Mahābhārata · Adhyāya 13.212
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.212.1
देवदेव नमस्तुभ्यं त्र्यक्ष भो वृषभध्वज ।
श्रुतं मे भगवन्सर्वं त्वत्प्रसादान्महेश्वर ॥ १३.२१२.१ ॥
O Gott der Götter, Dreiäugiger, Stierbannerträger, dir sei Verehrung. Gesegneter Herr, großer Herr, durch deine Gnade habe ich alles gehört.
13.212.2
सङ्गृहीतं मया तच्च तव वाक्यमनुत्तमम् ।
इदानीमस्ति संदेहो मानुषेष्विह कश्चन ॥ १३.२१२.२ ॥
Ich habe deine unübertroffene Lehre aufgenommen. Nun gibt es hier einen Zweifel bezüglich der Menschen.
13.212.3
तुल्यप्राणशिरःकायो राजाऽयमिति मृश्यते ।
केन कर्मविपाकेन सर्वप्राधान्यमर्हति ॥ १३.२१२.३ ॥
Gleich an Lebensatem, Haupt und Körper, und doch wird dieser Mann als König betrachtet. Durch welche Frucht des Handelns verdient er die Vorherrschaft über alle?
13.212.4
स चापि दण्डयन्मर्त्यान्भर्त्सयन्विधमन्नपि ।
प्रेत्यभावे कथं लोकाँल्लभते पुण्यकर्मणा।
राजवृत्तमहं तस्माच्छ्रोतुमिच्छामि मानद ॥ १३.२१२.४ ॥
Er bestraft die Sterblichen und tadelt sie, und mag sogar gegen die Ordnung handeln. Wie erlangt er dann nach dem Tod durch verdienstvolle Taten die Welten? Darum, o Ehrenspender, möchte ich das Verhalten der Könige hören.
13.212.5
तदहं ते प्रवक्ष्यामि राजधर्मं शुभानने ॥ १३.२१२.५ ॥
Darum, o Schönantlitzige, will ich dir die Pflicht der Könige verkünden.
13.212.6
राजायत्तं हि यत्सर्वं लोकवृत्तं शुभाशुभम् ।
महतस्तपसो देवि फलं राज्यमिति स्मृतम् ॥ १३.२१२.६ ॥
Das gesamte Verhalten der Welt, gut wie schlecht, hängt vom König ab. O Göttin, das Königtum gilt als Frucht großer Askese.
13.212.7
तपोदानमयं राज्यं परं स्थानं विधीयते ।
तस्माद्राज्ञः सदा मर्त्याः प्रणमन्ति यतस्ततः ॥ १३.२१२.७ ॥
Ein Reich, geformt aus Askese und Freigebigkeit, wird als höchste Stellung bestimmt; darum verneigen sich die Sterblichen stets vor dem König, wo immer sie auch sind.
13.212.8
न्यायतस्त्वं महाभागे श्रोतुकामाऽसि भामिनि ।
तस्मात्तस्यैव चरितं जगत्पथ्यं शृणु प्रिये ॥ १३.२१२.८ ॥
Mit Recht, o Hochgesegnete, wünschst du zu hören; darum höre sein eigenes Verhalten, das der Welt zuträglich ist, o Geliebte.
13.212.9
अराजके पुरा त्वासीत्प्रजानां सङ्कुलं महत् ।
तदृष्ट्वा सङ्कुलं ब्रह्मा मनुं राज्ये न्यवेदयत्।
तदाप्रभृति संदृष्टं राज्ञां वृत्तं शुभाशुभम् ॥ १३.२१२.९ ॥
In alter Zeit, als es keinen König gab, herrschte großes Durcheinander unter dem Volk. Als Brahmā dieses Durcheinander sah, übertrug er Manu das Königtum; seitdem wird das gute und schlechte Verhalten der Könige beobachtet.
