மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.212
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.212.1
देवदेव नमस्तुभ्यं त्र्यक्ष भो वृषभध्वज ।
श्रुतं मे भगवन्सर्वं त्वत्प्रसादान्महेश्वर ॥ १३.२१२.१ ॥
தேவதேவரே, முக்கண்ணரே, விருஷபக்கொடியோனே, உமக்கு வணக்கம். பகவானே, மகேசுவரரே, உமது அருளால் நான் அனைத்தையும் கேட்டேன்.
13.212.2
सङ्गृहीतं मया तच्च तव वाक्यमनुत्तमम् ।
इदानीमस्ति संदेहो मानुषेष्विह कश्चन ॥ १३.२१२.२ ॥
உமது அந்த மிக உயர்ந்த வாக்கியத்தை நான் மனதில் பதித்துக்கொண்டேன். ஆனால் இப்போது இவ்வுலக மனிதர்களைப் பற்றி சில ஐயங்கள் உள்ளன.
13.212.3
तुल्यप्राणशिरःकायो राजाऽयमिति मृश्यते ।
केन कर्मविपाकेन सर्वप्राधान्यमर्हति ॥ १३.२१२.३ ॥
உயிர், தலை, உடல் ஆகியவற்றில் மற்ற மனிதர்களைப் போலவே இருந்தும் இவன் அரசன் என்று கருதப்படுகிறான். எந்த கர்மபலனால் இவன் அனைவரின் மீதும் தலைமைக்கு தகுதி பெறுகிறான்?
13.212.4
स चापि दण्डयन्मर्त्यान्भर्त्सयन्विधमन्नपि ।
प्रेत्यभावे कथं लोकाँल्लभते पुण्यकर्मणा।
राजवृत्तमहं तस्माच्छ्रोतुमिच्छामि मानद ॥ १३.२१२.४ ॥
அவன் மனிதர்களைத் தண்டித்து, கடிந்துகொண்டு, சில சமயம் விதிக்கு மாறாகவும் நடக்கிறான். அப்படியானால் மரணத்திற்குப் பின் புண்ணிய கர்மத்தால் அவன் எப்படி உலகங்களை அடைகிறான்? ஆகையால், மானதா, அரசனின் நடத்தையை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்.
13.212.5
तदहं ते प्रवक्ष्यामि राजधर्मं शुभानने ॥ १३.२१२.५ ॥
ஆகையால் சுபானனே, அரச தர்மத்தை உனக்கு நான் கூறுவேன்.
13.212.6
राजायत्तं हि यत्सर्वं लोकवृत्तं शुभाशुभम् ।
महतस्तपसो देवि फलं राज्यमिति स्मृतम् ॥ १३.२१२.६ ॥
உலகில் நன்மையும் தீமையும் ஆகிய அனைத்து நடத்தையும் அரசனைச் சார்ந்தது. தேவியே, அரசாட்சி பெரிய தவத்தின் பலன் என்று நினைவுகூரப்படுகிறது.
13.212.7
तपोदानमयं राज्यं परं स्थानं विधीयते ।
तस्माद्राज्ञः सदा मर्त्याः प्रणमन्ति यतस्ततः ॥ १३.२१२.७ ॥
தவமும் தானமும் நிறைந்த அரசு உயர்ந்த நிலையாக விதிக்கப்பட்டது; ஆகவே மனிதர்கள் எங்கிருந்தாலும் எப்போதும் அரசனை வணங்குகிறார்கள்.
13.212.8
न्यायतस्त्वं महाभागे श्रोतुकामाऽसि भामिनि ।
तस्मात्तस्यैव चरितं जगत्पथ्यं शृणु प्रिये ॥ १३.२१२.८ ॥
மகாபாக்யையே, நீ நியாயமாகவே கேட்க விரும்புகிறாய், அழகியே; ஆகவே உலகுக்கு நன்மை தரும் அவனது நடத்தையைக் கேள், அன்பே.
13.212.9
अराजके पुरा त्वासीत्प्रजानां सङ्कुलं महत् ।
तदृष्ट्वा सङ्कुलं ब्रह्मा मनुं राज्ये न्यवेदयत्।
तदाप्रभृति संदृष्टं राज्ञां वृत्तं शुभाशुभम् ॥ १३.२१२.९ ॥
முன்பு அரசன் இல்லாத காலத்தில் மக்களிடையே பெரும் குழப்பம் இருந்தது. அந்தக் குழப்பத்தைக் கண்ட பிரம்மா மனுவை அரசாட்சியில் நியமித்தார்; அன்று முதல் அரசர்களின் நல்ல, கெட்ட நடத்தை காணப்பட்டது.
