Mahābhārata · Adhyāya 13.214
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.214.1
महेश्वर उवाच ।
श्रूयतां कारणं देवि यथा हि दुरतिक्रमः।
विधिः सर्वेषु भूतेषु मर्तव्ये समुपस्थिते ॥ १३.२१४.१ ॥
Maheśvara sprach: Höre, Göttin, den Grund, warum das Geschick für alle Wesen so schwer zu überwinden ist, wenn der Tod nahe ist.
13.214.2
आयुःक्षयेणोपहिताः समागम्य वरानने ।
कीटाः पतङ्गा बहवः स्थूलाः सूक्ष्माश्च मध्यमाः।
प्रज्वलत्सु प्रदीपेषु स्वयमेव पतन्ति ते ॥ १३.२१४.२ ॥
O Schönantlitzige, von der Erschöpfung ihrer Lebensdauer heimgesucht, versammeln sich viele Insekten und Falter, große, kleine und mittlere, und fallen von selbst in die brennenden Lampen.
13.214.3
बहूनां मृगयूथानां नानावननिषेविणाम् ।
यस्तु कालं गतस्तेषां स वै पाशेन बध्यते ॥ १३.२१४.३ ॥
Unter den vielen Hirschherden, die in verschiedenen Wäldern leben, wird gewiss derjenige von der Schlinge gebunden, dessen Zeit gekommen ist.
13.214.4
सूनार्थं देवि बद्धानां क्षीणायुर्यो निबध्यते ।
अवशो घातकस्याथ हस्तं तदहरेति सः ॥ १३.२१४.४ ॥
O Göttin, unter den zum Schlachten Gefesselten wird der gebunden, dessen Leben erschöpft ist, hilflos; dann ergreift er die Hand des Schlächters und spricht: „Nimm dies hinweg.“
13.214.5
यथा पक्षिगणाः क्षिप्रं विस्तीर्णाकाशगामिनः ।
क्षीणायुषो निबध्यन्ते शक्ता अपि पलायितुम् ॥ १३.२१४.५ ॥
So werden Vogelschwärme, die schnell durch den weiten Himmel fliegen, wenn ihr Leben erschöpft ist, gefangen, obwohl sie zu entkommen vermöchten.
13.214.6
यथा वारिचरा मीना बहवोऽम्बुजजातयः ।
जालं समधिरोहन्ति स्वयमेव विधेर्वशात् ॥ १३.२१४.६ ॥
Wie viele Fischarten, die im Wasser leben, lotusgeboren, unter der Macht des Geschicks steigen sie von selbst ins Netz.
13.214.7
शल्यकस्य च जिह्वाग्रं स्वयमारुह्य शोभने ।
आयुःक्षयेणोपहता निबध्यन्ते सरीसृपाः ॥ १३.२१४.७ ॥
Von selbst auf die Zungenspitze des Stachelschweins gestiegen, werden die Kriechtiere, vom Erlöschen ihres Lebens getroffen, im schönen (Netz) gefesselt.
13.214.8
कृषतां कर्षकाणां च नास्ति बुद्धिर्विहिंसने ।
अथैषां लाङ्गलाग्राद्यैर्हन्यन्ते जन्तवोऽक्षयाः ॥ १३.२१४.८ ॥
Die pflügenden Bauern haben keine Absicht zu schaden; doch durch die Pflugspitze und dergleichen werden unvergängliche Wesen getroffen.
13.214.9
पादाग्रेणैव चैकेन यां हिंसां कुरुते नरः ।
मातङ्गोपि न तां कुर्यात्कूरो जन्मशतैरपि ॥ १३.२१४.९ ॥
Einen solchen Schaden, wie ein Mensch ihn mit der Spitze eines einzigen Fußes anrichtet, würde ein grausamer Elefant selbst in hundert Geburten nicht verursachen.
13.214.10
म्रियन्ते यैर्हि मर्तव्यं न तान्घ्नन्ति कृषीवलाः ।
कृषामीति मनस्तस्य नास्ति चिन्ता विहिंसने ॥ १३.२१४.१० ॥
Jene, durch die die Sterblichen sterben müssen, töten die Bauern nicht; im Geist dessen, der denkt »ich pflüge«, gibt es keine Sorge um Schädigung.
