Mahābhārata · Adhyāya 13.215
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.215.1
मृगयात्रां तु वक्ष्यामि शृणु तां धर्मिचारिणि ।
मृगान्हत्वा महीपालो यथा पापैर्न लिप्यते ॥ १३.२१५.१ ॥
Ich werde von der Jagdfahrt sprechen; höre sie, du, die dem Dharma folgt: Hat der König Hirsche erschlagen, wird er nicht von Sünden befleckt.
13.215.2
निर्मानुषामिमां सर्वे मृगा इच्छन्ति मेदिनीम् ।
भक्षयन्ति च सस्यानि शासितव्या नृपेण ते ॥ १३.२१५.२ ॥
Alle Hirsche wollen diese Erde frei von Menschen machen, und sie verschlingen die Ernten; sie müssen vom König gezügelt werden.
13.215.3
दुष्टानां शासनं धर्मः शिष्टानां परिपालनम् ।
कर्तव्यं भूमिपालेन नित्यं कार्येषु चार्जवम्।
स्वर्गं मृगाश्च गच्छन्ति स्वयं नृपतिना हताः ॥ १३.२१५.३ ॥
Die Bösen zu zügeln und die Rechtschaffenen zu schützen ist Dharma; der Hüter der Erde muss in seinen Angelegenheiten stets aufrecht sein. Hirsche, die der König selbst erschlägt, gehen ebenfalls in den Himmel.
13.215.4
यथा गावो ह्यगोपालास्तथा राष्ट्रमनायकम् ।
तस्मादंशास्तु देवानां गन्धर्वोरगरक्षसाम्।
राज्ये नियुक्ता राष्ट्रेषु प्रजापालनकारणात् ॥ १३.२१५.४ ॥
Wie Kühe ohne Hirten, so ein Reich ohne Führer. Deshalb wurden Anteile der Götter, Gandharvas, Schlangen und Rākṣasas eingesetzt, um die Reiche zum Schutz des Volkes zu regieren.
13.215.5
अशिष्टशासने चैव शिष्टानां परिपालने ।
तेषां चर्यां प्रवक्ष्यामि श्रूयतामनुपूर्वशः ॥ १३.२१५.५ ॥
Im Zügeln der Bösen und im Schutz der Rechtschaffenen werde ich ihr Verhalten der Reihe nach darlegen; höre.
13.215.6
यथा प्रचरतां तेषां पार्थिवानां यशस्विनाम् ।
राष्ट्रं धर्मो धनं चैव यशः कीर्तिश्च वर्धते ॥ १३.२१५.६ ॥
Wenn jene berühmten Könige sich so verhalten, wachsen Reich, Dharma, Reichtum, Ruhm und Ehre.
13.215.7
नृपाणां पूर्वमेवायं धर्मो धर्मभृतांवर ।
सभाप्रपातटाकानि देवतायतनानि च।
ब्राह्मणावसथाश्चैव कर्तव्या नृपसत्तमैः ॥ १३.२१५.७ ॥
O Bester unter den Hütern des Dharma, dies ist vor allem die Pflicht der Könige: Die besten der Könige sollen Versammlungshallen, Wasserstände, Teiche, Götterschreine und Wohnstätten für Brahmanen errichten.
13.215.8
ब्राह्मणा नावमन्तव्या भस्मच्छन्ना इवाग्नयः ।
कुलमुत्सादयेयुस्ते क्रोधाविष्टा द्विजातयः ॥ १३.२१५.८ ॥
Brahmanen darf man nicht verachten; sie sind wie mit Asche bedeckte Feuer. Jene Zweimalgeborenen könnten, von Zorn ergriffen, ein ganzes Geschlecht ausrotten.
13.215.9
ध्मायमानो यता ह्यग्निर्निर्दहेत्सर्वमिन्धनम् ।
तथा क्रोधाग्निना विप्रा दहेयुः पृथिवीमिमाम्।
न हि विप्रेषु क्रुद्धेषु राज्यं भुञ्जन्ति भूमिपाः ॥ १३.२१५.९ ॥
So wie ein angefachtes Feuer alles Brennmaterial verzehrt, so könnten die Brahmanen mit dem Feuer ihres Zorns eben diese Erde verbrennen. Wenn die Brahmanen zürnen, genießen die Könige ihr Reich nicht.
