Mahābhārata · Adhyāya 13.214
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.214.1
महेश्वर उवाच ।
श्रूयतां कारणं देवि यथा हि दुरतिक्रमः।
विधिः सर्वेषु भूतेषु मर्तव्ये समुपस्थिते ॥ १३.२१४.१ ॥
Maheśvara disse: Ouve, deusa, a razão pela qual o destino é tão difícil de evitar para todos os seres quando a morte está próxima.
13.214.2
आयुःक्षयेणोपहिताः समागम्य वरानने ।
कीटाः पतङ्गा बहवः स्थूलाः सूक्ष्माश्च मध्यमाः।
प्रज्वलत्सु प्रदीपेषु स्वयमेव पतन्ति ते ॥ १३.२१४.२ ॥
Ó de rosto belo, afligidos pelo esgotamento de sua vida, muitos insetos e mariposas, grandes, pequenos e médios, reúnem-se e caem por si mesmos nas lâmpadas acesas.
13.214.3
बहूनां मृगयूथानां नानावननिषेविणाम् ।
यस्तु कालं गतस्तेषां स वै पाशेन बध्यते ॥ १३.२१४.३ ॥
Entre as muitas manadas de veados que habitam diversas florestas, aquele cujo tempo chegou é certamente preso pelo laço.
13.214.4
सूनार्थं देवि बद्धानां क्षीणायुर्यो निबध्यते ।
अवशो घातकस्याथ हस्तं तदहरेति सः ॥ १३.२१४.४ ॥
Ó deusa, entre os atados para o abate, aquele cuja vida está esgotada é amarrado indefeso; então ele segura a mão do matador, dizendo: “Tira isso.”
13.214.5
यथा पक्षिगणाः क्षिप्रं विस्तीर्णाकाशगामिनः ।
क्षीणायुषो निबध्यन्ते शक्ता अपि पलायितुम् ॥ १३.२१४.५ ॥
Assim como bandos de aves que voam rapidamente pelo vasto céu, com a vida esgotada, são apanhados na armadilha, embora pudessem fugir.
13.214.6
यथा वारिचरा मीना बहवोऽम्बुजजातयः ।
जालं समधिरोहन्ति स्वयमेव विधेर्वशात् ॥ १३.२१४.६ ॥
Como muitas espécies de peixes que se movem na água, nascidos do lótus, pelo poder do destino, por si mesmos sobem para a rede.
13.214.7
शल्यकस्य च जिह्वाग्रं स्वयमारुह्य शोभने ।
आयुःक्षयेणोपहता निबध्यन्ते सरीसृपाः ॥ १३.२१४.७ ॥
Subindo por si mesmos à ponta da língua do porco-espinho, os répteis, atingidos pelo esgotamento da vida, são presos na (armadilha) bela.
13.214.8
कृषतां कर्षकाणां च नास्ति बुद्धिर्विहिंसने ।
अथैषां लाङ्गलाग्राद्यैर्हन्यन्ते जन्तवोऽक्षयाः ॥ १३.२१४.८ ॥
Os que aram e cultivam não têm intenção de ferir; contudo, pela ponta do arado e similares, seres imperecíveis são atingidos.
13.214.9
पादाग्रेणैव चैकेन यां हिंसां कुरुते नरः ।
मातङ्गोपि न तां कुर्यात्कूरो जन्मशतैरपि ॥ १३.२१४.९ ॥
Tal dano que um homem causa com a ponta de um único pé, um elefante cruel não causaria nem em cem nascimentos.
13.214.10
म्रियन्ते यैर्हि मर्तव्यं न तान्घ्नन्ति कृषीवलाः ।
कृषामीति मनस्तस्य नास्ति चिन्ता विहिंसने ॥ १३.२१४.१० ॥
Aqueles por quem os que devem morrer morrem, os lavradores não os matam; na mente de quem pensa 'eu aro' não há preocupação em ferir.
13.214.11
तस्माज्जीवसहस्राणि हत्वाऽपि न स लिप्यते ।
विधिना स हतः पूर्वं पश्चात्प्राणि विपद्यते।
एवं सर्वेषु भूतेषु विधिर्हि दुरतिक्रमः ॥ १३.२१४.११ ॥
Portanto, mesmo tendo matado milhares de seres vivos, não fica manchado; ele foi primeiro atingido pelo destino, e depois a criatura perece. Assim, em todos os seres, o destino é de fato insuperável.