13.214.11
तस्माज्जीवसहस्राणि हत्वाऽपि न स लिप्यते ।
विधिना स हतः पूर्वं पश्चात्प्राणि विपद्यते।
एवं सर्वेषु भूतेषु विधिर्हि दुरतिक्रमः ॥ १३.२१४.११ ॥
Darum wird er, auch wenn er tausend Lebewesen getötet hat, nicht befleckt; er wurde zuvor vom Schicksal getroffen, danach geht das Geschöpf zugrunde. So ist bei allen Wesen das Schicksal in der Tat unüberwindlich.
13.214.12
गतायुषा मुहूर्तं तु न शक्यमुपजीवितुम् ।
जीवितव्ये न मर्तव्यं न भूतं न भविष्यति ॥ १३.२१४.१२ ॥
Wessen Leben erschöpft ist, kann nicht einen Augenblick am Leben erhalten werden; solange man lebt, entgeht niemand dem Sterben: Niemand war es, niemand ist es, niemand wird es sein.
13.214.13
शुभाशुभं कर्मफलं न शक्यमतिवर्तितुम् ।
तथा ताभिश्च मर्तव्यं मोक्तव्याश्चैव तास्तथा ॥ १३.२१४.१३ ॥
Die Frucht guter und schlechter Taten kann nicht abgewendet werden. Ebenso muss man durch sie sterben, und auch sie müssen ebenso freigelassen werden.
13.214.14
रन्तिदेवस्य गावो वै विधेर्हि वशमागताः ।
स्वयमायान्ति गावो वै हन्यन्ते यत्र सुन्दरि ॥ १३.२१४.१४ ॥
Die Kühe Rantidevas gerieten tatsächlich in die Gewalt des Schicksals. O Schöne, die Kühe kommen von selbst an den Ort, an dem man sie tötet.
13.214.15
गवां वै हन्यमानानां रुधिरप्रभवा नदी ।
चर्मण्वतीति विख्याता खुरशृङ्गास्थिदुर्गमा ॥ १३.२१४.१५ ॥
Der aus Blut entstandene Fluss, als die Kühe erschlagen wurden, wurde unter dem Namen Carmaṇvatī berühmt, schwer zu durchqueren wegen Hufen, Hörnern und Knochen.
13.214.16
रुधिरं तां नदीं प्राप्य तोयं भवति शोभने ।
मेध्यं पुण्यं पवित्रं च गन्धवर्णरसैर्युतम् ॥ १३.२१४.१६ ॥
O Schöne, wenn das Blut diesen Fluss erreicht, wird es zu Wasser, geeignet für das Opfer, heilig und rein, mit Duft, Farbe und Geschmack.
13.214.17
तत्राऽभिषेकं कुर्वन्ति कृतजप्याः कृताह्निकाः ।
द्विजा देवगणाश्चापि लोकपाला महेश्वराः ॥ १३.२१४.१७ ॥
Dort vollziehen die Zweimalgeborenen, die Rezitation und tägliche Riten verrichtet haben, die rituelle Waschung, ebenso wie die Göttscharen, die Weltenhüter und die großen Herren.
13.214.18
तस्य राज्ञः सदा सत्रे स्वयमागम्य सुन्दरि ।
विधिना पूर्वदृष्टेन तन्मांसमुपकल्पितम्।
मन्त्रवत्प्रतिगृह्णन्ति यतान्यायं यताविधि ॥ १३.२१४.१८ ॥
O Schöne, bei der Opfersitzung jenes Königs kommen sie stets von selbst und nehmen dieses nach der zuvor gesehenen Regel zubereitete Fleisch mit Mantras an, gebührend und gemäß der Vorschrift.
13.214.19
समांसं च सदा ह्यन्नं शतशोऽथ सहस्रशः ।
भुञ्जानानां द्विजातीनामस्तमेति दिवाकरः ॥ १३.२१४.१९ ॥
Für die Zweimalgeborenen, die stets Speise mit Fleisch essen, zu Hunderten und Tausenden, geht die Sonne unter.