13.215.10
परिभूय द्विजान्मोहाद्वातापिनहुषादयः ।
सबन्धुमित्रा नष्टास्ते दग्धा ब्राह्मणमन्युभिः।
शरीरं चापि शक्रस्य कृतं भगनिरन्तरम् ॥ १३.२१५.१० ॥
Aus Verblendung die Zweimalgeborenen verachtend, gingen Vātāpi, Nahuṣa und andere mit Verwandten und Freunden zugrunde, von brahmanischem Zorn verbrannt. Auch Indras Körper wurde mit den Zeichen der Vulva bedeckt.
13.215.11
ततो देवगणाः सर्वे इन्द्रस्यार्थे महामुनिम् ।
प्रसादं कारयामासुः प्रणासस्तुतिवन्दनैः ॥ १३.२१५.११ ॥
Da bewogen alle Götterscharen um Indras willen jenen großen Weisen durch Ehrerbietung, Lobpreis und Verneigung zur Gnade.
13.215.12
तेन प्रीतेन सुश्रोणि गौतमेन महात्मना ।
तच्छरीरं तु शक्रस्य सहस्रभगचिह्नितम्।
कृतं नेत्रसहस्रेण क्षणेनैव निरन्तरम् ॥ १३.२१५.१२ ॥
Vom erfreuten großen Gautama, o Schönhüftige, wurde Indras mit tausend Yoni gezeichneter Körper im Nu ununterbrochen mit tausend Augen versehen.
13.215.13
छित्त्वा मेषस्य वृषणौ गौतमेनाभिमन्त्रितौ ।
इन्द्रस्य वृषणौ भूत्वा क्षिप्रं वै श्लेषमागतौ ॥ १३.२१५.१३ ॥
Nachdem man die zwei Hoden des Widders, von Gautama mit Mantra geweiht, abgeschnitten hatte, wurden sie zu Indras Hoden und verbanden sich schnell.
13.215.14
एवं विप्रेषु क्रुद्धेषु देवराजः शतक्रतुः ।
अशक्तः शासितुं राज्यं किंपुनर्मानुषा भुवि ॥ १३.२१५.१४ ॥
So ist selbst Indra, der König der Götter, Śatakratu, unfähig, sein Reich zu regieren, wenn die Brahmanen erzürnt sind — was erst von den Sterblichen auf Erden?
13.215.15
क्रोधाविष्टो दहेद्विप्रः शुष्केन्धनमिवानलः ।
भस्मीकृत्य जगत्सर्वं सृजेदन्यज्जगत्पुनः ॥ १३.२१५.१५ ॥
Ein vom Zorn ergriffener Brahmane würde brennen wie Feuer, das trockenes Holz verzehrt; nachdem er die ganze Welt zu Asche gemacht hat, könnte er wieder eine andere Welt erschaffen.
13.215.16
अदेवानपि देवान्स कुर्याद्देवानदेवताः ।
तस्मान्नोत्पादयेन्मन्युं मन्युप्रहरणा द्विजाः ॥ १३.२१५.१६ ॥
Er könnte Nicht-Götter zu Göttern und Götter zu Nicht-Göttern machen; darum, o Zweimalgeborene, deren Waffe der Zorn ist, dürft ihr keinen Zorn erzeugen.
13.215.17
महत्स्वप्यपराधेषु शासनं नार्हति द्विजः ।
न च शस्त्रनिपातानि न च प्राणैर्वियोजनम्।
दृश्यते त्रिषु लोकेषु ब्राह्ममानामनिन्दिते ॥ १३.२१५.१७ ॥
Auch bei großen Vergehen verdient ein Zweimalgeborener keine Strafe; und in den drei Welten sieht man weder Waffenschläge noch Lebensberaubung an Brahmanen, o Makellose.