13.212.10
तन्मे शृणु वरारोहे तस्य पथ्यं जगद्धितम् ।
यथा प्रेत्य लभेत्स्वर्गं यथा वीर्यं यशस्तथा ॥ १३.२१२.१० ॥
Höre von mir, o Schönhüftige, jene heilsame, der Welt dienliche Lebensweise: wie man nach dem Tod den Himmel erlangt, und ebenso Tatkraft und Ruhm.
13.212.11
पित्र्यं वा भूतपूर्वं वा स्वयमुत्पाद्य वा पुनः ।
राज्यधर्ममनुष्ठाय विधिवद्भोक्तुमर्हति ॥ १३.२१२.११ ॥
Ob vom Vater ererbt, früher besessen oder durch eigene Mühe neu errungen: Ein König ist nur dann würdig, das Reich zu genießen, wenn er die Pflicht des Königtums nach Vorschrift erfüllt hat.
13.212.12
आत्मानमेव प्रथमं विनयैरुपपादयेत् ।
अनु भृत्यान्प्रजाः पश्चादित्येष विनयक्रमः ॥ १३.२१२.१२ ॥
Zuerst soll man sich selbst durch Zucht ordnen; danach die Diener, und hernach die Untertanen — dies ist die Reihenfolge der Zucht.
13.212.13
स्वामिनं चोषमां कृत्वा प्रजास्तद्वृत्तकाङ्क्षया ।
स्वयं विनयसम्पन्ना भवन्तीह शुभेक्षणे ॥ १३.२१२.१३ ॥
Den König zum Vorbild nehmend und sein Verhalten begehrend, werden die Untertanen selbst von Zucht erfüllt, o Schöngeäugige.
13.212.14
स्वस्मात्पूर्वतरा राजा विनयत्येव वै प्रजाः ।
अपहास्यो भवेत्तादृक्स्वदोषस्यानवेक्षणात् ॥ १३.२१२.१४ ॥
Der König soll zuerst sich selbst zur Zucht führen, dann erst die Untertanen; ein solcher König wird, wenn er seine eigenen Fehler nicht ansieht, zum Gespött.
13.212.15
विद्याभ्यासैर्वृद्धयोगैरात्मानं विनयं नयेत् ।
विद्या धर्मार्थफलिनी तद्विदो वृद्धसंज्ञिताः ॥ १३.२१२.१५ ॥
Man soll sich selbst durch das Üben des Wissens und den Umgang mit den Alten zur Zucht führen; das Wissen trägt die Frucht von Dharma und Reichtum, und die es kennen, heißen Alte.
13.212.16
इन्द्रियाणां जयो देवि अत ऊर्ध्वमुदाहृतः ।
अजये सुमहान्दोषो राजानं विनिपातयेत् ॥ १३.२१२.१६ ॥
O Göttin, die Überwindung der Sinne wird danach verkündet; im Nichtüberwinden liegt ein sehr großer Fehler, der den König stürzen würde.
13.212.17
पञ्चैव स्ववशे कृत्वा तदर्थान्पञ्च शोषयेत् ।
षडुत्सृज्य यथायोगं ज्ञानेन विनयेन च।
सास्त्रचक्षुर्नयपरो भूत्वा भृत्यान्समाहरेत् ॥ १३.२१२.१७ ॥
Nachdem er die fünf Sinne unter seine Kontrolle gebracht hat, soll er deren fünf Gegenstände austrocknen; die sechs sachgemäß aufgegebend, durch Wissen und Zucht, die Schrift als sein Auge, der Staatskunst hingegeben, soll er Diener sammeln.
13.212.18
वृत्तश्रुतकुलोपेतानुपधाबिः परीक्षितान् ।
अमात्यानुपधातीतान्सोपसर्पाञ्जितेन्द्रियान्।
योजयेत यथायोगं यथार्हं स्वेषु कर्मसु ॥ १३.२१२.१८ ॥
Er soll Minister einsetzen, die mit Verhalten, Wissen und guter Herkunft ausgestattet, durch Prüfungen erprobt, über alle Prüfungen erhaben, nahestehend und selbstbeherrscht sind, jeden gemäß seiner Eignung und in seinen eigenen Aufgaben.
