மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.214
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.214.1
महेश्वर उवाच ।
श्रूयतां कारणं देवि यथा हि दुरतिक्रमः।
विधिः सर्वेषु भूतेषु मर्तव्ये समुपस्थिते ॥ १३.२१४.१ ॥
மகேசுவரர் கூறினார்: தேவி, கேள், மரணம் அருகில் வரும்போது எல்லா உயிர்களுக்கும் விதி எப்படி கடக்க முடியாததாகிறது என்பதற்குக் காரணம் இதுவே.
13.214.2
आयुःक्षयेणोपहिताः समागम्य वरानने ।
कीटाः पतङ्गा बहवः स्थूलाः सूक्ष्माश्च मध्यमाः।
प्रज्वलत्सु प्रदीपेषु स्वयमेव पतन्ति ते ॥ १३.२१४.२ ॥
அழகிய முகத்தவளே, ஆயுள் குறைவால் பீடிக்கப்பட்டு, சிறியவை, பெரியவை, நடுத்தரமானவை என பல பூச்சிகளும் விட்டில்களும் ஒன்றுகூடி எரியும் விளக்குகளில் தாமாகவே விழுகின்றன.
13.214.3
बहूनां मृगयूथानां नानावननिषेविणाम् ।
यस्तु कालं गतस्तेषां स वै पाशेन बध्यते ॥ १३.२१४.३ ॥
பல்வேறு காடுகளில் வாழும் பல மான் கூட்டங்களில், எவனுடைய காலம் வந்ததோ அவனே பாசத்தில் கட்டப்படுகிறான்.
13.214.4
सूनार्थं देवि बद्धानां क्षीणायुर्यो निबध्यते ।
अवशो घातकस्याथ हस्तं तदहरेति सः ॥ १३.२१४.४ ॥
தேவி, வதைக்காக கட்டப்பட்டவர்களில், ஆயுள் தீர்ந்தவன் ஆதரவற்றவனாய்க் கட்டப்படுகிறான்; அப்போது அவன் கொல்பவனின் கையைப் பற்றி, 'அதை எடு' என்று கூறுகிறான்.
13.214.5
यथा पक्षिगणाः क्षिप्रं विस्तीर्णाकाशगामिनः ।
क्षीणायुषो निबध्यन्ते शक्ता अपि पलायितुम् ॥ १३.२१४.५ ॥
விரிந்த வானத்தில் விரைவாகப் பறக்கும் பறவைக் கூட்டங்கள், ஆயுள் தீர்ந்ததும், தப்பி ஓட வல்லவையாயினும், கட்டப்படுகின்றன.
13.214.6
यथा वारिचरा मीना बहवोऽम्बुजजातयः ।
जालं समधिरोहन्ति स्वयमेव विधेर्वशात् ॥ १३.२१४.६ ॥
நீரில் வாழும் பல வகை மீன்கள், விதியின் வசத்தால், தாமாகவே வலையில் சிக்கிக்கொள்கின்றன.
13.214.7
शल्यकस्य च जिह्वाग्रं स्वयमारुह्य शोभने ।
आयुःक्षयेणोपहता निबध्यन्ते सरीसृपाः ॥ १३.२१४.७ ॥
முள்ளம்பன்றியின் நாக்கு நுனியில் தாமாகவே ஏறி, அழகிய (வலையில்) ஊர்ந்து செல்லும் உயிரினங்கள் ஆயுள் குறைவால் அழிந்து பிணைக்கப்படுகின்றன.
13.214.8
कृषतां कर्षकाणां च नास्ति बुद्धिर्विहिंसने ।
अथैषां लाङ्गलाग्राद्यैर्हन्यन्ते जन्तवोऽक्षयाः ॥ १३.२१४.८ ॥
உழுகின்ற உழவர்களுக்கு கொல்வதில் எண்ணம் இல்லை; ஆயினும் அவர்களின் கலப்பையின் முனை முதலியவற்றால் அழிவில்லாத உயிரினங்கள் கொல்லப்படுகின்றன.
13.214.9
पादाग्रेणैव चैकेन यां हिंसां कुरुते नरः ।
मातङ्गोपि न तां कुर्यात्कूरो जन्मशतैरपि ॥ १३.२१४.९ ॥
ஒரே காலின் நுனியால் மனிதன் செய்யும் எந்த ஹிம்சையை, கொடிய யானையும் நூறு பிறவிகளிலும் செய்யாது.
