Mahābhārata · Adhyāya 13.217
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.217.1
भगवन्भगनेत्रघ्न कालसूदन शङ्कर ।
इमे वर्णाश्च चत्वारो विहिताः स्वस्वभावतः।
उताहो क्रियया वर्णाः सम्भवन्ति महेश्वर ॥ १३.२१७.१ ॥
O gesegneter Herr, Zerstörer der Augen des Bhaga, Vernichter des Todes, Śaṅkara! Sind diese vier Stände gemäß der jeweiligen eigenen Natur bestimmt, oder entstehen die Stände durch das Handeln, o Maheśvara?
13.217.2
एवं मे संशयप्रश्नस्तं मे छेत्तुं त्वमर्हसि ॥ १३.२१७.२ ॥
So lautet meine Zweifelsfrage; du allein bist würdig, sie zu lösen.
13.217.3
स्वभावादेव विद्यन्ते चत्वारो ब्राह्मणादयः ।
एकजात्या सुदुष्प्रापमन्यवर्णत्वमागतम् ॥ १३.२१७.३ ॥
Von Natur aus bestehen die vier Stände, beginnend mit den Brahmanen; einen anderen Stand in einer einzigen Geburt zu erlangen ist äußerst schwierig.
13.217.4
तच्च कर्मविशेषेण पुनर्जन्मनि जायते ।
तस्मात्तेषां प्रवक्ष्यामि तत्सर्वं कर्मपाकजम् ॥ १३.२१७.४ ॥
Und jene Veränderung entsteht bei der Wiedergeburt durch besonderes Handeln; daher werde ich dir alles über sie darlegen, was aus der Reifung des Handelns hervorgeht.
13.217.5
ब्राह्मणस्तु नरो भूत्वा स्वजातिमनुपालयन् ।
दृढं ब्राह्मणकर्माणि वेदोक्तानि समाचरेत् ॥ १३.२१७.५ ॥
Ein Mensch, der Brahmane ist, soll seine Geburtsklasse standhaft bewahren und die im Veda gelehrten brahmanischen Pflichten fest ausüben.
13.217.6
सत्यार्जवपरो भूत्वा दानयज्ञपरस्तथा ।
सत्यां जात्यां समुदितो जातिधर्मान्न हापयेत् ॥ १३.२१७.६ ॥
Der Wahrheit und Redlichkeit ergeben und ebenso dem Geben und Opfern zugewandt, mit seiner wahren Geburtsklasse ausgestattet, soll er die Pflichten seines Standes nicht aufgeben.
13.217.7
एवं संवर्तमानस्तु कालधर्मं गतः पुनः ।
स्वर्गलोके हि जायेत स्वर्गभोगाय भामिनि ॥ १३.२१७.७ ॥
So gelangt er, weiterwandelnd, wieder zum Gesetz der Zeit, und in der Himmelswelt wird er geboren, um die Freuden des Himmels zu genießen, o Strahlende.
13.217.8
तत्क्षये ब्राह्मणो भूत्वा तथैव नृषु जायते ।
एवंस्वकर्मणा मर्त्यः स्वजातिं लभते पुनः ॥ १३.२१७.८ ॥
Wenn dieses Verdienst erschöpft ist, wird er wiederum als Brahmane unter den Menschen geboren, ebenso. So erlangt der Sterbliche durch sein eigenes Handeln wieder seine Kaste.
13.217.9
अपरस्तु तथा कश्चिद्ब्रह्मयोनिसमुद्भवः ।
अवमत्यैव तां जातिमज्ञानतमसा वृतः ॥ १३.२१७.९ ॥
Doch ebenso gibt es einen anderen, aus brahmanischem Schoß geboren, der diese Kaste verachtet und von der Finsternis der Unwissenheit umhüllt ist.
13.217.10
अन्यथा वर्तमानस्तु जातिकर्माणि वर्जयेत् ।
शूद्रवद्विचरेल्लोके शूद्रकर्माभिलाषवान्।
शूद्रैः सह चरन्नित्यं शौचमङ्गलवर्जितः। ॥ १३.२१७.१० ॥
Wer anders handelt, soll die Pflichten seiner Kaste aufgeben, wie ein Śūdra in der Welt umherziehen, nach Taten eines Śūdra verlangend, stets mit Śūdras wandelnd, ohne Reinheit und Glück.