13.212.19
अमात्या बुद्धिसम्पन्ना राष्ट्रं बहुजनप्रियम् ।
दुराधर्षं पुरश्रेष्ठं कोशः कृच्छ्रसहः स्मृतः ॥ १३.२१२.१९ ॥
Verständige Minister, ein Reich, das vielen lieb ist, eine vortreffliche Stadt, schwer zu bezwingen, und ein Schatz, der Not zu ertragen vermag — so wird es gelehrt.
13.212.20
अनुरक्तं बलं साम्नामद्वैधं मन्त्रमेव च ।
एताः प्रकृतयः स्वेषु स्वामी विनयतत्ववित्। ॥ १३.२१२.२० ॥
Ein treues Heer, Aufrichtigkeit in der Politik des Ausgleichs und der Rat — dies sind die Grundlagen des Staates; der Herr, der das Wesen der Zucht kennt, soll sie in seinem Reich hüten.
13.212.21
प्रजानां रक्षणार्थाय सर्वमेतद्विनिर्मितम् ।
आभिः करणभूताभिः कुर्याल्लोकहितं नृपः ॥ १३.२१२.२१ ॥
Dies alles ist zum Schutz der Untertanen geschaffen; mit diesen Werkzeugen soll der König das Wohl der Welt fördern.
13.212.22
आत्मरक्षा नरेन्द्रस्य प्रजारक्षार्थमिष्यते ।
तस्मात्सततमात्मानं संरक्षेदप्रमादवान् ॥ १३.२१२.२२ ॥
Der Selbstschutz des Königs ist um des Schutzes der Untertanen willen erwünscht; darum soll er sich stets mit Wachsamkeit behüten.
13.212.23
भोजनाच्छादनस्नानाद्बहिर्निष्क्रमणादपि ।
नित्यं स्त्रीगणसंयोगाद्रक्षेदात्मानमात्मवान् ॥ १३.२१२.२३ ॥
Vor Speise, Kleidung und Bad, selbst vor dem Hinausgehen, und stets vor dem Umgang mit Frauengruppen soll sich der Selbstbeherrschte schützen.
13.212.24
स्वेभ्यश्चैव परेभ्यश्च शश्त्रादपि विषादपि ।
सततं पुत्रदारेभ्यो रक्षेदात्मानमात्मवान् ॥ १३.२१२.२४ ॥
Vor den Eigenen und den Fremden, selbst vor Waffen und Gift, und stets vor Söhnen und Frauen soll sich der Selbstbeherrschte schützen.
13.212.25
सर्वेभ्य एव स्थानेभ्यो रक्षेदात्मानमात्मवान् ।
प्रजानां रक्षणार्थाय प्रजाहितकरो भवेत् ॥ १३.२१२.२५ ॥
Der Selbstbeherrschte soll sich von allen Stellungen aus schützen; zum Schutz der Untertanen soll er ihrem Wohl dienen.
13.212.26
प्रजाकार्यं तु तत्कार्यं प्रजासौख्यं तु तत्सुखम् ।
प्रजाप्रियं प्रियं तस्य स्वहितं तु प्रजाहितम्।
प्रजार्तं तस्य सर्वस्वमात्मार्थं न विधीयते। ॥ १३.२१२.२६ ॥
Die Aufgabe der Untertanen ist seine Aufgabe, das Glück der Untertanen sein Glück; was den Untertanen lieb ist, ist ihm lieb, und das Wohl der Untertanen ist sein eigenes Wohl. Das Leid der Untertanen ist sein ganzer Besitz; es ist nicht um seines eigenen Vorteils willen bestimmt.
