மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.215
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.215.1
मृगयात्रां तु वक्ष्यामि शृणु तां धर्मिचारिणि ।
मृगान्हत्वा महीपालो यथा पापैर्न लिप्यते ॥ १३.२१५.१ ॥
நான் வேட்டைப் பயணத்தைப் பற்றிச் சொல்வேன்; தர்மத்தைக் கடைப்பிடிப்பவளே, அதைக் கேள். மான்களைக் கொன்றாலும் மன்னன் பாவங்களால் கறைப்படுவதில்லை.
13.215.2
निर्मानुषामिमां सर्वे मृगा इच्छन्ति मेदिनीम् ।
भक्षयन्ति च सस्यानि शासितव्या नृपेण ते ॥ १३.२१५.२ ॥
எல்லா மிருகங்களும் இந்தப் பூமியை மனிதர்கள் இல்லாததாக்க விரும்புகின்றன; பயிர்களையும் தின்கின்றன. அவை மன்னனால் அடக்கப்பட வேண்டும்.
13.215.3
दुष्टानां शासनं धर्मः शिष्टानां परिपालनम् ।
कर्तव्यं भूमिपालेन नित्यं कार्येषु चार्जवम्।
स्वर्गं मृगाश्च गच्छन्ति स्वयं नृपतिना हताः ॥ १३.२१५.३ ॥
தீயவர்களை அடக்குவதும், நல்லவர்களைக் காப்பதுமே தர்மம்; நிலத்தைக் காக்கும் மன்னன் எப்போதும் செயல்களில் நேர்மையுடன் இருக்க வேண்டும். மன்னனால் தானே கொல்லப்படும் மிருகங்களும் சொர்க்கம் செல்கின்றன.
13.215.4
यथा गावो ह्यगोपालास्तथा राष्ट्रमनायकम् ।
तस्मादंशास्तु देवानां गन्धर्वोरगरक्षसाम्।
राज्ये नियुक्ता राष्ट्रेषु प्रजापालनकारणात् ॥ १३.२१५.४ ॥
மேய்ப்பன் இல்லாத பசுக்கள் போல, தலைவன் இல்லாத நாடும் இருக்கும். ஆகவே தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், நாகர்கள், ராட்சசர்களின் அம்சங்களே மக்களைக் காக்க நாடுகளில் ஆட்சிக்கு நியமிக்கப்பட்டன.
13.215.5
अशिष्टशासने चैव शिष्टानां परिपालने ।
तेषां चर्यां प्रवक्ष्यामि श्रूयतामनुपूर्वशः ॥ १३.२१५.५ ॥
தீயவர்களை அடக்குவதிலும் நல்லவர்களைக் காப்பதிலும் அவர்களின் நடத்தையை நான் முறையாகச் சொல்வேன்; கேளுங்கள்.
13.215.6
यथा प्रचरतां तेषां पार्थिवानां यशस्विनाम् ।
राष्ट्रं धर्मो धनं चैव यशः कीर्तिश्च वर्धते ॥ १३.२१५.६ ॥
புகழ்பெற்ற அந்த மன்னர்கள் இவ்வாறு நடந்துகொள்ளும்போது நாடு, தர்மம், செல்வம், புகழ், கீர்த்தி ஆகியவை வளர்கின்றன.
13.215.7
नृपाणां पूर्वमेवायं धर्मो धर्मभृतांवर ।
सभाप्रपातटाकानि देवतायतनानि च।
ब्राह्मणावसथाश्चैव कर्तव्या नृपसत्तमैः ॥ १३.२१५.७ ॥
தர்மம் தாங்குபவர்களில் சிறந்தவரே, அரசர்களின் முதல் கடமை இதுவே: சபா மண்டபங்கள், நீர்ப்பந்தல்கள், குளங்கள், தேவாலயங்கள் மற்றும் பிராமணர்களின் இல்லங்களை சிறந்த அரசர்கள் கட்ட வேண்டும்.