13.214.12
गतायुषा मुहूर्तं तु न शक्यमुपजीवितुम् ।
जीवितव्ये न मर्तव्यं न भूतं न भविष्यति ॥ १३.२१४.१२ ॥
Quem teve sua vida consumida não pode ser mantido vivo nem por um instante; enquanto vive, ninguém escapa de morrer: ninguém escapou, ninguém escapa e ninguém escapará.
13.214.13
शुभाशुभं कर्मफलं न शक्यमतिवर्तितुम् ।
तथा ताभिश्च मर्तव्यं मोक्तव्याश्चैव तास्तथा ॥ १३.२१४.१३ ॥
O fruto das ações boas e más não pode ser evitado. Da mesma forma, deve-se morrer por elas, e elas também devem ser libertadas.
13.214.14
रन्तिदेवस्य गावो वै विधेर्हि वशमागताः ।
स्वयमायान्ति गावो वै हन्यन्ते यत्र सुन्दरि ॥ १३.२१४.१४ ॥
De fato, as vacas de Rantideva caíram sob o poder do destino. Ó bela, as próprias vacas vêm ao lugar onde são abatidas.
13.214.15
गवां वै हन्यमानानां रुधिरप्रभवा नदी ।
चर्मण्वतीति विख्याता खुरशृङ्गास्थिदुर्गमा ॥ १३.२१४.१५ ॥
O rio nascido do sangue, quando as vacas eram mortas, tornou-se célebre como Carmaṇvatī, difícil de atravessar por causa de cascos, chifres e ossos.
13.214.16
रुधिरं तां नदीं प्राप्य तोयं भवति शोभने ।
मेध्यं पुण्यं पवित्रं च गन्धवर्णरसैर्युतम् ॥ १३.२१४.१६ ॥
Ó bela, ao alcançar esse rio o sangue torna-se água, apta para a oferenda, sagrada e pura, dotada de fragrância, cor e sabor.
13.214.17
तत्राऽभिषेकं कुर्वन्ति कृतजप्याः कृताह्निकाः ।
द्विजा देवगणाश्चापि लोकपाला महेश्वराः ॥ १३.२१४.१७ ॥
Ali, os duas vezes nascidos que realizaram a recitação e os ritos diários fazem a ablução, assim como as hostes dos deuses, os guardiões dos mundos e os grandes senhores.
13.214.18
तस्य राज्ञः सदा सत्रे स्वयमागम्य सुन्दरि ।
विधिना पूर्वदृष्टेन तन्मांसमुपकल्पितम्।
मन्त्रवत्प्रतिगृह्णन्ति यतान्यायं यताविधि ॥ १३.२१४.१८ ॥
Ó bela, na sessão sacrificial daquele rei eles sempre vêm por si mesmos e aceitam aquela carne, preparada segundo a regra vista antes, com mantras, devidamente e conforme a norma.
13.214.19
समांसं च सदा ह्यन्नं शतशोऽथ सहस्रशः ।
भुञ्जानानां द्विजातीनामस्तमेति दिवाकरः ॥ १३.२१४.१९ ॥
Para os dvijas que sempre comem alimento com carne, às centenas e aos milhares, o sol se põe.
13.214.20
गावो यास्तत्र हन्यन्ते राज्ञस्तस्य क्रतूत्तमे ।
पठ्यमानेषु मन्त्रेषु यथान्यायं यथाविधि ॥ १३.२१४.२० ॥
As vacas que ali são sacrificadas no excelente sacrifício daquele rei, enquanto os mantras são recitados, segundo a regra e a prescrição.
13.214.21
ताश्च स्वर्गं गता गावो रन्तिदेवश्च पार्थिवः ।
सदा सत्रविधानेन सिद्धिं प्राप्तो नरोत्तमः ॥ १३.२१४.२१ ॥
Aquelas vacas foram para o céu, e o rei Rantideva, o melhor dos homens, sempre pela realização do rito sattra, alcançou a perfeição.
13.214.22
अथ यस्तु सहायार्थमुक्तः स्यात्पार्थिवैर्नरैः ।
भोगानां संविभागेन वस्त्राभरणभूषणैः ॥ १३.२१४.२२ ॥
Agora, quem tiver sido convocado por reis e homens para obter ajuda, deve ser honrado com a partilha dos bens, com vestes, adornos e joias.
