Mahābhārata · Adhyāya 13.215
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.215.1
मृगयात्रां तु वक्ष्यामि शृणु तां धर्मिचारिणि ।
मृगान्हत्वा महीपालो यथा पापैर्न लिप्यते ॥ १३.२१५.१ ॥
Falarei sobre a expedição de caça; ouve-a, ó tu que segues o dharma: tendo abatido cervos, o rei não se mancha com pecados.
13.215.2
निर्मानुषामिमां सर्वे मृगा इच्छन्ति मेदिनीम् ।
भक्षयन्ति च सस्यानि शासितव्या नृपेण ते ॥ १३.२१५.२ ॥
Todos os cervos desejam tornar esta terra sem humanos, e devoram as colheitas; devem ser contidos pelo rei.
13.215.3
दुष्टानां शासनं धर्मः शिष्टानां परिपालनम् ।
कर्तव्यं भूमिपालेन नित्यं कार्येषु चार्जवम्।
स्वर्गं मृगाश्च गच्छन्ति स्वयं नृपतिना हताः ॥ १३.२१५.३ ॥
Refrear os malvados e proteger os virtuosos é o dharma; o protetor da terra deve ser sempre reto em seus assuntos. Os cervos abatidos pelo próprio rei também vão ao céu.
13.215.4
यथा गावो ह्यगोपालास्तथा राष्ट्रमनायकम् ।
तस्मादंशास्तु देवानां गन्धर्वोरगरक्षसाम्।
राज्ये नियुक्ता राष्ट्रेषु प्रजापालनकारणात् ॥ १३.२१५.४ ॥
Assim como vacas sem pastor, assim um reino sem líder. Por isso, porções dos deuses, dos gandharvas, das serpentes e dos rākṣasas foram designadas para governar os reinos para a proteção do povo.
13.215.5
अशिष्टशासने चैव शिष्टानां परिपालने ।
तेषां चर्यां प्रवक्ष्यामि श्रूयतामनुपूर्वशः ॥ १३.२१५.५ ॥
Ao refrear os malvados e proteger os virtuosos, declararei a conduta deles na devida ordem; ouvi.
13.215.6
यथा प्रचरतां तेषां पार्थिवानां यशस्विनाम् ।
राष्ट्रं धर्मो धनं चैव यशः कीर्तिश्च वर्धते ॥ १३.२१५.६ ॥
Quando aqueles reis ilustres se conduzem assim, crescem o reino, o dharma, a riqueza, a fama e a renome.
13.215.7
नृपाणां पूर्वमेवायं धर्मो धर्मभृतांवर ।
सभाप्रपातटाकानि देवतायतनानि च।
ब्राह्मणावसथाश्चैव कर्तव्या नृपसत्तमैः ॥ १३.२१५.७ ॥
Ó melhor entre os guardiões do dharma, este é antes de tudo o dever dos reis: os melhores dos reis devem construir salas de assembleia, abrigos de água, reservatórios, santuários dos deuses e moradas para os brâmanes.
13.215.8
ब्राह्मणा नावमन्तव्या भस्मच्छन्ना इवाग्नयः ।
कुलमुत्सादयेयुस्ते क्रोधाविष्टा द्विजातयः ॥ १३.२१५.८ ॥
Os brâmanes não devem ser desrespeitados; são como fogos cobertos de cinza. Esses dvijas, tomados pela ira, poderiam arrancar por completo uma linhagem.
13.215.9
ध्मायमानो यता ह्यग्निर्निर्दहेत्सर्वमिन्धनम् ।
तथा क्रोधाग्निना विप्रा दहेयुः पृथिवीमिमाम्।
न हि विप्रेषु क्रुद्धेषु राज्यं भुञ्जन्ति भूमिपाः ॥ १३.२१५.९ ॥
Assim como um fogo soprado queima todo o combustível, os brâmanes, pelo fogo de sua ira, poderiam queimar esta própria terra. Quando os brâmanes se irritam, os reis não desfrutam de seu reino.
13.215.10
परिभूय द्विजान्मोहाद्वातापिनहुषादयः ।
सबन्धुमित्रा नष्टास्ते दग्धा ब्राह्मणमन्युभिः।
शरीरं चापि शक्रस्य कृतं भगनिरन्तरम् ॥ १३.२१५.१० ॥
Por delusão, desrespeitaram os dvijas; Vātāpi, Nahuṣa e outros pereceram com parentes e amigos, queimados pela ira dos brâmanes. Também o corpo de Indra foi coberto com as marcas da vulva.