13.212.10
तन्मे शृणु वरारोहे तस्य पथ्यं जगद्धितम् ।
यथा प्रेत्य लभेत्स्वर्गं यथा वीर्यं यशस्तथा ॥ १३.२१२.१० ॥
அழகிய இடையுடையவளே, அதன் உலகுக்கு நன்மை தரும் நல் வழியை என்னிடமிருந்து கேள்; இறந்த பின் சொர்க்கத்தையும், அவ்வாறே வீரியத்தையும் புகழையும் எவ்வாறு பெறலாம் என்பதை.
13.212.11
पित्र्यं वा भूतपूर्वं वा स्वयमुत्पाद्य वा पुनः ।
राज्यधर्ममनुष्ठाय विधिवद्भोक्तुमर्हति ॥ १३.२१२.११ ॥
தந்தை வழியாக வந்ததாயினும், முன்பு இருந்ததாயினும், அல்லது தானே பெற்று மீண்டும் அடைந்ததாயினும் — அரசதர்மத்தை முறைப்படி கடைப்பிடித்த பின்பே அரசாள தகுதி பெறுகிறான்.
13.212.12
आत्मानमेव प्रथमं विनयैरुपपादयेत् ।
अनु भृत्यान्प्रजाः पश्चादित्येष विनयक्रमः ॥ १३.२१२.१२ ॥
முதலில் தன்னைத்தானே பணிவு என்னும் ஒழுக்கத்தால் நிலைநிறுத்த வேண்டும்; பின்னர் ஊழியர்களை, பின்னர் குடிமக்களை — இதுவே பணிவின் வரிசை.
13.212.13
स्वामिनं चोषमां कृत्वा प्रजास्तद्वृत्तकाङ्क्षया ।
स्वयं विनयसम्पन्ना भवन्तीह शुभेक्षणे ॥ १३.२१२.१३ ॥
அரசனை முன்மாதிரியாக்கி, அவனது நடத்தையை விரும்பி, குடிமக்கள் தாமே பணிவுடன் அமைகின்றனர், மங்கலக் கண்ணினளே.
13.212.14
स्वस्मात्पूर्वतरा राजा विनयत्येव वै प्रजाः ।
अपहास्यो भवेत्तादृक्स्वदोषस्यानवेक्षणात् ॥ १३.२१२.१४ ॥
அரசன் முதலில் தன்னையே பணிவுறுத்த வேண்டும், பின்னரே குடிமக்களை; தன் குற்றத்தைப் பாராதவன் நகைப்புக்கு இலக்காவான்.
13.212.15
विद्याभ्यासैर्वृद्धयोगैरात्मानं विनयं नयेत् ।
विद्या धर्मार्थफलिनी तद्विदो वृद्धसंज्ञिताः ॥ १३.२१२.१५ ॥
கல்வி பயிற்சியாலும் பெரியோரின் நட்பாலும் தன்னைப் பணிவில் நடத்த வேண்டும்; கல்வி அறம், பொருள் என்ற பயனைத் தரும், அதை அறிந்தவரே பெரியோர் எனப்படுவர்.
13.212.16
इन्द्रियाणां जयो देवि अत ऊर्ध्वमुदाहृतः ।
अजये सुमहान्दोषो राजानं विनिपातयेत् ॥ १३.२१२.१६ ॥
தேவியே, புலன்களை வெல்வதே அடுத்ததாகக் கூறப்பட்டது; அவற்றை வெல்லாமையில் பெரிய குற்றம் உண்டு, அது அரசனை வீழ்த்தும்.
13.212.17
पञ्चैव स्ववशे कृत्वा तदर्थान्पञ्च शोषयेत् ।
षडुत्सृज्य यथायोगं ज्ञानेन विनयेन च।
सास्त्रचक्षुर्नयपरो भूत्वा भृत्यान्समाहरेत् ॥ १३.२१२.१७ ॥
ஐந்து புலன்களையும் தன் வசப்படுத்தி, அவற்றின் பொருள்களை ஐந்து வகையிலும் வற்றச் செய்ய வேண்டும்; ஆறை தக்கவாறு விட்டு, அறிவாலும் பணிவாலும், சாத்திரத்தைக் கண்ணாகக் கொண்டு, நீதியில் ஈடுபட்டவனாக ஊழியர்களைச் சேர்க்க வேண்டும்.
13.212.18
वृत्तश्रुतकुलोपेतानुपधाबिः परीक्षितान् ।
अमात्यानुपधातीतान्सोपसर्पाञ्जितेन्द्रियान्।
योजयेत यथायोगं यथार्हं स्वेषु कर्मसु ॥ १३.२१२.१८ ॥
நன்னடத்தை, கல்வி, குலம் உடையவர்களும், சோதனைகளால் பரிசோதிக்கப்பட்டவர்களும், சோதனைகளைக் கடந்தவர்களும், அருகில் வருபவர்களும், புலன் வென்றவர்களுமான அமைச்சர்களைத் தகுதியுடன் அவரவர் பணிகளில் நியமிக்க வேண்டும்.