13.214.23
सहभोजनसम्बद्धैः सत्कारैर्विविधैरपि ।
सहायकाले सम्प्राप्ते सङ्ग्रामे शस्त्रमुद्धरेत् ॥ १३.२१४.२३ ॥
Ligados por uma refeição compartilhada e por diversas honras, quando chega o tempo de necessidade de ajuda, deve-se empunhar as armas na batalha.
13.214.24
व्यूढानीके यथा सास्त्रं सेनयोरुभयोरपि ।
हस्त्यश्वरथसम्पूर्णे पदातिबलसङ्कुले।
चामरच्छत्रशबले ध्वजचर्मायुधोज्ज्वले ॥ १३.२१४.२४ ॥
Em ambos os exércitos dispostos em ordem de batalha, com armas, cheios de elefantes, cavalos e carros, apinhados de infantaria, pontilhados de leques de cauda de iaque e guarda-sóis, brilhantes com estandartes, escudos e armas.
13.214.25
शक्तितोमरकुन्तासिशूलमुद्गरपाणिभिः ।
कूटमुद्गरचापेषु मुसुण्ठीजुष्टमुष्टिभिः ॥ १३.२१४.२५ ॥
Segurando nas mãos lanças, azagaias, piques, espadas, tridentes e maças; com maças de ferro e arcos; com punhos firmemente fechados sobre a musuṇṭhī.
13.214.26
भिण्डिपालगदाचक्रप्रासकर्पटधारिभिः ।
नानाप्रहरणैर्योधैः सेनयोरुभयोरपि।
युद्धशौण्डैः प्रगर्जद्भिर्वृषेषु वृषभैरिव ॥ १३.२१४.२६ ॥
Os guerreiros que portam bhiṇḍipālas, maças, discos, prāsas e escudos, armados com diversas armas, de ambos os exércitos, hábeis na batalha, rugindo como touros entre touros.
13.214.27
शङ्खदुन्दुभिनादेन नानातूर्यरवेण च ।
हयहेषितशब्देन कुञ्जराणां तु बृंहितैः ॥ १३.२१४.२७ ॥
Com o estrondo das conchas e dos tambores de guerra, o rugido de diversos instrumentos, o relincho dos cavalos e o barrito dos elefantes.
13.214.28
योधानां सिंहनादैश्च घण्टानां शिञ्जितस्वनैः ।
दिशश्च विदिशश्चैव समन्ताद्बधिरीकृताः ॥ १३.२१४.२८ ॥
Com os rugidos de leão dos guerreiros e o tinido dos sinos, as direções e as direções intermediárias foram ensurdecidas por todos os lados.
13.214.29
ग्रीष्मान्तेष्विव गर्जद्भिर्नभशीव बलाहकैः ।
रथनेमिखुरोद्धूतैररुणै रणरेणुभिः।
कपिलाभिरिवाकाशे छाद्यमाने समन्ततः ॥ १३.२१४.२९ ॥
Como se o céu fosse coberto por todos os lados, como as nuvens que trovejam no fim do verão, com a poeira avermelhada da batalha levantada pelas rodas dos carros e pelos cascos, uma poeira fulva que enchia os céus.
13.214.30
प्रवृत्ते शस्त्रसम्पाते योधानां तत्र सेनयोः ।
तेषां प्रहारक्षतजं रक्तचन्दनसन्निभम् ॥ १३.२१४.३० ॥
Quando o choque das armas começou entre os guerreiros dos dois exércitos, o sangue que escorria de suas feridas parecia pasta de sândalo vermelho.
13.214.31
तेषामस्राणि गात्रेभ्य स्रवन्ते रणमूर्धनि ।
पलाशाशोकपुष्पाणां जङ्गमा इव राशयः ॥ १३.२१४.३१ ॥
De seus membros escorria sangue na frente da batalha, como montes em movimento de flores de palāśa e aśoka.
13.214.32
रणे समभिवर्तन्त उद्यतायुधपाणयः ।
शोभमाना रणे शूरा आह्वयन्तः परस्परम् ॥ १३.२१४.३२ ॥
Na batalha, os heróis avançavam com as armas erguidas, resplandecentes, desafiando-se uns aos outros.