13.215.8
ब्राह्मणा नावमन्तव्या भस्मच्छन्ना इवाग्नयः ।
कुलमुत्सादयेयुस्ते क्रोधाविष्टा द्विजातयः ॥ १३.२१५.८ ॥
பிராமணர்களை அவமதிக்கக் கூடாது; அவர்கள் சாம்பலால் மூடிய நெருப்பு போன்றவர்கள். கோபத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அந்த த்விஜர்கள் குலத்தையே அழித்துவிடுவர்.
13.215.9
ध्मायमानो यता ह्यग्निर्निर्दहेत्सर्वमिन्धनम् ।
तथा क्रोधाग्निना विप्रा दहेयुः पृथिवीमिमाम्।
न हि विप्रेषु क्रुद्धेषु राज्यं भुञ्जन्ति भूमिपाः ॥ १३.२१५.९ ॥
ஊதப்படும் நெருப்பு எல்லா விறகையும் எரித்துவிடுவது போல, கோபாக்னியால் பிராமணர்கள் இந்தப் பூமியையே எரித்துவிடக்கூடும். பிராமணர்கள் கோபமுற்றால் அரசர்கள் ஆட்சியை அனுபவிப்பதில்லை.
13.215.10
परिभूय द्विजान्मोहाद्वातापिनहुषादयः ।
सबन्धुमित्रा नष्टास्ते दग्धा ब्राह्मणमन्युभिः।
शरीरं चापि शक्रस्य कृतं भगनिरन्तरम् ॥ १३.२१५.१० ॥
மயக்கத்தால் த்விஜர்களை அவமதித்து, வாதாபி, நஹுஷன் முதலியோர் உறவினர் நண்பர்களுடன் அழிந்தனர்; பிராமணர்களின் கோபத்தால் எரிக்கப்பட்டனர். இந்திரனின் உடலும் பகங்களால் நிறைக்கப்பட்டது.
13.215.11
ततो देवगणाः सर्वे इन्द्रस्यार्थे महामुनिम् ।
प्रसादं कारयामासुः प्रणासस्तुतिवन्दनैः ॥ १३.२१५.११ ॥
பின்னர் அனைத்து தேவகணங்களும் இந்திரனுக்காக அந்த மாமுனியை வணக்கம், புகழ்ச்சி, வந்தனம் ஆகியவற்றால் மனம் மகிழச் செய்தனர்.
13.215.12
तेन प्रीतेन सुश्रोणि गौतमेन महात्मना ।
तच्छरीरं तु शक्रस्य सहस्रभगचिह्नितम्।
कृतं नेत्रसहस्रेण क्षणेनैव निरन्तरम् ॥ १३.२१५.१२ ॥
அந்த மகிழ்ந்த மகாத்மா கௌதமர், அழகிய இடையுடையவளே, இந்திரனின் அந்த உடலை — ஆயிரம் பகங்களால் குறிக்கப்பட்டதை — ஒரு கணத்திலேயே இடைவிடாமல் ஆயிரம் கண்களால் நிரப்பினார்.
13.215.13
छित्त्वा मेषस्य वृषणौ गौतमेनाभिमन्त्रितौ ।
इन्द्रस्य वृषणौ भूत्वा क्षिप्रं वै श्लेषमागतौ ॥ १३.२१५.१३ ॥
கௌதமரால் மந்திரத்தால் புனிதமாக்கப்பட்ட ஆட்டின் இரு விரைகளை வெட்டி, அவை இந்திரனின் விரைகளாகி விரைவாகவே ஒன்றிணைந்தன.
13.215.14
एवं विप्रेषु क्रुद्धेषु देवराजः शतक्रतुः ।
अशक्तः शासितुं राज्यं किंपुनर्मानुषा भुवि ॥ १३.२१५.१४ ॥
இவ்வாறு அந்தணர்கள் கோபமுற்றபோது, தேவராஜனான சதக்ரதுவாகிய இந்திரனும் அரசாள இயலாதவனாகிறான்; பூமியில் மனிதர்களைப் பற்றி என்ன சொல்ல?
