مهابهاراتا · أدهيايا 13.226
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.226.1
देवदेव महादेव श्रुतं मे भगवन्निदम् ।
आत्मनो जातिसम्बन्धं ब्रूहि स्त्रीपुरुषान्तरम् ॥ १३.२२६.१ ॥
يا إله الآلهة، يا مهاديفا، يا رب مبارك، لقد سمعتُ هذا. فأخبرني عن صلة الأتمان بالميلاد وعن الفرق بين المرأة والرجل.
13.226.2
स्त्रीप्राणाः पुरुषप्राणा एकतः पृथगेव वा ।
एष मे संशयो देव तं मे छेत्तुं त्वमर्हसि ॥ १३.२२६.२ ॥
هل نفَس الحياة للمرأة ونفَس الحياة للرجل واحد أم منفصلان؟ أيها الإله، هذا هو شكي، ويليق بك أن تحسمه.
13.226.3
तदहं ते प्रवक्ष्यामि शृणु सर्वं समाहिता ।
स्त्रीत्वं पुंस्त्वमिति प्राणे स्थितिर्नास्ति शुभेक्षणे ॥ १३.२२६.३ ॥
لذلك سأخبرك؛ فاستمعي إلى كل ذلك بقلب مجتمع. أيتها الجميلة العينين، الأنوثة والذكورة لا تقيمان في النَّفَس الحيوي.
13.226.4
निर्विकारः सदैवात्मा स्त्रीत्वं पुंस्त्वं न चात्मनि ।
कर्मप्रकारेण तथा जात्यां जात्यां प्रजायते ॥ १३.२२६.४ ॥
الأتمان دائماً غير متغير؛ والأنوثة والذكورة ليستا في الأتمان. وبحسب طريقة الفعل يولد في كل ميلاد.
13.226.5
कृत्वा कर्म पुमान्स्त्री वा स्त्री पुमानपि जायते ।
स्त्रीभावं यत्पुमान्कृत्वा कर्मणा प्रमदा भवेत् ॥ १३.२२६.५ ॥
الرجل الذي يفعل الفعل يولد امرأة، والمرأة تولد رجلاً أيضاً. والرجل الذي يتخذ الحال الأنثوية بفعله يصير امرأة.
13.226.6
भगवन्सर्वलोकेश कर्मात्मा न करोति चेत् ।
कोऽन्यः कर्मकरो देहे तन्मे त्वं वक्तुमर्हसि ॥ १३.२२६.६ ॥
أيها الرب المبارك، سيد العوالم كلها! إن كان الأتمان المكوَّن من الأعمال لا يفعل، فمن الآخر الذي يفعل الفعل في الجسد؟ فهذا ينبغي أن تخبرني به.
13.226.7
शृणु भामिनि कर्तारमात्मा हि न च कर्मकृत् ।
प्रकृत्या गुणयुक्तेन क्रियते कर्म नित्यशः ॥ १३.२२६.७ ॥
اسمعي، أيتها الجميلة: الآتمان ليس الفاعل، ولا هو من يؤدي الفعل. إن الفعل يُنجز دائماً بالطبيعة، المتصفة بالغُنَات.
13.226.8
शरीरं प्राणिनां लोके यथा पित्तकफानिलैः ।
व्याप्तमेभिस्त्रिभिर्दोषैस्तथा व्याप्तं त्रिभिर्गुणैः ॥ १३.२२६.८ ॥
كما أن جسد الكائنات الحية في العالم تتخلله هذه الأخلاط الثلاثة — الصفراء والبلغم والريح — كذلك يتخلله الغُنَات الثلاثة.
13.226.9
सत्वं रजस्तमश्चैव गुणास्त्वेते शरीरिणः ।
प्रकाशात्मकमेतेषां सत्वं सततमिष्यते ॥ १३.२२६.९ ॥
الصفاء (sattva) والحركة (rajas) والظلمة (tamas)، هذه هي الغُنَات للكائنات المتجسدة. ومن بينها يُعدّ الصفاء دائماً ذا طبيعة مضيئة.
13.226.10
रजो दुःखत्मकं तत्र तमो मोहात्मकं स्मृतम् ।
त्रिभिरेतैर्गुणैर्युक्तं लोके कर्म प्रवर्तते ॥ १३.२२६.१० ॥
الحركة (rajas) ذات طبيعة مؤلمة، والظلمة (tamas) يُذكر أنها ذات طبيعة وهمية. وباتصافه بهذه الغُنَات الثلاثة يجري الفعل في العالم.