13.214.10
म्रियन्ते यैर्हि मर्तव्यं न तान्घ्नन्ति कृषीवलाः ।
कृषामीति मनस्तस्य नास्ति चिन्ता विहिंसने ॥ १३.२१४.१० ॥
எவற்றால் இறக்கவிருப்பவை இறக்கின்றனவோ, அவற்றை உழவர்கள் கொல்வதில்லை; 'நான் உழுகிறேன்' என்று நினைப்பவனுக்கு கொல்வதைப் பற்றிய கவலை இல்லை.
13.214.11
तस्माज्जीवसहस्राणि हत्वाऽपि न स लिप्यते ।
विधिना स हतः पूर्वं पश्चात्प्राणि विपद्यते।
एवं सर्वेषु भूतेषु विधिर्हि दुरतिक्रमः ॥ १३.२१४.११ ॥
ஆகையால் ஆயிரக்கணக்கான உயிர்களைக் கொன்றாலும் அவன் கறைபடுவதில்லை; அவன் முன்பே விதியால் கொல்லப்பட்டவன், பின்னர் உயிரினம் அழிகிறது. இவ்வாறு எல்லா உயிர்களிலும் விதியே கடக்க முடியாதது.
13.214.12
गतायुषा मुहूर्तं तु न शक्यमुपजीवितुम् ।
जीवितव्ये न मर्तव्यं न भूतं न भविष्यति ॥ १३.२१४.१२ ॥
ஆயுள் கழிந்தவனை ஒரு கணம் கூட வாழவைக்க முடியாது; உயிருடன் இருக்கும்போது சாகாதவன் இல்லை, இருந்ததுமில்லை, இருக்கப்போவதுமில்லை.
13.214.13
शुभाशुभं कर्मफलं न शक्यमतिवर्तितुम् ।
तथा ताभिश्च मर्तव्यं मोक्तव्याश्चैव तास्तथा ॥ १३.२१४.१३ ॥
நல்லது கெட்டது ஆகிய செயலின் பலனை தவிர்க்க இயலாது. அதுபோல் அவற்றால் கொல்லப்பட வேண்டியதுண்டு, அவையும் அதுபோல் விடுவிக்கப்பட வேண்டியவையே.
13.214.14
रन्तिदेवस्य गावो वै विधेर्हि वशमागताः ।
स्वयमायान्ति गावो वै हन्यन्ते यत्र सुन्दरि ॥ १३.२१४.१४ ॥
ரந்திதேவனின் பசுக்கள் விதியின் ஆளுகைக்கு உட்பட்டிருந்தன. அழகியே, அவை தாமாகவே வந்து, கொல்லப்படும் இடத்திற்குச் செல்கின்றன.
13.214.15
गवां वै हन्यमानानां रुधिरप्रभवा नदी ।
चर्मण्वतीति विख्याता खुरशृङ्गास्थिदुर्गमा ॥ १३.२१४.१५ ॥
பசுக்கள் கொல்லப்பட்டதால் இரத்தத்திலிருந்து தோன்றிய ஆறு சர்மண்வதி என்று புகழ் பெற்றது; அது குளம்புகளாலும் கொம்புகளாலும் எலும்புகளாலும் கடக்க முடியாதது.
13.214.16
रुधिरं तां नदीं प्राप्य तोयं भवति शोभने ।
मेध्यं पुण्यं पवित्रं च गन्धवर्णरसैर्युतम् ॥ १३.२१४.१६ ॥
அழகியே, அந்த ஆற்றை அடையும்போது இரத்தம் நீராகி, யாகத்திற்குத் தகுந்ததும் புண்ணியமும் தூய்மையானதுமாக, மணம், நிறம், சுவையுடையதாக ஆகிறது.
13.214.17
तत्राऽभिषेकं कुर्वन्ति कृतजप्याः कृताह्निकाः ।
द्विजा देवगणाश्चापि लोकपाला महेश्वराः ॥ १३.२१४.१७ ॥
அங்கே ஜபம் செய்து தினசரி கடமைகளை முடித்த இருபிறப்பாளர்களும், தேவர்களின் கூட்டங்களும், உலகக் காவலர்களும், மகேஸ்வரர்களும் நீராடுகின்றனர்.