13.215.18
क्रोधाश्च विपुला घोराः प्रसादाश्चाप्यनुत्तमाः ।
तस्मान्नोत्पादयेत्क्रोधं नित्यं पूज्या द्विजातयः ॥ १३.२१५.१८ ॥
Zorn ist gewaltig und schrecklich, Gunst dagegen ist höchst erhaben. Deshalb soll man niemals Zorn erregen; die Zweimalgeborenen sind stets zu ehren.
13.215.19
दृश्यते न स लोकेऽस्मिन्भूते वाऽथ भविष्यति ।
क्रुद्धेषु यो वै विप्रेषु राज्यं भुङ्क्ते नराधिपः ॥ १३.२१५.१९ ॥
In dieser Welt sieht man keinen König, der war oder sein wird, der sein Reich genießt, während die Brahmanen gegen ihn erzürnt sind.
13.215.20
न चैवापहसेद्विप्रान्नि चैवोपालभेच्च तान् ।
कालमासाद्य कुप्येच्च काले कुर्यादनुग्रहम् ॥ १३.२१५.२० ॥
Man soll die Brahmanen weder verspotten noch tadeln. Wenn die rechte Zeit gekommen ist, mag man zürnen; zur rechten Zeit soll man Gunst erweisen.
13.215.21
सम्प्रहासश्च भृत्येषु न कर्तव्यो नराधिपैः ।
लघुत्वं चैव प्राप्नोति आज्ञा चास्य निवर्तते ॥ १३.२१५.२१ ॥
Könige sollen ihren Dienern gegenüber nicht mit spöttischem Lachen verfahren. Dadurch geraten sie in Niedrigkeit, und ihr Befehl wird zurückgewiesen.
13.215.22
भृत्यानां सम्प्रहासेन पार्थिवः परिभूयते ।
अयाच्यानि च याचन्ति अवक्तव्यं ब्रुवन्ति च ॥ १३.२१५.२२ ॥
Durch das spöttische Lachen der Diener wird der König erniedrigt. Sie verlangen, was nicht verlangt werden darf, und sprechen, was nicht gesagt werden darf.
13.215.23
पूर्वमप्यर्पितैर्लोभैः परितोषं न यान्ति ते ।
तस्माद्भृत्येषु नृपतिः सम्प्रहासं विवर्जयेत् ॥ १३.२१५.२३ ॥
Auch durch zuvor gewährte Lockungen finden sie keine Zufriedenheit. Deshalb soll der König das spöttische Lachen gegenüber seinen Dienern meiden.
13.215.24
न विश्वसेदविश्वस्ते विश्वस्ते नातिविश्वसेत् ।
सगोत्रेषु विशेषेण सर्वोपायैर्न विश्वसेत् ॥ १३.२१५.२४ ॥
Man soll dem Unvertrauenswürdigen nicht trauen, und selbst dem Vertrauenswürdigen nicht übermäßig. Besonders den Verwandten desselben Geschlechts soll man auf keine Weise trauen.
13.215.25
विश्वासाद्भयमुत्पन्नं हन्याद्वृक्षमिवाशनिः ।
प्रमादाद्धन्यते राजा लोभेन च वशीकृतः।
तस्मात्प्रमादं लोभं च न च कुर्यान्न विश्वसेत् ॥ १३.२१५.२५ ॥
Furcht, die aus Vertrauen entsteht, schlägt nieder wie der Blitz einen Baum. Ein König wird durch Nachlässigkeit erschlagen und wenn er von Gier beherrscht wird. Darum soll man weder nachlässig noch gierig sein und auch nicht vertrauen.
13.215.26
भयार्तानां भयत्राता दीनानुग्रहकारणात् ।
कार्याकार्यविशेषज्ञो नित्यं राष्ट्रहिते रतः ॥ १३.२१५.२६ ॥
Schützer vor Furcht für die von Furcht Gepeinigten, weil er den Elenden Gnade erweist, kundig des Unterschieds zwischen dem, was zu tun, und dem, was nicht zu tun ist, stets dem Wohl des Reiches ergeben.