13.217.11
स चापि कालधर्मस्थो यमलोके सुदण्डितः ।
यदि जायेत मर्त्येषु शूद्र एवाभिजायते ॥ १३.२१७.११ ॥
Auch er wird, wenn er das Gesetz der Zeit erreicht hat, in der Welt Yamas gut bestraft; und wenn er unter den Sterblichen geboren wird, wird er nur als Śūdra geboren.
13.217.12
शूद्र एव भवेद्देवि ब्राह्मणोऽपि स्वकर्मणा ॥ १३.२१७.१२ ॥
O Göttin, auch ein Brahmane wird durch sein eigenes Handeln zum Śūdra.
13.217.13
तथैव शूद्रस्त्वपरः शूद्रकर्माणि वर्जयेत् ।
सत्यार्जवपरो भूत्वा दानधर्मपरस्तथा।
मन्त्रब्राह्मणसत्कर्ता मनसा ब्राह्मणप्रियः ॥ १३.२१७.१३ ॥
Ebenso soll ein anderer Śūdra die Handlungen der Śūdras meiden, auf Wahrheit und Redlichkeit bedacht sein, ebenso auf das Dharma des Gebens, die Mantras und brāhmaṇischen Texte ehren und den Brāhmaṇas im Herzen lieb sein.
13.217.14
एवं युक्तसमाचारः शूद्रोपि मरणं गतः ।
स्वर्गलोके हि जायेत तत्क्षये नृषु जायते।
ब्राह्मणानां कुले मुख्ये वेदस्वाध्यायसंयुते ॥ १३.२१७.१४ ॥
So wird auch ein Śūdra, dessen Wandel gezügelt ist, nach dem Tod in der Himmelswelt geboren; und wenn dieses Verdienst erschöpft ist, wird er unter den Menschen geboren, in der vornehmsten Familie der Brāhmaṇas, die dem Vedastudium ergeben ist.
13.217.15
एवमेव सदा लोके शूद्रो ब्राह्मण्यमाप्नुयात् ॥ १३.२१७.१५ ॥
Ebenso kann im Leben ein Śūdra stets den Stand eines Brāhmaṇa erlangen.
13.217.16
एवं क्षत्रियवैश्याश्च जातिधर्मेण संयुताः ।
स्वकर्मणैव जायन्ते विशिष्टेष्वधमेषु च ॥ १३.२१७.१६ ॥
Ebenso werden Kṣatriyas und Vaiśyas, dem Dharma ihrer Klasse verbunden, durch ihre eigenen Taten in vortreffliche oder niedrige Familien geboren.
13.217.17
एवं जातिविपर्यासः प्रेत्यभावे भवेन्नृणाम् ।
अन्यथा तु न शक्यं तल्लोकसंस्थितिकारणात् ॥ १३.२१७.१७ ॥
So kann es bei den Menschen nach dem Tod zu einem solchen Wechsel der Klasse kommen; andernfalls wäre es nicht möglich, denn dies ist der Grund für den Bestand der Welt.
13.217.18
तस्माज्जातिं विशिष्टां तु कथंचित्प्राप्य पण्डितः ।
सर्वथा तां तथा रक्षेन्न पुनर्भ्रश्यते यथा।
इति ते कथितं देवि भूयः श्रोतुं किमिच्छसि ॥ १३.२१७.१८ ॥
Daher soll der Weise, wenn er auf irgendeine Weise eine vortreffliche Geburt erlangt hat, sie in jeder Hinsicht bewahren, damit er nicht wieder herabfällt. O Göttin, dies ist dir gesagt worden; was willst du noch hören?
13.217.19
जन्मप्रभृति कः शुद्धो लभेज्जन्मफलं नरः ।
शोभनाशोभनं सर्वमधइकारवशात्स्वकम् ॥ १३.२१७.१९ ॥
Welcher Mensch bliebe von Geburt an rein und erlangte die Frucht seiner Geburt? Unter der Herrschaft seines eigenen niederen Selbst erleidet er alles Gute und Schlechte.