13.214.33
हन्यमानेष्वभिघ्नत्सु शूरेषु रणसङ्कटे ।
पृष्ठं दत्त्वा च ये तत्र नायकस्य नराधमाः ॥ १३.२१४.३३ ॥
Aqueles homens vis que, no tumulto da batalha, enquanto os heróis eram feridos e revidavam, deram as costas ao seu chefe—
13.214.34
अनाहता निवर्तन्ते नायके चाप्यनीप्सति ।
ते दुष्कृतं प्रपद्यन्ते नायकस्याखिलं नराः।
यच्चास्ति सुकृतं तेषां युज्यते तेन नायकः ॥ १३.२१४.३४ ॥
Os homens que, sem ferimentos, retiram-se mesmo quando o chefe não o deseja, incorrem em todo o pecado do chefe; e o mérito que possuem é unido ao chefe.
13.214.35
अहिंसा परमो धर्म इति येऽपि नरा विदुः ।
सङ्ग्रामेषु न युध्यन्ते भृत्याश्चैवानुरूपतः।
नरकं यान्ति ते घोरं भर्तृपिण्डापहारिणइः ॥ १३.२१४.३५ ॥
Os homens que sabem que a não violência é o dharma supremo, mas não lutam nas batalhas como servos conforme a sua condição, vão ao terrível inferno, ladrões do alimento do seu senhor.
13.214.36
यस्तु प्राणान्परित्यज्य प्रविशेदुद्यतायुधः ।
सङ्ग्राममग्निप्रतिमं पतह्ग इव निर्भयः।
स्वर्गमाविशते प्रेत्य ज्ञात्वा योधस्य निश्चयम् ॥ १३.२१४.३६ ॥
Aquele que, abandonando a vida, com a arma erguida, entra numa batalha como o fogo, sem medo, como uma mariposa, conhecendo a resolução do guerreiro, entra após a morte no céu.
13.214.37
आविष्टश्चैव सत्त्वेन सघृणो जायते नरः ।
प्रहारैर्नन्दयेद्देवि सत्वेनाधिष्ठितो हि सः।
प्रहारव्यथितश्चैव न वैक्लब्यमुपैति सः ॥ १३.२१४.३७ ॥
O homem possuído pela força (sattva) torna-se compassivo. Ó deusa, aquele firme na força se alegra mesmo com os golpes. Embora afligido pelos golpes, não cai na covardia.
13.214.38
यस्तु स्वं नायकं रक्षेदतिघोरे रणाङ्कणे ।
तापयन्नरिसैन्यानि सिंहो मृगगणानिव।
आदित्य इव मध्याह्ने दुर्निरीक्ष्यो रणाजिरे ॥ १३.२१४.३८ ॥
Quem protege seu próprio chefe no terrível campo de batalha, queimando os exércitos inimigos como um leão queima rebanhos de veados, torna-se difícil de olhar no campo de batalha, como o sol ao meio-dia.
13.214.39
निर्दयो यस्तु सङ्ग्रामे प्रहरन्नुद्यतायुधः ।
यजते स तु पूतात्मा सङ्ग्रामेण महाक्रतुम् ॥ १३.२१४.३९ ॥
Quem, impiedoso na batalha, golpeia com a arma erguida, esse de alma pura realiza um grande sacrifício por meio da batalha.
13.214.40
चर्म कृष्णाजिनं तस्य दन्तकाष्ठं धनुः स्मृतम् ।
रथो वेदिर्ध्वजो यूपः कुशाश्च रथरश्मयः ॥ १३.२१४.४० ॥
Seu escudo é a pele de antílope negro; o palito de dentes é lembrado como seu arco; o carro é o altar, o estandarte o poste sacrificial, e a grama kuśa as rédeas do carro.
13.214.41
मानो दर्पस्त्वहङ्कारस्त्रयस्त्रेताग्नयः स्मृताः ।
प्रमोदश्च स्रुवस्तस्य उपाध्यायो हि सारथिः ॥ १३.२१४.४१ ॥
O orgulho, a arrogância e o egoísmo são lembrados como os três fogos de Tretā; a exultação é a sua concha sacrificial, e o condutor é de fato o seu mestre.
13.214.42
स्रुग्भाण्डं चापि यत्किञ्चिद्यज्ञोपकरणानि च ।
आयुधान्यस्य तत्सर्वं समिधः सायकाः स्मृताः ॥ १३.२१४.४२ ॥
O recipiente sruk e quaisquer utensílios do sacrifício que existam, tudo isso são suas armas; as lenhas de acender são lembradas como suas flechas.
