மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.217
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.217.1
भगवन्भगनेत्रघ्न कालसूदन शङ्कर ।
इमे वर्णाश्च चत्वारो विहिताः स्वस्वभावतः।
उताहो क्रियया वर्णाः सम्भवन्ति महेश्वर ॥ १३.२१७.१ ॥
பகனின் கண்களை அழித்தவரே, காலனை அழித்தவரே, சங்கரரே! இந்த நான்கு வர்ணங்களும் அவரவர் இயல்பினால் விதிக்கப்பட்டவையா, அல்லது செயலினால் வர்ணங்கள் உண்டாகின்றனவா, மகேஸ்வரரே?
13.217.2
एवं मे संशयप्रश्नस्तं मे छेत्तुं त्वमर्हसि ॥ १३.२१७.२ ॥
இவ்வாறு என் ஐயக் கேள்வி உள்ளது; அதை நீரே தீர்க்கத் தகுந்தவர்.
13.217.3
स्वभावादेव विद्यन्ते चत्वारो ब्राह्मणादयः ।
एकजात्या सुदुष्प्रापमन्यवर्णत्वमागतम् ॥ १३.२१७.३ ॥
இயல்பிலேயே பிராமணர் முதலிய நான்கு வர்ணங்கள் உள்ளன; ஒரே பிறப்பில் வேறு வர்ணத்தை அடைவது மிகவும் கடினம்.
13.217.4
तच्च कर्मविशेषेण पुनर्जन्मनि जायते ।
तस्मात्तेषां प्रवक्ष्यामि तत्सर्वं कर्मपाकजम् ॥ १३.२१७.४ ॥
அந்த மாற்றம் சிறப்பு கர்மத்தால் மறுபிறவியில் உண்டாகிறது; ஆகையால் கர்மப் பலனால் விளையும் அனைத்தையும் அவர்களைப் பற்றி கூறுவேன்.
13.217.5
ब्राह्मणस्तु नरो भूत्वा स्वजातिमनुपालयन् ।
दृढं ब्राह्मणकर्माणि वेदोक्तानि समाचरेत् ॥ १३.२१७.५ ॥
பிராமணனாகப் பிறந்த மனிதன் தன் சாதியைக் காத்து, வேதத்தில் கூறப்பட்ட பிராமண கர்மங்களை உறுதியாகச் செய்ய வேண்டும்.
13.217.6
सत्यार्जवपरो भूत्वा दानयज्ञपरस्तथा ।
सत्यां जात्यां समुदितो जातिधर्मान्न हापयेत् ॥ १३.२१७.६ ॥
உண்மையிலும் நேர்மையிலும் ஈடுபட்டு, தானம் யாகம் ஆகியவற்றிலும் ஈடுபட்டு, உண்மையான பிறப்பு வர்ணத்துடன் இருந்து, தன் வர்ணதர்மங்களைக் கைவிடக்கூடாது.
13.217.7
एवं संवर्तमानस्तु कालधर्मं गतः पुनः ।
स्वर्गलोके हि जायेत स्वर्गभोगाय भामिनि ॥ १३.२१७.७ ॥
இவ்வாறு உலகில் நடந்து செல்லும் அவன் மீண்டும் காலதர்மத்தை அடைந்து, சொர்க்கலோகத்தில், சொர்க்க இன்பத்தை அனுபவிப்பதற்காகப் பிறக்கிறான், ஓ பாமினி.
13.217.8
तत्क्षये ब्राह्मणो भूत्वा तथैव नृषु जायते ।
एवंस्वकर्मणा मर्त्यः स्वजातिं लभते पुनः ॥ १३.२१७.८ ॥
அந்த (புண்ணியம்) தீர்ந்தபோது, அவன் பிராமணனாகி அதேபோல மனிதர்களிடையே பிறக்கிறான். இவ்வாறு தன் கர்மத்தால் மனிதன் மீண்டும் தன் ஜாதியைப் பெறுகிறான்.