13.217.20
कर्म कुर्वन्न लिप्येत आर्जवेन समाचरेत् ।
आत्मैव तच्छुभं कुर्यादशुभे योजयेत्परान् ॥ १३.२१७.२० ॥
Auch wenn man handelt, soll man nicht befleckt werden; man soll sich mit Aufrichtigkeit verhalten. Man soll selbst das Gute tun und andere nicht ins Böse verwickeln.
13.217.21
शठेषु शठवत्कुर्योदार्यष्वार्यवदाचरेत् ।
आपत्सु नावसीदेच्च घोरान्सङ्ग्रामयेत्परात्।
साम्नैव सर्वकार्याणि कर्तुं पूर्वं समारभेत् ॥ १३.२१७.२१ ॥
Gegenüber Falschen soll man sich wie ein Falscher verhalten, gegenüber Edlen wie ein Edler. In Not soll man nicht versinken; man soll andere nicht in den grimmigen Kampf treiben. Alle Unternehmungen soll man zuerst allein mit Versöhnung beginnen.
13.217.22
अनर्थाधर्मशोकानां यथा न प्राप्नुयात्स्वयम् ।
प्रीयते तत्तथा कर्तुमेतद्वृत्तं समासतः ॥ १३.२१७.२२ ॥
Damit Unheil, Unrecht und Kummer einen selbst nicht treffen, soll man diese Lebensweise üben; kurz gesagt, diese Lebensweise ist angenehm.
13.217.23
एवं वृत्तं समासाद्य गृहमाश्रित्य मानवाः ।
निराहारा निरुद्वेगाः प्राप्नुवन्त्युत्तमां गतिम् ॥ १३.२१७.२३ ॥
Wer eine solche Lebensweise annimmt und im Haushalterleben Zuflucht sucht, erlangt frei von Gier nach Speise und ohne Unruhe das höchste Ziel.
13.217.24
एतज्जन्मफलं नित्यं सर्वेषां गृहवासिनाम् ।
एवं गृहस्थितैर्नित्यं वर्तितव्यमिति स्थितिः।
एतत्सर्वं मया प्रोक्तं किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.२१७.२४ ॥
Dies ist stets die Frucht der Geburt für alle, die im Haus wohnen. Wer im Haus lebt, soll sich stets so verhalten; das ist die festgesetzte Ordnung. Ich habe all dies verkündet; was willst du noch hören?
13.217.25
सुरासुरपते देव वरद प्रीतिवर्धन ।
मानुषेष्वेव ये के चिदाढ्याः क्लेशविवर्जिताः।
भुञ्जाना विविधान्भोगान्दृश्यन्ते निरुपद्रवाः ॥ १३.२१७.२५ ॥
O Herr der Götter und Asuras, o Gott, Gewährer der Gunst, Mehrer der Freude! Unter den Menschen sieht man einige, die reich und frei von Kummer sind und mannigfache Genüsse ohne Störung genießen.
13.217.26
अपरे क्लेशसंयुक्ता दरिद्रा भोगवर्जिताः ॥ १३.२१७.२६ ॥
Andere sind von Leid gequält, arm und der Genüsse beraubt.
13.217.27
किमर्थं मानुषे लोके न समत्वेन कल्पिताः ।
एतच्छ्रोतुं महादेव कौतूहलमतीव मे ॥ १३.२१७.२७ ॥
Warum wurden die Menschen in der Menschenwelt nicht in Gleichheit geschaffen? O großer Gott, ich bin außerordentlich begierig, dies zu hören.
13.217.28
न्यायतस्त्वं महाभागे श्रोतुकामासि भामिनि ।
शृणु तत्सर्वमखिलं मानुषाणां हितं वचः ॥ १३.२१७.२८ ॥
O Hochbeglückte, o Herrin, mit Recht begehrst du zu hören. Höre das ganze Wort, das den Menschen zum Heil gereicht.