13.214.18
तस्य राज्ञः सदा सत्रे स्वयमागम्य सुन्दरि ।
विधिना पूर्वदृष्टेन तन्मांसमुपकल्पितम्।
मन्त्रवत्प्रतिगृह्णन्ति यतान्यायं यताविधि ॥ १३.२१४.१८ ॥
அழகியே, அந்த அரசனின் யாக அமர்வில் எப்போதும் அவர்கள் தாமாகவே வந்து, முன்பு கண்ட முறைப்படி தயாரிக்கப்பட்ட அந்த இறைச்சியை மந்திரத்துடன் ஏற்கின்றனர்; முறையும் நியாயமும் பின்பற்றப்படுகின்றன.
13.214.19
समांसं च सदा ह्यन्नं शतशोऽथ सहस्रशः ।
भुञ्जानानां द्विजातीनामस्तमेति दिवाकरः ॥ १३.२१४.१९ ॥
இறைச்சியுடன் கூடிய உணவை நூற்றுக்கணக்கிலும் ஆயிரக்கணக்கிலும் உண்ணும் இருபிறப்பாளர்களுக்கு சூரியன் அஸ்தமிக்கிறான்.
13.214.20
गावो यास्तत्र हन्यन्ते राज्ञस्तस्य क्रतूत्तमे ।
पठ्यमानेषु मन्त्रेषु यथान्यायं यथाविधि ॥ १३.२१४.२० ॥
அந்த அரசனின் சிறந்த யாகத்தில், மந்திரங்கள் ஓதப்படும்போது, நியாயப்படியும் விதிப்படியும் அங்கே கொல்லப்படும் பசுக்கள்.
13.214.21
ताश्च स्वर्गं गता गावो रन्तिदेवश्च पार्थिवः ।
सदा सत्रविधानेन सिद्धिं प्राप्तो नरोत्तमः ॥ १३.२१४.२१ ॥
அந்தப் பசுக்கள் சொர்க்கத்தை அடைந்தன; அரசன் ரந்திதேவனும், நரர்களில் சிறந்தவன், எப்போதும் சத்ர விதியால் சித்தியை அடைந்தான்.
13.214.22
अथ यस्तु सहायार्थमुक्तः स्यात्पार्थिवैर्नरैः ।
भोगानां संविभागेन वस्त्राभरणभूषणैः ॥ १३.२१४.२२ ॥
இப்போது அரசர்களாலும் மனிதர்களாலும் உதவிக்காக அழைக்கப்பட்டவன், போகங்களைப் பகிர்ந்தளித்தலாலும், ஆடை அணிகலன்களாலும் (மதிக்கப்பட வேண்டும்).
13.214.23
सहभोजनसम्बद्धैः सत्कारैर्विविधैरपि ।
सहायकाले सम्प्राप्ते सङ्ग्रामे शस्त्रमुद्धरेत् ॥ १३.२१४.२३ ॥
ஒன்றாக உணவருந்துதலால் பிணைக்கப்பட்டவர்கள் பல்வகை மரியாதைகளாலும், உதவி தேவைப்படும் காலம் வந்தபோது போரில் ஆயுதத்தை எடுக்க வேண்டும்.
13.214.24
व्यूढानीके यथा सास्त्रं सेनयोरुभयोरपि ।
हस्त्यश्वरथसम्पूर्णे पदातिबलसङ्कुले।
चामरच्छत्रशबले ध्वजचर्मायुधोज्ज्वले ॥ १३.२१४.२४ ॥
அணிவகுத்த இரு படைகளிலும், ஆயுதங்களுடன், யானைகள், குதிரைகள், தேர்களால் நிறைந்து, காலாட்படையால் நெருக்கமான, சாமரம் குடைகளால் வண்ணம் பெற்ற, கொடிகள் கேடயங்கள் படைக்கலன்களால் ஒளிரும் (படையில்).
13.214.25
शक्तितोमरकुन्तासिशूलमुद्गरपाणिभिः ।
कूटमुद्गरचापेषु मुसुण्ठीजुष्टमुष्टिभिः ॥ १३.२१४.२५ ॥
ஈட்டி, தோமரம், குந்தம், வாள், சூலம், கதை ஆகியவற்றை கையில் ஏந்தியவர்கள்; இரும்புக் கதையும் வில்லும் கொண்டவர்கள்; முசுண்டியை உறுதியாகப் பிடித்த கைகளை உடையவர்கள்.