13.212.27
प्रकृतीनां हि रक्षार्थं रागद्वेषौ व्युदस्य च ।
उभयोः पक्षयोर्वादं श्रुत्वा चैव यथातथम्।
तमर्थं विमृशेद्बुद्ध्या स्वयमातत्वदर्शनात् ॥ १३.२१२.२७ ॥
Zum Schutz der Untertanen soll er, nachdem er Anhänglichkeit und Abneigung abgelegt und das Vorbringen beider Seiten so, wie es wahrhaft ist, gehört hat, jene Sache selbst mit seiner Einsicht prüfen, durch die Schau der Wahrheit des Selbst.
13.212.28
तत्वविद्भिश्च बहुभिर्वृद्धैः सह नरोत्तमैः ।
कर्तारमपराधं च देशकालौ नयानयौ ॥ १३.२१२.२८ ॥
Zusammen mit vielen Alten, die die Wahrheit kennen, und mit den besten Männern soll er den Täter, das Vergehen, Ort und Zeit sowie rechtes und unrechtes Handeln bedenken.
13.212.29
ज्ञात्वा सम्यग्यथाशास्त्रं ततो दण्डं नयेन्नृषु ।
एवं कुर्वंल्लभेद्धर्मं पक्षपातविवर्जनात् ॥ १३.२१२.२९ ॥
Nachdem er es gemäß den Schriften gründlich erkannt hat, soll er dann den Menschen mit kluger Verfahrensweise Strafe auferlegen. Wer so handelt und Parteilichkeit meidet, wird das Dharma erlangen.
13.212.30
प्रत्यक्षाप्तोपदेशाभ्यामनुमानेन वा पुनः ।
बोद्धव्यं सततं राज्ञा देशवृत्तं शुभाशुभम् ॥ १३.२१२.३० ॥
Durch unmittelbare Wahrnehmung, durch die Lehre der Vertrauenswürdigen oder ferner durch Schlussfolgerung muss der König stets das gute und schlechte Verhalten des Landes kennen.
13.212.31
चारैः कर्मप्रवृत्त्या च तद्विज्ञाय विचारयेत् ।
अशुभं निर्हरेत्सद्यो जोषयेच्छुभमात्मनः ॥ १३.२१२.३१ ॥
Nachdem er dies durch Späher und den Verlauf der Handlungen erkannt hat, möge er überlegen; das Schlechte soll er sogleich entfernen, das Gute für sich pflegen.
13.212.32
गर्ह्यान्विगर्हयेदेव पूज्यान्सम्पूजयेत्तथा ।
दण्ड्यांश्च दण्डयेद्देवि नात्र कार्या विचारणा ॥ १३.२१२.३२ ॥
Die Tadelnswerten soll er tadeln und die Verehrungswürdigen ehren; die Strafwürdigen soll er bestrafen, o Göttin — hierüber ist nichts zu überlegen.
13.212.33
पञ्चावेक्षन्सदा मन्त्रं कुर्याद्बुद्धियुतैर्नरैः ।
कुलवृत्तश्रुतोपेतैर्नित्यं मन्त्रपरो भवेत् ॥ १३.२१२.३३ ॥
Die fünf prüfend, soll er stets mit verständigen Männern beraten; er soll sich beständig der Beratung widmen mit solchen, die edle Abkunft, Wandel und Gelehrsamkeit besitzen.
13.212.34
कामकारेण वै मुख्यैर्न च मन्त्रमना भवेत् ।
राजा राष्ट्रहितापेक्षं सत्यधर्माणि कारयेत् ॥ १३.२१२.३४ ॥
Nicht aus bloßer Willkür soll er sich mit den Vornehmen beraten; der König soll, das Wohl des Reiches suchend, die Pflichten der Wahrheit und des Rechts vollziehen lassen.
13.212.35
सर्वोद्योगं स्वयं कुर्याद्दुर्गादिषु सदा नृषु ।
देशवृद्धिकरान्भृत्यानप्रमादेन कारयेत् ॥ १३.२१२.३५ ॥
Der König selbst soll alle Unternehmungen stets in den Festungen und anderswo unter den Menschen ausführen; und die Diener, die das Wohl des Landes mehren, soll er ohne Nachlässigkeit arbeiten lassen.