13.215.11
ततो देवगणाः सर्वे इन्द्रस्यार्थे महामुनिम् ।
प्रसादं कारयामासुः प्रणासस्तुतिवन्दनैः ॥ १३.२१५.११ ॥
Então todas as hostes dos deuses, em favor de Indra, obtiveram o favor daquele grande sábio com reverência, louvor e saudação.
13.215.12
तेन प्रीतेन सुश्रोणि गौतमेन महात्मना ।
तच्छरीरं तु शक्रस्य सहस्रभगचिह्नितम्।
कृतं नेत्रसहस्रेण क्षणेनैव निरन्तरम् ॥ १३.२१५.१२ ॥
Satisfeito com aquele grande Gautama, ó de belos quadris, o corpo de Indra, marcado com mil iōni, foi num instante tornado continuamente com mil olhos.
13.215.13
छित्त्वा मेषस्य वृषणौ गौतमेनाभिमन्त्रितौ ।
इन्द्रस्य वृषणौ भूत्वा क्षिप्रं वै श्लेषमागतौ ॥ १३.२१५.१३ ॥
Tendo cortado os dois testículos do carneiro, consagrados por Gautama com mantra, tornaram-se os testículos de Indra e logo se uniram.
13.215.14
एवं विप्रेषु क्रुद्धेषु देवराजः शतक्रतुः ।
अशक्तः शासितुं राज्यं किंपुनर्मानुषा भुवि ॥ १३.२१५.१४ ॥
Assim, quando os brâmanes se irritam, até Indra, rei dos deuses, Śatakratu, é incapaz de governar o reino — quanto mais os mortais na terra?
13.215.15
क्रोधाविष्टो दहेद्विप्रः शुष्केन्धनमिवानलः ।
भस्मीकृत्य जगत्सर्वं सृजेदन्यज्जगत्पुनः ॥ १३.२१५.१५ ॥
O brâmane tomado pela ira arderia como fogo que consome lenha seca; tendo reduzido todo o mundo a cinzas, poderia criar de novo outro mundo.
13.215.16
अदेवानपि देवान्स कुर्याद्देवानदेवताः ।
तस्मान्नोत्पादयेन्मन्युं मन्युप्रहरणा द्विजाः ॥ १३.२१५.१६ ॥
Poderia fazer dos não-deuses deuses e dos deuses não-deuses; portanto, ó duas vezes nascidos, cuja arma é a ira, não deveis produzir ira.
13.215.17
महत्स्वप्यपराधेषु शासनं नार्हति द्विजः ।
न च शस्त्रनिपातानि न च प्राणैर्वियोजनम्।
दृश्यते त्रिषु लोकेषु ब्राह्ममानामनिन्दिते ॥ १३.२१५.१७ ॥
Mesmo por grandes ofensas, um duas vezes nascido não merece castigo; e nos três mundos não se vê golpe de arma nem tirar de vida aos brâmanes, ó irrepreensível.
13.215.18
क्रोधाश्च विपुला घोराः प्रसादाश्चाप्यनुत्तमाः ।
तस्मान्नोत्पादयेत्क्रोधं नित्यं पूज्या द्विजातयः ॥ १३.२१५.१८ ॥
A ira é vasta e terrível, enquanto o favor é supremo. Por isso, nunca se deve dar lugar à ira; os dvijātis devem ser sempre honrados.
13.215.19
दृश्यते न स लोकेऽस्मिन्भूते वाऽथ भविष्यति ।
क्रुद्धेषु यो वै विप्रेषु राज्यं भुङ्क्ते नराधिपः ॥ १३.२१५.१९ ॥
Neste mundo não se vê, nem houve nem haverá, um rei que desfrute o seu reino enquanto os brâmanes estão irados contra ele.
13.215.20
न चैवापहसेद्विप्रान्नि चैवोपालभेच्च तान् ।
कालमासाद्य कुप्येच्च काले कुर्यादनुग्रहम् ॥ १३.२१५.२० ॥
Não se deve zombar dos brâmanes nem repreendê-los. Quando chegar o momento certo, pode-se irar-se; e no momento certo, deve-se conceder favor.
13.215.21
सम्प्रहासश्च भृत्येषु न कर्तव्यो नराधिपैः ।
लघुत्वं चैव प्राप्नोति आज्ञा चास्य निवर्तते ॥ १३.२१५.२१ ॥
Os reis não devem rir com escárnio de seus servidores. Assim caem na pequenez, e a sua ordem é recusada.
13.215.22
भृत्यानां सम्प्रहासेन पार्थिवः परिभूयते ।
अयाच्यानि च याचन्ति अवक्तव्यं ब्रुवन्ति च ॥ १३.२१५.२२ ॥
Pelo riso escarnecedor dos servidores, o rei é humilhado. Eles pedem o que não deve ser pedido e dizem o que não deve ser dito.