13.217.29
आदिसर्गे पुरा ब्रह्मा समत्वेनासृजत्प्रजाः ।
नित्यं न भवतो ह्यस्य रागद्वेषौ प्रजापतेः।
तदा तस्मात्सुराः सर्वे बभूवुः समतो नराः ॥ १३.२१७.२९ ॥
Bei der ersten Schöpfung schuf Brahmā einst die Wesen in Gleichheit. Im Herrn der Geschöpfe entstanden Anhaftung und Abneigung nicht immer; damals waren deshalb alle Götter und Menschen in Gleichheit.
13.217.30
एवं संवर्तमाने तु युगे कालविपर्ययात् ।
केचित्प्रपेदिरे तत्र विषमं बुद्धिमोहिताः ॥ १३.२१७.३० ॥
Als sich das Zeitalter so wandelte, durch die Umkehr der Zeit, verfielen einige, vom Geist verblendet, dort in Ungleichheit.
13.217.31
तेषां हानिं ततो दृष्ट्वा तुल्यानामेव भामिनि ।
ब्राह्मणास्ते समाजग्मुस्तत्तत्कारणवेदकाः ॥ १३.२१७.३१ ॥
O strahlende Frau, als sie ihren Niedergang sahen, auch unter Gleichen, versammelten sich jene Brahmanen, die jede Ursache kannten.
13.217.32
कर्तुं नार्हसि देवेश पक्षपातं त्वमीदृशम् ।
पुत्रभावे समे देव किमर्थं नो भवेत्कलिः ॥ १३.२१७.३२ ॥
Herr der Götter, du solltest nicht solche Parteilichkeit zeigen. O Gott, wenn der Stand der Söhne gleich ist, warum sollte das Kali-Zeitalter uns treffen?
13.217.33
एवमेतैरुपालब्धो ब्रह्मा वचनमब्रवीत् ।
यूयं मा ब्रूत मे दोषं स्वकृतं स्मरथ प्रजाः ॥ १३.२१७.३३ ॥
So von ihnen getadelt, sprach Brahmā diese Worte: Sprecht nicht von meiner Schuld, ihr Geschöpfe; erinnert euch an eure eigenen Taten.
13.217.34
युष्माभिरेव युष्माकं ग्रथितं हि शुभाशुभम् ।
यादृशं कुरुते कर्म तादृशं फलमश्नुते।
स्वकृतस्य फलं भुङ्क्ते नान्यस्तद्बोक्तुमर्हति ॥ १३.२१७.३४ ॥
Euer Gutes und Böses ist von euch selbst gewebt. Wie einer die Tat vollbringt, so erlangt er die Frucht. Die Frucht seiner eigenen Tat genießt er allein; ein anderer verdient nicht, sie zu genießen.
13.217.35
एवं संबोधितास्तेन कालकर्त्रा स्वयंभुवा ।
पुनर्विवृत्य कर्माणि शुभान्येव प्रपेदिरे ॥ १३.२१७.३५ ॥
So von Svayambhū, dem Schöpfer der Zeit, belehrt, wendeten sie ihre Taten erneut und ergriffen nur gute Werke.
13.217.36
एवं विज्ञाततत्वास्ते दानधर्मपरायणाः ।
शुभानि विधिवत्कृत्वा कालधर्मगताः पुनः।
तानि दानफलान्येव भुञ्जते सुखभोगिनः ॥ १३.२१७.३६ ॥
So die Wahrheit erkannt, widmeten sie sich der Pflicht des Gebens. Nachdem sie gute Werke gemäß der Vorschrift vollbracht hatten, gingen sie zum Ende ihrer Zeit, und wieder genossen sie nur die Früchte des Gebens und wurden Genießende der Freude.
13.217.37
स्वकृतं तु नरस्तस्मात्स्वयमेव प्रपद्यते ॥ १३.२१७.३७ ॥
Darum erlangt der Mensch selbst die Frucht seiner eigenen Tat.