13.217.9
अपरस्तु तथा कश्चिद्ब्रह्मयोनिसमुद्भवः ।
अवमत्यैव तां जातिमज्ञानतमसा वृतः ॥ १३.२१७.९ ॥
ஆனால் அதேபோல வேறொருவன், பிராமண கருப்பையில் பிறந்தவன், அந்த ஜாதியை அவமதித்து, அறியாமை இருளால் சூழப்பட்டவனாக இருக்கிறான்.
13.217.10
अन्यथा वर्तमानस्तु जातिकर्माणि वर्जयेत् ।
शूद्रवद्विचरेल्लोके शूद्रकर्माभिलाषवान्।
शूद्रैः सह चरन्नित्यं शौचमङ्गलवर्जितः। ॥ १३.२१७.१० ॥
மாறாக நடந்துகொள்பவன் ஜாதி கர்மங்களை விட்டுவிடுவான்; உலகில் சூத்திரனைப் போல் திரிவான், சூத்திர கர்மங்களை விரும்பி, சூத்திரர்களுடன் எப்போதும் சென்று, தூய்மையும் மங்கலமும் அற்றவனாக.
13.217.11
स चापि कालधर्मस्थो यमलोके सुदण्डितः ।
यदि जायेत मर्त्येषु शूद्र एवाभिजायते ॥ १३.२१७.११ ॥
அவனும் காலதர்மத்தை அடைந்து யமலோகத்தில் நன்றாக தண்டிக்கப்படுகிறான்; அவன் மனிதர்களிடையே பிறந்தால், சூத்திரனாகவே பிறக்கிறான்.
13.217.12
शूद्र एव भवेद्देवि ब्राह्मणोऽपि स्वकर्मणा ॥ १३.२१७.१२ ॥
ஓ தேவி, தன் கர்மத்தால் பிராமணனும் சூத்திரனாகவே ஆகிவிடுவான்.
13.217.13
तथैव शूद्रस्त्वपरः शूद्रकर्माणि वर्जयेत् ।
सत्यार्जवपरो भूत्वा दानधर्मपरस्तथा।
मन्त्रब्राह्मणसत्कर्ता मनसा ब्राह्मणप्रियः ॥ १३.२१७.१३ ॥
அதுபோலவே மற்ற சூத்திரனும் சூத்திரருக்குரிய செயல்களைத் தவிர்க்க வேண்டும். உண்மையிலும் நேர்மையிலும் ஈடுபட்டு, தானதர்மத்திலும் ஈடுபட்டு, மந்திரங்களையும் பிராமண நூல்களையும் மதிப்பவனாகவும், மனத்தால் பிராமணர்களுக்கு விருப்பமானவனாகவும் இருக்க வேண்டும்.
13.217.14
एवं युक्तसमाचारः शूद्रोपि मरणं गतः ।
स्वर्गलोके हि जायेत तत्क्षये नृषु जायते।
ब्राह्मणानां कुले मुख्ये वेदस्वाध्यायसंयुते ॥ १३.२१७.१४ ॥
இவ்வாறு நல்லொழுக்கம் கொண்ட சூத்திரனும் இறந்த பின் சொர்க்க உலகில் பிறப்பான்; அந்தப் புண்ணியம் தீர்ந்ததும் மனிதர்களிடையே, வேத ஓதலுடன் கூடிய சிறந்த பிராமண குலத்தில் பிறப்பான்.
13.217.15
एवमेव सदा लोके शूद्रो ब्राह्मण्यमाप्नुयात् ॥ १३.२१७.१५ ॥
இவ்வாறே உலகில் எப்போதும் சூத்திரனும் பிராமணத்தன்மையை அடையலாம்.
13.217.16
एवं क्षत्रियवैश्याश्च जातिधर्मेण संयुताः ।
स्वकर्मणैव जायन्ते विशिष्टेष्वधमेषु च ॥ १३.२१७.१६ ॥
இவ்வாறே க்ஷத்திரியரும் வைசியரும் சாதிதர்மத்துடன் கூடியவர்களாய், தம் செயலாலேயே சிறந்த அல்லது தாழ்ந்த குலங்களில் பிறக்கிறார்கள்.