13.215.23
पूर्वमप्यर्पितैर्लोभैः परितोषं न यान्ति ते ।
तस्माद्भृत्येषु नृपतिः सम्प्रहासं विवर्जयेत् ॥ १३.२१५.२३ ॥
Mesmo com as cobiças concedidas antes, eles não encontram contentamento. Por isso, o rei deve abster-se do riso escarnecedor para com os servidores.
13.215.24
न विश्वसेदविश्वस्ते विश्वस्ते नातिविश्वसेत् ।
सगोत्रेषु विशेषेण सर्वोपायैर्न विश्वसेत् ॥ १३.२१५.२४ ॥
Não se deve confiar em quem não é digno de confiança, nem confiar em excesso mesmo em quem é. Sobretudo, não se deve confiar, por nenhum meio, nos parentes do mesmo linhagem.
13.215.25
विश्वासाद्भयमुत्पन्नं हन्याद्वृक्षमिवाशनिः ।
प्रमादाद्धन्यते राजा लोभेन च वशीकृतः।
तस्मात्प्रमादं लोभं च न च कुर्यान्न विश्वसेत् ॥ १३.२१५.२५ ॥
O medo nascido da confiança derruba como o raio derruba uma árvore. O rei é morto por negligência e quando dominado pela cobiça. Portanto, não deve ser negligente nem cobiçoso, nem confiar.
13.215.26
भयार्तानां भयत्राता दीनानुग्रहकारणात् ।
कार्याकार्यविशेषज्ञो नित्यं राष्ट्रहिते रतः ॥ १३.२१५.२६ ॥
Protetor do medo para os aflitos pelo medo, por favorecer os miseráveis, conhecedor da distinção entre o que deve e o que não deve ser feito, sempre dedicado ao bem do reino.
13.215.27
सत्यसन्धः स्थितो राज्ये प्रजापालनतत्परः ।
अलुब्धो न्यायवादी च षड्भागमुपजीवति ॥ १३.२१५.२७ ॥
O rei que cumpre a palavra, permanece firme no reino, dedica-se à proteção dos súditos, está livre da cobiça e fala com justiça, vive da sexta parte de seus súditos.
13.215.28
कार्याकार्यविशेषज्ञः सर्वं धर्मेण पश्यति ।
स्वराष्ट्रेषु दयां कुर्यादकार्ये न प्रवर्तते ॥ १३.२१५.२८ ॥
Quem conhece a distinção entre o que deve e o que não deve ser feito vê tudo segundo o dharma. Deve mostrar compaixão em seus próprios reinos e não se envolver no que não deve ser feito.
13.215.29
ये चैवैनं प्रशंसन्ति ये च निन्दन्ति मानवाः ।
शत्रुं च मित्रवत्पश्येदपराधविवर्जितम्। ॥ १३.२१५.२९ ॥
Sejam os homens que o elogiam ou os que o censuram, deve-se considerar até o inimigo como um amigo, tendo-o por livre de culpa.
13.215.30
अपराधानुरूपेण दुष्टं दण्डेन शासयेत् ।
धर्मः प्रवर्तते तत्र यत्र दण्डरुचिर्नृपः।
न धर्मो विद्यते तत्र यत्र राजा क्षमान्वितः ॥ १३.२१५.३० ॥
Deve-se castigar o perverso com punição proporcional à falta. Onde o rei se compraz no castigo, o dharma prevalece; onde o rei é dotado de paciência, o dharma não se encontra.
13.215.31
अशिष्टशासनं धर्मः शिष्टानां परिपालनम् ।
वध्यांश्च घातयेद्यस्तु अवध्यानपरिरक्षति ॥ १३.२१५.३१ ॥
Refrear os indisciplinados e proteger os virtuosos é dharma. Aquele que faz matar os que merecem a morte e não protege os que não devem ser mortos,
13.215.32
अवध्या ब्राह्मणा गावो दूताश्चैव पिता तथा ।
विद्यां ग्राहयते यश्च ये च पूर्वोपकारिणः।
स्त्रियश्चैव न हन्तव्या यच्च सर्वातिथिर्नरः ॥ १३.२१५.३२ ॥
Brâmanes, vacas, mensageiros e igualmente o pai são invioláveis; também não se deve matar quem faz transmitir o saber, os que antes prestaram benefícios, as mulheres, nem o homem que é hóspede de todos.