13.212.19
अमात्या बुद्धिसम्पन्ना राष्ट्रं बहुजनप्रियम् ।
दुराधर्षं पुरश्रेष्ठं कोशः कृच्छ्रसहः स्मृतः ॥ १३.२१२.१९ ॥
அறிவு நிறைந்த அமைச்சர்கள், பலருக்கும் பிரியமான நாடு, வெல்ல முடியாத சிறந்த நகரம், கடுமையான காலத்தையும் தாங்கும் கருவூலம் — இவை கூறப்பட்டுள்ளன.
13.212.20
अनुरक्तं बलं साम्नामद्वैधं मन्त्रमेव च ।
एताः प्रकृतयः स्वेषु स्वामी विनयतत्ववित्। ॥ १३.२१२.२० ॥
விசுவாசமான படை, சாம நீதியின் நேர்மை, ஆலோசனை — இவையே அரசின் அங்கங்கள்; தன் ஆட்சியில் பணிவின் உண்மையை அறிந்த அரசன் இவற்றைக் காக்க வேண்டும்.
13.212.21
प्रजानां रक्षणार्थाय सर्वमेतद्विनिर्मितम् ।
आभिः करणभूताभिः कुर्याल्लोकहितं नृपः ॥ १३.२१२.२१ ॥
குடிமக்களைக் காக்கும் பொருட்டே இவையனைத்தும் அமைக்கப்பட்டுள்ளன; இந்தக் கருவிகளைக் கொண்டு அரசன் உலகின் நலனைச் செய்ய வேண்டும்.
13.212.22
आत्मरक्षा नरेन्द्रस्य प्रजारक्षार्थमिष्यते ।
तस्मात्सततमात्मानं संरक्षेदप्रमादवान् ॥ १३.२१२.२२ ॥
அரசனின் தன்னைக் காத்தல் குடிமக்களைக் காக்கும் பொருட்டே விரும்பப்படுகிறது; ஆகையால் கவனமுடன் அவன் எப்போதும் தன்னைக் காக்க வேண்டும்.
13.212.23
भोजनाच्छादनस्नानाद्बहिर्निष्क्रमणादपि ।
नित्यं स्त्रीगणसंयोगाद्रक्षेदात्मानमात्मवान् ॥ १३.२१२.२३ ॥
உணவு, உடை, நீராடல், வெளியே செல்வது, பெண்கள் கூட்டத்தோடு உறவு — இவற்றிலிருந்தும் எப்போதும், தன்னடக்கமுள்ளவன் தன்னைக் காக்க வேண்டும்.
13.212.24
स्वेभ्यश्चैव परेभ्यश्च शश्त्रादपि विषादपि ।
सततं पुत्रदारेभ्यो रक्षेदात्मानमात्मवान् ॥ १३.२१२.२४ ॥
சொந்தங்களிடமிருந்தும் அந்நியர்களிடமிருந்தும், ஆயுதத்திலிருந்தும் விஷத்திலிருந்தும், மனைவி மக்களிடமிருந்தும் எப்போதும், தன்னடக்கமுள்ளவன் தன்னைக் காக்க வேண்டும்.
13.212.25
सर्वेभ्य एव स्थानेभ्यो रक्षेदात्मानमात्मवान् ।
प्रजानां रक्षणार्थाय प्रजाहितकरो भवेत् ॥ १३.२१२.२५ ॥
சுயக்கட்டுப்பாடுள்ளவன் எல்லா நிலைகளிலிருந்தும் தன்னைக் காத்துக்கொள்ள வேண்டும்; குடிமக்களைக் காக்கும் பொருட்டு அவர்களின் நலனுக்காக உழைப்பவனாக இருக்கட்டும்.
13.212.26
प्रजाकार्यं तु तत्कार्यं प्रजासौख्यं तु तत्सुखम् ।
प्रजाप्रियं प्रियं तस्य स्वहितं तु प्रजाहितम्।
प्रजार्तं तस्य सर्वस्वमात्मार्थं न विधीयते। ॥ १३.२१२.२६ ॥
குடிமக்களின் செயலே அவனுடைய செயல்; குடிமக்களின் இன்பமே அவனுடைய இன்பம். குடிமக்களுக்குப் பிரியமானதே அவனுக்குப் பிரியம்; குடிமக்களின் நலனே அவனுடைய நலன். குடிமக்களின் துன்பமே அவனுடைய சர்வமும்; தன் சொந்த நலனுக்காக அது விதிக்கப்படவில்லை.