13.214.20
गावो यास्तत्र हन्यन्ते राज्ञस्तस्य क्रतूत्तमे ।
पठ्यमानेषु मन्त्रेषु यथान्यायं यथाविधि ॥ १३.२१४.२० ॥
Die Kühe, die dort beim vortrefflichen Opfer jenes Königs geschlachtet werden, während die Mantras rezitiert werden, gemäß Regel und Vorschrift.
13.214.21
ताश्च स्वर्गं गता गावो रन्तिदेवश्च पार्थिवः ।
सदा सत्रविधानेन सिद्धिं प्राप्तो नरोत्तमः ॥ १३.२१४.२१ ॥
Jene Kühe gingen in den Himmel, und der König Rantideva, der beste der Menschen, erlangte durch die Durchführung des Sattra-Ritus stets Vollkommenheit.
13.214.22
अथ यस्तु सहायार्थमुक्तः स्यात्पार्थिवैर्नरैः ।
भोगानां संविभागेन वस्त्राभरणभूषणैः ॥ १३.२१४.२२ ॥
Wer nun von Königen und Männern zur Unterstützung herbeigerufen wurde, soll durch die Teilhabe an den Genüssen, mit Kleidern, Schmuck und Juwelen geehrt werden.
13.214.23
सहभोजनसम्बद्धैः सत्कारैर्विविधैरपि ।
सहायकाले सम्प्राप्ते सङ्ग्रामे शस्त्रमुद्धरेत् ॥ १३.२१४.२३ ॥
Durch gemeinsame Mahlzeit und mancherlei Ehrungen verbunden, soll man, wenn die Zeit der Hilfsbedürftigkeit gekommen ist, im Kampf die Waffe ergreifen.
13.214.24
व्यूढानीके यथा सास्त्रं सेनयोरुभयोरपि ।
हस्त्यश्वरथसम्पूर्णे पदातिबलसङ्कुले।
चामरच्छत्रशबले ध्वजचर्मायुधोज्ज्वले ॥ १३.२१४.२४ ॥
In beiden aufgestellten Heeren, mit Waffen, voll von Elefanten, Pferden und Streitwagen, dicht gedrängt von Fußtruppen, gesprenkelt von Yakschweif-Fächern und Sonnenschirmen, hell von Bannern, Schilden und Waffen.
13.214.25
शक्तितोमरकुन्तासिशूलमुद्गरपाणिभिः ।
कूटमुद्गरचापेषु मुसुण्ठीजुष्टमुष्टिभिः ॥ १३.२१४.२५ ॥
Mit Speeren, Wurfspießen, Lanzen, Schwertern, Dreizacken und Keulen in den Händen; mit eisernen Keulen und Bogen; die Fäuste fest um die musuṇṭhī geschlossen.
13.214.26
भिण्डिपालगदाचक्रप्रासकर्पटधारिभिः ।
नानाप्रहरणैर्योधैः सेनयोरुभयोरपि।
युद्धशौण्डैः प्रगर्जद्भिर्वृषेषु वृषभैरिव ॥ १३.२१४.२६ ॥
Die Krieger mit bhiṇḍipālas, Keulen, Wurfscheiben, prāsas und Schilden, mit vielerlei Waffen gerüstet, aus beiden Heeren, kampferprobt, brüllend wie Stiere unter Stieren.
13.214.27
शङ्खदुन्दुभिनादेन नानातूर्यरवेण च ।
हयहेषितशब्देन कुञ्जराणां तु बृंहितैः ॥ १३.२१४.२७ ॥
Mit dem Dröhnen von Muscheln und Kriegstrommeln, dem Tosen vielerlei Instrumente, dem Wiehern der Pferde und dem Trompeten der Elefanten.
13.214.28
योधानां सिंहनादैश्च घण्टानां शिञ्जितस्वनैः ।
दिशश्च विदिशश्चैव समन्ताद्बधिरीकृताः ॥ १३.२१४.२८ ॥
Mit den Löwenbrüllen der Krieger und dem Klingeln der Glocken wurden die Himmelsrichtungen und Zwischenrichtungen ringsum taub gemacht.