13.215.33
धरणीं गां हिरण्यं च सिद्धान्नं च तिलान्घृतम् ।
ददन्नित्यं द्विजातिभ्यो मुच्यते राजकिल्बिषात् ॥ १३.२१५.३३ ॥
Quem sempre dá aos duas-vezes-nascidos terra, uma vaca, ouro, comida cozida, gergelim e manteiga clarificada é libertado da falta do rei.
13.215.34
एवं चरति यो नित्यं राजा राष्ट्रहिते रतः ।
तस्य राष्ट्रं धनं धर्मो यशः कीर्तिश्च वर्धते।
न च पापैर्न चानर्थैर्युज्यते स नराधिपः ॥ १३.२१५.३४ ॥
Um rei que assim se conduz, sempre deleitando-se no bem do reino, vê crescer seu reino, sua riqueza, seu dharma, sua fama e renome; esse senhor dos homens não se liga nem aos pecados nem às desgraças.
13.215.35
षड्भागमुपभुञ्जानः प्रजा राजा न रक्षति ।
स्वचक्रपरचक्राभ्यां धर्मैर्वा विक्रमेण वा ॥ १३.२१५.३५ ॥
O rei que desfruta da sexta parte, mas não protege os súditos, nem pela retidão nem pela bravura, do próprio exército ou do exército inimigo…
13.215.36
निरुद्योगो नृपो यश्च परराष्ट्रनिघातने ।
स्वराष्ट्रं निष्प्रतापस्य परचक्रेण हन्यते ॥ १३.२१५.३६ ॥
O rei inativo em atacar o reino alheio, desprovido de poder, vê o próprio reino destruído por um exército inimigo.
13.215.37
यत्पापं सकलं राजा हतराष्ट्रः प्रपद्यते ।
मातुलं भागिनेयं वा मातरं श्वशुरं गुरुम्। ॥ १३.२१५.३७ ॥
Todo o pecado que incorre o rei cujo reino foi perdido—seja matando um tio materno, um sobrinho, a mãe, o sogro ou o mestre.
13.215.38
पितरं वर्जयित्वैकं हन्याद्धातकमागतम् ॥ १३.२१५.३८ ॥
Exceto o pai, pode-se matar o assassino que veio atacar.
13.215.39
स्वस्य राष्ट्रस्य रक्षार्थं युद्यमानश्च यो हतः ।
सङ्ग्रामे परचक्रेण श्रूयतां तस्य या गतिः ॥ १३.२१५.३९ ॥
Ouve agora o destino daquele que, lutando em defesa do próprio reino, é morto em batalha por um exército inimigo.
13.215.40
विमानेन वरारोहे अप्सरोगणसेवितः ।
शक्रलोकमितो याति सङ्ग्रामे निहतो नृपः ॥ १३.२१५.४० ॥
Ó tu de quadris belos, o rei morto em batalha segue daqui para o mundo de Indra, num carro celeste, servido por bandos de apsarás.
13.215.41
यावन्तो रोमकूपाः स्युस्तस्य गात्रेषु सुन्दरि ।
तावद्वर्षसहस्राणि शक्रलोके महीयते ॥ १३.२१५.४१ ॥
Ó bela, por tantos milhares de anos quantos poros de cabelo há em seu corpo, ele é honrado no mundo de Śakra.
13.215.42
यदि वै मानुषे लोके कदाचिदुपपद्यते ।
राजा वा राजमात्रो वा भूयो भवति वीर्यवान् ॥ १३.२१५.४२ ॥
Se ele renascer algum dia no mundo humano, como rei ou funcionário real, torna-se novamente poderoso.
13.215.43
तस्माद्यत्नेन कर्तव्यं स्वराष्ट्रपरिपालनम् ।
व्यवहाराश्च चारश्च सततं सत्यसन्धता ॥ १३.२१५.४३ ॥
Portanto, deve-se proteger com empenho o próprio reino, manter a administração da justiça e o serviço de espionagem, e sempre cumprir a palavra verdadeira.
13.215.44
अप्रमादः प्रमोदश्च व्यवसायेऽप्यचण्डता ।
भरणं चैव भृत्यानां वाहनानां च पोषणम् ॥ १३.२१५.४४ ॥
Vigilância e alegria, e não ser áspero mesmo nas empresas; o sustento dos servidores e o cuidado das montarias.
13.215.45
योधानां चैव सत्कारः कृते कर्मण्यमोघता ।
श्रेय एव नरेन्द्राणामिह चैव परत्र च ॥ १३.२१५.४५ ॥
Honrar os guerreiros e conceder recompensa infalível pelos feitos realizados: este é o bem-estar dos reis, aqui e no além.