13.217.17
एवं जातिविपर्यासः प्रेत्यभावे भवेन्नृणाम् ।
अन्यथा तु न शक्यं तल्लोकसंस्थितिकारणात् ॥ १३.२१७.१७ ॥
இவ்வாறு, இறப்புக்குப் பின் மனிதர்களிடையே சாதிகளின் இத்தகைய மாற்றம் நிகழலாம்; இல்லையெனில் அது இயலாது, ஏனெனில் அதுவே உலகத்தின் நிலைப்புக்குக் காரணம்.
13.217.18
तस्माज्जातिं विशिष्टां तु कथंचित्प्राप्य पण्डितः ।
सर्वथा तां तथा रक्षेन्न पुनर्भ्रश्यते यथा।
इति ते कथितं देवि भूयः श्रोतुं किमिच्छसि ॥ १३.२१७.१८ ॥
ஆகவே ஞானி எப்படியோ சிறந்த சாதியைப் பெற்றால், அதை முழுமையாகக் காக்க வேண்டும்; மீண்டும் வீழாதபடி. தேவியே, இது உனக்குச் சொல்லப்பட்டது; இனி மேலும் எதைக் கேட்க விரும்புகிறாய்?
13.217.19
जन्मप्रभृति कः शुद्धो लभेज्जन्मफलं नरः ।
शोभनाशोभनं सर्वमधइकारवशात्स्वकम् ॥ १३.२१७.१९ ॥
பிறந்ததிலிருந்தே எந்த மனிதன் தூய்மையாக இருந்து பிறவியின் பலனைப் பெறுவான்? தன் கீழ்நிலை இயல்பின் வசத்தால் அவன் நல்லதும் கெட்டதுமான அனைத்தையும் அனுபவிக்கிறான்.
13.217.20
कर्म कुर्वन्न लिप्येत आर्जवेन समाचरेत् ।
आत्मैव तच्छुभं कुर्यादशुभे योजयेत्परान् ॥ १३.२१७.२० ॥
செயல் செய்தாலும் ஒருவன் அதில் பற்றப்படக்கூடாது; நேர்மையுடன் நடக்க வேண்டும். தானே நன்மையைச் செய்ய வேண்டும்; பிறரைத் தீமையில் ஈடுபடுத்தக்கூடாது.
13.217.21
शठेषु शठवत्कुर्योदार्यष्वार्यवदाचरेत् ।
आपत्सु नावसीदेच्च घोरान्सङ्ग्रामयेत्परात्।
साम्नैव सर्वकार्याणि कर्तुं पूर्वं समारभेत् ॥ १३.२१७.२१ ॥
வஞ்சகர்களிடம் வஞ்சகனைப் போலவும், உயர்ந்தோரிடம் உயர்ந்தவனைப் போலவும் நடக்க வேண்டும். துன்பங்களில் தளரக்கூடாது; பிறரைக் கொடிய போரில் ஈடுபடுத்தக்கூடாது. எல்லாச் செயல்களையும் முதலில் சாமநீதியாலேயே தொடங்க வேண்டும்.
13.217.22
अनर्थाधर्मशोकानां यथा न प्राप्नुयात्स्वयम् ।
प्रीयते तत्तथा कर्तुमेतद्वृत्तं समासतः ॥ १३.२१७.२२ ॥
அநர்த்தம், அதர்மம், துயரம் ஆகியவற்றை ஒருவன் தானே அடையாதவாறு, சுருக்கமாக இந்த நடத்தையையே கடைப்பிடிக்க வேண்டும்; அதுவே விரும்பத்தக்கது.
13.217.23
एवं वृत्तं समासाद्य गृहमाश्रित्य मानवाः ।
निराहारा निरुद्वेगाः प्राप्नुवन्त्युत्तमां गतिम् ॥ १३.२१७.२३ ॥
இவ்வாறு நடத்தையை ஏற்று, இல்லறத்தைப் பற்றி நிற்கும் மனிதர்கள், பேராசையின்றியும் கலக்கமின்றியும், உயர்ந்த நிலையை அடைகிறார்கள்.