13.212.27
प्रकृतीनां हि रक्षार्थं रागद्वेषौ व्युदस्य च ।
उभयोः पक्षयोर्वादं श्रुत्वा चैव यथातथम्।
तमर्थं विमृशेद्बुद्ध्या स्वयमातत्वदर्शनात् ॥ १३.२१२.२७ ॥
குடிமக்களைக் காக்கும் பொருட்டு, விருப்பு வெறுப்பை விட்டு, இரு தரப்பினரின் வாதத்தை உள்ளபடி கேட்டு, அந்த விஷயத்தை தன் அறிவால் தானே ஆராய வேண்டும்; ஆத்மதத்துவத்தைக் காண்பதன் மூலம்.
13.212.28
तत्वविद्भिश्च बहुभिर्वृद्धैः सह नरोत्तमैः ।
कर्तारमपराधं च देशकालौ नयानयौ ॥ १३.२१२.२८ ॥
தத்துவம் அறிந்த பலருடனும், முதியோர்களுடனும், சிறந்த மனிதர்களுடனும் சேர்ந்து, செய்பவனையும், குற்றத்தையும், இடத்தையும், காலத்தையும், நீதி-அநீதியையும் ஆராய வேண்டும்.
13.212.29
ज्ञात्वा सम्यग्यथाशास्त्रं ततो दण्डं नयेन्नृषु ।
एवं कुर्वंल्लभेद्धर्मं पक्षपातविवर्जनात् ॥ १३.२१२.२९ ॥
சாஸ்திரப்படி நன்கு அறிந்த பின்னர், மனிதர்கள் மீது நீதியுடன் தண்டனை விதிக்க வேண்டும். இவ்வாறு செய்பவன், பக்கச்சார்பை விலக்கி, தர்மத்தைப் பெறுவான்.
13.212.30
प्रत्यक्षाप्तोपदेशाभ्यामनुमानेन वा पुनः ।
बोद्धव्यं सततं राज्ञा देशवृत्तं शुभाशुभम् ॥ १३.२१२.३० ॥
அரசன் நேரடி அறிவினாலும், நம்பத்தகுந்தவர்களின் உபதேசத்தாலும், அல்லது அனுமானத்தாலும், நாட்டின் நல்ல மற்றும் தீய நடத்தையை எப்போதும் அறிய வேண்டும்.
13.212.31
चारैः कर्मप्रवृत्त्या च तद्विज्ञाय विचारयेत् ।
अशुभं निर्हरेत्सद्यो जोषयेच्छुभमात्मनः ॥ १३.२१२.३१ ॥
ஒற்றர்கள் மூலமாகவும் செயல்களின் போக்கினாலும் அதை அறிந்து ஆராய வேண்டும்; தீயதை உடனே அகற்ற வேண்டும், நல்லதை தனக்காக வளர்க்க வேண்டும்.
13.212.32
गर्ह्यान्विगर्हयेदेव पूज्यान्सम्पूजयेत्तथा ।
दण्ड्यांश्च दण्डयेद्देवि नात्र कार्या विचारणा ॥ १३.२१२.३२ ॥
இகழத்தக்கவர்களை இகழ வேண்டும், மதிக்கத்தக்கவர்களை மதிக்க வேண்டும்; தண்டிக்கத்தக்கவர்களைத் தண்டிக்க வேண்டும், தேவியே — இதில் ஆராய்ச்சி தேவையில்லை.
13.212.33
पञ्चावेक्षन्सदा मन्त्रं कुर्याद्बुद्धियुतैर्नरैः ।
कुलवृत्तश्रुतोपेतैर्नित्यं मन्त्रपरो भवेत् ॥ १३.२१२.३३ ॥
ஐந்தையும் கவனித்துக்கொண்டு எப்போதும் அறிவுள்ளவர்களுடன் ஆலோசனை செய்ய வேண்டும்; குலம், நடத்தை, கல்வி நிறைந்தவர்களுடன் எப்போதும் ஆலோசனையில் ஈடுபட்டிருக்க வேண்டும்.
13.212.34
कामकारेण वै मुख्यैर्न च मन्त्रमना भवेत् ।
राजा राष्ट्रहितापेक्षं सत्यधर्माणि कारयेत् ॥ १३.२१२.३४ ॥
விருப்பம்போல் முக்கியமானவர்களுடன் ஆலோசிக்கக் கூடாது; அரசன் நாட்டின் நலனைக் கருதி உண்மையும் தர்மமுமான செயல்களைச் செய்விக்க வேண்டும்.
13.212.35
सर्वोद्योगं स्वयं कुर्याद्दुर्गादिषु सदा नृषु ।
देशवृद्धिकरान्भृत्यानप्रमादेन कारयेत् ॥ १३.२१२.३५ ॥
அரசன் தானே எல்லா முயற்சிகளையும் கோட்டைகள் முதலியவற்றில் எப்போதும் செய்ய வேண்டும்; நாட்டை வளர்க்கும் பணியாளர்களை கவனக்குறைவின்றி வேலை செய்விக்க வேண்டும்.