13.214.43
स्वेदस्रवश्च गात्रेभ्यः क्षौद्रं तस्य यशस्विनः ।
पुरोडाशा नृशीर्षाणि रुधिरं चाहुतिः स्मृता।
तूणाश्चैव चरुर्ज्ञेया वसोर्धारा वसाः स्मृताः ॥ १३.२१४.४३ ॥
O suor que escorre dos membros daquele ilustre é o mel; as cabeças humanas são os bolos sacrificiais, e o sangue é declarado a oblação. As aljavas devem ser conhecidas como o caru, e as correntes de Vasu são declaradas gordura.
13.214.44
क्रव्यादा भूतसङ्घाश्च तस्मिन्यज्ञे द्विजतयः ।
तेषां भक्षान्नपानानि हता नृगजवाजिनः।
भुञ्जते ते यथाकामं यता यज्ञे किमिच्छति ॥ १३.२१४.४४ ॥
Naquele sacrifício, as hostes de espíritos carnívoros são os sacerdotes dvija. Os homens, elefantes e cavalos abatidos são o seu alimento e bebida. Contidos no sacrifício, comem o que desejam, à vontade.
13.214.45
निहतानां तु योधानां वस्त्राभरणभूषणम् ।
हिरण्यं च सुवर्णं च यद्वै यज्ञस्य दक्षिणा ॥ १३.२१४.४५ ॥
As vestes, ornamentos e adornos dos guerreiros abatidos, e o ouro e o suvarṇa — estes são a oferta de honorários (dakṣiṇā) do sacrifício.
13.214.46
यस्तत्र हन्यते देवि गजस्कन्धगतो नरः ।
ब्रह्मलोकमवाप्नोति रणेष्वभिमुखो हतः ॥ १३.२१४.४६ ॥
Ó deusa, o homem que ali é morto sentado no dorso de um elefante, abatido de frente nas batalhas, alcança o mundo de Brahmā.
13.214.47
रथमध्यगतो वाऽपि हयपृष्ठगतोपि वा ।
हन्यते यस्तु सङ्ग्रामे शक्रलोके महीयते ॥ १३.२१४.४७ ॥
Quer esteja sentado no meio de um carro ou montado no dorso de um cavalo, quem é morto na batalha é honrado no mundo de Indra.
13.214.48
स्वर्गे हताः प्रपूज्यते हन्ता त्वत्रैव पूज्यते ।
द्वावेतौ सुखमेधेते हन्ता यश्चैव हन्यते ॥ १३.२१४.४८ ॥
Os mortos são honrados no céu, e o matador é honrado aqui mesmo. Estes dois, o matador e o que é morto, prosperam na felicidade.
13.214.49
तस्मात्सङ्ग्राममासाद्य प्रहर्तव्यमभीतवत् ॥ १३.२१४.४९ ॥
Portanto, ao chegar à batalha, deve-se golpear como quem não tem medo.
13.214.50
निर्भयो यस्तु सङ्ग्रामे यस्तु सङ्ग्रामे प्रहरेदुद्यतायुधः ।
यथा नदीसहस्राणि प्रविष्टानि महोदधिम् ॥ १३.२१४.५० ॥
Aquele que, destemido na batalha, golpeia com a arma erguida, como milhares de rios entram no grande oceano.
13.214.51
तथा सर्वे न सन्देहो धर्मा धर्मभृतांवरम् ।
प्रविष्टा राजधर्मेण आचारविनयस्तथा ॥ १३.२१४.५१ ॥
Igualmente, sem dúvida, ó melhor dos guardiões do dharma, todos os deveres entram no dever real, assim como a boa conduta e a disciplina.
13.214.52
वेदोक्ताश्चैव ये धर्माः पाषण्डेषु च कीर्तिताः ।
तथैव मानुषा धर्मा धर्माश्चान्ये तथेतरे ॥ १३.२१४.५२ ॥
Os deveres declarados nos Vedas e os proclamados entre os heréticos; igualmente os deveres humanos, e os outros deveres, e os restantes.
13.214.53
देशजातिकुलानां च ग्रामधर्मास्तथैव च ।
ये धर्माः पार्वतीयेषु ये धर्माः पत्तनादिषु।
तेषां पूर्वप्रवृत्तानां कर्तव्यं परिरक्षणम् ॥ १३.२१४.५३ ॥
Os costumes de regiões, castas e famílias, e igualmente os costumes das aldeias; os deveres entre os montanheses e os deveres nas cidades e afins: sua proteção, dos já estabelecidos há muito, deve ser cumprida.