13.214.26
भिण्डिपालगदाचक्रप्रासकर्पटधारिभिः ।
नानाप्रहरणैर्योधैः सेनयोरुभयोरपि।
युद्धशौण्डैः प्रगर्जद्भिर्वृषेषु वृषभैरिव ॥ १३.२१४.२६ ॥
பிந்திபாலம், கதை, சக்கரம், பிராசம், கேடயம் ஆகியவற்றைத் தாங்கிய, பல்வேறு ஆயுதங்களை ஏந்திய போர்வீரர்கள்; இரு படைகளின் போர்வீரர்கள்; போரில் வல்லவர்கள்; காளைகளைப் போல் முழங்குபவர்கள்.
13.214.27
शङ्खदुन्दुभिनादेन नानातूर्यरवेण च ।
हयहेषितशब्देन कुञ्जराणां तु बृंहितैः ॥ १३.२१४.२७ ॥
சங்குகளின் ஒலியாலும் துந்துபிகளின் முழக்கத்தாலும், பல்வேறு இசைக்கருவிகளின் ஒலியாலும், குதிரைகளின் கனைப்பொலியாலும், யானைகளின் பிளிறல்களாலும்.
13.214.28
योधानां सिंहनादैश्च घण्टानां शिञ्जितस्वनैः ।
दिशश्च विदिशश्चैव समन्ताद्बधिरीकृताः ॥ १३.२१४.२८ ॥
போர்வீரர்களின் சிங்கக் கர்ஜனையாலும் மணிகளின் கலகலப்பொலியாலும்; திசைகளும் துணைத் திசைகளும் எல்லாப் பக்கமும் செவிடாக்கப்பட்டன.
13.214.29
ग्रीष्मान्तेष्विव गर्जद्भिर्नभशीव बलाहकैः ।
रथनेमिखुरोद्धूतैररुणै रणरेणुभिः।
कपिलाभिरिवाकाशे छाद्यमाने समन्ततः ॥ १३.२१४.२९ ॥
கோடையின் இறுதியில் வானில் முழங்கும் மேகங்களைப் போல், தேர்ச்சக்கரங்களும் குளம்புகளும் கிளப்பிய சிவந்த போர்ப்புழுதியால், செம்பழுப்பான அந்தப் புழுதியால் வானம் எங்கும் மூடப்பட்டது.
13.214.30
प्रवृत्ते शस्त्रसम्पाते योधानां तत्र सेनयोः ।
तेषां प्रहारक्षतजं रक्तचन्दनसन्निभम् ॥ १३.२१४.३० ॥
இரு படைகளின் போர்வீரர்களிடையே ஆயுதங்களின் மோதல் தொடங்கியபோது, அவர்களின் அடிகளால் எழுந்த குருதி செஞ்சந்தனம் போலத் தோன்றியது.
13.214.31
तेषामस्राणि गात्रेभ्य स्रवन्ते रणमूर्धनि ।
पलाशाशोकपुष्पाणां जङ्गमा इव राशयः ॥ १३.२१४.३१ ॥
போர்முனையில் அவர்களின் உடல்களிலிருந்து இரத்தம் வழிந்தது; அது நகரும் பலாச, அசோக மலர்க்குவியல்கள் போலிருந்தது.
13.214.32
रणे समभिवर्तन्त उद्यतायुधपाणयः ।
शोभमाना रणे शूरा आह्वयन्तः परस्परम् ॥ १३.२१४.३२ ॥
போரில் கைகளில் ஆயுதங்களை உயர்த்தியவர்களாய் வீரர்கள் ஒருவரை ஒருவர் அறைகூவியபடி விரைந்து ஒளிர்ந்தனர்.