13.212.36
देशक्षयकरान्सर्वानप्रियांश्च विवर्जयेत् ।
अहन्यहनि सम्पश्येदनुजीविगणं स्वयम् ॥ १३.२१२.३६ ॥
நாட்டை அழிக்கும் அனைவரையும், விரும்பத்தகாதவர்களையும் விலக்க வேண்டும். அரசன் தானே நாள்தோறும் தன்னைச் சார்ந்து வாழும் கூட்டத்தை நன்கு கவனிக்க வேண்டும்.
13.212.37
सुमुखः सुप्रियो दत्त्वा सम्यग्वृत्तं समाचरेत् ।
अधर्म्यं परुषं तीक्ष्णं वाक्यं वक्तुं न चार्हति ॥ १३.२१२.३७ ॥
முகமலர்ச்சியுடனும் அனைவருக்கும் இனியவனாகவும் இருந்து, நன்கு நல்ல நடத்தையைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். அதர்மமான, கடுமையான, கூர்மையான சொற்களைப் பேசுவது தகாது.
13.212.38
असंविश्वास्य वचनं वक्तुं सत्सु न चार्हति ।
नरेनरे गुणान्दोषान्सम्यग्वेदितुमर्हति ॥ १३.२१२.३८ ॥
நம்பிக்கையின்மையை உண்டாக்கும் சொல்லை நல்லோர் முன் பேசுவது தகாது. ஒவ்வொரு மனிதனிடமுள்ள நற்குணங்களையும் குறைகளையும் நன்கு அறிய வேண்டும்.
13.212.39
स्वेङ्गितं वृणुयाद्धैर्यं न कुर्यात्क्षुद्रसंविदम् ।
परेङ्गितज्ञो लोकेषु भूत्वा संसर्गमाचरेत् ॥ १३.२१२.३९ ॥
தன் குறிப்பை மறைத்து உறுதியுடன் இருக்க வேண்டும்; அற்ப உடன்படிக்கைகளைச் செய்யக் கூடாது. பிறரின் குறிப்புகளை அறிந்தவனாக மக்களிடையே பழக வேண்டும்.
13.212.40
स्वतश्च परतश्चैव परस्परभयादपि ।
अमानुषभयेभ्यश्च स्वाः प्रजाः पालयेन्नृपः ॥ १३.२१२.४० ॥
அரசன் தன் குடிமக்களை உள்ளிருந்தும், வெளியிருந்தும், ஒருவருக்கொருவர் அச்சத்திலிருந்தும், மனிதரல்லாதவர் அச்சுறுத்தல்களிலிருந்தும் காக்க வேண்டும்.
13.212.41
लुब्धाः कठोराश्चाप्यस्य मानवा दस्युवृत्तयः ।
निग्राह्या एव ते राज्ञा सङ्गृहीत्वा यतस्ततः ॥ १३.२१२.४१ ॥
பேராசை கொண்ட, கொடூரமான, கொள்ளையர் நடத்தையுடைய மனிதர்கள் — அவர்களை அரசன் எங்கிருந்து கிடைத்தாலும் பிடித்து அடக்க வேண்டும்.
13.212.42
कुमारान्विनयोद्बोधैर्जन्मप्रभृति योजयेत् ।
तेषामात्मगुणोपेतं यौवराज्येन योजयेत् ॥ १३.२१२.४२ ॥
அரசன் இளவரசர்களைப் பிறப்பிலிருந்தே அடக்கம் மற்றும் விழிப்புணர்வின் போதனைகளால் பயிற்றுவிக்க வேண்டும். அவர்களில் தன்குணங்கள் நிறைந்தவர்களை யுவராஜ் பதவியில் அமர்த்த வேண்டும்.
13.212.43
प्रकृतीनां यथा न स्याद्राज्यभ्रंशो भवेद्भयम् ।
एतत्संचिन्तयेन्नित्यं तद्विधानं तथार्हति ॥ १३.२१२.४३ ॥
குடிமக்களிடையே அரசு வீழ்ச்சி அடைந்து அச்சம் உண்டாகாதவாறு இருக்க வேண்டும். இதை எப்போதும் சிந்திக்க வேண்டும்; அதற்கேற்ற ஏற்பாடுகளைச் செய்வதே தகும்.
13.212.44
अराजकं क्षणमपि राज्यं न स्याद्धि शोभने ।
आत्मनोऽनुविधानाय यौवराज्यं सदेष्यते ॥ १३.२१२.४४ ॥
அழகியே, அரசில் ஒரு கணமேனும் அராஜகம் இருக்கக்கூடாது. தன் ஆட்சிமுறை தொடர்வதற்காகவே எப்போதும் யுவராஜ் பதவி விரும்பப்படுகிறது.