13.212.36
देशक्षयकरान्सर्वानप्रियांश्च विवर्जयेत् ।
अहन्यहनि सम्पश्येदनुजीविगणं स्वयम् ॥ १३.२१२.३६ ॥
Er soll alle meiden, die dem Reich Verderben bringen, und alles Unangenehme. Der König selbst soll Tag für Tag die Schar derer betrachten, die von seinem Unterhalt leben.
13.212.37
सुमुखः सुप्रियो दत्त्वा सम्यग्वृत्तं समाचरेत् ।
अधर्म्यं परुषं तीक्ष्णं वाक्यं वक्तुं न चार्हति ॥ १३.२१२.३७ ॥
Mit freundlichem Gesicht und allen lieb soll er recht handeln. Unrechte, rauhe und scharfe Worte zu sprechen ziemt ihm nicht.
13.212.38
असंविश्वास्य वचनं वक्तुं सत्सु न चार्हति ।
नरेनरे गुणान्दोषान्सम्यग्वेदितुमर्हति ॥ १३.२१२.३८ ॥
Ein Wort, das Misstrauen erzeugt, soll man unter den Guten nicht sprechen. Die Tugenden und Fehler jedes Menschen soll man richtig erkennen.
13.212.39
स्वेङ्गितं वृणुयाद्धैर्यं न कुर्यात्क्षुद्रसंविदम् ।
परेङ्गितज्ञो लोकेषु भूत्वा संसर्गमाचरेत् ॥ १३.२१२.३९ ॥
Er soll seine eigenen Gebärden verbergen und Standhaftigkeit wahren, keine kleinlichen Abmachungen treffen. Die Gebärden anderer erkennend, soll er mit den Menschen verkehren.
13.212.40
स्वतश्च परतश्चैव परस्परभयादपि ।
अमानुषभयेभ्यश्च स्वाः प्रजाः पालयेन्नृपः ॥ १३.२१२.४० ॥
Der König soll seine Untertanen vor Gefahren von innen und außen, vor gegenseitiger Furcht und vor nichtmenschlichen Gefahren schützen.
13.212.41
लुब्धाः कठोराश्चाप्यस्य मानवा दस्युवृत्तयः ।
निग्राह्या एव ते राज्ञा सङ्गृहीत्वा यतस्ततः ॥ १३.२१२.४१ ॥
Gierige, grausame Menschen mit dem Verhalten von Räubern muss der König gewiss zügeln, wo immer er sie ergreift.
13.212.42
कुमारान्विनयोद्बोधैर्जन्मप्रभृति योजयेत् ।
तेषामात्मगुणोपेतं यौवराज्येन योजयेत् ॥ १३.२१२.४२ ॥
Der König soll seine Söhne von Geburt an durch Lehren der Demut und Wachsamkeit unterweisen und denjenigen als Kronprinzen einsetzen, der mit den Eigenschaften des Selbst begabt ist.
13.212.43
प्रकृतीनां यथा न स्याद्राज्यभ्रंशो भवेद्भयम् ।
एतत्संचिन्तयेन्नित्यं तद्विधानं तथार्हति ॥ १३.२१२.४३ ॥
Damit es unter den Untertanen nicht zum Zusammenbruch des Reiches und zur Furcht kommt, soll der König dies stets bedenken und entsprechende Vorkehrungen treffen.
13.212.44
अराजकं क्षणमपि राज्यं न स्याद्धि शोभने ।
आत्मनोऽनुविधानाय यौवराज्यं सदेष्यते ॥ १३.२१२.४४ ॥
O Schöne, ein Reich darf nicht einmal für einen Augenblick ohne Herrscher sein; das Amt des Kronprinzen wird stets gewünscht, damit die eigene Herrschaft fortbestehen kann.