13.214.33
हन्यमानेष्वभिघ्नत्सु शूरेषु रणसङ्कटे ।
पृष्ठं दत्त्वा च ये तत्र नायकस्य नराधमाः ॥ १३.२१४.३३ ॥
போரின் நெருக்கடியில் வீரர்கள் அடிபட்டு, பதிலுக்கு அடித்துக்கொண்டிருக்கையில், தலைவனுக்கு முதுகு காட்டிய அதமர்கள்—
13.214.34
अनाहता निवर्तन्ते नायके चाप्यनीप्सति ।
ते दुष्कृतं प्रपद्यन्ते नायकस्याखिलं नराः।
यच्चास्ति सुकृतं तेषां युज्यते तेन नायकः ॥ १३.२१४.३४ ॥
காயமின்றி, தலைவன் விரும்பாத நிலையிலும் திரும்பிப் போகும் மனிதர்கள் தலைவனின் முழு பாவத்தை அடைகின்றனர்; அவர்களிடம் உள்ள புண்ணியமும் தலைவனுடன் இணைகிறது.
13.214.35
अहिंसा परमो धर्म इति येऽपि नरा विदुः ।
सङ्ग्रामेषु न युध्यन्ते भृत्याश्चैवानुरूपतः।
नरकं यान्ति ते घोरं भर्तृपिण्डापहारिणइः ॥ १३.२१४.३५ ॥
அகிம்சையே உயர்ந்த தர்மம் என்று அறிந்திருந்தும், போர்களில் தம் நிலைக்கேற்ப ஊழியர்களாய்ப் போரிடாதவர்கள்—தம் தலைவனின் உணவைத் திருடியவர்களாய் கொடிய நரகம் அடைவர்.
13.214.36
यस्तु प्राणान्परित्यज्य प्रविशेदुद्यतायुधः ।
सङ्ग्राममग्निप्रतिमं पतह्ग इव निर्भयः।
स्वर्गमाविशते प्रेत्य ज्ञात्वा योधस्य निश्चयम् ॥ १३.२१४.३६ ॥
உயிரைத் துறந்து, ஆயுதம் ஏந்தி, நெருப்பு போன்ற போரில் விட்டில் பூச்சி போல அஞ்சாமல் நுழைபவன்—போராளியின் உறுதியை அறிந்து, இறந்த பின் சொர்க்கத்தில் நுழைகிறான்.
13.214.37
आविष्टश्चैव सत्त्वेन सघृणो जायते नरः ।
प्रहारैर्नन्दयेद्देवि सत्वेनाधिष्ठितो हि सः।
प्रहारव्यथितश्चैव न वैक्लब्यमुपैति सः ॥ १३.२१४.३७ ॥
சத்துவத்தால் நிரம்பிய மனிதன் கருணையுடையவனாகிறான். தேவியே, சத்துவத்தால் நிலைபெற்றவன் அடிகளால் மகிழ்ச்சியடைவான். அடிகளால் துன்புற்றாலும் அவன் கோழைத்தனத்தை அடைவதில்லை.
13.214.38
यस्तु स्वं नायकं रक्षेदतिघोरे रणाङ्कणे ।
तापयन्नरिसैन्यानि सिंहो मृगगणानिव।
आदित्य इव मध्याह्ने दुर्निरीक्ष्यो रणाजिरे ॥ १३.२१४.३८ ॥
அதி பயங்கரமான போர்க்களத்தில் தன் தலைவனைக் காக்கிறவன், சிங்கம் மான் கூட்டத்தை வாட்டுவது போல் எதிரிப் படைகளை வாட்டுகிறான்; நண்பகல் சூரியனைப் போல் போர்க்களத்தில் பார்ப்பதற்கு அரியவனாகிறான்.
13.214.39
निर्दयो यस्तु सङ्ग्रामे प्रहरन्नुद्यतायुधः ।
यजते स तु पूतात्मा सङ्ग्रामेण महाक्रतुम् ॥ १३.२१४.३९ ॥
போரில் இரக்கமின்றி, ஆயுதம் ஓங்கி அடிப்பவன் தூய ஆன்மாவுடன் போரையே மகாயாகமாகச் செய்கிறான்.
13.214.40
चर्म कृष्णाजिनं तस्य दन्तकाष्ठं धनुः स्मृतम् ।
रथो वेदिर्ध्वजो यूपः कुशाश्च रथरश्मयः ॥ १३.२१४.४० ॥
அவனுடைய கேடயம் கருப்பு மான்தோல்; பல் குச்சி வில்லாக நினைக்கப்படுகிறது; தேர் யாகவேதி; கொடி யூபம்; தர்ப்பைகள் தேரின் கடிவாளங்கள்.