13.226.11
सत्यं प्राणिदया शौचं श्रेयः प्रीतिः क्षमा दमः ।
एवमादि तथाऽन्यश्च कर्म सात्विकमुच्यते ॥ १३.२२६.११ ॥
الصدق، والرحمة بالكائنات الحية، والطهارة، والخير، والمودة، والصبر، وضبط النفس، وما شابهها وغيرها، يُقال إنها أفعال ذات صفة الصفاء.
13.226.12
दाक्ष्यं कर्मपरत्वं च लोभो मोहो विधिं प्रति ।
कलत्रसङ्गो माधुर्यं नित्यमैश्वर्यलुब्धता।
रजसश्चोद्भवं चैतत्कर्म नानाविधं सदा ॥ १३.२२६.१२ ॥
الحذق، والانكباب على الفعل، والطمع، والوهم تجاه الطقس، والتعلق بالزوجة، والسعي إلى اللذة، والشغف الدائم بالسلطة—كل هذا ينشأ من الحركة (rajas)؛ وهذا الفعل دائماً متعدد الأنواع.
13.226.13
अनृतं चैव पारुष्यं धृतिर्विद्वेषिता भृशम् ।
हिंसाऽसत्यं च नास्तिक्यं निद्रालस्यभयानि च।
तमसश्चोद्भवं चैतत्कर्म पापयुतं तथा ॥ १३.२२६.१३ ॥
الكذب والغلظة، والعداوة الشديدة والعناد، والعنف والباطل والإلحاد، والنوم والكسل والخوف، هذه تنشأ من التمس، والفعل المقترن بها آثم.
13.226.14
तस्माद्गुणमयः सर्वः कार्यारम्भः शुभाशुभः ।
तस्मादात्मानमव्यग्रं विद्ध्यकर्तारमव्ययम् ॥ १३.२२६.१४ ॥
فلذلك فإن كل بداية فعل، خيرًا كان أو شرًا، مصنوعة من الغُنَات. فاعلم إذن أن الذات غير مضطربة، غير فاعلة، وغير فانية.
13.226.15
सात्विकाः पुण्यलोकेषु राजसा मानुषे पदे ।
तिर्यग्योनौ च नरके तिष्ठेयुस्तामसा नराः ॥ १३.२२६.१५ ॥
أهل السَّتْفَ يسكنون عوالم الاستحقاق، وأهل الرَّجَس في الحال البشرية، وأهل التَّمَس في أرحام الحيوانات وفي الجحيم.
13.226.16
किमर्थमात्मा भिन्नेऽस्मिन्देहे शस्त्रेण वा हते ।
स्वयं प्रयास्यति तदा तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२२६.१६ ॥
حين يتفتت هذا الجسد أو يُضرب بسلاح، لأي سبب تغادر الذات من تلقاء نفسها؟ يليق بك أن تبيّن لي ذلك.
13.226.17
तदहं ते प्रक्ष्यामि शृणु कल्याणि कारणम् ।
एतन्निर्णायकैश्चापि मुह्यन्ते सूक्ष्मबुद्धिभिः ॥ १३.२२६.१७ ॥
فلذلك سأبيّن لك ذلك السبب؛ اسمعي، أيتها المباركة. حتى الذين يحكمون في هذه المسائل، مع دقة عقولهم، يحتارون فيها.
13.226.18
कर्मक्षये तु सम्प्राप्ते प्राणिनां जन्मधारिणाम् ।
उपद्रवो भवेद्देहे येन केनापि हेतुना ॥ १३.२२६.१८ ॥
عندما يفنى كرم الكائنات الحاملة للولادة، قد تصيب الجسد آفة لأي سبب كان.
13.226.19
तन्निमित्तं शरीरी तु शरीरं प्राप्य संक्षयम् ।
अपयाति परित्यज्य ततः कर्मवशेन सः ॥ १३.२२६.१९ ॥
ولهذا فإن الكائن المتجسد، حين يبلغ الجسد الفناء، يتركه ويرحل مسوقًا بقوة الكرمة.
13.226.20
देहक्षयेपि नैवात्मा वेदनाभिर्न चाल्यते ।
तिष्ठेत्कर्मफलं यावद्व्रजेत्कर्मक्षये पुनः ॥ १३.२२६.२० ॥
حتى عند فناء الجسد لا تتزعزع الذات بالآلام؛ تبقى ما دام ثمر الفعل قائمًا، وحين ينفد الفعل ترحل من جديد.
13.226.21
आदिप्रभृति लोकेऽस्मिन्नेवमात्मगतिः स्मृता ।
एतत्ते कथितं देवि किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.२२६.२१ ॥
منذ البداية في هذا العالم قد ذُكر مسار الذات على هذا النحو. هذا، أيتها الإلهة، قد أخبرتكِ به؛ فماذا تريدين أن تسمعي أيضًا؟