13.212.45
कुलजानां च वैद्यानां श्रोत्रियाणां तपस्विनाम् ।
अन्येषां वृत्तियुक्तानां विशेषं कर्तुमर्हति ॥ १३.२१२.४५ ॥
Der König soll den Menschen aus guter Familie, den Ärzten, den vedischen Gelehrten, den Asketen und anderen, die ihrem Beruf nachgehen, besondere Achtung erweisen.
13.212.46
आत्मार्थं राज्यतन्त्रार्थं कोशार्थं च समाचरेत् ।
दुर्गाद्राष्ट्रात्समुद्राच्च वणिग्भ्यः पुरुषात्ययात् ॥ १३.२१२.४६ ॥
Für sich selbst, für den Staatsapparat und für den Schatz soll der König handeln: Er soll Einkünfte aus den Festungen, dem Reich, dem Meer und von den Kaufleuten erheben, im Verhältnis zur Arbeit der Menschen.
13.212.47
परात्मगुणसाराभ्यां भृत्यपोषणमाचरेत् ।
वाहनानां प्रकुर्वीत पोषणं योधकर्मसु ॥ १३.२१२.४७ ॥
Nachdem man das Wesen der Eigenschaften anderer und seiner selbst erkannt hat, soll man seine Diener unterhalten; und man soll für den Unterhalt der Reittiere sorgen, die bei den Aufgaben der Krieger eingesetzt werden.
13.212.48
सादरः सततं भूत्वा अवेक्षाव्रतमाचरेत् ।
चतुर्दा विभजेत्कोशं धर्मभृत्यात्मकारणात् ॥ १३.२१२.४८ ॥
Stets ehrerbietig, soll er das Gelübde sorgfältiger Achtsamkeit üben und den Schatz in vier Teile teilen: für den Dharma, für die Diener und für sich selbst.
13.212.49
आपदर्थं च नीतिज्ञो देशकालवशेन तु ।
अनाथान्व्यथितान्वृद्धान्स्वे देशे पोषयेन्नृपः ॥ १३.२१२.४९ ॥
Ein in der Staatskunst erfahrener König soll für den Notfall, je nach Ort und Zeit, in seinem eigenen Land die Hilflosen, Bedrängten und Alten versorgen.
13.212.50
सन्धिं च विग्रहं चैव तद्विशेषांस्तथा पारन् ।
यथावत्संविमृश्यैव बुद्धिपूर्वं समाचरेत् ॥ १३.२१२.५० ॥
Nachdem er Frieden und Krieg, ihre Unterschiede und ihre Folgen gründlich erwogen hat, soll er mit überlegter Einsicht handeln.
13.212.51
सर्वेषां सम्प्रियो भूत्वा मण्डलं सततं चरेत् ।
शुभेष्वपि च कार्येषु च चैकान्तः समाचरेत् ॥ १३.२१२.५१ ॥
Allen lieb, soll er stets den Kreis der Verbündeten pflegen und auch bei glücklichen Unternehmungen mit ungeteilter Hingabe handeln.
13.212.52
स्वतश्च परतश्चैव व्यसनानि विमृश्य सः ।
परेणि धार्मिकान्योगान्नातीयाद्द्वेषलोभतः ॥ १३.२१२.५२ ॥
Nachdem er die Unglücke bedacht hat, die von ihm selbst und von anderen kommen, soll er aus Hass oder Gier nicht die rechtmäßigen Unternehmungen des Feindes übertreten.
13.212.53
रक्ष्यत्वं वै प्रजाधर्मः क्षत्रधर्मस्तु रक्षणम् ।
कुनृपैः पीडितास्तस्मात्प्रजाः सर्वत्र पालयेत् ॥ १३.२१२.५३ ॥
Die Pflicht der Untertanen ist, beschützt zu werden, und die Pflicht des Kriegers ist der Schutz. Darum soll er die Untertanen überall schützen, wenn sie von schlechten Königen bedrängt werden.