13.214.41
मानो दर्पस्त्वहङ्कारस्त्रयस्त्रेताग्नयः स्मृताः ।
प्रमोदश्च स्रुवस्तस्य उपाध्यायो हि सारथिः ॥ १३.२१४.४१ ॥
மானம், கர்வம், அகங்காரம் ஆகிய மூன்றும் திரேதாக் நெருப்புகள் என நினைக்கப்படுகின்றன; மகிழ்ச்சி அவனுடைய ஸ்ருவம்; சாரதியே அவனுடைய உபாத்தியாயர்.
13.214.42
स्रुग्भाण्डं चापि यत्किञ्चिद्यज्ञोपकरणानि च ।
आयुधान्यस्य तत्सर्वं समिधः सायकाः स्मृताः ॥ १३.२१४.४२ ॥
ஸ்ருக் பாத்திரம், யாகத்தின் பிற உபகரணங்கள் அனைத்தும் அவனுடைய ஆயுதங்கள்; சமித்துகள் அவனுடைய அம்புகள் என நினைக்கப்படுகின்றன.
13.214.43
स्वेदस्रवश्च गात्रेभ्यः क्षौद्रं तस्य यशस्विनः ।
पुरोडाशा नृशीर्षाणि रुधिरं चाहुतिः स्मृता।
तूणाश्चैव चरुर्ज्ञेया वसोर्धारा वसाः स्मृताः ॥ १३.२१४.४३ ॥
அந்த புகழ்மிக்கவனின் உடல்களிலிருந்து வழியும் வியர்வையே தேன்; மனிதத் தலைகள் புரோடாசங்கள்; இரத்தமே ஆஹுதி எனச் சொல்லப்படுகிறது. அம்பறாத்தூணிகளே சரு என அறியப்பட வேண்டும்; வசுவின் நீரோட்டங்கள் கொழுப்பு எனக் கூறப்படுகின்றன.
13.214.44
क्रव्यादा भूतसङ्घाश्च तस्मिन्यज्ञे द्विजतयः ।
तेषां भक्षान्नपानानि हता नृगजवाजिनः।
भुञ्जते ते यथाकामं यता यज्ञे किमिच्छति ॥ १३.२१४.४४ ॥
அந்த யாகத்தில் மாமிசம் உண்ணும் பூதக் கூட்டங்களே இருபிறப்பாளர்கள். கொல்லப்பட்ட மனிதர்களும் யானைகளும் குதிரைகளும் அவர்களின் உணவும் பானமுமாகும். யாகத்தில் அடக்கமுடன் அவர்கள் விரும்பியதை விருப்பம்போல் உண்கின்றனர்.
13.214.45
निहतानां तु योधानां वस्त्राभरणभूषणम् ।
हिरण्यं च सुवर्णं च यद्वै यज्ञस्य दक्षिणा ॥ १३.२१४.४५ ॥
கொல்லப்பட்ட வீரர்களின் ஆடைகளும் அணிகலன்களும் அலங்காரங்களும், பொன்னும் தங்கமும் — இவையே யாகத்தின் தட்சிணை.
13.214.46
यस्तत्र हन्यते देवि गजस्कन्धगतो नरः ।
ब्रह्मलोकमवाप्नोति रणेष्वभिमुखो हतः ॥ १३.२१४.४६ ॥
தேவி, அங்கே யானையின் முதுகில் அமர்ந்திருக்கும் மனிதன் கொல்லப்பட்டால், போர்களில் எதிரே நின்று கொல்லப்பட்டவன் பிரம்மலோகத்தை அடைகிறான்.
13.214.47
रथमध्यगतो वाऽपि हयपृष्ठगतोपि वा ।
हन्यते यस्तु सङ्ग्रामे शक्रलोके महीयते ॥ १३.२१४.४७ ॥
தேர் நடுவில் அமர்ந்திருந்தாலும் அல்லது குதிரையின் முதுகில் ஏறியிருந்தாலும், போரில் கொல்லப்படுபவன் இந்திரலோகத்தில் கௌரவிக்கப்படுகிறான்.
13.214.48
स्वर्गे हताः प्रपूज्यते हन्ता त्वत्रैव पूज्यते ।
द्वावेतौ सुखमेधेते हन्ता यश्चैव हन्यते ॥ १३.२१४.४८ ॥
சொர்க்கத்தில் கொல்லப்பட்டவர்கள் போற்றப்படுகின்றனர்; கொல்பவனோ இங்கேயே போற்றப்படுகிறான். கொல்பவனும் கொல்லப்படுபவனும் ஆகிய இருவரும் இன்பம் பெறுகின்றனர்.