13.215.15
क्रोधाविष्टो दहेद्विप्रः शुष्केन्धनमिवानलः ।
भस्मीकृत्य जगत्सर्वं सृजेदन्यज्जगत्पुनः ॥ १३.२१५.१५ ॥
கோபத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அந்தணன் உலர்ந்த விறகை எரிக்கும் நெருப்பைப் போல் எரிப்பான்; உலகம் முழுவதையும் சாம்பலாக்கி மற்றொரு உலகையும் மீண்டும் படைக்கலாம்.
13.215.16
अदेवानपि देवान्स कुर्याद्देवानदेवताः ।
तस्मान्नोत्पादयेन्मन्युं मन्युप्रहरणा द्विजाः ॥ १३.२१५.१६ ॥
அவன் தேவர்களல்லாதவர்களையும் தேவர்களாக்கலாம், தேவர்களையும் தேவரல்லாதவர்களாக்கலாம்; ஆகையால் கோபமே ஆயுதமாகக் கொண்ட துவிஜர்கள் கோபத்தை எழுப்பக்கூடாது.
13.215.17
महत्स्वप्यपराधेषु शासनं नार्हति द्विजः ।
न च शस्त्रनिपातानि न च प्राणैर्वियोजनम्।
दृश्यते त्रिषु लोकेषु ब्राह्ममानामनिन्दिते ॥ १३.२१५.१७ ॥
பெரிய குற்றங்களிலும் துவிஜன் தண்டனைக்குத் தகுதியானவனல்ல; மூன்று உலகங்களிலும் அந்தணர்களுக்கு ஆயுதப் பிரயோகமோ உயிர் பறிப்போ காணப்படுவதில்லை, குற்றமற்றவளே.
13.215.18
क्रोधाश्च विपुला घोराः प्रसादाश्चाप्यनुत्तमाः ।
तस्मान्नोत्पादयेत्क्रोधं नित्यं पूज्या द्विजातयः ॥ १३.२१५.१८ ॥
கோபங்கள் பெரியவையும் பயங்கரமானவையும் ஆகும்; அருளோ மிகவும் உயர்ந்தது. ஆகையால் கோபத்தை ஒருபோதும் உண்டாக்கக்கூடாது; இருபிறப்பாளர்கள் எப்போதும் வணங்கத்தக்கவர்கள்.
13.215.19
दृश्यते न स लोकेऽस्मिन्भूते वाऽथ भविष्यति ।
क्रुद्धेषु यो वै विप्रेषु राज्यं भुङ्क्ते नराधिपः ॥ १३.२१५.१९ ॥
இவ்வுலகில் இருந்ததாகவோ இனி இருக்கப்போவதாகவோ காணப்படவில்லை — சினமுற்ற அந்தணர்களுக்கெதிராக அரசாட்சியை அனுபவித்த மன்னன் எவனும்.
13.215.20
न चैवापहसेद्विप्रान्नि चैवोपालभेच्च तान् ।
कालमासाद्य कुप्येच्च काले कुर्यादनुग्रहम् ॥ १३.२१५.२० ॥
அந்தணர்களை ஏளனம் செய்யவும் கூடாது, அவர்களை நிந்திக்கவும் கூடாது. தக்க காலம் வந்தபோது சினம் கொள்ளலாம்; தக்க காலத்தில் அருளும் செய்யவேண்டும்.
13.215.21
सम्प्रहासश्च भृत्येषु न कर्तव्यो नराधिपैः ।
लघुत्वं चैव प्राप्नोति आज्ञा चास्य निवर्तते ॥ १३.२१५.२१ ॥
அரசர்கள் பணியாளர்களிடம் கேலியாகச் சிரிக்கக்கூடாது. அதனால் அவர்கள் சிறுமையடைவார்கள்; அவர்களின் ஆணையும் பின்வாங்கிவிடும்.
13.215.22
भृत्यानां सम्प्रहासेन पार्थिवः परिभूयते ।
अयाच्यानि च याचन्ति अवक्तव्यं ब्रुवन्ति च ॥ १३.२१५.२२ ॥
பணியாளர்களின் கேலிச் சிரிப்பால் அரசன் அவமதிக்கப்படுகிறான். அவர்கள் கேட்கத்தகாதவற்றைக் கேட்கிறார்கள்; சொல்லத்தகாதவற்றையும் சொல்கிறார்கள்.