13.212.54
यात्राकालेऽनवेक्ष्यैव पश्चात्कोपफलोदयः ।
तद्युक्ताश्चापदश्चैव शासनादिति चिन्तयेत् ॥ १३.२१२.५४ ॥
Wer zur Zeit des Feldzugs unbedacht handelt, dem erwächst später die Frucht des Zorns und die mit ihr verbundenen Unglücke — so soll man nach dem Gebot der Herrschaft bedenken.
13.212.55
व्यसनेभ्यो बलं रक्षेन्नयतो व्ययतोपि वा ।
प्रायशो वर्जयेद्युद्धं प्राणरक्षणकारणात् ॥ १३.२१२.५५ ॥
Die Stärke soll man vor Unglück bewahren, durch kluge Politik oder auch durch Aufwand; um das Leben zu schützen, soll man den Krieg meist meiden.
13.212.56
कारणादेवि योद्धव्यं नात्मनः परदोषतः ।
सुयुद्धे प्राणमोक्षश्च तस्य धर्माय इष्यते ॥ १३.२१२.५६ ॥
Nur aus einem triftigen Grund soll man kämpfen, nicht um des eigenen Vorteils willen oder wegen fremder Schuld; im gerechten Krieg gilt das Hingeben des Lebens als dessen Dharma.
13.212.57
अभियुक्तो बलवता कुर्यादापद्विधिं नृपः ।
अनुनीय तथा सर्वान्प्रजानां हितकारणात् ॥ १३.२१२.५७ ॥
Wenn der König von einem Stärkeren angegriffen wird, soll er die Regel für Notzeiten befolgen; und zum Wohl der Untertanen soll er alle auf diese Weise besänftigen.
13.212.58
अन्यप्रकृतियुक्तानां राज्ञां वृत्तिविचारिणाम् ।
अन्यांश्चापत्प्रपन्नानां न तान्संयोक्तुमर्हति ॥ १३.२१२.५८ ॥
Es ziemt sich nicht, Könige, die mit anderen Naturen verbunden sind und auf ihren Lebensunterhalt achten, oder andere, die in Unglück geraten sind, mit sich zu verbinden.
13.212.59
शुभाशुभं यदा देवि व्रतं तूभयसाधनम् ।
आत्मैव तच्छुभं कुर्यादशुभं योजयेत्परान्। ॥ १३.२१२.५९ ॥
O Göttin, wenn ein Gelübde Mittel zu Gutem wie zu Bösem ist, so soll man sich selbst dem Guten zuwenden und das Böse den anderen auferlegen.
13.212.60
एवमुद्देशतः प्रोक्तमलेपत्वं यथा भवेत् ।
एष देवि समासेन राजधर्मः प्रकीर्तितः ॥ १३.२१२.६० ॥
So wurde in Umrissen dargelegt, wie man makellos bleiben kann. Dies, o Göttin, ist in Kürze die Königspflicht, wie sie verkündet wurde.
13.212.61
एवं संवर्तमानस्तु दण्डयन्भर्त्सयन्प्रजाः ।
निष्कल्मषमवाप्नोति पद्मपत्रमिवाम्भसा ॥ १३.२१२.६१ ॥
Wer sich so verhält und seine Untertanen bestraft und tadelt, der erlangt Makellosigkeit, wie das Lotusblatt, das vom Wasser unberührt bleibt.
13.212.62
एवं संवर्तमानस्य कालधर्मो यदा भवेत् ।
स्वर्गलोके तदा राजा त्रिदशैः सह तोष्यते ॥ १३.२१२.६२ ॥
Wenn für einen, der sich so verhält, die Stunde des Todes kommt, dann freut sich der König in der Himmelswelt zusammen mit den Göttern.
13.212.63
द्विविधं राज्यवृत्तं च न्यायभाग्यसमन्वितम् ।
एवं न्यायानुगं वृत्तं कथितं ते शुभेक्षणे ॥ १३.२१२.६३ ॥
Zweifach ist die Lebensführung des Königtums, verbunden mit Gerechtigkeit und Glück. So, o Schönäugige, wurde dir die gerechtigkeitsgemäße Führung verkündet.