13.215.27
सत्यसन्धः स्थितो राज्ये प्रजापालनतत्परः ।
अलुब्धो न्यायवादी च षड्भागमुपजीवति ॥ १३.२१५.२७ ॥
Der König, der Wort hält, fest im Reich steht, auf den Schutz der Untertanen bedacht ist, frei von Gier ist und gerecht spricht, lebt von dem sechsten Teil seiner Untertanen.
13.215.28
कार्याकार्यविशेषज्ञः सर्वं धर्मेण पश्यति ।
स्वराष्ट्रेषु दयां कुर्यादकार्ये न प्रवर्तते ॥ १३.२१५.२८ ॥
Wer den Unterschied zwischen dem, was zu tun, und dem, was nicht zu tun ist, kennt, sieht alles nach dem Dharma. Er soll in seinen eigenen Reichen Mitgefühl zeigen und sich nicht dem zuwenden, was nicht zu tun ist.
13.215.29
ये चैवैनं प्रशंसन्ति ये च निन्दन्ति मानवाः ।
शत्रुं च मित्रवत्पश्येदपराधविवर्जितम्। ॥ १३.२१५.२९ ॥
Ob Menschen ihn loben oder tadeln, so soll man auch den Feind wie einen Freund ansehen und ihn als frei von Schuld betrachten.
13.215.30
अपराधानुरूपेण दुष्टं दण्डेन शासयेत् ।
धर्मः प्रवर्तते तत्र यत्र दण्डरुचिर्नृपः।
न धर्मो विद्यते तत्र यत्र राजा क्षमान्वितः ॥ १३.२१५.३० ॥
Den Bösen soll man im Verhältnis zu seinem Vergehen durch Strafe züchtigen. Wo der König an der Strafe Gefallen findet, herrscht Dharma; wo der König mit Nachsicht ausgestattet ist, ist kein Dharma zu finden.
13.215.31
अशिष्टशासनं धर्मः शिष्टानां परिपालनम् ।
वध्यांश्च घातयेद्यस्तु अवध्यानपरिरक्षति ॥ १३.२१५.३१ ॥
Die Unbotmäßigen zu zügeln und die Rechtschaffenen zu schützen ist Dharma. Wer die Todeswürdigen töten lässt und die Unantastbaren nicht schützt,
13.215.32
अवध्या ब्राह्मणा गावो दूताश्चैव पिता तथा ।
विद्यां ग्राहयते यश्च ये च पूर्वोपकारिणः।
स्त्रियश्चैव न हन्तव्या यच्च सर्वातिथिर्नरः ॥ १३.२१५.३२ ॥
Brahmanen, Kühe, Gesandte und ebenso der Vater sind unantastbar; ebenso darf nicht getötet werden, wer Wissen vermitteln lässt, wer früher Gutes getan hat, keine Frau und der Mann, der allen Gast ist.
13.215.33
धरणीं गां हिरण्यं च सिद्धान्नं च तिलान्घृतम् ।
ददन्नित्यं द्विजातिभ्यो मुच्यते राजकिल्बिषात् ॥ १३.२१५.३३ ॥
Wer den Zweimalgeborenen stets Land, eine Kuh, Gold, gekochte Speise, Sesam und Ghee gibt, wird von der Schuld des Königs befreit.
13.215.34
एवं चरति यो नित्यं राजा राष्ट्रहिते रतः ।
तस्य राष्ट्रं धनं धर्मो यशः कीर्तिश्च वर्धते।
न च पापैर्न चानर्थैर्युज्यते स नराधिपः ॥ १३.२१५.३४ ॥
Ein König, der sich so verhält und stets am Wohl des Reiches Freude hat, sieht sein Reich, Reichtum, Dharma, Ruhm und Ansehen wachsen; dieser Herr der Menschen wird weder mit Sünden noch mit Unheil verbunden.