13.217.24
एतज्जन्मफलं नित्यं सर्वेषां गृहवासिनाम् ।
एवं गृहस्थितैर्नित्यं वर्तितव्यमिति स्थितिः।
एतत्सर्वं मया प्रोक्तं किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.२१७.२४ ॥
இதுவே இல்லறத்தில் வாழ்வோர் அனைவருக்கும் பிறவியின் பலனாகும். இல்லறத்தார் எப்போதும் இவ்வாறே நடக்க வேண்டும் என்பதே நியதி. இவை அனைத்தையும் நான் கூறிவிட்டேன்; இன்னும் எதைக் கேட்க விரும்புகிறாய்?
13.217.25
सुरासुरपते देव वरद प्रीतिवर्धन ।
मानुषेष्वेव ये के चिदाढ्याः क्लेशविवर्जिताः।
भुञ्जाना विविधान्भोगान्दृश्यन्ते निरुपद्रवाः ॥ १३.२१७.२५ ॥
தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் தலைவனே, தேவனே, வரம் அளிப்பவனே, மகிழ்ச்சியை வளர்ப்பவனே! மனிதர்களில் சிலர் செல்வந்தர்களாகவும், துன்பமற்றவர்களாகவும், பல்வேறு இன்பங்களை அனுபவித்து இடையூறின்றி இருப்பதைக் காண்கிறோம்.
13.217.26
अपरे क्लेशसंयुक्ता दरिद्रा भोगवर्जिताः ॥ १३.२१७.२६ ॥
மற்றவர்கள் துன்பத்தில் உழல்பவர்களாகவும், வறியவர்களாகவும், இன்பங்களை இழந்தவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள்.
13.217.27
किमर्थं मानुषे लोके न समत्वेन कल्पिताः ।
एतच्छ्रोतुं महादेव कौतूहलमतीव मे ॥ १३.२१७.२७ ॥
மனித உலகில் மக்கள் ஏன் சமமாகப் படைக்கப்படவில்லை? மகாதேவா, இதைக் கேட்க எனக்கு மிகுந்த ஆர்வம் இருக்கிறது.
13.217.28
न्यायतस्त्वं महाभागे श्रोतुकामासि भामिनि ।
शृणु तत्सर्वमखिलं मानुषाणां हितं वचः ॥ १३.२१७.२८ ॥
மகாபாகியே, பாமினியே, நீ நியாயமாகவே கேட்க விரும்புகிறாய். மனிதர்களுக்கு நலம் தரும் அந்த முழு வார்த்தையையும் கேள்.
13.217.29
आदिसर्गे पुरा ब्रह्मा समत्वेनासृजत्प्रजाः ।
नित्यं न भवतो ह्यस्य रागद्वेषौ प्रजापतेः।
तदा तस्मात्सुराः सर्वे बभूवुः समतो नराः ॥ १३.२१७.२९ ॥
முதல் படைப்பில், பண்டைக்காலத்தில் பிரம்மா உயிர்களை சமமாகப் படைத்தார். பிரஜாபதியிடம் விருப்பும் வெறுப்பும் நித்தியமாக எழவில்லை. அப்போது அதனால் தேவர்களும் மனிதர்களும் அனைவரும் சமநிலையில் இருந்தனர்.
13.217.30
एवं संवर्तमाने तु युगे कालविपर्ययात् ।
केचित्प्रपेदिरे तत्र विषमं बुद्धिमोहिताः ॥ १३.२१७.३० ॥
இவ்வாறு யுகம் மாறிக்கொண்டிருக்கையில், காலத்தின் திருப்பத்தால், சிலர் புத்தி மயங்கி அங்கே ஏற்றத்தாழ்வை அடைந்தனர்.
13.217.31
तेषां हानिं ततो दृष्ट्वा तुल्यानामेव भामिनि ।
ब्राह्मणास्ते समाजग्मुस्तत्तत्कारणवेदकाः ॥ १३.२१७.३१ ॥
அழகியே, அவர்களின் இழிவைக் கண்டு, சமமானவர்களுக்கும் கூட, ஒவ்வொரு காரணத்தையும் அறிந்த அந்தப் பிராமணர்கள் கூடினர்.