13.215.23
पूर्वमप्यर्पितैर्लोभैः परितोषं न यान्ति ते ।
तस्माद्भृत्येषु नृपतिः सम्प्रहासं विवर्जयेत् ॥ १३.२१५.२३ ॥
முன்பு கொடுக்கப்பட்ட ஆசைப்பொருட்களாலும் அவர்கள் திருப்தி அடைவதில்லை. ஆகையால் அரசன் பணியாளர்களிடம் கேலிச் சிரிப்பை விலக்க வேண்டும்.
13.215.24
न विश्वसेदविश्वस्ते विश्वस्ते नातिविश्वसेत् ।
सगोत्रेषु विशेषेण सर्वोपायैर्न विश्वसेत् ॥ १३.२१५.२४ ॥
நம்பத் தகாதவனை நம்பக்கூடாது; நம்பத்தக்கவனையும் அதிகமாக நம்பக்கூடாது. குறிப்பாக ஒரே குலத்தவர்களை எல்லா வழிகளிலும் நம்பக்கூடாது.
13.215.25
विश्वासाद्भयमुत्पन्नं हन्याद्वृक्षमिवाशनिः ।
प्रमादाद्धन्यते राजा लोभेन च वशीकृतः।
तस्मात्प्रमादं लोभं च न च कुर्यान्न विश्वसेत् ॥ १३.२१५.२५ ॥
நம்பிக்கையால் எழும் பயம் மின்னல் மரத்தை அழிப்பது போல அழிக்கும். அரசன் கவனக்குறைவாலும் பேராசையால் வசப்பட்டும் கொல்லப்படுகிறான். ஆகவே கவனக்குறைவையும் பேராசையையும் செய்யக்கூடாது; நம்பவும் கூடாது.
13.215.26
भयार्तानां भयत्राता दीनानुग्रहकारणात् ।
कार्याकार्यविशेषज्ञो नित्यं राष्ट्रहिते रतः ॥ १३.२१५.२६ ॥
அச்சத்தால் வாடுபவர்களுக்கு அச்சத்திலிருந்து காப்பவனாக, எளியவர்களுக்கு அருள் புரிவதால், செய்யத்தக்கதையும் செய்யத்தகாததையும் அறிந்தவனாக, எப்போதும் நாட்டின் நலனில் ஈடுபட்டவனாக இருக்க வேண்டும்.
13.215.27
सत्यसन्धः स्थितो राज्ये प्रजापालनतत्परः ।
अलुब्धो न्यायवादी च षड्भागमुपजीवति ॥ १३.२१५.२७ ॥
சொல்லில் உறுதியானவனாக, அரசில் நிலைத்தவனாக, குடிகளைக் காப்பதில் ஈடுபட்டவனாக, பேராசையற்றவனாக, நீதி பேசுபவனாக இருக்கும் அரசன் குடிகளின் ஆறில் ஒரு பங்கால் வாழ்கிறான்.
13.215.28
कार्याकार्यविशेषज्ञः सर्वं धर्मेण पश्यति ।
स्वराष्ट्रेषु दयां कुर्यादकार्ये न प्रवर्तते ॥ १३.२१५.२८ ॥
செய்யத்தக்கதையும் செய்யத்தகாததையும் பிரித்தறிபவன் எல்லாவற்றையும் தர்மத்தின்படி பார்க்கிறான். தன் நாடுகளில் கருணை காட்ட வேண்டும்; செய்யத்தகாததில் ஈடுபடக்கூடாது.
13.215.29
ये चैवैनं प्रशंसन्ति ये च निन्दन्ति मानवाः ।
शत्रुं च मित्रवत्पश्येदपराधविवर्जितम्। ॥ १३.२१५.२९ ॥
இவனைப் புகழும் மனிதர்களும், இவனை இகழும் மனிதர்களும் உள்ளனர். பகைவனையும் நண்பனைப் போல, குற்றமற்றவனாகக் கருத வேண்டும்.