13.212.45
कुलजानां च वैद्यानां श्रोत्रियाणां तपस्विनाम् ।
अन्येषां वृत्तियुक्तानां विशेषं कर्तुमर्हति ॥ १३.२१२.४५ ॥
நல்ல குலத்தில் பிறந்தோர், மருத்துவர், வேதியர், தவசிகள் மற்றும் தத்தம் தொழிலில் ஈடுபட்ட பிறர் ஆகியோருக்குச் சிறப்பு மரியாதை செய்வது அரசனுக்குத் தகும்.
13.212.46
आत्मार्थं राज्यतन्त्रार्थं कोशार्थं च समाचरेत् ।
दुर्गाद्राष्ट्रात्समुद्राच्च वणिग्भ्यः पुरुषात्ययात् ॥ १३.२१२.४६ ॥
அரசன் தனக்காகவும், அரசாட்சி இயந்திரத்துக்காகவும், கருவூலத்துக்காகவும் உரிய செயல்களைச் செய்ய வேண்டும். கோட்டைகளிலிருந்தும், நாட்டிலிருந்தும், கடலிலிருந்தும், வணிகர்களிடமிருந்தும், மனிதர்களின் உழைப்பின் அளவுக்கேற்ப வருவாயைப் பெற வேண்டும்.
13.212.47
परात्मगुणसाराभ्यां भृत्यपोषणमाचरेत् ।
वाहनानां प्रकुर्वीत पोषणं योधकर्मसु ॥ १३.२१२.४७ ॥
பிறருடைய குணங்களையும் தன்னுடைய குணங்களின் சாரத்தையும் அறிந்து, பணியாளர்களைப் பராமரிக்க வேண்டும். போர்ச் செயல்களில் ஈடுபடும் வாகனங்களுக்கும் பராமரிப்பு ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும்.
13.212.48
सादरः सततं भूत्वा अवेक्षाव्रतमाचरेत् ।
चतुर्दा विभजेत्कोशं धर्मभृत्यात्मकारणात् ॥ १३.२१२.४८ ॥
எப்போதும் மரியாதையுடன் இருந்து கவனிப்பின் விரதத்தைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். தர்மம், ஊழியர்கள் மற்றும் தனக்காக கருவூலத்தை நான்கு பகுதிகளாகப் பிரிக்க வேண்டும்.
13.212.49
आपदर्थं च नीतिज्ञो देशकालवशेन तु ।
अनाथान्व्यथितान्वृद्धान्स्वे देशे पोषयेन्नृपः ॥ १३.२१२.४९ ॥
நீதியை அறிந்த அரசன் ஆபத்துக்காகவும், இடம் மற்றும் காலத்திற்கு ஏற்ப, தன் நாட்டில் அநாதைகளையும், துயருற்றவர்களையும், முதியோரையும் காக்க வேண்டும்.
13.212.50
सन्धिं च विग्रहं चैव तद्विशेषांस्तथा पारन् ।
यथावत्संविमृश्यैव बुद्धिपूर्वं समाचरेत् ॥ १३.२१२.५० ॥
சமாதானத்தையும் போரையும், அவற்றின் வேறுபாடுகளையும் முடிவுகளையும் முறையாக ஆராய்ந்த பின்னரே அறிவுடன் செயல்பட வேண்டும்.
13.212.51
सर्वेषां सम्प्रियो भूत्वा मण्डलं सततं चरेत् ।
शुभेष्वपि च कार्येषु च चैकान्तः समाचरेत् ॥ १३.२१२.५१ ॥
அனைவருக்கும் பிரியமானவனாக இருந்து எப்போதும் மண்டலத்தை (நட்பு நாடுகளின் வட்டத்தை) கவனிக்க வேண்டும்; மங்கலமான செயல்களிலும் ஒருமனதோடு செயல்பட வேண்டும்.
13.212.52
स्वतश्च परतश्चैव व्यसनानि विमृश्य सः ।
परेणि धार्मिकान्योगान्नातीयाद्द्वेषलोभतः ॥ १३.२१२.५२ ॥
தன்னிடமிருந்தும் பிறரிடமிருந்தும் வரும் துன்பங்களை ஆராய்ந்து, வெறுப்பு அல்லது பேராசையால் எதிரியின் தர்மபூர்வ உபாயங்களை மீறக் கூடாது.
13.212.53
रक्ष्यत्वं वै प्रजाधर्मः क्षत्रधर्मस्तु रक्षणम् ।
कुनृपैः पीडितास्तस्मात्प्रजाः सर्वत्र पालयेत् ॥ १३.२१२.५३ ॥
குடிமக்களின் தர்மம் காக்கப்படுவதாகும்; க்ஷத்திரியரின் தர்மம் காப்பதாகும். ஆகையால் தீய அரசர்களால் துன்புறும் குடிமக்களை எங்கும் காக்க வேண்டும்.