13.214.29
ग्रीष्मान्तेष्विव गर्जद्भिर्नभशीव बलाहकैः ।
रथनेमिखुरोद्धूतैररुणै रणरेणुभिः।
कपिलाभिरिवाकाशे छाद्यमाने समन्ततः ॥ १३.२१४.२९ ॥
Wie der Himmel überall verhüllt wird, gleich den donnernden Wolken am Ende des Sommers, vom rötlichen Schlachtstaub, den Wagenräder und Hufe aufwirbeln, ein fahler Staub, der den Himmel erfüllt.
13.214.30
प्रवृत्ते शस्त्रसम्पाते योधानां तत्र सेनयोः ।
तेषां प्रहारक्षतजं रक्तचन्दनसन्निभम् ॥ १३.२१४.३० ॥
Als der Waffenzusammenstoß unter den Kriegern beider Heere begann, sah das Blut, das aus ihren Wunden floss, aus wie rote Sandelpaste.
13.214.31
तेषामस्राणि गात्रेभ्य स्रवन्ते रणमूर्धनि ।
पलाशाशोकपुष्पाणां जङ्गमा इव राशयः ॥ १३.२१४.३१ ॥
Aus ihren Gliedern strömte Blut an der Front der Schlacht, wie wandernde Haufen von Palāśa- und Aśoka-Blüten.
13.214.32
रणे समभिवर्तन्त उद्यतायुधपाणयः ।
शोभमाना रणे शूरा आह्वयन्तः परस्परम् ॥ १३.२१४.३२ ॥
Im Kampf stürmten die Helden mit erhobenen Waffen heran, strahlend, einander herausfordernd.
13.214.33
हन्यमानेष्वभिघ्नत्सु शूरेषु रणसङ्कटे ।
पृष्ठं दत्त्वा च ये तत्र नायकस्य नराधमाः ॥ १३.२१४.३३ ॥
Jene niederträchtigen Menschen, die im Gedränge der Schlacht, während die Helden getroffen wurden und zurückschlugen, ihrem Anführer den Rücken kehrten—
13.214.34
अनाहता निवर्तन्ते नायके चाप्यनीप्सति ।
ते दुष्कृतं प्रपद्यन्ते नायकस्याखिलं नराः।
यच्चास्ति सुकृतं तेषां युज्यते तेन नायकः ॥ १३.२१४.३४ ॥
Menschen, die unverletzt zurückweichen, auch wenn der Anführer es nicht wünscht, übernehmen die ganze Schuld des Anführers; und ihr Verdienst fällt dem Anführer zu.
13.214.35
अहिंसा परमो धर्म इति येऽपि नरा विदुः ।
सङ्ग्रामेषु न युध्यन्ते भृत्याश्चैवानुरूपतः।
नरकं यान्ति ते घोरं भर्तृपिण्डापहारिणइः ॥ १३.२१४.३५ ॥
Menschen, die wissen, dass Gewaltlosigkeit das höchste Dharma ist, und dennoch nicht als Diener ihrem Stand gemäß in den Schlachten kämpfen, gehen in die furchtbare Hölle, als Diebe am Mahl ihres Herrn.
13.214.36
यस्तु प्राणान्परित्यज्य प्रविशेदुद्यतायुधः ।
सङ्ग्राममग्निप्रतिमं पतह्ग इव निर्भयः।
स्वर्गमाविशते प्रेत्य ज्ञात्वा योधस्य निश्चयम् ॥ १३.२१४.३६ ॥
Wer unter Hingabe seines Lebens, die Waffe erhoben, furchtlos wie ein Falter in eine feurige Schlacht eintritt – die Entschlossenheit des Kriegers kennend, geht nach dem Tod in den Himmel ein.