13.215.30
अपराधानुरूपेण दुष्टं दण्डेन शासयेत् ।
धर्मः प्रवर्तते तत्र यत्र दण्डरुचिर्नृपः।
न धर्मो विद्यते तत्र यत्र राजा क्षमान्वितः ॥ १३.२१५.३० ॥
குற்றத்திற்கு ஏற்ப தீயவனைத் தண்டனையால் அடக்க வேண்டும். தண்டனையில் விருப்பம் கொண்ட அரசன் உள்ள இடத்தில் தர்மம் நிலைபெறுகிறது. பொறுமையுள்ள அரசன் உள்ள இடத்தில் தர்மம் காணப்படுவதில்லை.
13.215.31
अशिष्टशासनं धर्मः शिष्टानां परिपालनम् ।
वध्यांश्च घातयेद्यस्तु अवध्यानपरिरक्षति ॥ १३.२१५.३१ ॥
ஒழுக்கமற்றவர்களை அடக்குவதும், நல்லோரைக் காப்பதும் தர்மம். கொல்லத் தகுந்தவர்களைக் கொல்லுவிக்கிறவனும், கொல்லக் கூடாதவர்களைக் காக்காதவனும்.
13.215.32
अवध्या ब्राह्मणा गावो दूताश्चैव पिता तथा ।
विद्यां ग्राहयते यश्च ये च पूर्वोपकारिणः।
स्त्रियश्चैव न हन्तव्या यच्च सर्वातिथिर्नरः ॥ १३.२१५.३२ ॥
அந்தணர்களும், பசுக்களும், தூதர்களும், தந்தையும் கொல்லத் தகாதவர்கள். கல்வியைப் பெறச் செய்பவனும், முன்பு உதவியவர்களும், பெண்களும், எல்லோருக்கும் விருந்தினனான மனிதனும் கொல்லத் தகாதவர்கள்.
13.215.33
धरणीं गां हिरण्यं च सिद्धान्नं च तिलान्घृतम् ।
ददन्नित्यं द्विजातिभ्यो मुच्यते राजकिल्बिषात् ॥ १३.२१५.३३ ॥
நிலம், பசு, பொன், சமைத்த உணவு, எள், நெய் ஆகியவற்றை எப்போதும் இருபிறப்பாளர்களுக்குத் தானம் செய்பவன் அரசனின் குற்றத்திலிருந்து விடுபடுகிறான்.
13.215.34
एवं चरति यो नित्यं राजा राष्ट्रहिते रतः ।
तस्य राष्ट्रं धनं धर्मो यशः कीर्तिश्च वर्धते।
न च पापैर्न चानर्थैर्युज्यते स नराधिपः ॥ १३.२१५.३४ ॥
இப்படி எப்போதும் நடந்து, நாட்டின் நலனில் ஈடுபடும் அரசனுக்கு அவனுடைய நாடு, செல்வம், தர்மம், புகழ், கீர்த்தி ஆகியவை வளர்கின்றன. அந்த மன்னன் பாவங்களாலோ, துன்பங்களாலோ பற்றப்படுவதில்லை.
13.215.35
षड्भागमुपभुञ्जानः प्रजा राजा न रक्षति ।
स्वचक्रपरचक्राभ्यां धर्मैर्वा विक्रमेण वा ॥ १३.२१५.३५ ॥
ஆறில் ஒரு பங்கை அனுபவித்தும், தன் படையினின்றும் பகைவர் படையினின்றும் குடிகளை தர்மத்தாலோ வீரத்தாலோ காக்காத அரசன்…
13.215.36
निरुद्योगो नृपो यश्च परराष्ट्रनिघातने ।
स्वराष्ट्रं निष्प्रतापस्य परचक्रेण हन्यते ॥ १३.२१५.३६ ॥
பிற நாட்டை அழிப்பதில் முயற்சியற்ற அரசன், வலிமையற்றவனாய் தன் நாடு பகைவர் படையால் அழிக்கப்படுகிறது.