13.214.49
तस्मात्सङ्ग्राममासाद्य प्रहर्तव्यमभीतवत् ॥ १३.२१४.४९ ॥
ஆகையால் போர்க்களத்தை அடைந்து அஞ்சாதவனைப் போல் தாக்க வேண்டும்.
13.214.50
निर्भयो यस्तु सङ्ग्रामे यस्तु सङ्ग्रामे प्रहरेदुद्यतायुधः ।
यथा नदीसहस्राणि प्रविष्टानि महोदधिम् ॥ १३.२१४.५० ॥
போரில் அஞ்சாமல் ஆயுதம் உயர்த்தி தாக்குபவன், ஆயிரம் ஆறுகள் பெருங்கடலில் கலப்பதைப் போல் (இலக்கை அடைகிறான்).
13.214.51
तथा सर्वे न सन्देहो धर्मा धर्मभृतांवरम् ।
प्रविष्टा राजधर्मेण आचारविनयस्तथा ॥ १३.२१४.५१ ॥
அவ்வாறே, சந்தேகமில்லை, அனைத்து தர்மங்களும்—தர்மம் தாங்குவோரில் சிறந்தவனே—அரசதர்மத்தில் புகுகின்றன; நல்லொழுக்கமும் பணிவும் அவ்வாறே.
13.214.52
वेदोक्ताश्चैव ये धर्माः पाषण्डेषु च कीर्तिताः ।
तथैव मानुषा धर्मा धर्माश्चान्ये तथेतरे ॥ १३.२१४.५२ ॥
வேதத்தில் சொல்லப்பட்ட தர்மங்களும், பாஷண்டர்களிடையே கூறப்பட்டவையும், அவ்வாறே மனித தர்மங்களும், மற்ற தர்மங்களும், பிறவும்.
13.214.53
देशजातिकुलानां च ग्रामधर्मास्तथैव च ।
ये धर्माः पार्वतीयेषु ये धर्माः पत्तनादिषु।
तेषां पूर्वप्रवृत्तानां कर्तव्यं परिरक्षणम् ॥ १३.२१४.५३ ॥
நாடு, சாதி, குலங்களின் தர்மங்களும், கிராமத் தர்மங்களும், மலைவாசிகளிடையே உள்ள தர்மங்களும், நகரங்கள் முதலியவற்றில் உள்ள தர்மங்களும்—முன்பிருந்து வரும் அவற்றைக் காப்பாற்ற வேண்டும்.
13.214.54
धर्म एव हतो हन्ति धर्मो रक्षति रक्षितः ।
तस्माद्धर्मो न हन्तव्यः पार्थिवेन विशेषतः ॥ १३.२१४.५४ ॥
கொல்லப்பட்ட தர்மமே கொல்கிறது; காக்கப்பட்ட தர்மமே காக்கிறது. ஆகையால் தர்மத்தை அழிக்கக்கூடாது, குறிப்பாக அரசனால்.
13.214.55
प्रजाः पालयते यत्र धर्मेण वसुधाधिपः ।
षट्कर्मनिरता विप्राः पूज्यन्ते पितृदेवताः ॥ १३.२१४.५५ ॥
எங்கு மன்னன் தர்மத்துடன் குடிமக்களைப் பாதுகாக்கிறானோ, அங்கே ஆறு கடமைகளில் ஈடுபட்ட பிராமணர்கள் பிதுர்களையும் தேவர்களையும் போல் போற்றப்படுகிறார்கள்.
13.214.56
नैव तस्मिन्ननावृष्टिर्न रोगा नाप्युपद्रवाः ।
धर्मशीलाः प्रजाः सर्वाः स्वधर्मनिरते नृपे ॥ १३.२१४.५६ ॥
தன் தர்மத்தில் நிலைத்த மன்னன் ஆட்சியில் மழைக்குறைவும் இல்லை, நோய்களும் இல்லை, இடர்களும் இல்லை; எல்லா குடிமக்களும் தர்மசீலர்களாக இருக்கிறார்கள்.