13.217.32
कर्तुं नार्हसि देवेश पक्षपातं त्वमीदृशम् ।
पुत्रभावे समे देव किमर्थं नो भवेत्कलिः ॥ १३.२१७.३२ ॥
தேவேசா, நீர் இத்தகைய பாரபட்சம் செய்யக்கூடாது. தேவா, புதல்வர் நிலையில் சமமாக இருக்கையில் எங்களுக்கு ஏன் கலி வர வேண்டும்?
13.217.33
एवमेतैरुपालब्धो ब्रह्मा वचनमब्रवीत् ।
यूयं मा ब्रूत मे दोषं स्वकृतं स्मरथ प्रजाः ॥ १३.२१७.३३ ॥
இவ்வாறு அவர்களால் நிந்திக்கப்பட்ட பிரம்மா இவ்வார்த்தைகளைக் கூறினார்: நீங்கள் என் குற்றத்தைச் சொல்லாதீர்கள், மக்களே, உங்கள் சொந்தச் செயல்களை நினைவுகூருங்கள்.
13.217.34
युष्माभिरेव युष्माकं ग्रथितं हि शुभाशुभम् ।
यादृशं कुरुते कर्म तादृशं फलमश्नुते।
स्वकृतस्य फलं भुङ्क्ते नान्यस्तद्बोक्तुमर्हति ॥ १३.२१७.३४ ॥
உங்களாலேயே உங்கள் நன்மையும் தீமையும் பின்னப்பட்டுள்ளன. ஒருவன் எத்தகைய செயலைச் செய்கிறானோ அத்தகைய பலனையே அடைகிறான். தன் செயலின் பலனை அவனே அனுபவிக்கிறான்; பிறர் அதை அனுபவிக்கத் தகுதியுடையவர் அல்லர்.
13.217.35
एवं संबोधितास्तेन कालकर्त्रा स्वयंभुवा ।
पुनर्विवृत्य कर्माणि शुभान्येव प्रपेदिरे ॥ १३.२१७.३५ ॥
காலத்தை உருவாக்கிய சுயம்பு பிரம்மாவால் இவ்வாறு அறிவுறுத்தப்பட்டு, அவர்கள் தங்கள் செயல்களை மீண்டும் திருப்பி, நல்ல செயல்களையே மேற்கொண்டனர்.
13.217.36
एवं विज्ञाततत्वास्ते दानधर्मपरायणाः ।
शुभानि विधिवत्कृत्वा कालधर्मगताः पुनः।
तानि दानफलान्येव भुञ्जते सुखभोगिनः ॥ १३.२१७.३६ ॥
இவ்வாறு உண்மையை அறிந்து, அவர்கள் தானதர்மத்தில் ஈடுபட்டனர். விதிப்படி நல்ல செயல்களைச் செய்து, காலத்தின் முடிவை அடைந்து, மீண்டும் அந்த தானத்தின் பலன்களையே அனுபவிக்கும் இன்பத்துய்ப்போர் ஆயினர்.
13.217.37
स्वकृतं तु नरस्तस्मात्स्वयमेव प्रपद्यते ॥ १३.२१७.३७ ॥
ஆகையால் மனிதன் தான் செய்த செயலைத் தானே அடைகிறான்.
13.217.38
अपरे धर्मकामेभ्यो निवृत्ताश्च शुभेक्षणे ।
कदर्या निरनुक्रोशाः प्रायेणात्मपरायणाः ॥ १३.२१७.३८ ॥
அழகிய கண்ணாளே, சிலர் தர்மம் விரும்புவோரிடமிருந்து விலகியிருப்பர்; அவர்கள் கஞ்சர்களும் இரக்கமற்றவர்களும் பெரும்பாலும் தன்னலம் நாடுபவர்களும் ஆவர்.
13.217.39
तादृशा मरणं प्राप्ताः पुनर्जन्मनि शोभने ।
दरिद्राः क्लेशभूयिष्ठा भवन्त्येव न संशयः ॥ १३.२१७.३९ ॥
அழகியே, அத்தகையோர் இறந்த பின் மறுபிறவியில் வறியவர்களாயும் மிகுந்த துன்பம் நிறைந்தவர்களாயும் ஆவர்; இதில் ஐயமில்லை.