13.215.37
यत्पापं सकलं राजा हतराष्ट्रः प्रपद्यते ।
मातुलं भागिनेयं वा मातरं श्वशुरं गुरुम्। ॥ १३.२१५.३७ ॥
நாடு அழிந்த அரசன் அடையும் அனைத்து பாவமும்—மாமன், மருமகன், தாய், மாமனார் அல்லது குரு (கொல்வதால் வரும் பாவம்).
13.215.38
पितरं वर्जयित्वैकं हन्याद्धातकमागतम् ॥ १३.२१५.३८ ॥
தந்தையைத் தவிர, தாக்க வந்த கொலைகாரனை (அரசன்) கொல்லலாம்.
13.215.39
स्वस्य राष्ट्रस्य रक्षार्थं युद्यमानश्च यो हतः ।
सङ्ग्रामे परचक्रेण श्रूयतां तस्य या गतिः ॥ १३.२१५.३९ ॥
தன் நாட்டைக் காக்கப் போரிட்டு, போர்க்களத்தில் பகைவர் படையால் கொல்லப்படுபவனின் கதி எது என்பதைக் கேள்.
13.215.40
विमानेन वरारोहे अप्सरोगणसेवितः ।
शक्रलोकमितो याति सङ्ग्रामे निहतो नृपः ॥ १३.२१५.४० ॥
அழகிய இடையுடையவளே, போரில் கொல்லப்பட்ட அரசன் விமானத்தில், அப்சரஸ் கூட்டங்களால் சேவிக்கப்பட்டு, இங்கிருந்து இந்திரலோகம் செல்கிறான்.
13.215.41
यावन्तो रोमकूपाः स्युस्तस्य गात्रेषु सुन्दरि ।
तावद्वर्षसहस्राणि शक्रलोके महीयते ॥ १३.२१५.४१ ॥
அழகியே, அவனுடைய உடலில் எத்தனை மயிர்க்கால்கள் உள்ளனவோ, அத்தனை ஆயிரம் ஆண்டுகள் அவன் இந்திரலோகத்தில் சிறப்பிக்கப்படுகிறான்.
13.215.42
यदि वै मानुषे लोके कदाचिदुपपद्यते ।
राजा वा राजमात्रो वा भूयो भवति वीर्यवान् ॥ १३.२१५.४२ ॥
அவன் எப்போதாவது மனித உலகில் பிறந்தால், அரசனாகவோ அல்லது அரச அதிகாரியாகவோ, மீண்டும் வலிமையுள்ளவனாகிறான்.
13.215.43
तस्माद्यत्नेन कर्तव्यं स्वराष्ट्रपरिपालनम् ।
व्यवहाराश्च चारश्च सततं सत्यसन्धता ॥ १३.२१५.४३ ॥
ஆகையால் முயற்சியுடன் தன் அரசைக் காக்க வேண்டும்; நீதி நிர்வாகமும் ஒற்றர் அமைப்பும் இருக்க வேண்டும்; எப்போதும் சத்தியத்தை நிலைநாட்ட வேண்டும்.
13.215.44
अप्रमादः प्रमोदश्च व्यवसायेऽप्यचण्डता ।
भरणं चैव भृत्यानां वाहनानां च पोषणम् ॥ १३.२१५.४४ ॥
கவனம், மகிழ்ச்சி, செயல்களிலும் கடுமையின்மை, ஊழியர்களைப் பராமரித்தல், வாகனங்களை வளர்த்தல் ஆகியவை வேண்டும்.
13.215.45
योधानां चैव सत्कारः कृते कर्मण्यमोघता ।
श्रेय एव नरेन्द्राणामिह चैव परत्र च ॥ १३.२१५.४५ ॥
போர்வீரர்களைக் கௌரவித்தலும், செய்த செயலுக்குத் தவறாத பலனை அளித்தலும் — இதுவே அரசர்களுக்கு இம்மையிலும் மறுமையிலும் நன்மை.