13.214.57
एष्टव्यः सततं देवि युक्ताचारो नराधिपः ।
छिद्रज्ञश्चैव शत्रूणामप्रमत्तः प्रतापवान् ॥ १३.२१४.५७ ॥
தேவியே, நல்லொழுக்கமுள்ள, எதிரிகளின் பலவீனங்களை அறிந்த, விழிப்புடனும் வலிமையுடனும் இருக்கும் மன்னனையே எப்போதும் தேட வேண்டும்.
13.214.58
शूद्राः पृथिव्यां बहवो राज्ञां बहुविनाशकाः ।
तस्मात्प्रमादं सुश्रोणि न कुर्यात्पण्डितो नृपः ॥ १३.२१४.५८ ॥
பூமியில் பல சூத்திரர்கள் மன்னர்களுக்குப் பெரும் அழிவைத் தருபவர்களாக இருக்கிறார்கள்; ஆகையால், அழகிய இடையுடையவளே, அறிஞனான மன்னன் அலட்சியம் செய்யக்கூடாது.
13.214.59
तेषु मित्रेषु त्यक्तेषु तथा मर्त्येषु हस्तिषु ।
विस्रम्भो नोपगन्तव्यः स्नानपानेषु नित्यशः ॥ १३.२१४.५९ ॥
அந்த நண்பர்களிடமும், கைவிடப்பட்டவர்களிடமும், மனிதர்களிடமும், யானைப்பாகர்களிடமும், குளிக்கும் போதும் குடிக்கும் போதும் எப்போதும் நம்பிக்கை வைக்கக்கூடாது.
13.214.60
राज्ञो वल्लभतामेति कुलं भावयते स्वकम् ।
यस्तु राष्ट्रहितार्थाय गोब्राह्मणकृते तथा।
बन्दीग्रहाय मित्रार्थे प्राणांस्त्यजति दुस्त्यजान् ॥ १३.२१४.६० ॥
நாட்டு நலனுக்காக, பசுக்கள் மற்றும் பிராமணர்களுக்காக, சிறையிலிருந்து விடுவிக்க, அல்லது நண்பனுக்காக, கைவிடுவதற்கு கடினமான தன் உயிரைத் துறப்பவன் மன்னனுக்குப் பிரியமானவனாகி தன் குலத்தை உயர்த்துகிறான்.
13.214.61
सर्वकामदुघां धेनुं धरणीं लोकधारिणीम् ।
समुद्रान्तां वरारोहे सशैलवनकाननाम् ॥ १३.२१४.६१ ॥
அழகிய இடையுடையவளே, எல்லா விருப்பங்களையும் அளிக்கும் பசுவைப் போன்றவளும், உலகங்களைத் தாங்குபவளுமான பூமி, கடல் வரை பரவியதும் மலைகள், காடுகள், சோலைகளுடன் கூடியதுமாகும்.
13.214.62
दद्याद्देवि द्विजातिभ्यो वसुपूर्णां वसुन्धराम् ।
न तत्समं वरारोहे प्राणत्यागी विशिष्यते ॥ १३.२१४.६२ ॥
தேவியே, செல்வம் நிறைந்த பூமியை இருபிறப்பாளர்களுக்குத் தானம் செய்யலாம்; அழகிய இடையுடையவளே, அதற்கு இணை இல்லை, உயிரைத் தியாகம் செய்பவனே சிறந்தவன்.
13.214.63
सहस्रमपि यज्ञानां यजते च यतर्द्धिमान् ।
यज्ञैस्तस्य किमाश्चर्यं प्राणत्यागः सुदुष्करः ॥ १३.२१४.६३ ॥
செல்வமுள்ளவன் ஆயிரம் யாகங்கள் செய்தாலும், அவனுடைய யாகங்களில் வியப்பு என்ன? உயிர்த்தியாகமே மிகக் கடினமானது.
13.214.64
तस्मात्सर्वेषु यज्ञेषु प्राणयज्ञो विशिष्यते ।
एवं सङ्ग्रामयज्ञास्ते यथार्थं समुदाहृताः ॥ १३.२१४.६४ ॥
ஆகவே எல்லா யாகங்களிலும் உயிர்யாகமே சிறந்தது. இவ்வாறே அந்தப் போர்-யாகங்கள் உண்மையின்படி கூறப்பட்டுள்ளன.