13.217.40
मानुषेष्वथ ये केचिद्धनधान्यसमन्विताः ।
भोगहीनाः प्रदृश्यन्ते सर्वभोगेषु सत्स्वपि।
न भुञ्जते किमर्थं ते तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२१७.४० ॥
மனிதர்களில் சிலர் செல்வமும் தானியமும் நிறைந்திருந்தும், எல்லா இன்பங்களும் இருந்தும் இன்பம் துய்க்காதவர்களாகக் காணப்படுகின்றனர்; அது ஏன் என்று எனக்குச் சொல்ல வேண்டும்.
13.217.41
परैः संचोदिता धर्मं कुर्वते न स्वकामतः ।
स्वयं श्रद्धां बहिष्कृत्य कुर्वन्ति च रुदन्ति च ॥ १३.२१७.४१ ॥
பிறரால் தூண்டப்பட்டு அவர்கள் தர்மம் செய்கின்றனர், தங்கள் விருப்பத்தால் அல்ல; தாங்களே நம்பிக்கையை விலக்கிவிட்டுச் செய்கின்றனர், மேலும் அழுகின்றனர்.
13.217.42
तादृशा मरणं प्राप्ताः पुनर्जन्मनि शोभने ।
फलानि तानि सम्प्राप्य भुञ्जते न कदाचन।
रक्षन्तो वर्धयन्तश्च आसते निधिपालवत् ॥ १३.२१७.४२ ॥
அழகியே, அத்தகையோர் இறந்து மறுபிறவியில் அந்தப் பலன்களைப் பெற்றாலும் ஒருபோதும் அவற்றைத் துய்ப்பதில்லை; புதையல் காப்பாளர்களைப் போல் காத்தும் பெருக்கியும் அமர்ந்திருக்கின்றனர்.
13.217.43
केचिद्धनवियुक्ताश्च भोगयुक्ता महेश्वर ।
मानुषाः सम्प्रदृश्यन्ते तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२१७.४३ ॥
சிலர் செல்வமின்றியும் இன்பம் நிறைந்தவர்களாகக் காணப்படுகிறார்கள், ஓ மகேஸ்வரா. அதை எனக்குச் சொல்லத் தகுந்தவர் நீர்.
13.217.44
आनृशंस्यपरा ये तु धर्मकामाश्चि दुर्गताः ।
परोपकारं कुर्वन्ति दीनानुग्रहकारणात् ॥ १३.२१७.४४ ॥
கருணையில் நிலைத்தவர்களும் தர்மத்தை விரும்புபவர்களுமாகிய அவர்கள் துன்பத்தில் இருந்தாலும், துயருற்றோருக்கு அருள் புரியும் பொருட்டு பிறருக்கு உதவி செய்கின்றனர்.
13.217.45
प्रतिपद्युः परधनं नष्टं वाऽन्यैर्नरैर्हृतम् ।
नित्यं ये दातुमनसो नरा वित्तेष्वसत्स्वपि ॥ १३.२१७.४५ ॥
எப்போதும் கொடுக்கும் மனம் கொண்ட மனிதர்கள், பிறருடைய செல்வத்தைப் பெறுகிறார்கள்; அல்லது அழிந்ததோ, பிறரால் கவரப்பட்டதோ ஆகிய செல்வத்தை, செல்வம் இல்லாதபோதிலும் கூட.
13.217.46
कालधर्मवशं प्राप्ताः पुनर्जन्मनि ते नराः ।
एते धनविहीनाश्च भोगयुक्ता भवन्त्युत ॥ १३.२१७.४६ ॥
காலதர்மத்தின் வசப்பட்ட அந்த மனிதர்கள் மறுபிறப்பில் செல்கிறார்கள்; இந்த செல்வமற்றவர்களும் இன்பம் நிறைந்தவர்களாகிறார்கள்.
13.217.47
धर्मदानोपदेशं वा कर्तव्यमिति निश्चयः ।
इति ते कथितं देवि किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.२१७.४७ ॥
தர்மமும் தானமும் பற்றிய உபதேசம் செய்ய வேண்டும் என்பதே நிச்சயம். ஓ தேவி, இதை உனக்கு நான் சொன்னேன்; இன்னும் எதைக் கேட்க விரும்புகிறாய்?