13.212.64
राज्यं न्यायानुगं तात बुद्धिशास्त्रानुगं भवेत् ।
धर्म्यं पथ्यं यशस्यं च स्वर्ग्यं चैव तथा भवेत् ॥ १३.२१२.६४ ॥
Das Königtum, mein Lieber, soll dem Recht entsprechen und Vernunft und Lehrschrift folgen. Dann wird es rechtschaffen, heilsam, ruhmvoll und himmelsführend.
13.212.65
राज्यं भाग्यानुगं नाम अयथावत्प्रदृश्यते ।
तत्तु शास्त्रविनिर्मुक्तं सतां कोपकरं भवेत्।
अधर्म्यमयशस्यं च दुरन्तं च भवेद्ध्रुवम् ॥ १३.२१२.६५ ॥
Das Königtum, das nur dem Glück folgt, erscheint unangemessen. Losgelöst von der Lehrschrift wird es den Guten zum Ärgernis; es ist unrechtmäßig, unrühmlich und hat gewiss ein schreckliches Ende.
13.212.66
यत्र स्वच्छन्दतः सर्वं क्रियते कर्म राजभिः ।
तत्र भाग्यवशाद्भृत्या लभन्ते न विशेषतः ॥ १३.२१२.६६ ॥
Wo die Könige alle Handlungen nach eigenem Belieben vollziehen, erlangen dort die Diener, durch die Macht des Schicksals, nichts Besonderes.
13.212.67
यत्र दण्ड्या न दण्ड्यन्ते पूज्यन्ते वा नराधमाः ।
यत्र सन्तोपि हन्यन्ते तत्र भाग्यानुगं भवेत् ॥ १३.२१२.६७ ॥
Wo die Strafwürdigen nicht bestraft werden, oder die niedrigsten der Menschen geehrt werden, und selbst die Guten erschlagen werden, dort folgt alles dem Schicksal.
13.212.68
शुभाशुभं यथा यत्र विपरीतं प्रदृश्यते ।
राज्ञि चासुरपक्षे तु तत्र भाग्यानुगं भवेत् ॥ १३.२१२.६८ ॥
Wo Gutes und Böses verkehrt erscheinen und der König auf der Seite der Asuras steht, dort folgt ebenfalls alles dem Schicksal.
13.212.69
भाग्यानुगे तु राजानो वर्तमाना यथातथा ।
प्राप्याकीर्तिमनर्थं च इह लोके शुभेक्षणे ॥ १३.२१२.६९ ॥
O du Schönäugige, Könige, die unter der Herrschaft des Schicksals sich irgendwie verhalten, erlangen hier in dieser Welt Unehre und Verderben.
13.212.70
परत्र सुमहाघोरं तमः प्राप्य दुरत्ययम् ।
तिष्ठन्ति नरके देवि प्रलयान्तादिति स्थितिः ॥ १३.२१२.७० ॥
O Göttin, im Jenseits in ein überaus schreckliches, schwer zu durchquerendes Dunkel gelangt, verweilen sie in der Hölle bis zum Ende der Weltauflösung; so ist die festgesetzte Ordnung.
13.212.71
मोक्षं दुष्कृतिनां चापि विद्यते कालपर्ययात् ।
नास्त्येव मोक्षणं देवि राज्ञां दुष्कृतिकारिणाम् ॥ १३.२१२.७१ ॥
Für Übeltäter gibt es die Erlösung im Lauf der Zeit; aber, o Göttin, für Könige, die Böses tun, gibt es wahrlich keine Erlösung.
13.212.72
एतत्सर्वं समासेन राजवृत्तं शुभाशुभम् ।
कथितं ते महाभागे भूयः श्रोतुं किमिच्छसि ॥ १३.२१२.७२ ॥
O du Hochgesegnete, all dies über das gute und schlechte Verhalten der Könige ist dir in Kürze erzählt worden. Was willst du noch hören?