13.212.54
यात्राकालेऽनवेक्ष्यैव पश्चात्कोपफलोदयः ।
तद्युक्ताश्चापदश्चैव शासनादिति चिन्तयेत् ॥ १३.२१२.५४ ॥
படையெடுப்பின் காலத்தில் ஆராயாமல் செய்தால், பின்னர் கோபத்தின் பலன் எழும்; அதனுடன் தொடர்புடைய இடர்களும் வரும் — ஆட்சியின் ஆணையால் இவ்வாறு சிந்திக்க வேண்டும்.
13.212.55
व्यसनेभ्यो बलं रक्षेन्नयतो व्ययतोपि वा ।
प्रायशो वर्जयेद्युद्धं प्राणरक्षणकारणात् ॥ १३.२१२.५५ ॥
இடர்களிலிருந்து படையை காக்க வேண்டும் — நீதியாலோ செலவாலோ கூட; பெரும்பாலும் உயிர்காக்கும் பொருட்டு போரைத் தவிர்க்க வேண்டும்.
13.212.56
कारणादेवि योद्धव्यं नात्मनः परदोषतः ।
सुयुद्धे प्राणमोक्षश्च तस्य धर्माय इष्यते ॥ १३.२१२.५६ ॥
சரியான காரணத்திற்காகவே போர் செய்ய வேண்டும்; தன் நலனுக்காகவோ பிறரின் குற்றத்தாலோ அல்ல; நல்ல போரில் உயிர்விடுதல் அதன் தர்மத்திற்காகக் கருதப்படுகிறது.
13.212.57
अभियुक्तो बलवता कुर्यादापद्विधिं नृपः ।
अनुनीय तथा सर्वान्प्रजानां हितकारणात् ॥ १३.२१२.५७ ॥
வலிமையானவனால் தாக்கப்பட்டால் அரசன் ஆபத்துக் காலத்தின் விதியைச் செய்ய வேண்டும்; மக்களின் நலனுக்காக எல்லோரையும் இவ்வாறு சமாதானப்படுத்த வேண்டும்.
13.212.58
अन्यप्रकृतियुक्तानां राज्ञां वृत्तिविचारिणाम् ।
अन्यांश्चापत्प्रपन्नानां न तान्संयोक्तुमर्हति ॥ १३.२१२.५८ ॥
பிற குடிகளுடன் இணைந்த, வாழ்வாதாரத்தைச் சிந்திக்கும் அரசர்களையும், இடரில் விழுந்த பிறரையும் தன்னுடன் இணைப்பது தகாது.
13.212.59
शुभाशुभं यदा देवि व्रतं तूभयसाधनम् ।
आत्मैव तच्छुभं कुर्यादशुभं योजयेत्परान्। ॥ १३.२१२.५९ ॥
தேவி, நன்மையும் தீமையும் இரண்டுக்கும் வழியான நோன்பு இருக்கும்போது, தன்னையே நன்மையில் ஈடுபடுத்த வேண்டும்; தீமையை பிறர்மீது சுமத்த வேண்டும்.
13.212.60
एवमुद्देशतः प्रोक्तमलेपत्वं यथा भवेत् ।
एष देवि समासेन राजधर्मः प्रकीर्तितः ॥ १३.२१२.६० ॥
இவ்வாறு சுருக்கமாக, கறையற்றிருப்பது எவ்வாறு என்பது கூறப்பட்டது. தேவி, சுருக்கமாக இந்த ராஜதர்மம் எடுத்துரைக்கப்பட்டது.
13.212.61
एवं संवर्तमानस्तु दण्डयन्भर्त्सयन्प्रजाः ।
निष्कल्मषमवाप्नोति पद्मपत्रमिवाम्भसा ॥ १३.२१२.६१ ॥
இவ்வாறு நடந்துகொண்டு, குடிமக்களைத் தண்டித்தும் கண்டித்தும் வரும் அரசன், தாமரை இலை நீரால் நனையாதது போல கறையின்றி விளங்குகிறான்.
13.212.62
एवं संवर्तमानस्य कालधर्मो यदा भवेत् ।
स्वर्गलोके तदा राजा त्रिदशैः सह तोष्यते ॥ १३.२१२.६२ ॥
இவ்வாறு நடந்துகொள்ளும் அரசனுக்குக் காலதர்மம் வரும்போது, அவன் சுவர்க்க லோகத்தில் தேவர்களுடன் மகிழ்வடைகிறான்.
13.212.63
द्विविधं राज्यवृत्तं च न्यायभाग्यसमन्वितम् ।
एवं न्यायानुगं वृत्तं कथितं ते शुभेक्षणे ॥ १३.२१२.६३ ॥
அரசாட்சியின் நடத்தை இருவகைப்பட்டது; அது நீதியும் விதியும் கொண்டது. சுபமான கண்ணாளே, இவ்வாறு நீதிக்கு இசைந்த நடத்தை உனக்குக் கூறப்பட்டது.