13.214.37
आविष्टश्चैव सत्त्वेन सघृणो जायते नरः ।
प्रहारैर्नन्दयेद्देवि सत्वेनाधिष्ठितो हि सः।
प्रहारव्यथितश्चैव न वैक्लब्यमुपैति सः ॥ १३.२१४.३७ ॥
Ein Mann, der von Sattva (Tapferkeit der Gesinnung) erfüllt ist, wird mitfühlend. O Göttin, wer in Sattva gefestigt ist, freut sich sogar über Schläge. Obwohl von Schlägen gequält, verfällt er nicht in Mutlosigkeit.
13.214.38
यस्तु स्वं नायकं रक्षेदतिघोरे रणाङ्कणे ।
तापयन्नरिसैन्यानि सिंहो मृगगणानिव।
आदित्य इव मध्याह्ने दुर्निरीक्ष्यो रणाजिरे ॥ १३.२१४.३८ ॥
Wer auf dem furchtbaren Schlachtfeld seinen eigenen Anführer beschützt und feindliche Heere versengt, wie ein Löwe Rudel von Hirschen, wird auf dem Schlachtfeld schwer anzuschauen, wie die Mittagssonne.
13.214.39
निर्दयो यस्तु सङ्ग्रामे प्रहरन्नुद्यतायुधः ।
यजते स तु पूतात्मा सङ्ग्रामेण महाक्रतुम् ॥ १३.२१४.३९ ॥
Wer im Kampf erbarmungslos mit erhobener Waffe zuschlägt, der reine Seele vollzieht durch die Schlacht ein großes Opfer.
13.214.40
चर्म कृष्णाजिनं तस्य दन्तकाष्ठं धनुः स्मृतम् ।
रथो वेदिर्ध्वजो यूपः कुशाश्च रथरश्मयः ॥ १३.२१४.४० ॥
Sein Schild ist das schwarze Antilopenfell; der Zahnstocher gilt als sein Bogen; der Streitwagen ist der Altar, die Fahne der Opferpfahl, und das Kuśa-Gras die Zügel des Wagens.
13.214.41
मानो दर्पस्त्वहङ्कारस्त्रयस्त्रेताग्नयः स्मृताः ।
प्रमोदश्च स्रुवस्तस्य उपाध्यायो हि सारथिः ॥ १३.२१४.४१ ॥
Stolz, Hochmut und Ichsucht gelten als die drei Tretā-Feuer; die Freude ist seine Opferkelle, und der Wagenlenker ist wahrlich sein Lehrer.
13.214.42
स्रुग्भाण्डं चापि यत्किञ्चिद्यज्ञोपकरणानि च ।
आयुधान्यस्य तत्सर्वं समिधः सायकाः स्मृताः ॥ १३.२१४.४२ ॥
Das Sruk-Gefäß und was immer an Opfergeräten vorhanden ist, all das sind seine Waffen; die Brennhölzer gelten als seine Pfeile.
13.214.43
स्वेदस्रवश्च गात्रेभ्यः क्षौद्रं तस्य यशस्विनः ।
पुरोडाशा नृशीर्षाणि रुधिरं चाहुतिः स्मृता।
तूणाश्चैव चरुर्ज्ञेया वसोर्धारा वसाः स्मृताः ॥ १३.२१४.४३ ॥
Der Schweiß, der aus den Gliedern jenes Ruhmreichen fließt, ist der Honig; Menschenköpfe sind die Opferkuchen, und Blut gilt als das Opfer. Die Köcher sind als der Brei zu erkennen, und die Ströme Vasus gelten als Fett.
13.214.44
क्रव्यादा भूतसङ्घाश्च तस्मिन्यज्ञे द्विजतयः ।
तेषां भक्षान्नपानानि हता नृगजवाजिनः।
भुञ्जते ते यथाकामं यता यज्ञे किमिच्छति ॥ १३.२१४.४४ ॥
In jenem Opfer sind die fleischfressenden Scharen der Geister die zweimal Geborenen. Die erschlagenen Menschen, Elefanten und Pferde sind ihre Speise und ihr Trank. Im Opfer gezügelt, essen sie, was sie begehren, nach Belieben.
13.214.45
निहतानां तु योधानां वस्त्राभरणभूषणम् ।
हिरण्यं च सुवर्णं च यद्वै यज्ञस्य दक्षिणा ॥ १३.२१४.४५ ॥
Die Gewänder, Schmucksachen und Zierden der erschlagenen Krieger sowie das Gold und das Suvarṇa — das ist die Opfergabe (dakṣiṇā) des Opfers.