13.214.54
धर्म एव हतो हन्ति धर्मो रक्षति रक्षितः ।
तस्माद्धर्मो न हन्तव्यः पार्थिवेन विशेषतः ॥ १३.२१४.५४ ॥
O dharma, quando morto, mata; o dharma, quando protegido, protege. Portanto, o dharma não deve ser morto, especialmente pelo rei.
13.214.55
प्रजाः पालयते यत्र धर्मेण वसुधाधिपः ।
षट्कर्मनिरता विप्राः पूज्यन्ते पितृदेवताः ॥ १३.२१४.५५ ॥
Onde o senhor da terra protege os súditos pelo dharma, os brâmanes dedicados aos seis deveres são honrados como os ancestrais e os deuses.
13.214.56
नैव तस्मिन्ननावृष्टिर्न रोगा नाप्युपद्रवाः ।
धर्मशीलाः प्रजाः सर्वाः स्वधर्मनिरते नृपे ॥ १३.२१४.५६ ॥
Sob um rei dedicado ao seu próprio dever não há seca, doença nem calamidade; todos os súditos são de caráter virtuoso.
13.214.57
एष्टव्यः सततं देवि युक्ताचारो नराधिपः ।
छिद्रज्ञश्चैव शत्रूणामप्रमत्तः प्रतापवान् ॥ १३.२१४.५७ ॥
Ó deusa, deve-se sempre buscar um senhor dos homens de conduta adequada, que conheça as fraquezas dos inimigos, vigilante e poderoso.
13.214.58
शूद्राः पृथिव्यां बहवो राज्ञां बहुविनाशकाः ।
तस्मात्प्रमादं सुश्रोणि न कुर्यात्पण्डितो नृपः ॥ १३.२१४.५८ ॥
Na terra há muitos śūdras que causam grande ruína aos reis; portanto, ó de belos quadris, um rei sábio não deve descuidar-se.
13.214.59
तेषु मित्रेषु त्यक्तेषु तथा मर्त्येषु हस्तिषु ।
विस्रम्भो नोपगन्तव्यः स्नानपानेषु नित्यशः ॥ १३.२१४.५९ ॥
Entre esses amigos, entre os abandonados, entre os homens e os elefantes (servidores) igualmente, nunca se deve confiar nos momentos de banho e de bebida.
13.214.60
राज्ञो वल्लभतामेति कुलं भावयते स्वकम् ।
यस्तु राष्ट्रहितार्थाय गोब्राह्मणकृते तथा।
बन्दीग्रहाय मित्रार्थे प्राणांस्त्यजति दुस्त्यजान् ॥ १३.२१४.६० ॥
Quem entrega a vida, tão difícil de entregar, pelo bem do reino, pelas vacas e pelos brâmanes, para libertar cativos ou por um amigo, torna-se querido do rei e eleva a sua própria família.
13.214.61
सर्वकामदुघां धेनुं धरणीं लोकधारिणीम् ।
समुद्रान्तां वरारोहे सशैलवनकाननाम् ॥ १३.२१४.६१ ॥
Ó deusa de belos quadris, a terra, como a vaca que realiza todos os desejos, sustentáculo dos mundos, estendendo-se até o oceano, com montanhas, florestas e bosques.
13.214.62
दद्याद्देवि द्विजातिभ्यो वसुपूर्णां वसुन्धराम् ।
न तत्समं वरारोहे प्राणत्यागी विशिष्यते ॥ १३.२१४.६२ ॥
Ó deusa, deve-se dar aos dvija a terra cheia de riquezas; ó bela de quadris, nada se iguala a isso, quem entrega a própria vida se destaca.
13.214.63
सहस्रमपि यज्ञानां यजते च यतर्द्धिमान् ।
यज्ञैस्तस्य किमाश्चर्यं प्राणत्यागः सुदुष्करः ॥ १३.२१४.६३ ॥
Mesmo que um homem próspero realize mil sacrifícios, o que há de admirável em seus sacrifícios? Entregar a vida é extremamente difícil.
13.214.64
तस्मात्सर्वेषु यज्ञेषु प्राणयज्ञो विशिष्यते ।
एवं सङ्ग्रामयज्ञास्ते यथार्थं समुदाहृताः ॥ १३.२१४.६४ ॥
Portanto, entre todos os sacrifícios, o sacrifício da vida é o mais distinto. Assim, esses sacrifícios de batalha foram corretamente declarados.