13.217.38
अपरे धर्मकामेभ्यो निवृत्ताश्च शुभेक्षणे ।
कदर्या निरनुक्रोशाः प्रायेणात्मपरायणाः ॥ १३.२१७.३८ ॥
O du Schöngeäugige, andere wenden sich von denen ab, die nach dharma verlangen; sie sind geizig, ohne Mitgefühl und meist nur auf sich selbst bedacht.
13.217.39
तादृशा मरणं प्राप्ताः पुनर्जन्मनि शोभने ।
दरिद्राः क्लेशभूयिष्ठा भवन्त्येव न संशयः ॥ १३.२१७.३९ ॥
Nachdem sie so den Tod erreicht haben, o Schöne, werden sie in der neuen Geburt arm und voller Leid — daran ist kein Zweifel.
13.217.40
मानुषेष्वथ ये केचिद्धनधान्यसमन्विताः ।
भोगहीनाः प्रदृश्यन्ते सर्वभोगेषु सत्स्वपि।
न भुञ्जते किमर्थं ते तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२१७.४० ॥
Unter den Menschen sieht man einige, die mit Reichtum und Getreide ausgestattet sind, aber ohne Genuss erscheinen, obwohl alle Freuden vorhanden sind; sie genießen nicht. Aus welchem Grund ist das? Du solltest es mir sagen.
13.217.41
परैः संचोदिता धर्मं कुर्वते न स्वकामतः ।
स्वयं श्रद्धां बहिष्कृत्य कुर्वन्ति च रुदन्ति च ॥ १३.२१७.४१ ॥
Von anderen angetrieben üben sie dharma aus, nicht aus eigenem Willen; den Glauben selbst beiseitegeschoben, handeln sie und weinen dabei auch.
13.217.42
तादृशा मरणं प्राप्ताः पुनर्जन्मनि शोभने ।
फलानि तानि सम्प्राप्य भुञ्जते न कदाचन।
रक्षन्तो वर्धयन्तश्च आसते निधिपालवत् ॥ १३.२१७.४२ ॥
Nachdem sie so den Tod erreicht haben, o Schöne, genießen sie jene Früchte auch dann nie, wenn sie diese in der Wiedergeburt erlangen; sie sitzen da, bewachen und vermehren sie wie Schatzhüter.
13.217.43
केचिद्धनवियुक्ताश्च भोगयुक्ता महेश्वर ।
मानुषाः सम्प्रदृश्यन्ते तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२१७.४३ ॥
Manche Menschen erscheinen des Reichtums beraubt und doch im Genuss der Freuden; o Maheśvara, du solltest mir dies erklären.
13.217.44
आनृशंस्यपरा ये तु धर्मकामाश्चि दुर्गताः ।
परोपकारं कुर्वन्ति दीनानुग्रहकारणात् ॥ १३.२१७.४४ ॥
Diejenigen, die sich der Gewaltlosigkeit verschrieben haben und das dharma begehren, tun, obwohl sie im Unglück sind, anderen Gutes aus Mitgefühl für die Elenden.
13.217.45
प्रतिपद्युः परधनं नष्टं वाऽन्यैर्नरैर्हृतम् ।
नित्यं ये दातुमनसो नरा वित्तेष्वसत्स्वपि ॥ १३.२१७.४५ ॥
Menschen, die stets zum Geben geneigt sind, erlangen fremden Reichtum oder den von anderen verlorenen oder geraubten Besitz, selbst wenn kein Besitz vorhanden ist.
13.217.46
कालधर्मवशं प्राप्ताः पुनर्जन्मनि ते नराः ।
एते धनविहीनाश्च भोगयुक्ता भवन्त्युत ॥ १३.२१७.४६ ॥
Jene Menschen, unter die Macht von Zeit und dharma gebracht, gelangen zur Wiedergeburt; und diese, des Reichtums beraubt, werden mit Genüssen beschenkt.
13.217.47
धर्मदानोपदेशं वा कर्तव्यमिति निश्चयः ।
इति ते कथितं देवि किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.२१७.४७ ॥
Die Lehre von dharma und Gabe ist zu erteilen — das ist der Entschluss. O Göttin, dies wurde dir gesagt; was willst du noch hören?