13.214.46
यस्तत्र हन्यते देवि गजस्कन्धगतो नरः ।
ब्रह्मलोकमवाप्नोति रणेष्वभिमुखो हतः ॥ १३.२१४.४६ ॥
O Göttin, der Mann, der dort auf dem Rücken eines Elefanten sitzend erschlagen wird, im Kampf dem Feind zugewandt erschlagen, erlangt die Welt Brahmās.
13.214.47
रथमध्यगतो वाऽपि हयपृष्ठगतोपि वा ।
हन्यते यस्तु सङ्ग्रामे शक्रलोके महीयते ॥ १३.२१४.४७ ॥
Ob er mitten im Wagen sitzt oder auf dem Rücken eines Pferdes reitet — wer im Kampf erschlagen wird, wird in der Welt Indras geehrt.
13.214.48
स्वर्गे हताः प्रपूज्यते हन्ता त्वत्रैव पूज्यते ।
द्वावेतौ सुखमेधेते हन्ता यश्चैव हन्यते ॥ १३.२१४.४८ ॥
Die Erschlagenen werden im Himmel verehrt, und der Erschlagende wird eben hier verehrt. Diese beiden, der Erschlagende und der Erschlagene, gedeihen in Glück.
13.214.49
तस्मात्सङ्ग्राममासाद्य प्रहर्तव्यमभीतवत् ॥ १३.२१४.४९ ॥
Daher soll man, im Kampf angekommen, zuschlagen wie einer ohne Furcht.
13.214.50
निर्भयो यस्तु सङ्ग्रामे यस्तु सङ्ग्रामे प्रहरेदुद्यतायुधः ।
यथा नदीसहस्राणि प्रविष्टानि महोदधिम् ॥ १३.२१४.५० ॥
Wer im Kampf furchtlos mit erhobener Waffe zuschlägt, so wie tausend Flüsse in den großen Ozean münden.
13.214.51
तथा सर्वे न सन्देहो धर्मा धर्मभृतांवरम् ।
प्रविष्टा राजधर्मेण आचारविनयस्तथा ॥ १३.२१४.५१ ॥
Ebenso, ohne Zweifel, o Bester der Hüter des Dharma, treten alle Pflichten in die Königspflicht ein, ebenso gutes Betragen und Zucht.
13.214.52
वेदोक्ताश्चैव ये धर्माः पाषण्डेषु च कीर्तिताः ।
तथैव मानुषा धर्मा धर्माश्चान्ये तथेतरे ॥ १३.२१४.५२ ॥
Die Pflichten, die in den Veden verkündet sind, und jene, die bei den Häretikern verkündet werden; ebenso die menschlichen Pflichten, und die übrigen Pflichten und die anderen.
13.214.53
देशजातिकुलानां च ग्रामधर्मास्तथैव च ।
ये धर्माः पार्वतीयेषु ये धर्माः पत्तनादिषु।
तेषां पूर्वप्रवृत्तानां कर्तव्यं परिरक्षणम् ॥ १३.२१४.५३ ॥
Die Bräuche von Gegenden, Kasten und Familien, ebenso die Dorfbräuche; die Pflichten bei den Bergbewohnern und die Pflichten in Städten und dergleichen: ihr Schutz, der seit jeher Bestehenden, ist zu wahren.
13.214.54
धर्म एव हतो हन्ति धर्मो रक्षति रक्षितः ।
तस्माद्धर्मो न हन्तव्यः पार्थिवेन विशेषतः ॥ १३.२१४.५४ ॥
Der Dharma, wenn erschlagen, erschlägt; der Dharma, wenn bewahrt, bewahrt. Darum soll der Dharma nicht erschlagen werden, besonders nicht vom König.
13.214.55
प्रजाः पालयते यत्र धर्मेण वसुधाधिपः ।
षट्कर्मनिरता विप्राः पूज्यन्ते पितृदेवताः ॥ १३.२१४.५५ ॥
Wo der Herr der Erde seine Untertanen gemäß dem Dharma schützt, werden die den sechs Pflichten ergebenen Brahmanen wie Ahnen und Götter geehrt.