13.215.35
षड्भागमुपभुञ्जानः प्रजा राजा न रक्षति ।
स्वचक्रपरचक्राभ्यां धर्मैर्वा विक्रमेण वा ॥ १३.२१५.३५ ॥
Der König, der den sechsten Teil genießt, aber seine Untertanen weder durch Recht noch durch Tapferkeit vor dem eigenen oder dem feindlichen Heer schützt…
13.215.36
निरुद्योगो नृपो यश्च परराष्ट्रनिघातने ।
स्वराष्ट्रं निष्प्रतापस्य परचक्रेण हन्यते ॥ १३.२१५.३६ ॥
Der König, der untätig ist, fremde Reiche anzugreifen, ohne Macht, sieht sein eigenes Reich durch ein feindliches Heer vernichtet.
13.215.37
यत्पापं सकलं राजा हतराष्ट्रः प्रपद्यते ।
मातुलं भागिनेयं वा मातरं श्वशुरं गुरुम्। ॥ १३.२१५.३७ ॥
Die ganze Schuld, die der König auf sich lädt, dessen Reich verloren ist—sei es durch Tötung eines Onkels mütterlicherseits, eines Neffen, der Mutter, des Schwiegervaters oder des Lehrers.
13.215.38
पितरं वर्जयित्वैकं हन्याद्धातकमागतम् ॥ १३.२१५.३८ ॥
Mit Ausnahme des Vaters allein darf man den Mörder erschlagen, der zum Angriff gekommen ist.
13.215.39
स्वस्य राष्ट्रस्य रक्षार्थं युद्यमानश्च यो हतः ।
सङ्ग्रामे परचक्रेण श्रूयतां तस्य या गतिः ॥ १३.२१५.३९ ॥
Höre nun das Schicksal dessen, der, im Kampf zur Verteidigung seines eigenen Reiches, in der Schlacht von einem feindlichen Heer erschlagen wird.
13.215.40
विमानेन वरारोहे अप्सरोगणसेवितः ।
शक्रलोकमितो याति सङ्ग्रामे निहतो नृपः ॥ १३.२१५.४० ॥
O du mit den schönen Hüften, der im Kampf erschlagene König fährt von hier zur Welt Indras, in einem himmlischen Wagen, von Scharen von Apsarasen umsorgt.
13.215.41
यावन्तो रोमकूपाः स्युस्तस्य गात्रेषु सुन्दरि ।
तावद्वर्षसहस्राणि शक्रलोके महीयते ॥ १३.२१५.४१ ॥
O Schöne, so viele tausend Jahre, wie Haarporen an seinem Körper sind, wird er in der Welt Śakras geehrt.
13.215.42
यदि वै मानुषे लोके कदाचिदुपपद्यते ।
राजा वा राजमात्रो वा भूयो भवति वीर्यवान् ॥ १३.२१५.४२ ॥
Wenn er je in der Menschenwelt wiedergeboren wird, als König oder königlicher Beamter, wird er wieder mächtig.
13.215.43
तस्माद्यत्नेन कर्तव्यं स्वराष्ट्रपरिपालनम् ।
व्यवहाराश्च चारश्च सततं सत्यसन्धता ॥ १३.२१५.४३ ॥
Darum soll man mit Sorgfalt das eigene Reich schützen, Rechtspflege und Spionagewesen aufrechterhalten und stets seinem wahren Wort treu sein.
13.215.44
अप्रमादः प्रमोदश्च व्यवसायेऽप्यचण्डता ।
भरणं चैव भृत्यानां वाहनानां च पोषणम् ॥ १३.२१५.४४ ॥
Wachsamkeit und Heiterkeit, auch Sanftheit bei Unternehmungen; der Unterhalt der Diener und die Pflege der Reittiere.
13.215.45
योधानां चैव सत्कारः कृते कर्मण्यमोघता ।
श्रेय एव नरेन्द्राणामिह चैव परत्र च ॥ १३.२१५.४५ ॥
Die Krieger zu ehren und den vollbrachten Taten einen unfehlbaren Lohn zu geben: das ist das Wohl der Könige, hier wie im Jenseits.