13.212.64
राज्यं न्यायानुगं तात बुद्धिशास्त्रानुगं भवेत् ।
धर्म्यं पथ्यं यशस्यं च स्वर्ग्यं चैव तथा भवेत् ॥ १३.२१२.६४ ॥
அரசாட்சி நீதிக்கு இசைந்ததாகவும், அறிவும் சாஸ்திரமும் ஒட்டியதாகவும் இருக்க வேண்டும், அன்பனே. அப்போது அது தர்மமானதும், நன்மை தருவதும், புகழ் தருவதும், சுவர்க்கத்தை அளிப்பதுமாகும்.
13.212.65
राज्यं भाग्यानुगं नाम अयथावत्प्रदृश्यते ।
तत्तु शास्त्रविनिर्मुक्तं सतां कोपकरं भवेत्।
अधर्म्यमयशस्यं च दुरन्तं च भवेद्ध्रुवम् ॥ १३.२१२.६५ ॥
விதிக்கு இசைந்த அரசாட்சி முறையற்றதாகத் தோன்றுகிறது. சாஸ்திரத்தை விட்டு விலகிய அது நல்லோருக்குச் சினம் தருவதாகும்; அது அதர்மமும் அபகீர்த்தியும் உடையது; நிச்சயமாகக் கொடிய முடிவைத் தரும்.
13.212.66
यत्र स्वच्छन्दतः सर्वं क्रियते कर्म राजभिः ।
तत्र भाग्यवशाद्भृत्या लभन्ते न विशेषतः ॥ १३.२१२.६६ ॥
அரசர்கள் தன்னிச்சையாக எல்லாச் செயல்களையும் செய்யும் இடத்தில், பணியாளர்கள் விதியின் வசத்தால் சிறப்பாக எதையும் பெறுவதில்லை.
13.212.67
यत्र दण्ड्या न दण्ड्यन्ते पूज्यन्ते वा नराधमाः ।
यत्र सन्तोपि हन्यन्ते तत्र भाग्यानुगं भवेत् ॥ १३.२१२.६७ ॥
தண்டிக்கத் தக்கவர்கள் தண்டிக்கப்படாமலும், கீழ்மக்கள் போற்றப்பட்டும், நல்லோர் கொல்லப்பட்டும் இருக்கும் இடத்தில், எல்லாம் விதிக்கு உட்பட்டதாகும்.
13.212.68
शुभाशुभं यथा यत्र विपरीतं प्रदृश्यते ।
राज्ञि चासुरपक्षे तु तत्र भाग्यानुगं भवेत् ॥ १३.२१२.६८ ॥
நலமும் தீமையும் தலைகீழாகத் தோன்றும் இடத்திலும், அரசன் அசுரர் பக்கத்தில் இருக்கும் இடத்திலும், அங்கு எல்லாம் விதிக்கு உட்பட்டதாகும்.
13.212.69
भाग्यानुगे तु राजानो वर्तमाना यथातथा ।
प्राप्याकीर्तिमनर्थं च इह लोके शुभेक्षणे ॥ १३.२१२.६९ ॥
அழகிய கண்களை உடையவளே, விதிக்கு உட்பட்டு அரசர்கள் எவ்வாறோ நடந்துகொண்டால், இவ்வுலகில் அவர்கள் அபகீர்த்தியையும் அழிவையும் அடைவர்.
13.212.70
परत्र सुमहाघोरं तमः प्राप्य दुरत्ययम् ।
तिष्ठन्ति नरके देवि प्रलयान्तादिति स्थितिः ॥ १३.२१२.७० ॥
தேவியே, மறுலோகத்தில் மிகக் கொடிய, கடக்க அரிய இருளை அடைந்து, அவர்கள் பிரளயத்தின் முடிவு வரை நரகத்தில் இருக்கின்றனர்; இதுவே நிலையான விதி.
13.212.71
मोक्षं दुष्कृतिनां चापि विद्यते कालपर्ययात् ।
नास्त्येव मोक्षणं देवि राज्ञां दुष्कृतिकारिणाम् ॥ १३.२१२.७१ ॥
தீவினை செய்தவர்களுக்கும் காலம் கழிந்தால் விடுதலை உண்டு; ஆனால் தேவியே, தீவினை செய்யும் அரசர்களுக்கு விடுதலையே இல்லை.
13.212.72
एतत्सर्वं समासेन राजवृत्तं शुभाशुभम् ।
कथितं ते महाभागे भूयः श्रोतुं किमिच्छसि ॥ १३.२१२.७२ ॥
மகாபாகையே, அரசர்களின் நல்லதும் தீயதுமான நடத்தை இவை அனைத்தும் சுருக்கமாக உனக்குச் சொல்லப்பட்டன. இனி மேலும் எதைக் கேட்க விரும்புகிறாய்?