13.214.56
नैव तस्मिन्ननावृष्टिर्न रोगा नाप्युपद्रवाः ।
धर्मशीलाः प्रजाः सर्वाः स्वधर्मनिरते नृपे ॥ १३.२१४.५६ ॥
Unter einem König, der seiner eigenen Pflicht ergeben ist, gibt es weder Dürre noch Krankheit noch Unheil; alle seine Untertanen sind von tugendhaftem Charakter.
13.214.57
एष्टव्यः सततं देवि युक्ताचारो नराधिपः ।
छिद्रज्ञश्चैव शत्रूणामप्रमत्तः प्रतापवान् ॥ १३.२१४.५७ ॥
O Göttin, man soll stets einen Herrscher der Menschen suchen, der rechtschaffen handelt, die Schwächen der Feinde kennt, wachsam und mächtig ist.
13.214.58
शूद्राः पृथिव्यां बहवो राज्ञां बहुविनाशकाः ।
तस्मात्प्रमादं सुश्रोणि न कुर्यात्पण्डितो नृपः ॥ १३.२१४.५८ ॥
Auf der Erde gibt es viele Śūdras, die Königen großen Untergang bringen; darum, o Schönhüftige, soll ein weiser König nicht nachlässig sein.
13.214.59
तेषु मित्रेषु त्यक्तेषु तथा मर्त्येषु हस्तिषु ।
विस्रम्भो नोपगन्तव्यः स्नानपानेषु नित्यशः ॥ १३.२१४.५९ ॥
Unter jenen Freunden, unter den Verstoßenen, ebenso unter Menschen und Elefanten (Dienern), soll man beim Baden und Trinken niemals Vertrauen schenken.
13.214.60
राज्ञो वल्लभतामेति कुलं भावयते स्वकम् ।
यस्तु राष्ट्रहितार्थाय गोब्राह्मणकृते तथा।
बन्दीग्रहाय मित्रार्थे प्राणांस्त्यजति दुस्त्यजान् ॥ १३.२१४.६० ॥
Wer für das Wohl des Reiches, für Kühe und Brahmanen, zur Befreiung von Gefangenen oder für einen Freund sein schwer aufzugebendes Leben hingibt, wird dem König lieb und erhebt seine eigene Familie.
13.214.61
सर्वकामदुघां धेनुं धरणीं लोकधारिणीम् ।
समुद्रान्तां वरारोहे सशैलवनकाननाम् ॥ १३.२१४.६१ ॥
O Göttin mit schönen Hüften, die Erde, gleich der Kuh, die alle Wünsche erfüllt, die Stütze der Welten, bis zum Ozean reichend, mit ihren Bergen, Wäldern und Hainen.
13.214.62
दद्याद्देवि द्विजातिभ्यो वसुपूर्णां वसुन्धराम् ।
न तत्समं वरारोहे प्राणत्यागी विशिष्यते ॥ १३.२१४.६२ ॥
O Göttin, man soll den Zweimalgeborenen die reichtumsvolle Erde geben; o Schönhüftige, nichts ist dem gleich, der sein Leben Hingebende ragt hervor.
13.214.63
सहस्रमपि यज्ञानां यजते च यतर्द्धिमान् ।
यज्ञैस्तस्य किमाश्चर्यं प्राणत्यागः सुदुष्करः ॥ १३.२१४.६३ ॥
Selbst wenn ein wohlhabender Mann tausend Opfer darbringt, was ist an seinen Opfern Wunderbares? Das Hingeben des Lebens ist überaus schwer.
13.214.64
तस्मात्सर्वेषु यज्ञेषु प्राणयज्ञो विशिष्यते ।
एवं सङ्ग्रामयज्ञास्ते यथार्थं समुदाहृताः ॥ १३.२१४.६४ ॥
Daher ist unter allen Opfern das Opfer des Lebens das hervorragendste. So sind jene Schlachtopfer zu Recht verkündet worden.