॥
Unidos a excelentes apsarās, permanecem por longo tempo. Isto te foi contado, ó deusa sem defeito. O que mais desejas ouvir?
13.210.34
भगवञ्श्रोतुमिच्छामि वालखिल्यांस्तपोधनान् ॥ १३.२१०.३४ ॥
Ó senhor venerável, desejo ouvir sobre os Vālakhilyas, cuja riqueza é a austeridade.
13.210.35
धर्मचर्यां तथा देवि वालखिल्यगतां शृणु ॥ १३.२१०.३५ ॥
Ó deusa, ouve também a prática do dharma próprio dos Vālakhilyas.
13.210.36
मृगनिर्मोकवसना निर्द्वन्द्वास्ते तपोधनाः ।
अङ्गुष्ठमात्राः सुश्रोणि तेष्वेवाङ्गेषु संश्रिताः ॥ १३.२१०.३६ ॥
Vestidos com peles de cervo, livres dos pares de opostos, cuja riqueza é a austeridade, são do tamanho de um polegar, ó de belos quadris, e habitam esses mesmos membros.
13.210.37
उद्यन्तं सततं सूर्यं स्तुवन्तो विविधैः स्तवैः ।
भास्करस्येव किरणैः सहसा यान्ति नित्यदा।
द्योतयन्तो दिशः सर्वा धर्मज्ञाः सत्यवादिनः ॥ १३.२१०.३७ ॥
Louvando sempre o sol nascente com diversos hinos, eles passam de repente iluminando todas as direções como os raios do sol. São conhecedores do dharma e falam a verdade.
13.210.38
तेष्वेव निर्मलं सत्यं लोकार्थं तु प्रतिष्ठितम् ।
लोकोऽयं धार्यते देवि तेषामेव तपोबलात् ॥ १३.२१०.३८ ॥
Somente neles está estabelecida a verdade imaculada para o bem do mundo. Ó deusa, este mundo é sustentado apenas pelo poder de sua austeridade.
13.210.39
महात्मनां तु तपसा सत्येन च शुचिस्मिते ।
क्षमया च महाभागे भूतानां संस्थितिं विदुः ॥ १३.२१०.३९ ॥
Ó tu de sorriso puro, pela austeridade, verdade e paciência das grandes almas conhece-se a estabilidade dos seres. Ó tu, muito afortunada.
13.210.40
प्रजार्थमपि लोकार्थं महद्भिः क्रियते तपः ।
तपसा प्राप्यते सर्वं तपसा प्राप्यते फलम्।
दुष्प्रापमपि यल्लोके तपसा प्राप्यते हि तत् ॥ १३.२१०.४० ॥
Pela descendência e também pelo bem do mundo, os grandes praticam a austeridade. Pela austeridade tudo se obtém; pela austeridade se obtém o fruto. O que é difícil de alcançar no mundo, pela austeridade se alcança.
13.210.41
पञ्चभूतार्थतत्वे च लोकसृष्टिविर्धनम् ।
एतत्सर्वं समासेन तपोयोगाद्विनिर्मितम् ॥ १३.२१०.४१ ॥
Na essência e no fim dos cinco elementos, e na criação e sustentação do mundo: tudo isso, em resumo, foi formado pela união da austeridade.
13.210.42
तस्मादयं त्वृषिगणस्तपस्तप इति प्रिये ।
धर्मान्वेषी तपः कर्तुं यतते सततं प्रिये ॥ १३.२१०.४२ ॥
Por isso esta hoste de sábios, dizendo «austeridade, austeridade», querida, buscando o dharma, esforça-se constantemente por praticar a austeridade. Querida.
13.210.43
अमरत्वं शिवत्वं च तपसा प्रापयेत्सदा ।
एतत्ते कथितं सर्वं शृण्वन्त्यास्ते श्रुतं प्रिये।
प्रियार्थमृषिसङ्घस्य प्रजानां हितकाम्यया ॥ १३.२१०.४३ ॥
Pela austeridade obtém-se sempre a imortalidade e o estado de Śiva. Amada, contei-te tudo isto, que ouviste, por desejo de agradar à assembleia dos sábios e de promover o bem das criaturas.
13.210.44
एवं ब्रुवन्तं देवेशमृषयश्चापि तुष्टुवुः ।
भूयः परतरं यत्तु तदाप्रभृति चक्रिरे ॥ १३.२१०.४४ ॥
Enquanto o senhor dos deuses falava assim, também os sábios o louvaram; e desde então empreenderam algo ainda maior.